นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๗
ตัวแทนความรัก
.
....... คุณหญิงแม่ของวินนี่สั่งให้เ้าหน้าที่โรงพยาบาลนำตัววินนี่เข้าห้องผ่าตัดเพื่อทำคลอดทันที
....... เ้าหน้าที่โรงพยาบาลวิ่งกันวุ่นไปหมด เพราะความเ้ากี้เ้าการของเธอ
....... เมื่อนายแพทย์คนที่เธอสนิทมาถึง คุณหญิงฯ รีบเข้าไปพูดคุยด้วย พร้อมกำชับให้หมอผ่าท้องเอาเด็กออกทันทีที่ทำได้โดยให้วินนี่มีรอยแผลน้อยที่สุด
....... ส่วนเด็กจะเป็อย่างไร?
....... เธอไม่พูดถึง !!
.
....... เวลาผ่านไปไม่นาน . . .
....... ทุกอย่างก็เสร็จสิ้น !!
....... ไม้ได้ลูกชาย !!
.
....... อ้อยที่รออยู่หน้าห้องผ่าตัดพบหน้าทารกในอ้อมแขนพยาบาลเป็คนแรก เธอมองหน้าทารกด้วยใจที่ปีติ เธอยิ้มมองเด็กนั่นอยู่ได้เป็นานสองนาน
....... ผิดกับคุณหญิงแม่ของวินนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ อ้อย คุณหญิงแม่ของวินนี่ไม่ชายตามองทารกน้อยเลยสักนิดเดียว
....... ทั้งที่เธอคือ..คุณหญิงย่าของทารกน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังนั่น
....... เธอทำราวกับ.. ทารกแบเบาะตรงหน้าเป็อากาศธาตุ ไม่มีกระทั่งรอยยิ้มที่มุมปากให้ เธอมองดูท่าทางของอ้อยที่ยิ้มหยอกกับทารกน้อย ชั่วครู่
....... “ถ้าเธอชอบ ฉันยกให้เลยนะอ้อย” คุณหญิงแม่พูดเรียบๆ แต่ชัดเจน
....... “ให้อ้อยเหรอคะ?” อ้อยถามซ้ำ
....... เธอไม่ตอบเป็คำพูด แต่พยักหน้าให้อ้อยแค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวจริงๆ “อย่าให้ฉันเห็นหน้ามันอีก” แล้วเธอก็เดินไปหาหมอที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องผ่าตัด
....... ง่ายกว่าที่คิดแฮะ .. อ้อยบอกตัวเอง แต่เธอก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น เพราะมันใกล้พอที่อ้อยจะได้ยินคุณหญิงแม่ของวินนี่คุยกับคุณหมอคนที่ทำคลอดให้วินนี่
....... “ฉันจะพาวินนี่ไปต่างประเทศพรุ่งนี้เลย ร่างกายเค้าน่าจะไหวใช่ไหมคะ?”
....... “พอได้ แต่พอถึงที่โน่น ก็ต้องให้เข้าโรงพยาบาลนะครับ ผมจะโน้ตการรักษาและตัวยาไปให้ด้วยนะครับ”
....... “ดีค่ะ” พร้อมกับยิ้มอย่างสมหวัง
....... “อ้อ!!”
....... เหมือนคุณหญิงแม่เธอจะนึกอะไรออก “หมอคะ เด็กนั่นไม่ต้องแจ้งเกิดเป็ลูกวินนี่นะคะ ให้มันเป็ลูกใครก็ได้”
....... งั้น.. ก็.. เป็ลูกอ้อยละกัน .. หากเ้าหน้าที่ทะเบียนยอมให้เธอเป็แม่.. คิดได้เท่านั้น .. อ้อยก็ยิ้มให้กับตัวเอง .. เธอจึงไม่ได้สังเกตว่า.. ทั้งหมอทั้งคุณหญิงแม่เดินไปไหนหรือไปทำอะไรกันแล้ว
....... พอได้สติ อ้อยรีบไปโทรศัพท์สาธารณะไปบอกเตโช ให้เขารีบมาดูหน้าตาหลานชายที่แสนน่ารักน่าชัง
.
