ณผับเจ๊พลอยศูนย์รวมความบันเทิงของนักท่องราตรีทุกเพศทุกวัยม่านฟ้าขนข้าวของลงจากรถเยอะแยะไปหมด ยังสงสัยตัวเองว่าตอนวิ่งหนีมาหอบมาได้ไง
“ม่ะ พี่ช่วย” โอ๊ตชายหนุ่มที่ขับรถมารับบอกขึ้น
“ขอบคุณค่ะพี่ไม่เป็ไรม่านไหว” ม่านฟ้ารีบปฏิเสธเพราะเพียงแค่ไปรับก็เกรงใจจะแย่
“เฮ้ย!!!ไม่เป็ไรอย่าคิดมาก ม่ะพี่ช่วยเจ๊ให้พี่พาเอาของไปเก็บที่ห้องก่อนแล้วค่อยเข้าไปในผับ” โอ๊ตบอกขึ้นม่านฟ้าก็น่ารักเดินตามอย่างว่าง่าย หลังจากที่วางของไว้ในห้องเรียบร้อยแล้วม่านก็เดินตามโอ๊ตเข้าไปหาเจ๊พลอย
“เจ๊มาแล้วเอาตังค์ค่าไปรับมา” โอ๊ตแบมือขอตังค์เ้าของผับทันที
“เออ ขอบใจเอาไป 500 รถก็รถเจ๊ น้ำมันก็ของเจ๊แกแค่ขับรถไปรับหลานเจ๊แล้วบอกพวกนั้นด้วยนะนี้หลานเจ๊ หลานจริงๆ ห้ามเล่นห้ามลามปามไม่งั้นเจ๊ตบหัวทิ่มไปบอกให้ด้วย” เจ๊พลอยหลังจากส่งเงินให้ก็บอกร่ายยาวเป็ชุด
“ม่ะมานั่งคุยกันหน่อยม่าน” เจ๊พลอยลากจูงหลานสาวเขามานั่งในห้องทำงานม่านฟ้าเล่าระบายความในใจจนหมดสิ้น
“แล้วจะเอาไงต่อม่าน” เจ๊พลอยถามขึ้น
“เจ๊ม่านตัดสินใจแล้ว ม่านจะทำงานอีก 2 ปีม่านก็จะจบ ม่านต้องใช้เงิน” ม่านฟ้าบอกกับเ้าของบาร์ที่เป็เพื่อนเก่าของแม่
“ม่านแต่งานกลางคืนมันไม่เหมาะกับม่าน เดี๋ยวเจ๊ช่วยหางานให้นะ” เจ๊พลอยที่รู้จักโลกกลางคืนดีติงขึ้นกับหลานสาวผู้อ่อนต่อโลก
“ได้ค่ะเจ๊แต่่รอม่านขอช่วยงานเจ๊ที่ผับก่อนได้ไหมคะ ค่าเทอมมันใกล้จะจ่ายแล้ว” ม่านฟ้าบอกขึ้นเสียงแ่ด้วยกังวลกับค่าเทอมที่ต้องจ่ายไป แม้ไม่แพงอย่างที่อื่นแต่สำหรับม่านเงิน 100-200ก็มีค่า
“งั้นม่านทำแคชเชียร์แล้วกันเจ๊ช่วยได้แค่นี้แหละแล้วเจ๊จะรีบหางานให้นะ ตอนทำก็อย่าเดินเพ่นพ่านนะ ผู้ชายในนี้น่ากลัวรู้ใช่ไหมไม่ใช่มาหนีเสือปะจระเข้นะ” เจ๊พลอยลูบหัวบอกขึ้น
“หมดทุกข์หมดโศกนะม่านมาอยู่กับเจ๊ ช่วยไอ้มาร์คมันดูตังค์ เจ๊บอกมันไว้แล้ว” เจ๊พลอยบอกแล้วพาม่านฟ้าไปหาลูกชายตนเองม่านฟ้าเริ่มงานวันนี้เป็วันแรกเลย เนื่องจากกลัวว่าเงินจะไม่พอสำหรับค่าเทอมเจ๊พลอยให้คนพาไปเปลี่ยนเป็เสื้อพนักงานของร้านให้มันรู้สึกแตกต่างไปจากเด็กนั่งดริ้งค์ทั่วไป
ม่านฟ้าออกมาอีกครั้งในเสื้อสีดำโปโลที่เป็ยูนิฟอร์มของทางร้านกับกางเกงยีนส์ตัวเดิมที่ใส่มาแม้จะดูธรรมดาแต่มันดูโดดเด่นเตะตาใครบางคนเข้าอย่างจัง แหม่นานๆ มาทีได้เห็นของดีเชียววันแรกเปิดประเดิมการทำงานของม่านฟ้าก็ติดขัดเล็กน้อยม่านฟ้าพยายามตั้งสติช่วยมาร์คคิดเงินอย่างถี่ถ้วน
