จอมมารอี้เหรินเทียน จอมมารที่โเี้ที่สุดแห่งแดนมารทมิฬ เค้าตระเวนเข่นฆ่าจนได้ขึ้นเป็สุดยอดจอมมารแห่งแดนมารทมิฬแห่งนี้ เค้าผู้โเี้ ชั่วช้า เ้าเล่ห์ ขี้โกง ทำได้ทุกอย่างเพื่อที่จะขึ้นเป็หนึ่งในดินแดน เค้าปกครองดินแดนแห่งนี้มากว่าสามร้อยปีแล้ว มีมเหสีมากมายกว่าสองร้อยนาง แต่ก้อยังไร้ทายาท
ณ วังจอมมาร
อี้เหรินเทียน "มันเป็ตัวอันได ไฉนกล้าที่จะมาท้าทายดินแดนแห่งข้า กล้าเข้ามาโจมตีชายแดนแดนมารทมิฬของข้า ไม่อยากจะหายใจเอาไออุ่นเข้าปอดแล้วหรือไร"
อี้เหรินหง น้องชายของอี้เหรินเทียน
“เรียนท่านพี่ เป็ปีศาจนกเจ็ดเศียรแห่งแดนเทพตะวันออก เห็นว่ามันได้ก่อเื่ที่แดนเทพสูงสุดและหลบหนีการตามล่ามาอยู่ที่ชายแดนของดินแดนเรา มันเป็จอมขโมยก็ว่าได้ ด้วยวิชาแหวกมิติของมัน ไปมาไร้ร่องรอย ขโมยจนเป็นิสัยจึงถูกตามล่าอย่างหนักจนมากบดานแถวชายแดนมาสักพักหนึ่งแล้วพะยะค่ะ”
" เ้าหมอนี่อยู่ไม่เป็สุข อยากได้อะไรก้อแย่งชิง ชิงไม่ได้ก้อหนีแล้วกลับมาขโมย สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว ครั้นจะไปจับมันก้อหนีไวซะเหลือเกิน ล่าสุดแม่ทัพชายแดนตามจับไปสามวันสามคืน เห็นเพียงแค่เศษขนของมันเท่านั้นพะยะค่ะ"
"เช่นนั้นข้าจะไปดูมันสักหน่อย เ้านกบ้านี่ต้องซ่อนของดีเอาไว้มากมายแน่ๆ ฮิฮิ ข้าจะจับมันมาถอนขน ปิ้งกินแกล้มเหล้าสักหน่อยท่าจะไม่เลว" จอมมารกล่าวออกมา
สามวันต่อมา ณ ชายแดนดินแดนมาร
"แม่ทัพหยง อาหง เ้าสองคนพาคนไปสอบถามชาวบ้าน ล่าสุดเจอมันที่ไหนบ้าง แล้วรีบมาแจ้งข้า เราจะไปจับตัวมันมาไห้ได้"
"พะยะค่ะ" ทั้งสองตอบกลับไป
เย็นวันนั้น เรียนท่านพี่
“เราได้ไปสอบถามชาวบ้านละแวกนี้ เมือห้าวันก่อนเ้านกบ้านั่น เข้าไปขโมยเม็ดหยกโลหิตเหลืองของจวนปีศาจงูดำ จางเจียวโถว แล้วหนีหายไปทางทิศใต้ของผากลืนเมฆ พะยะค่ะ”
" ข้าสงสัยว่ามันน่าจะทำรังไว้แถวผากลืนเมฆพะยะค่ะ เราควรไปตรวจดูสักรอบไหมพะยะค่ะ"
"ดี พรุ่งนี้เช้าไปกัน ไปเพียงแค่พวกเราสามคนก็พอคนที่เหลือ เฝ้าอยู่ที่นี่ "
เช้าวันต่อมาทั้งสามได้เข้ามาในผากลืนเมฆ ผากลืนเมฆ ภูมิประเทศซับซ้อน เขาสูงเสียดฟ้า ยอดเขาปกคลุมด้วยเมฆหมอกตลอดทั้งปี ทั้งสามเหาะเหินลัดเลาะไปตามหน้าผาน้อยใหญ่ ขึ้นลงสำรวจกันอยู่นาน
ทันไดนั้นจอมมารอี้เหรินเทียนก็พบสิ่งผิดปรกติ “ช้าก่อน ทางขวาห้าสิบเมตรมีถ้ำซ่อนอยู่หลังหินใหญ่ก้อนนั้น ข้าััได้”
"น่าจะเป็ถ้ำของมันแน่แล้ว เ้าสองคนไปดักรอทาง้าหนึ่งคน ด้านขวาหนึ่งคน ข้าจะรออยู่ตรงนี้ รอเ้านกนั่นกลับมาที่รังเราค่อยเข้าไปจับมัน"
