***
กลับมาที่บาร์ของเมืองเนริส 1ชั่วโมง ก่อนการสิ้นสุดของา
ผู้คนภายในบาร์กำลังนั่งถกเถียงกันเื่ของาอย่างเมามันส์เสียงในบาร์วันนี้ดังสนั่นกว่าทุกวันแต่บรรยากาศเรานี้ก็อยู่ได้เพียงไม่นาน
ทันทีที่แสงสีม่วงดำปกคลุมไปทั่วทั้งสนานรบราวกับเวลาได้หยุดเดินบาร์ที่เคยมีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวปัจจุบันกลับเงียบสงัด
และเสียงที่ได้ทำลายบรรยากาศนี้ก็ดังขึ้น
{ฆ่า!ให้หมด สั่งสอนให้พวกมันได้รู้ว่าอย่าได้ทำตัวอวดดีในจักรวรรดิอสูร!!!}
{เฮ้~....}
ฟู้วววว
ผู้คนที่กำลังนั่งดูฉากนี้ของาต่างพากันขนลุกซู่
หญิงสาวภายในจอฉายภาพกำลังสวมบทของเทพาในาใหญ่ครั้งแรกของผู้เล่น าที่กองทัพเรือนแสนต้องเป็ฝ่ายที่บดขยี้กองกำลังราวหนึ่งหมื่นแต่เื่ราวกลับเดินทางมาผิดแผกไปจากเดิม
กองทัพเรือนแสนที่มีผู้นำ9คน บ้างตัดสินใจถอย บ้างก็สั่งรวมทัพ
แต่กองทัพที่ต้องแตกขบวนซ้ำแล้วซ้ำอีกก็เริ่มกระจัดกระจายกันจนไม่สามารถจัดทัพขึ้นใหม่ได้ ซ้ำศัตรูของพวกเขายังไม่ปล่อยให้ได้พัก
และกองกำลังของทัพพันธมิตรก็เริ่มสูญเสีย จาก10เป็ 100 จากร้อยเป็1000 ยิ่งเวลาผ่านไปความเร็วก็ควรจะลดลงจากความเหนือยล้า
แต่เปล่าเลยมันกลับเร็วยิ่งขึ้นกองทัพหลายหมื่นถูกตัดผ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กิลด์ที่ไม่อาจทนผลของาได้ ยอมอดทนกับการเสียชื่อเสียงแล้วสั่งถอยทัพ
กองทัพที่เหลือกระจัดกระจายไปทั่วทุกสารทิศและเมื่อกองทัพพันธมิตรเหลืออยู่เพียง30,000จากจำนวนที่น้อยลงและควรจะจัดทัพใหม่ได้ง่ายขึ้น
แต่เปล่าเลยด้วยจำนวนผู้บัญชาการที่มีเกิน1คนกลับทำให้ทัพ30,000ยังคงกระจัดกระจายกันอย่างเดิมจนเื่ราวนำพาพวกเขาไปสู่ความพินาศย่อยยับ
ผู้คนตามบาร์และร้านอาหารในทั่วทุกเมืองของทั่วทั้งโลกต่างทึ่งกับผลของามันราวกับว่านี้เป็เพียงเกมกระดานของผู้หญิงเพียงคนเดียว เพียงคนเดียวที่ยืนอยู่บนจุดศูนย์กลางของความวุ่นวายทั้งหมด
“เทพา”
เสียงดังแว่วเข้าหูของทุกคนมันฟังดูเกินจริงไปหน่อยแต่ปัจจุบันกลับไม่มีใครกล้าปฏิเสธ
มันจะมีสักกี่คนกันที่กล้าพูดว่าตัวเองจะสามารถทำเื่แบบที่เธอพึ่งทำลงไป หากมีคนกล้าพูดแบบนั้นจริงแล้วใครกันละจะเชื่อเขาคงไม่มีและหากไม่มีการบันทึกภาพเหตุการนี้เอาไว้เื่นี้ก็คงจะเป็อีกเื่ที่เกินจริงเื่หนึ่งเท่านั้น
ไม่นานจากนั้น
