ทะลุมิติไปเป็นสาวชาวนาผู้มั่งคั่งกับซาลาเปาตัวน้อยๆ (จบ)

        ผ้าป่านเนื้อสัมผัสไม่ดีเท่าผ้าฝ้ายสัมผัสของมันไม่สบายมือเท่าไรนัก

        เมื่อเทียบกับผ้าฝ้ายและผ้าป่านในยุคสมัยใหม่แล้วคุณภาพและเนื้อสัมผัสของผ้ายุคนี้แย่กว่ามาก

        "ผ้าป่านราคาฉื่อละห้าอีแปะราคาย่อมเยากว่า" คนขายผ้ามองดูสีหน้าของหลินกู๋หยู่แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        แม้ว่าจะราคาฉื่อละห้าอีแปะแต่เนื้อสัมผัสนั้นไม่ดีจริงๆเสื้อผ้าที่นางใส่อยู่เสมอคือผ้าฝ้ายที่นางได้ตอนแต่งงานเข้ามาจากนั้นนางไม่สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ที่นางเคยใส่อีกเลย

        ซื้อผ้าขนาดสิบฉื่อให้ฉือหางโดยคิดว่าจะต้องยัดขนห่านลงไปแน่นอนว่าจะต้องเผื่อผ้ามากกว่าที่เขาเคยใช้อย่างแน่นอน

        นางดึงผ้าขนาดสิบห้าฉื่อสำหรับตัวเองเป็นผ้าสีเขียวใบหญ้าและสีฟ้าอ่อนจากนั้นเลือกผ้าสีน้ำเงินไพลินและสีเขียวอ่อนสำหรับโต้ซา

        จากนั้นเลือกผ้าฝ้ายสีขาวโดยคิดว่าจะใส่ไว้ในเสื้อเพื่อเป็นผ้าซับใน รวมแล้วยาวได้สี่สิบห้าฉื่อ

        ฉือหางจ้องมองที่หลินกู๋หยู่อย่างตกตะลึงเขาเห็นคนขายผ้าช่วยนางตัดผ้าด้วยรอยยิ้ม สิ่งเหล่านี้ต้องใช้เงินจำนวนมากกระมัง

        "ทั้งหมดเท่าไรหรือ?" หลินกู๋หยู่ดูเสี่ยวเอ้อพับผ้าทั้งหมด "เราซื้อจำนวนมากลดราคาให้เล็กน้อยเถอะ"

        ผู้ขายผ้าชำเลืองมองไปที่ผ้าตรงหน้าหลินกู๋หยู่หยิบลูกคิดที่ด้านข้างขึ้นมาเคาะสองสามครั้ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยรอยยิ้ม"ทั้งหมดนี้แปดร้อยแปดสิบอีแปะ เอาล่ะ ลดให้เหลือแปดร้อยห้าสิบอีแปะ”

        หลินกู๋หยู่คิดคำนวณเขาลดให้สามสิบอีแปะ เทียบเท่ากับผ้าฝ้ายสามฉื่อนางจึงขอให้เขาผ้าจัดผ้าให้เรียบร้อย หยิบถุงเงินออกมาจากกระเป๋าหยิบเงินออกมาหนึ่งตำลึงส่งให้คนขาย เมื่อได้รับเงินทอนก็เดินจากไปพร้อมกับฉือหาง

        เสื้อผ้าทั้งตัวของฉือหางใช้ผ้าราวสิบเจ็ดหรือสิบแปดฉื่อจะต้องใช้ผ้าฝ้ายบุด้านใน ซ้ำต้องยัดขนห่านเข้าไป หลังจากคำนวณดูแล้วเสื้อผ้าทั้งตัวจะต้องใช้ทั้งหมดสิบเจ็ดหรือสิบแปดฉื่อ

        หลินกู๋หยู่ยังซื้อผ้าป่านอีกเล็กน้อยใส่ผ้าเหล่านี้เข้าไว้ด้วยกัน สิ่งเหล่านี้ไม่หนักมากดังนั้นนางจึงแบกมันไว้บนหลัง