....... ไม่นาน เตโชก็ปรากฏตัวอยู่ข้างๆ อ้อย เขามองทารกน้อยผ่านกระจกห้องแผนกเด็กแรกเกิดด้วยใจที่อิ่มเอิบ
....... .. นี่จะเป็ตัวแทนความรักทั้งหมดของเขากับไม้
....... .. นี่จะเป็ทุกสิ่งทุกอย่างของเขากับชายคนรัก
....... .. นี่จะเป็แก้วตาดวงใจของเตโชและไม้ไปจน .. อสงไขย .. .
.
....... รุ่งขึ้น อ้อยมาโรงพยาบาลอย่างที่เคยมาหาวินนี่ทุกวัน แต่พอเธอเข้าไปในห้องที่วินนี่เคยนอนพักอยู่ ปรากฏว่า.. ทั้งวินนี่และของใช้ทุกอย่างของเธอก็หายไปจากโรงพยาบาลหมด ราวกับว่าวินนี่ไม่เคยมาโรงพยาบาลนี้!!
....... อ้อยใแทบช็อค!!
....... พอตั้งสติได้.. อ้อยรีบไปที่แผนกเด็กแรกเกิด
....... เธอมองหาเด็กน้อยที่แสนน่ารักอย่างเร่งรีบ
....... ทารกน้อยยังอยู่ดี!!
....... อ้อยถามพยาบาลที่ดูแลให้มั่นใจว่าเด็กที่นอนอยู่ตรงนั้นคือลูกชายของวินนี่ แล้วเธอก็โทรตามเตโชกับไม้มาโรงพยาบาล
.
....... ไม้ยืนเกาะกระจกห้องแผนกเด็กแรกเกิดเพื่อมองลูกชายให้เต็มตา เขาดีใจมากที่ได้เห็นหน้าลูกชาย “ลูกของไม้ .. ลูกชาย .. ลูกของไม้” ไม้พึมพำกับตัวเอง
....... ระหว่างทางที่มาโรงพยาบาล
....... เตโชบอกไม้ว่า.. ไม้จะได้เป็พ่อทารกน้อยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
....... ไม้นึกได้ เขาจึงรีบถามอ้อยกับเตโชเื่การแจ้งเกิดทารกน้อย
....... “จะแจ้งเกิดได้ เด็กต้องมีชื่อก่อนนะ” อ้อยบอกไม้
....... “ไม้อยากให้ลูกชายชื่อว่าอะไร” เตโชถามต่อ
....... ไม้ใช้ความคิด “พ่อชื่อไม้ ลูกชื่อ..” ไม้ลากเสียงใช้ความคิด.. “.. ชื่อ .. มายด์ .. ดีมั้ย?”
....... ทั้งเตโช ทั้งอ้อย และพยาบาลที่ดูแลเด็กก็พยักหน้ารับ
....... “ชื่อเล่นชื่อ.. มายด์” เตโชทบทวน “งั้นชื่อจริง .. ก็ควรจะใช้ชื่อว่า ..” พร้อมกับทอดเสียงให้ไม้คิด
....... ไม้ใช้ความคิด พร้อมกับมองหน้าเตโช
....... เตโชก็มองหน้าไม้ ราวกับจะใช้สายตาประสานกันเพื่อช่วยกันคิด
....... “มารุต” ไม้พูดพร้อมกับเตโช
....... “ใครจะใจตรงกันเท่าเธอสองคน ไม่มีอีกแล้ว” อ้อยพูดขึ้น
....... แล้วทั้งสามก็ไปจัดการเื่ใบแจ้งเกิดจนเรียบร้อย
.