“เฮ~...” เสียงภายในบาร์เริ่มกลับมาดังขึ้นอีกครั้งผู้คนต่างพากันเล่าเื่นี้ให้กับคนข้างๆฟังทั้งที่พวกเขาก็นั่งดูมันพร้อมแท้ๆแต่พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะหยุดปากของตัวเองได้เลย
***
ลูชที่นั่งดูฉากของาจนจบหันไปมองดูรอบๆมีผู้คนมากมายกำลังเฮฮาไปกับฉากที่ยูเฮสร้างมันขึ้นมา
ลูชที่ตัดสินใจจะออกไปพักผ่อนก่อนที่จะรู้ข่าวของาและเมื่อมันจบลง ลูชก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแล้วไม่ได้ ล็อคเอาท์ออกจากเกม
ไม่นานลูชก็ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วก็เดินออกจากบาร์ไปเขาไม่ได้ไปที่โรงแรมเพื่อล็อคเอาท์ออกจากเกมแต่กลับกันลูชกำลังเดินออกจากเมืองแล้วตรงไปยังจุดล่าที่เขาได้สอบถามจากคนในเมืองเมือ่เย็นที่ผ่านมา
หัวของเขาขาวโพลนจากฉากของา ความอัดอั้นที่เกิดขึ้น กำลังมองหาที่ที่มันจะได้ปลดปล่อย
***
{รังของเซบรัค}
มันคือรังของมอนสเตอร์กระต่ายที่มีหน้าตาคล้ายกบเป็มอนสเตอร์ที่เหมาะกับผู้เล่นเลเวล110ในการล่าและเก็บเลเวล
ปัจจุบันกับมีเสียงร้องโหยหวนของเซบรัคขึ้นทุกๆนาที ไอเทมดรอปมากมายหล่นเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่เริ่มขึ้นจากการมาถึงของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เข้ามายังสถานที่แห่งนี้เมื่อ1ชั่วโมงที่แล้วเขาเป็ราวกับหมาบ้าที่หูหนวกตาบอด เขาเอาแต่สังหารมอนสเตอร์จนร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีเขียว
ไม่มีทางที่จะเป็ใครอื่นไปได้มันคือลูชผู้ที่กำลังหลงทาง
ใช้แล้วหลงทาง เมื่อ2วันที่แล้วเขาคือผู้ที่พึ่งสร้างเส้นทางของตัวเองขึ้นมาได้แต่ปัจจุบัน ลูชราวกับคนหลงทางที่ไม่รู้ว่าควรจะเก้าเดินไปทางไหนเขาทำเพียงฆ่า และทำลายศัตรูตรงหน้าเท่านั้นใช้แล้ว นิสัยติดตัวที่เค้าพยายามจะเปลี่ยนมันในไม่กี่วันก่อนตอนนี้มันกำลังกลับมาแถมยังแรงกว่าครั้งก่อนๆด้วยซ้ำไป
1ชั่วโมงมาแล้วเขาเริ่มฆ่าเซบรัคเหล่านี้มา1ชั่วโมงแล้วโดยไม่พักเลยเขาไม่ใช้เบอร์เซิร์กเกอร์ที่มีค่าเรี่ยวแรงมหาศาลแต่ต่อให้เขาเป็ก็คงมีสภาพที่ไม่ต่างจากตอนนี้มากนัก จากการที่เขาไม่คิดจะบริหารค่าเรี่ยวแรงอย่างถูกต้องมันคงอีกไม่นานที่เขาจะหมดแรงและถูกเซบรัคเหล่านี้รุมล้อม
ลูชที่มีเลเวลเพียง100คงเป็การอยากที่เขาจะสามารถกวาดล้างรังของเซบรัคได้ด้วยตัวคนเดียว และไม่กี่นาทีต่อมา
“ฮา~ฮา~ เรามาได้แค่นี้งั้นหรอ”
ลูชกำลังหมดแรงอย่างสุดขีดกว่า1ชั่วโมงแล้วที่เขาออกล่าตอนนี้มันคือขีดจำกัดของเขาแล้ว