        เมื่อเห็นท่าทีที่มีความสุขของหลินกู๋หยู่ฉือหางก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปาก แล้วเดินตามนางกลับบ้าน

        แค่นางมีความสุข จะอย่างไรก็ดีทั้งนั้น

        เมื่อทั้งสามคนกลับถึงบ้านหลินกู๋หยู่รีบเก็บผ้าเหล่านี้ทั้งหมดผ้าที่ครอบครัวของนางนำมาให้เมื่อนางแต่งงานเข้ามายังเหลืออยู่บ้างโชคดีที่เป็นผ้าฝ้ายทั้งหมด ซึ่งสามารถทำเป็นชุดนอนได้

        หลังรับประทานอาหารเย็นหลินกู๋หยู่หยิบชุดของโต้ซาที่นางเย็บไว้ก่อนหน้าพลางคิดเกี่ยวกับการตัดผ้า

        นางถือกรรไกรไว้ในมือนางต้องการจะลงมือตัดผ้า แต่นางไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร

        ภายในบ้านจุดตะเกียงน้ำมันหลินกู๋หยู่นำเอาเสื้อกันหนาวหนาๆ ของฉือหางออกมานางเตรียมจะซักเสื้อผ้าเหล่านี้ทั้งหมด

        “พรุ่งนี้เช้าเจ้ายังต้องไปโรงหมออย่าทำงานหักโหมจนเกินไป รีบไปนอนเถอะ” ฉือหางหยิบเสื้อกันหนาวจากมือของหลินกู๋หยู่เสื้อผ้าเหล่านี้เขาสวมใส่มาตลอดช่วงฤดูหนาวความจริงแล้วเขาไม่เคยซักมันมาก่อนจึงมีกลิ่นเหม็น

        “ซักเสร็จแล้วพรุ่งนี้เช้าจะได้ตากแดดพอเรากลับมาผ้าก็จะแห้ง ข้าจะได้ตัดเสื้อผ้าตามเค้าโครงเช่นนี้ได้จะยัดขนห่านให้ด้วย” หลินกู๋หยู่สัมผัสเสื้อกันหนาวของฉือหางพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยนางสัมผัสได้ว่าเป็นผ้าเนื้อหนา แต่ทำไมมันแข็งถึงเพียงนี้?

        ฉือหางไม่สามารถรั้งหลินกู๋หยู่ไว้ได้มือข้างหนึ่งถือกิ่งไม้และอีกข้างหนึ่งถือมีดสั้น เขาเริ่มเหลาลูกธนู

        หลินกู๋หยู่ตัดร่องเสื้อผ้าของฉือหางออกอย่างระมัดระวังการซักเสื้อผ้าประเภทนี้ ซักผ้าด้านนอกเท่านั้นก็เพียงพอแล้วและผ้าฝ้ายด้านในตากให้แห้งก็สามารถสวมใส่ได้แล้ว

        เมื่อตัดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายออกสีหน้าของนางไม่น่ามองในทันที

        ด้านในไม่มีอะไรอื่นนอกจากสำลีและหญ้าแห้งกองหนึ่ง

        หลินกู๋หยู่โยนสิ่งเหล่านั้นลงบนพื้นเงียบๆด้วยความขยะแขยง

        ไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าที่มีกลิ่นเหม็นลอยฟุ้งยิ่งไปกว่านั้นด้านในยังเต็มไปด้วยสิ่งเหล่านี้อีก

        ฉือหางได้ยินหลินกู๋หยู่ขว้างสิ่งเหล่านั้นเขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นนางหยิบของด้านในทั้งหมดออกมา จึงพูดเสียงเบาว่า"ข้าไปซักผ้าให้"

        “ข้าทำเองได้” ในที่สุดหลินกู๋หยู่ก็หยิบสิ่งที่อยู่ด้านในเสื้อกันหนาวทั้งหมดออกมานางหันไปมองฉือหาง “เจ้ามีเสื้อผ้าอื่นอีกหรือไม่?”