....... จากนั้น.. ทั้งสามก็พา ‘น้องมายด์’ หรือ ‘เด็กชายมารุต’ มาที่บ้านของเตโชกับไม้
....... เตโชเตรียมของทุกอย่างไว้ให้หลานเกือบจะพร้อม อะไรที่ยังขาดตกบกพร่อง เตโชกับอ้อยก็ผลัดกันไปซื้อหามาจนครบถ้วน
.
....... การที่ไม้ได้ดูแลลูกชาย ทำให้จิตใจเขาปีติ .. ไม้ยิ้มแย้มแจ่มใสมากขึ้น.. จน.. แทบจะกลับมาเป็คนปกติ .. อาการเสียศูนย์แทบจะมลายไปเกือบจะหมดสิ้น
.
....... อ้อยผานิตมาช่วยสองหนุ่มดูแล .. ‘น้องมายด์’ .. เต็มที่เท่าที่เวลาจะเอื้ออำนวยให้ เพราะตอนนี้.. อ้อยผานิตได้กลายเป็ ‘ครูสอนหนังสือ’ ตามที่เธอร่ำเรียนมาจนจบ และ.. โรงเรียนที่เธอทำการสอนอยู่ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านของเตโชเท่าใดนัก
.
....... เตโชเอาใจใส่เลี้ยงดูหลานมายด์ .. ดูพัฒนาการเด็กน้อยอย่างใกล้ชิด.. และจดบันทึกแทบทุกอย่างของ .. ‘น้องมายด์’ .. ไว้อย่างละเอียด
.
....... อ้อยไปที่บ้านวินนี่ใน่สายๆ ของวันหนึ่ง เธออยากจะส่งข่าวให้วินนี่เพื่อนรีกของเธอรู้ว่า..น้องมายด์ ลูกชายของเธอแข็งแรงดี
....... แต่อ้อยก็ไม่พบใครเลยสักคน!!
....... ไม่ว่าจะเป็วินนี่ น้องชายทั้งสาม ศศิธรน้องเล็กกระทั่งคุณหญิงแม่
....... ที่เห็นตรงหน้าอ้อย .. คือคฤหาสน์แสนหรูหรา
....... แต่ร้าง ..!!
....... ไร้ผู้คนดูแล . .
....... อ้อยสอบถามคนแถวนั้น จึงได้ความว่า .. ทั้งหมดย้ายไปอยู่อังกฤษแล้ว .. จะมีลูกจ้างจะมาทำความสะอาดตามวันและเวลาที่กำหนดเท่านั้น
....... พอรู้คำตอบแล้ว อ้อยก็สบายใจ เมื่อกลับไปถึงบ้าน .. เธอก็บอกให้เตโชสบายใจกับเธอไปด้วย
....... แต่ทั้งสองไม่ได้บอกเื่วินนี่ไปอังกฤษให้ไม้รู้ ..เพราะทั้งเตโชและอ้อยมิอาจสันนิษฐานได้ว่า .. ไม้จะรู้สึกอย่างไร ..หากรับรู้เื่วินนี่ทอดทิ้งลูก .. ทั้งคู่กลัวอาการของไม้จะทรุดลง .. พวกเขาจึงเลือกที่จะไม่บอกไม้
.
....... ชีวิตของพวกเขากำลังดำเนินไปอย่างมีความสุข ‘น้องมายด์’ .. ทารกน้อยจอมซน .. ที่แสนน่ารัก .. มาเติมสีสันให้ชีวิตทั้งสามมีความหมายกว่าที่ผ่านมา
....... ‘น้องมายด์’ ทำให้จิตใจไม้เบิกบาน และมีความสุข ..ไม้มีรอยยิ้มเกือบตลอดเวลาที่อยู่กับลูกชาย
....... ไม้และ ‘น้องมายด์’ ทำให้โลกทั้งโลกของเตโชงดงามขึ้น .. เมื่อ..ไม้สดใสที่ได้เลี้ยงดูลูกชาย.. ย่อมทำให้เตโชอิ่มสุขยิ่งขึ้น
....... เตโชก็ทำให้ไม้มีความสุขในการใช้ชีวิต .. การครองคู่.. และ.. รู้ใจกันยิ่งกว่าเดิม
....... อ้อยเข้ามาเติมเต็มให้ชีวิตสองหนุ่มลงตัวยิ่งขึ้น ..