" พะยะค่ะ" สองคนนั้นตอบมาแล้วลบกลิ่นอายหายไปตามทิศทางที่กำหนดไว้ทันที
ห้าชั่วโมงต่อมาเป็เวลาเย็นแล้วดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน อยู่ๆก็มีคลื่นมิติบิดเบี้ยว วังวนมิติขยายออกกว้างประมาณ 15 เมตร ปีศาจนกขนสีดำหัวเป็อีแร้งเจ็ดหัวก้อโผล่ออกมาจากวังวนมิติ แล้วมันก็บินหายเข้าไปในถ้า อี้เหรินเทียนค่อยๆโผล่กายออกมาแล้วตามมันเข้าไปในถ้ำช้าๆ
ปีศาจนกเจ็ดเศียรพอเข้ามาในถ้ำก็ได้เดินไปที่รังของมันอย่างอารมดี
“วันนี้ข้าเอาหัวใจปีศาจงูเขียวมาไห้เ้าด้วยนะเ้าหนู เ้าหิวแล้วหรือไม่ ”
"มามะมามะ รีบกินรีบโต ข้าจะได้ลิ้มรสเ้าสักทีเ้าหนูน้อย ฮิฮิฮิ" มันเดินเข้าไปย่างอารมดี เพิ่งเดินไปได้สามก้าวตัวมันก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ
หืมม มันค่อยๆหันกลับไป ไม่มีอะไรด้านหลัง "เห้ออ ข้าท่าจะเหนื่อยไปสักหน่อย หาของมาขุนเ้าทารกนี่ทั้งวันทั้งคืนใช้พลังไปมากเหลือเกิน รอข้าได้กินเ้าก่อนเถอะ พลังของข้าจะต้องเพิ่มพูนจนกลายร่างได้แน่นอน คิคิคิ มามะเ้าหนูน้อยของข้า "
"เ้านกเน่า เ้าจะกินอันไดรึ" มีเสียงมาจากด้านหลัง
ทันไดนั้นเ้านกก็ได้เปิดม่านมิติหวังเพียงจะหนีไห้เร็วที่สุด "บัดซบชาติสุนัขจากที่ไดกัน มันมาอยู่นี่ได้ยังไง หนี! หนี! อยู่ไม่ได้แล้ว บ้าเอ้ยย"
เมื่อมันกำลังจะมุดเข้าไปในม่านมิติได้ครึ่งตัว ทันไดนั้นหางของมันก็ถูกกระชาก ตัวมันเซถลาออกมาอย่างมิเต็มใจ "แกว๊ค ! อย่าทำอะไรข้าเลยนายท่าน"
มันโดนจับหางไว้ทั้งพวงดิ้นหนีไปไหนไม่ได้ ได้แต่ะโออกมาทั้งที่ยังไม่เห็นศัตรู เมือมันหันมา มันก็ได้เจอกับชายผิวสีแดง ร่างกำยำสูงใหญ่ มีปีกด้านหลัง
แววตาโเี้คู่นั้น แค่เพียงจ้องมองก็ทำเอาิญญาแทบออกจากร่างได้แล้ว
เมื่อเ้านกปีศาจเจ็ดเศียรเมื่อได้เห็นดังนั้นก็คิดในใจ "จอมมารอี้เหรินเทียน ตายแน่กู บ้าเอ้ยย" ไวเท่าความคิดเ้านกปีศาจได้ขี้ออกมา
ใช่แล้วมันขี้ออกมา เต็มมือ ใช่แล้วมือของจอมมารเต็มไปด้วยขี้นก
“ไอ้บ้าเอ้ยยย” !! อี้เหรินเทียนปล่อยมือแทบไม่ทัน เ้านกปิศาจเห็นอี้เหรินเทียนปล่อยมือก็รีบผลุบหายไปในม่านมิติ โผล่ออกมาก็ไปไกลหลายสิบกิโลเมตรแล้ว ครั้งนี้มันแทบจะขุดพลังออกมาทั้งหมดเพื่อหนีตายออกมา
"บ้าเอ้ยย ขาดทุนย่อยยับ เ้าเด็กนั่นข้าอุตส่าห์ขโมยมาจากวัง์ กว่าจะหนีออกมาได้ขุนยังไม่ทันอ้วน ขายังมิทันยาวกลับมาโดนเ้าตัวแดงบ้านี่เจอรังเข้าไห้ หนอยยย ฝากไว้ก่อนเถอะวันไหนข้าแข็งแกร่งกว่าเ้า ข้าจะมายกเค้าบ้านเ้าไห้หมด" แล้วมันก็บินหนีหายเข้าไปในชั้นเมฆออกจากแดนมารไปอย่างหัวเสีย