        ฉือหางส่ายศีรษะเบาๆ “ไม่มีแล้ว”

        หลินกู๋หยู่ไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงโกรธมากถึงเพียงนี้ชายที่อยู่ข้างหน้านางกลับไม่แสดงสีหน้าใดๆ เมื่อเขาเห็นสิ่งที่อยู่ในเสื้อกันหนาว

        "เจ้าทำงานของเจ้าเถอะข้าจะไปซักผ้าให้" หลินกู๋หยู่พูดพลางเดินไปที่ข้างเตา เทน้ำลงในถังไม้ใส่เสื้อผ้าลงในอ่างและเริ่มซักผ้า

        ฉือหางลุกขึ้นและหยิบไม้กวาดข้างตัวเขากวาดหญ้าแห้งเหล่านั้นโดยไม่เอ่ยวาจาใด เสื้อกันหนาวตัวนี้เป็นเสื้อที่แม่แท้ๆของโต้ซาทำให้เขา

        ในช่วงสองสามวันหลังจากนั้นฉือหางไปส่งหลินกู๋หยู่และโต้ซาไปที่โรงหมอในตอนเช้าส่วนตนเองไปที่ภูเขาพร้อมกับคันธนูและลูกธนูเพียงลำพัง

        เมื่อยามอาทิตย์อัสดงหลังจากจัดการเหยื่อในมือเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ไปรับหลินกู๋หยู่ที่โรงหมอ

        เนื่องจากการจ่ายภาษีประชากรเป็นเหตุให้ผู้คนทั้งหมู่บ้านดูไร้ชีวิตชีวานอกจากการทำงานในไร่นาแล้ว ผู้คนจำนวนมากยังไปที่ภูเขาเพื่อเก็บผักป่า

        อากาศเริ่มเย็นลงแล้วพื้นดินปกคลุมไปด้วยใบไม้ร่วงสีเหลืองทอง

        เมื่อหลินกู๋หยู่ตื่นขึ้นในตอนเช้านางรู้สึกหนาวมาก นางหนาวสั่นอย่างทนไม่ได้ นางรีบสวมเสื้อผ้าอีกชั้นหนึ่งแล้วสวมเสื้อกั๊กให้โต้ซา

        ฉือหางก็ใส่เสื้อผ้าเพิ่มด้วยเช่นกันเมื่อมองไปที่เสื้อผ้าที่หลินกู๋หยู่สวมให้โต้ซาเขาก็อดไม่ได้ที่จะสัมผัสเสื้อของตนเอง

        ตอนเขาสัมผัสกับเสื้อตัวนี้ในวันที่อากาศปกติเขาไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก แต่ตอนนี้เมื่อเขาเอามือเข้าไปใต้ผ้าฉือหางรู้สึกอบอุ่นมาก

        "เสื้อกันหนาวตัวนี้ดีจริงๆ"ฉือหางอดไม่ได้ที่จะพูดกับหลินกู๋หยู่ที่กำลังทำอาหารเช้า

        "ใช่มันอุ่นมาก" หลินกู๋หยู่กล่าว เมื่อนึกถึงขนเป็ดและขนห่านที่มีหลายสิบจินนางก็ทอดถอนหายใจ "เดิมทีคิดว่าจะซื้อเก็บให้มากกว่านี้ไม่คิดว่าสุดท้ายก็มีเพียงเท่านี้"

        หลังจากทานอาหารเช้าในขณะที่ฉือหางกำลังจะส่งหลินกู๋หยู่และโต้ซาเข้าไปในเมือง จู่ๆก็เห็นเด็กชายตัวเล็กๆ จูงเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูเด็กทั้งสองแบกถุงย่ามคนละหนึ่งใบ

        “พี่หญิง?” เด็กน้อยก้าวไปข้างหน้า มอบสัมภาระของเขาให้หลินกู๋หยู่ “ขนห่าน”

        หลินกู๋หยู่เอื้อมมือไปหยิบถุงสัมภาระจากมือของเด็กชายคนนั้นจากนั้นเข้าไปในห้องหยิบตาชั่งออกมา