....... จริงๆ แล้ว .. อ้อยรู้ใจตนเองดีว่า .. เธอรักเตโช .. รักมากเพียงใด.. แต่เธอก็รู้ชัดว่า .. ในใจเตโชมีเพียงไม้เท่านั้น .. เธอไม่มีวันเป็..คนรักของเตโชได้ .. และตอนนี้ .. ที่อ้อยเป็ได้คือ.. เพื่อนแท้ ..!!
....... แม้ไม่ใช่คนรัก แต่.. เพื่อนแท้ที่ตายแทนกันได้เช่นทุกวันนี้.. ก็มีความหมายกับอ้อยไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
....... อาจจะมากกว่ารักแบบคนรักด้วยซ้ำ .. เพราะเตโช ‘ให้ใจ’ไปกับมิตรภาพของเพื่อนมากมายจริงๆ .. เท่านี้อ้อยก็มีความสุขจนล้นอกแล้ว
.
.....
.......เตโชในวัยห้าสิบเศษยังจำวันชื่นคืนสุขใน่นั้นได้ดี สองหนุ่ม หนึ่งสาว หนึ่งทารกอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ดูแลกัน สุขด้วยกัน ทุกข์ช่วยกนแก้ไข
....... ่นั้น .. คือวันสุข ที่มีแต่สุข สุข สุข ..
....... สดชื่น .. ก็แสนชื่น ชื่น ชื่น .. ชื่นใจ
....... เพราะทั้งสาม .. ทั้งรัก .. ทั้งเข้าใจ .. ทั้ง..ยอมรับในกันและกัน
....... จนเตโชไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์หลังจากนั้น
.....
.
....... เตโชต้องเร่งเขียนบทหนัง .. ต้องเร่งเขียนรายงานส่งในรายวิชาต่างๆที่กำลังเรียนโทอยู่
....... ไม้ก็ต้องไปถ่ายละครกับกองถ่ายที่ต่างจังหวัด
....... อ้อยจึงต้องรับหน้าที่เลี้ยงดู ‘น้องมายด์’ หรือ ‘เด็กชายมารุต’
....... ราวกับพระเ้ากลั่นแกล้ง ..
....... ไม้ประสบอุบัติเหตุในกองถ่าย จนหมดสติ.!!
....... ทีมงานกองถ่ายละครฯ หามไม้ส่งโรงพยาบาล ..!!
....... แม้ทางทีมงานละครฯจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด แต่การเจ็บตัวของไม้ในครั้งนี้ .. ย้ำให้เห็นว่า..ร่างกายเขาไม่แข็งแรงอย่างที่เราๆ ท่านๆ มองเห็น
....... การถูกทำร้ายร่างกายอย่างหนักเมื่อหลายปีก่อน ทั้งร่องรอยไว้ภายในร่างกายเขามากมาย ประกอบกับใน่เวลานั้นไม้ไม่ได้มีรายได้มากนัก เขาจึงรักษาตัวไปตามมีตามเกิด
....... เมื่อมีอุบัติเหตุซ้ำ
....... ทั้งอย่างจึงทรุดลงอย่างเร็ว!!
.
....... ไม้นอนนิ่งอยู่ในห้องI.C.U. มาเกือบสับดาห์ โดยไม่ได้สติ!!