กลับมาที่รังของเ้านกปีศาจ
"องค์าา ท่านพี่ เป็เช่นไรบ้าง" เสียงของทั้งสองคนดังขึ้นหลังจากได้ยินความเคลื่อนไหวจากในถ้ำ
“หนอยยย ข้าจะถลกหลังมันแล้วเอามันไปสับทำลูกชิ้น เปลวไฟลุกพรึบพรับขึ้นทั่วตัวของจอมมาร” เขาหันกลับไปมองทั้งสองแล้วบอกไปว่า "มันหนีไปได้ ข้าไม่อยากเล่ารายละเอียด"
จากนั้นทั้งสามก็เริ่มเดินสำรวจภายในถ้ำของปีศาจนก
“ท่านพี่ ตรงนี้มีสมบัติ์กองอยู่ มันน่าจะขโมยมาจากวัง์เยอะมากก เยอะจริงๆ”
" องค์าา ตรงนี้มีพืชเซียนอยู่เต็มเลยพะยะค่ะ" เหออันหยงกล่าว
"พวกเ้าเก็บกลับบ้านไห้หมดเดี๋ยวข้าจะไปดูที่รังของมัน"
พอเดินมาดูที่รังของมัน ในรังนั้นเต็มไปด้วยขนสีดำแวววาวอ่อนนุ่มกองสุมอยู่ สักพักก้อมีอะไรขยับอยู่ด้านใน จอมมารจึงใช้มือเปิดเขี่ยดู เขาอยากรู้ว่าเ้านกบ้านั่นมันจะขุนตัวอันไดไว้กินกันแน่
พอเขี่ยขนนกออกมาสิ่งที่ปรากฏออกมาคือเด็กทารกคนหนึ่ง ทารกเพศชาย ผมสีดำเป็ประกาย ผิวขาวราวหิมะทารกน้อยกำลังนอนดูดนิ้วมือหลับใหลอยู่
จอมมารเห็นเข้าก็ใ "เ้านกบ้านี่ ขุนทารกไว้กินอย่างนั้นรึ ของวิเศษฟ้าดินพวกนี้ที่อยู่ภายในถ้ำ อย่าบอกนะว่าจะไห้เ้าตัวจ้อยนี่กิน นกเวรนี่เป็นกเวรของแท้เลย" จอมปีศาจเห็นดังนั้นก็ได้อุ้มเด็กทารกขึ้นมา
เขาชูทารกน้อยขึ้นมาสำรวจดูตามเนื้อตามตัว “อืมม เด็กชาย เล็กกว่าข้าตอนเป็เด็กนิดเดียว ถือว่าใช้ได้” ทารกน้อยเมื่อโดนอุ้มก็งัวเงียตื่นขึ้นมา ดวงตาของเด็กน้อยข้างซ้ายเป็สีแดงสดใส ข้างขวาเป็สีฟ้าน้ำทะเล อี้เหรินเทียนพอเห็นก็อ้าปากค้างใ “ดวงตาของเ้าเด็กนี่สวยยิ่งนัก เค็มยิ่งนัก อื่ม เค็มแล้วก็อุ่น ถุยย เ้าเด็กบ้า”"
เจอหน้ากันครั้งแรกก้อฉี่ใส่ปากข้ารึ !!! หนอยยยย ถุ้ยๆๆ"
“ท่านพี่ องค์าาเกิดอะไรขึ้นพะยะค่ะ ๆ”
" ไม่มีอะไรๆ เด็กหน่ะ ข้าเจอเด็กน้อยนี่ในรังเ้านกบ้านั่น" เขาชูเ้าเด็กน้อยไปทางทั้งสอง
"เด็กน้อย เอ๋ ทำไมถึงมีเด็กอยู่ในรังนกพะยะค่ะ คงมิใช่ลูกนกนะพะยะค่ะ "
อี้เหรินเทียน "ข้าได้ยินว่าเ้านกบ้านั้นจะขุนเ้าตัวเล็กนี่ไว้กินนะ"
เอ๋ ทั้งสองใ "เ้านกบ้านี่กินจะเด็กหรือนี่ นิสัยแย่ยิ่งกว่าจอมมาร้ายอย่างพวกเราเสียอีก"
"อย่างไรก็เถอะ รีบเก็บของแล้วกลับกันเถอะ ข้าจะอาบน้ำ" อี้เหรียนเทียนกล่าว
สามวันต่อมา
ยินดีต้อนรับองค์าากลับวัง ๆ ๆ ๆ เสียงทหารเซ็งแซ่ขึ้นตรงทางเดินเข้าสู่วังจอมมาร
หน้าวังจอมมาร "ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป เ้าเด็กน้อยคนนี้ ข้าจะรับเลี้ยงดูเป็บุตรบุญธรรมของข้า"
" ั้แ่นี้ไปเขาจะมีชื่อว่า อี้เหรินเฟิ่ง "
258