        "ห้าจินยี่สิบห้าอีแปะ" ทันทีที่หลินกู๋หยู่พูดจบก็เห็นเด็กชายตัวเล็กๆถอดกระเป๋าสัมภาระออกจากเด็กหญิงตัวเล็กที่อยู่ข้างหลังเขายื่นให้หลินกู๋หยู่

        "ยังมีอีก"

        หลินกู๋หยู่หยิบมันขึ้นมาดูด้านในเต็มไปด้วยขนห่าน "สามจิน สิบห้าอีแปะ"

        "รวมเป็นสี่สิบอีแปะ"ขณะที่หลินกู๋หยู่พูด นางก็แกะถุงเงินที่เอวออก หยิบสี่สิบอีแปะยื่นให้เด็กน้อย

        “ขอบคุณ” เด็กน้อยตอบอย่างมีความสุข จับมือน้องสาวแล้ววิ่งหนีไป

        ที่จริงขนห่านเหล่านั้นรวมกันได้เพียงหกจินเท่านั้นสาเหตุที่หลินกู๋หยู่พูดมากกว่าความจริง นั่นเพราะเห็นแก่เด็กสองคนนั้นพวกเขาสองคนก็ลำบากนัก

        ในโรงหมอไม่มีอะไรให้ทำลู่จื่อยู่เห็นว่ามีผู้ป่วยไม่มากนักหลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วเขาจึงแบ่งงานให้พวกเขาหมอสี่คนแบ่งเป็นสองคนต่อหนึ่งกลุ่ม หนึ่งกลุ่มทำงานสิบห้าวันอีกหนึ่งกลุ่มสามารถพักผ่อนที่บ้านได้

        แต่ค่าจ้างจะยังคงได้รับหนึ่งตำลึงเช่นเดิม

        เนื่องจากก่อนหน้านี้มีจำนวนผู้ป่วยมากเกินไปโรงหมอจึงจ่ายเงินเดือนให้กับทุกคนเป็นเงินจำนวนสองตำลึง

        หลินกู๋หยู่ถูกจัดให้ทำงานครึ่งแรกของเดือนหลังจากผ่านไปสิบห้าวัน นางก็สามารถอยู่พักผ่อนที่บ้านได้แล้ว

        เมื่อหลินกู๋หยู่มีเวลาว่างนางฝึกคัดลายมือด้วยพู่กันจุ่มน้ำบนโต๊ะ นางเรียนรู้เร็วมากตราบใดที่นางไม่เขียนเร็ว ลายมือของนางยังพอให้คนอื่นดูได้

        “ท่านแม่” โต้ซาลากหลินกู๋หยู่ไปที่สวนหลังบ้าน เขาร้องอย่างตื่นเต้น “ข้ารู้จักยาเยอะมาก”

        ริมฝีปากของหลินกู๋หยู่โค้งขึ้นช้าๆจากนั้นนางก็เดินตามโต้ซาไปที่สวนหลังบ้าน "เจ้ารู้มากแค่ไหนแล้ว?"

        "แปะเจียก"โต้ซาชี้ไปที่ยาสมุนไพรที่ตากอยู่ จากนั้นชี้ไปที่ยาที่ตากอยู่อีกด้านหนึ่ง"เหลียนเฉียว เมล็ดป๋ายเหอ[1] สายน้ำผึ้งและอบเชย!"

        เสี่ยวซื่อซึ่งดูแลโต้ซามาเป็นอย่างดีโดยตลอดกล่าวด้วยรอยยิ้ม"หมอหลิน โต้ซาเรียนรู้ได้เร็วมาก ไม่ว่าจะให้ดูอะไรเขาก็จะจำทุกอย่างได้"

        “น่าเสียดายที่โต้ซายังเด็กเกินไป” หลินกู๋หยู่อดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจ “ไม่เช่นนั้นข้าจะส่งเขาไปเรียนที่สำนักศึกษา”

        ตอนนี้โต้ซาอายุหนึ่งปีกว่าแล้วจึงค่อนข้างเป็นไปได้ที่จะจำชื่อวัตถุดิบยาบางส่วน

        หลินกู๋หยู่สัมผัสมือของโต้ซาอย่างใส่ใจเมื่อสัมผัสได้ว่าฝ่ามือของเขายังคงอุ่นจึงดึงมือออก"เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่สำนักศึกษา รับเด็กที่อายุน้อยที่สุดเท่าใด?"