....... เตโชไปเฝ้าไม้ทุกครั้ง.. ทุกเวลาที่มีโอกาส
....... อ้อยจึงเป็กำลังหลักที่ต้องเลี้ยงดู.. เด็กชายมารุต
....... เวลาใดที่เตโชไปเฝ้าดูอาการของไม้ผ่านประตูกระจกของห้อง I.C.U. เขาจะภาวนาขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยให้ไม้ปลอดภัย
....... “โช” เสียงชายหนุ่มที่เคยคุ้นเรียกเขา
....... เสียงนี้ .. คุ้นเคยยิ่ง .. เพียงแต่..ไม่ได้ยินมาแสนนานแล้ว
....... เตโชหันไปมองที่มาของเสียง
....... “แนน” เตโชเรียกเ้าของเสียงอย่างดีใจ
....... ‘แนน’ เพื่อนรักคนหนึ่งของเตโชจากมัธยมปลาย ที่ตอนนี้กลายเป็.. หมอแนน นายแพทย์หนุ่มอนาคตไกล และ.. วันนี้.. หมอแนนต้องมาเข้าเวรที่ห้องI.C.U.
....... หลังจากทักทายกันพอควร เตโชก็เล่าเื่ของไม้ให้หมอแนนฟัง หมอแนนเดินหายเข้าไปในห้อง I.C.U. เตโชเห็นหมอแนนเช็คนั่นเช็คนี่อยู่พักใหญ่ แล้วหมอแนนก็เดินก้มหน้าออกมาหาเตโช
....... จากสีหน้าของหมอแนน ทำจิตใจเตโชย่ำแย่ลงกว่าเดิมอีก “แนน..” โชเอ่ยถามได้แค่คำเดียว
....... “ผลการเอ็กเรย์ทั้งสมองและลำตัวของไม้ ..ไม่มีอะไรทำให้สบายใจเลย” หมอแนนใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง
....... “แปลว่า..” เตโชถามได้เท่านั้น น้ำตาก็หลั่งริน
....... หมอแนนหันไปสบตาเตโช พยายามยิ้มให้กำลังใจ แต่ก็ยิ้มไม่ออก “ทั้งแนนและหมอที่นี่ จะดูแลไม้อย่างดีที่สุด”
....... เตโชเริ่มสะอึกสะอื้น
....... หมอแนนขยับตัวไปใกล้ๆ เตโช แล้วโอบกอดเขาอย่างเบามือ
....... โชกอดหมอแนนกลับ
....... ในเวลานี้ .. นี่คงเป็หลักเดียวที่เตโชจะใช้ยึดเหนี่ยวตัวเองไว้ได้
....... หมอแนนกอดปลอบ และหอมที่เส้นผมเตโชเบาๆ “ไม้น่าจะอยู่กับพวกเราได้อีกซักเดือน”
....... เท่านั้น..!!
....... เท่านั้น.. เตโชก็ร้องไห้อย่างหมดอาย
.
.
.
....... หมอแนนติดต่อประสานงานและจัดการทุกอย่าง จนไม้ได้มาอยู่ห้องพิเศษสุดพิเศษ หรือห้อง VVIP ของโรงพยาบาล ในห้องนี้มีทั้งเครื่องมือหมอและพยาบาลดูแลอย่างใกล้ชิด
....... เตโชปรนนิบัติไม้ทุกอย่าง .. ทั้งเช็ดตัว ..เปลี่ยนเสื้อผ้า .. เช็ดอุจจาระ .. ปัสสาวะ ..เขาทำให้ชายคนรักโดยมิได้แสดงอาการรังเกียจเลยแม้แต่น้อย
.