“แค่1ชั่วโมงเราสู้ได้แค่1ชั่วโมง เมื่อเทียบกับานั้นแล้วที่ผู้คนมากมายสู้กันเราคงจะเป็กลุ่มแรกที่ตายในสนามรบนั่นสิน่ะหากเราอยู่ที่นั้น”
‘ในสนามรบที่ยืดเยื้อถึง5ชั่วโมงน้ำหน้าอย่างเราคงไม่มีปัญญาไปเข้ารวมได้สิน่ะ’
ในความเป็จริงแล้วไม่ใช้เลยที่เขาสามารถสู้ได้เพียง1ชั่วโมงนั่นเกิดจากการขาดสติและไม่รู้จักบริหารค่าเรี่ยวแรงของตัวเองให้ดีเขาเคลื่อนไหวเกินความจำเป็ไปมาก
“ย๊ากกก~”
‘ฉันจะมาหยุดแค่นี้ไม่ได้ หากฉันหยุด! ฉันก็จะไปยื่นอยู่ที่นั่นไม่ได้’
ลูชพยายามที่จะปฏิเสธความจริงเขายังคงสู้ต่อแม้ค่าเรี่ยวแรงจะตกไปอยู่ที่ก้นหลอดแล้วก็ตาม
แต่อารมณ์ที่อัดอั้นของเขายังคงระอุอยู่ไม่หาย
[ระบบ ค่าสถานะพิเศษ ค่าความเพียรของท่านเพิ่มขึ้น2หน่วย]
[ทักษะความชำนาญดาบของท่านเพิ่มขึ้น4>5]
เพิ่มความเสียหายจากดาบขึ้น9%
‘หืม .. ใช้แล้วเราไม่ได้กำลังหยุดเดินอยู่กับที่ ถึงจะช้าแต่เราก็กำลังเก้าอยู่ตลอดเวลา’
“เรียกหน้าต่างค่าสถานะ”
***
ชื่อตัวละคร ลูช
เลเวล 100
คลาส เส้นทางแห่งดาบพื้นฐาน(ขั้นต้น)
สมญานาม: ผู้พบเห็นเส้นทางของตำนานนักบุญดาบ
ท่านคือผู้เป็ประจักษ์พยานถึงความแข็งแกร่งของตำนานนักบุญแห่งดาบ
-ทักษะเกี่ยวกับดาบรุนแรงขึ้น 30%, ลดเวลาคูลดาวน์ของทักษะดาบลง30%, ทักษะเกี่ยวกับพลังศักดิ์สิทธิ์รุนแรงขึ้น20%, สร้างความเสียหายแก่Undead และ เผ่าอสูร รุนแรงขึ้น10%
….
สมญานาม: เก้าแรกของเส้นทาง (เติบโต)
-ค่าต้านทานสถานะผิดปกติทั้งหมด 40% ,ต้านทานธาตุทั้งหมด20% ,โจมตีคริติคอนรุนแขึ้น20%
เปิดค่าสถานะ ความเพียร, ค่าเสน่ห์, ค่าวิสัยทัศ, ค่าความชำนาน
….
ค่าประสบการณ์ (95.59%)
พลังชีวิต : 32,080 มานา : 5,000 ออร่าดาบ : 1
ค่าสถานะ พละกำลัง:472+21, สติปัญญา:100, ความอดทน:401, ความว่องไว:412+15
ค่าสถานะพิเศษ ความเพียร:1, เสน่ห์:1, วิสัยทัศน์:1, ความชำนาญ:1,
พลังศักดิ์สิทธิ์:1 จิตสังหาร:1 อาร่าดาบ:2
แต้มสถานะหลักคงเหลือ 0 แต้ม
แต้มสถานะพิเศษคงเหลือ 399 แต้ม
น้ำหนักสัมภาระ 960/12,800
***
ลูชเริ่มกลับมาคุมสติของตัวเองได้อีกครั้งแต่ก่อนอื่น
เขาควรจะรู้ว่าอย่าโง่เง่าเรียกหน้าต่างค่าสถานะระหว่างการต่อสู้
[ท่านได้รับความเสียหาย 4,780 หน่วย]
‘เวรเอ๋ย’
[ท่านได้รับความเสียหาย 6,456 หน่วย]
เขาควรจะรู้ว่าเขาอยู่ในรังของศตรูและถูกรุมล้อมไว้อยู่
เซบรัค6ตัวปรี่เข้ามาจับแขนและขาของเขาไว้และมันจบลงด้วย
[ระบบ ท่านเสียชีวิต]