        “ห้าปี” เสี่ยวซื่อพูดด้วยรอยยิ้ม เอื้อมมือไปแตะโต้ซา “อีกสองปี ท่านสามารถส่งเขาไปที่นั่นได้”

        ในยุคปัจจุบันเด็กจำนวนมากถูกส่งตรงไปยังโรงเรียนอนุบาล เมื่ออายุได้หนึ่งหรือสองปี

        ในความเป็นจริงมันไม่เป็นความจริงที่จะส่งโต้ซาไปเรียนได้เพียงแต่นางคิดว่า ถ้าเขาไปสำนักศึกษาเขาอาจจะสามารถเรียนรู้อะไรได้บ้างไม่มากก็น้อย

        แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้

        ในตอนเย็นฉือหางร่างเต็มไปด้วยฝุ่นยืนตระหง่านอยู่ที่ประตู เห็นหลินกู๋หยู่พาโต้ซาออกมา"กลับกันเถอะ"

        ขณะที่เขาพูดนั้นฉือหางก็ย่อตัวลงและอุ้มโต้ซาขึ้น จากนั้นหันศีรษะไปมองหลินกู๋หยู่ "วันนี้อากาศเย็นขึ้นมากรู้สึกเหมือนว่าปีนี้จะหนาวเร็วเป็นพิเศษ"

        เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉือหางพูดหลินกู๋หยู่ก็ผงะเล็กน้อยราวกับว่าในความทรงจำของร่างเดิมไม่ได้อากาศหนาวเร็วถึงเพียงนั้น"ปีที่แล้วเริ่มหนาวตั้งแต่เมื่อไรหรือ?"

        "นี่เพิ่งต้นเดือนสิบ"ฉือหางขมวดคิ้วเล็กน้อย "แต่ปีนี้อากาศหนาวกว่าปีที่แล้วมากสองวันมานี้ที่ข้าขึ้นไปบนภูเขา ข้าเห็นสัตว์น้อยมาก"

        ปีนี้อากาศหนาวมากเมื่อคิดถึงเรื่องนี้หลินกู๋หยู่อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นอย่างฉับพลันนางเงยหน้าขึ้นมองฉือหาง "วันที่ข้าไม่ต้องมาที่โรงหมอเราควรจะเตรียมฟืนเพิ่มไหม?"

        “อืม” ฉือหางพยักหน้าเห็นด้วย คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “หลายวันนี้ ข้าก็เก็บกลับมาบ้างแล้ว”

        หลินกู๋หยู่พยักหน้าก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างผิดหวัง เดิมทีนางต้องการทำเสื้อกันหนาวขนเป็ดขนห่านขายในฤดูหนาวนี้แต่นางซื้อขนเป็ดและขนห่านมาได้ไม่มากนัก

        "ดูเหมือนว่าจะต้องตุนอาหารไว้ที่บ้านเพิ่มแล้วเราจะได้ไม่ต้องออกไปข้างนอกในช่วงฤดูหนาว "หลินกู๋หยู่อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจในสมัยโบราณที่ไม่มีเครื่องทำความร้อน นางไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถปรับตัวได้หรือไม่?

        ทว่าเมื่อมองไปที่โต้ซาหลินกู๋หยู่เงยหน้ามองฉือหางด้วยรอยยิ้ม "ในช่วงหน้าหนาวข้าจะสอนลูกอ่านหนังสือที่บ้าน"

        ฉือหางชะงักนิ่งไปชั่วคราวเขามองหลินกู๋หยู่ด้วยแววตาซับซ้อน

        …………………………………………………………………………………

        [1] เมล็ดป๋ายเหอหมายถึง เมล็ดดอกลิลลี่