.......อ้อยพาเด็กชายมารุตมาเยี่ยมพ่อของเขาในบางจังหวะที่สามารถกระทำได้ ซึ่งการมาเด็กชายมารุต ก็เป็การเยียวยาหัวใจของเตโชและหัวใจของอ้อยมากกว่า
....... เพราะไม้ก็ยังนอนนิ่ง มิได้รู้สึกรู้สาอันใด
....... น้องมายด์ หรือเด็กชายมารุตคลานเข้าไปหาพ่อของเขาที่นอนอยู่ เด็กชายจับนิ้วมือของพ่อไม้เล่น พร้อมกับหัวเราะอย่างน่ารักน่าชัง
....... “น้องมายด์” อ้อยเรียกหลานชาย “ทำอะไรน่ะลูก”
....... เด็กชายมิได้สนใจที่น้าอ้อยเรียก ยังคงจับนิ้วมือของพ่อไม้เล่นและหัวเราะอย่างมีความสุข
....... “น้องมายด์” อาเตโชเสียงเข้มขึ้นหน่อย
....... เด็กชายหันมองหน้าเตโช คนที่เด็กชายถูกสอนให้รู้ว่าคือ .. ‘อา’
....... เตโชมองหน้าหลานรัก แล้วเขาก็ ‘ดุ’ ต่อไม่ออก
....... เด็กชายที่มองหน้าอาเตโชอยู่ ก็หันหน้าไปมองพ่อไม้
....... เตโชเผลอมองตามสายตาของเด็กชาย
....... สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้า คือ ..
....... ไม้.. ไม้ลืมตาขึ้น!!
....... เตโชรีบเข้าไปหาชายคนรัก “ไม้” เขาเรียกด้วยหัวใจรักทั้งหมด “ไม้”
....... ไม้ยิ้มให้อย่างอ่อนแรง
....... อ้อยที่อยู่ตรงนั้น ..เธอเห็นปาฏิหาริย์ความรักระหว่างพ่อกับลูก .. จึงเข้ามาอุ้มหลานชายส่งให้เตโช “โชดูหลานนะ อ้อยจะไปตามหมอ”
....... เตโชทั้งดีใจจนหัวใจพองโต .. ทั้งยิ้มกับไม้ ..ทั้งรับปากอ้อย .. ทั้งรับหลายชายมาอุ้ม .. ทั้งหมด .. สั่งการด้วยความรัก
.
....... หมอแนนรีบเข้ามาตรวจอาการของไม้ โดยไม่ได้ให้คนเฝ้าเยี่ยมไปรอนอกห้อง แต่ให้ยืนดูห่างๆ เพื่อไม่ให้เกะกะหมอกับพยาบาล ไม่นานก็เรียบร้อย
....... หมอแนนบอกเพื่อนรัก “สัญญาณชีพของไม้ดีขึ้นมากนะโช อาจจะเกิดปาฏิหาริย์ก็ได้”
....... “ขอบคุณมากนะแนน ขอบคุณมาก” เตโชขอบคุณทั้งน้ำตา
....... “ถ้าวันนี้ไม้ยังคุยไม่รู้เื่ ก็ไม่ต้องในะ น่าจะเพราะฤทธิ์ยา” หมอแนนบอกเพื่อนรัก
....... เตโชพยักหน้ารับ
....... แล้วทั้งเตโช ทั้งอ้อย ทั้งน้องมายด์ก็เข้าไปหาไม้ใกล้ๆ พูดคุยกับไม้ได้นิดหน่อย เพราะไม้ยังมึนกับยาสารพัดขนานที่ร่างกายต้องรับเข้าไปรักษาตัว ใน่ที่นอนโรงพยาบาลมากว่าเดือน
.
....... หลังจากวันนั้น เครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์บางชิ้นก็ถูกถอดออกจากตัวไม้
....... เตโชเริ่มส่งข่าวบอกเพื่อนๆ ว่าไม้ป่วยต้องนอนพักที่โรงพยาบาล
.
....... พี่ต้น พี่ชายของไม้มาเยี่ยมน้องชาย เขาพูดขอบคุณเตโชซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่เตโชดูแลน้องชายเขาอย่างดี เขาบอกกับเตโชว่า ..ตอนนี้แม่ไม้ก็เข้าวัดปฏิบัติธรรม หวังให้บุญกุศลที่ทำส่งให้ไม้แข็งแรงขึ้น
.
