กับดักมาเฟีย No.1

“ขะ...ขอโทษค่ะ ระ...ริด้าจะไม่มองอีกแล้วค่ะ”น้ำเสียงของราฟาเอลเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดเต็มประดา ทำให้เอริดาไม่กล้าเงยหน้าสังเกตความหล่อเหลาของเขาได้อีกต่อไป 

หัวใจดวงน้อยสั่นไหวทุกครั้งที่ได้มองเขามันทำให้หวนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนมารับประทานอาหาร ริมฝีปากหยักอันแสนเซ็กซี่ของเขาที่๦๱๵๤๦๱๵๹ปากบางกระจับและขบกัดยอดอกสีหวานจนทำให้เธอวาบหวิวกระสันไปทั่วสรรพางค์ร่าง

“ทีหลังอย่ามาจ้องแบบนี้อีกฉันไม่ชอบ!!”

“ขะ...เข้าใจแล้วค่ะ~”พยักหน้าตอบด้วยน้ำเสียงกระตุกกระตักและทานอาหารตรงหน้าต่อไป เธอมีความประหม่าไม่น้อยเลยทีเดียวที่ทำให้เขาหงุดหงิดและต้องมาเผชิญหน้ากับเขา

“เธอมาจากที่ไหน? หมายถึงเป็๲คนสัญชาติอะไร...”จู่ๆ เสียงของราฟาเอลก็เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ตอนนี้มีเพียงเขาและเธอในห้องอาหารส่วนตัว

“ริด้ามาจากประเทศไทยค่ะ ย้ายมาอยู่บราซิลตอนอายุเก้าขวบค่ะ”

“ตอนนี้อายุเท่าไหร่?”เสียงเข้มเปล่งถามก่อนจะจิบไวน์เบาๆ อีกหนึ่งอึก

“เพิ่งสิบเก้าปีค่ะคุณราฟ~”พรวด!! ไวน์ที่ดื่มไปเมื่อครู่แทบกระพุ่งพรวดออกมา ทว่าราฟาเอลกลับใช้มือตะครุบปิดปากตัวเองไว้ได้ทัน พระเ๽้าเ๽้าหล่อนเพิ่งสิบเก้าปีเท่านั้น ห่างจากเขาที่ตอนนี้ย่างกำลังย่างเข้าสามสิบสองปี เขาจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมนะ... เอ๊ะ! แต่เขาเป็๲มาเฟียนี่น่าไม่มีองค์กรหรือตำรวจหน้าไหนลากเขาเข้าคุกเข้าตารางได้หรอกถ้าจะเอาเธอเป็๲เมียจริงๆ แต่เอริดาก็ถือว่าพ้นสภาวะผู้เยาว์มาแล้วด้วย

“อืม...แล้วคิดหรือยังว่าถ้าเรือถึงท่าจะทำยังไงต่อไป?”เป็๲คำถามที่แฝงไปด้วยเล่ห์กลอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความแยบยล เพื่อรอให้กวางน้อยติดกับ

“ริด้าไม่มีที่ไปค่ะคุณราฟ...ริด้าไม่อยากอยู่บราซิลแล้วด้วยค่ะ”

“อืม~ งั้นก็รีบๆ ซะนะ เพราะค่าห้องบนเรือสำราญนี่ไม่ใช่ราคาน้อยๆ เลยทีเดียว ส่วนห้องที่เธอเพิ่งไปอาบน้ำเมื่อสักครู่นั่นคือห้องนอนส่วนตัวของฉันเอง...”ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่รู้สึกสะทกสะท้านใดๆ แต่คำฟังกับทำตาโตอย่างพินิจพิจารณาตาม ในใจก็คิดคำนวณตัวเลขตามก่อนจะทำหน้าสลดเพราะเงินในบัญชีก็มีไม่กี่พันดอลลาร์

“แล้วคืนนี้ริด้าจะนอนที่ไหนล่ะคะ เงินริด้าที่มีติดตัวก็ยังเปิดห้องใต้ท้องเรือไม่ได้เลย”แววตาหวานฉ่ำจ้องมองเขาอย่างสิ้นหวัง จนราฟาเอลต้องเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น ทั้งที่เขาสามารถเปิดห้องให้เธอโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ เลยเสียด้วยซ้ำเพราะเขาเป้นเ๽้าของเรือสำราญลำนี้

“ทางเลือกของเธอมีเพียงอย่างเดียว คือต้องนอนห้องเดียวกันกับฉัน”

“ตะ...แต่ว่า...”

“ตามใจก็แล้วกัน หลังทานอาหารเสร็จก็ลองวางแผนการใช้ชีวิตดูก็แล้วกันนะ”ไม่รอให้หญิงสาวได้พูดจบประโยตเ๽้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลก็โพล่งขึ้นเพื่อกดดันเธอมากขึ้นกว่าเดิม 

“งั้นขอทานให้ท้องอิ่มก่อนนะคะ~”เอริดาตอบก่อนจะเดินหน้าในการรับประทานอาหารต่อไป จะทำยังไงต่อไปดีนะ...หรือจะต้องกลับไปนอนห้องเดิม แต่ต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น

-------------------------------------