....... ทีกับแบง สองเพื่อนรักที่ทำให้เตโชได้พบ.. ได้รักกับไม้ ก็รีบมาเยี่ยมเพื่อนรักทันทีที่รู้ข่าว ไม้ได้แค่ยิ้มให้อย่างขอบคุณ .. แค่นั้น
....... “มีไรให้กูช่วย บอกเลยนะโช ไม่ต้องเกรงใจ” ทีพูด
....... แบงยื่นซองให้เตโช
....... โชรับมา งง งง
....... “ตอนนี้กูสองคนเป็นักดนตรีเล่นแบ๊คอัพให้ศิลปินดังๆค่ายแกรมมี่หลายคน” แบงอธิบาย
....... แบงพูดจบ พร้อมกับเตโชเปิดซองขาวนั่นพอดี ในนั้นเป็ธนบัตรจำนวนมากโข
....... “ไม่ได้” เตโชตอบพร้อมกับส่งคืน
....... “รับไปเถอะ มึงต้องใช้เงินอีกเยอะ” แบงพูดพร้อมกับส่ายมือไม่ยอมรับซองคืน
....... “โช ตอนนี้พวกกูรายได้ดีมาก ให้พวกกูช่วยมึง ตอบแทนมึงบ้าง” ทีพูดสำทับ
....... จนเตโชต้องนิ่ง
....... “อีกหน่อย ลูกไอ้ไม้ก็ต้องเข้าเตรียมอนุบาล พวกกูจะส่งเงินให้นะ”
....... “ห้ามปฏิเสธ กูสองคนคุยกันแล้ว มึงเหนื่อยดูแลเลี้ยงเด็กก็พอ เื่เงิน.. พวกกูจัดการเอง”
....... เตโชได้แต่ขอบใจเพื่อนทั้งน้ำตา
.
....... เมื่อเพื่อนเก่ามาพบหน้ากัน หมอแนนอาสาเป็เ้ามือเลี้ยงต้อนรับที่ร้านอาหารใกล้ๆโรงพยาบาล ทั้งที แบง เตโช อ้อยและน้องมายด์ จึงได้พบปะพูดคุยกันอย่างออกรส
....... จังหวะหนึ่ง อ้อยชวนเตโชขึ้นไปเอานมที่ห้องพักสุดแสนพิเศษของไม้ให้น้องมายด์ดื่ม
....... เมื่อทั้งสองเดินลับตาไป
....... ทีจึงมีโอกาสถามหมอแนนตรงๆ “มันมีโอกาสหายแค่ไหนวะ แนน”
....... “เอาตรงๆ เลยนะ” หมอแนนเปิดประเด็น “ยากว่ะ ..ถ้าออกจากโรงบาลได้ .. ก็ไม่น่าเหมือนเดิม”
....... ทีถอนหายใจ
....... “แล้ว.. ถ้าไม่หายล่ะ” แบงตัดสินใจถาม “พวกเรามีเวลาอยู่กับมันอีกมากน้อยแค่ไหน?”
....... “อันนี้ยิ่งตอบยาก” หมอแนนพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อนรัก “ด้วยอาการที่ตรวจพบ .. ไม้ไม่น่าฟื้นขึ้นมารับรู้อะไรได้อีก .. แต่ก็ฟื้น.. และรับรู้ได้พอควร”
....... คำตอบนี้ช่วยให้ทั้งทีและแบงยิ้มออก
....... “แต่!!” เสียงหมอแนนทำให้สองเพื่อนนักดนตรีหุบยิ้ม “กูกลัวว่ามันจะเป็เฮือกสุดท้าย ..ธรรมชาติให้ไม้ฟื้นมาเพื่อ .. ลาพวกเรา”
.
จบตอบ ๒๗
876