“เฮ้ย ใจเย็นดิวะม่านพี่ทำไม่ทันวะ” มาร์คบอกขึ้นกับผู้ช่วยที่ทำงานอย่างขะมักเขม้นไม่เงยหน้ามองอะไรรอบตัว
“ง่วงไหมไปนอนไหมวะ” มาร์คใจดีถามขึ้นกับคนที่แม่ฝากฝังไว้แม่คงรักและไว้ใจเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่น้อยไม่งั้นคงไม่ให้มาช่วยงานเขาตรงการเงิน
“ไม่พี่มาร์คสนุกดีม่านชอบไม่ง่วง พี่มาร์คทำไมลูกค้าร้านเจ๊พลอยคนเยอะจังคะ” ม่านฟ้าสงสัยแม้เคยมาหาบ้างแต่ก็ไม่เคยมาดึกขนาดนี้
“ที่นี่มีผับวีไอพีความปลอดภัยสูงคนเลยเยอะ แล้วแม่แกก็ตรวจตราเองอยู่ตลอดไม่มียาเสพติดด้วยคนเที่ยวเลยสบายใจ” มาร์คเคลียตังค์ไปตอบน้องสาวไป
“พี่มาร์คไปห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา” ม่านฟ้าบอกขึ้นพร้อมกับเดินเบียดเสียดผู้คนเข้าไปห้องน้ำกว่าจะผ่าฝูงชนกลับมาได้เล่นเอาเหงื่อโทรมกายตลอดทางมีชายหนุ่มปรายตามองพนักงานใหม่เป็ระยะแต่ม่านฟ้าก็ไม่ได้สนใจอะไรรีบกลับมาทำหน้าที่ของตนเองต่อจนกระทั่งเกิดเื่
“สวัสดีค่ะท่านวรุตน์ไม่มานานเลยนะคะ” เจ๊พลอยรับหน้าที่ดูแลแขกวีไอพีที่กระเป๋าหนักแต่นานๆมาที
“ฉันยุ่งนะพลอยนี้พึ่งว่างเลยอยากมานั่งฟังเพลงงานยุ่งอยากผ่อนคลาย” ท่านวรุตน์บอกขึ้นกับเ้าของผับที่ดูแล
“อยากผ่อนคลายก็ต้องให้เด็กๆของพลอยดูแลสิค่ะ นี้ท่านมาไม่เคยเรียกเด็กพลอยเลย เด็กๆก็ชะเง้อคอยเก้อกันทุกครั้ง” พลอยออดอ้อนบอกขึ้น
“ไม่หละฉันแก่แล้วเื่พวกนี้ไม่หละ แค่อยากเปลี่ยนที่กินเหล้า ขอบคุณ พลอยมากวันนี้ขอแบบเดิมนะฝากเสิร์ฟโต๊ะลูกน้องฉันด้วย ลองถามดูจะดื่มอะไรก็ตามใจ” ท่านยิ้มบอกออกไปพลอยรู้ทันทีว่าแบบเดิมของท่านวรุตน์คือไวท์ชั้นเลิศที่ราคาแพงสุดในร้านท่านวรุตน์นั่งจิบไวท์เพลินๆ โดยที่ไม่ได้มีใครมาเซ้าซี้เพราะเจ๊พลอยสั่งห้ามหนักหนาเพราะท่านวรุตน์ไม่ชอบ
เวลาผ่านไปพักใหญ่แสงสีในผับใหญ่แม้จะสลัวแต่ความสวยของใครสักคนก็สะดุดตาลูกค้ากระเป๋าหนักอย่างท่านวรุตน์เข้าอย่างจัง
“สรรไปเรียกคนนั้นมานั่งคุยหน่อยสิ” ท่านวรุตน์สั่งพร้อมชี้ตรงไปถึงหญิงที่ถูกกล่าวถึง
“ท่านว่าอะไรนะครับ” สรรถามซ้ำอีกรอบ
“ฉันบอกให้ไปเรียกผู้หญิงเสื้อดำที่แคชเชียร์มาให้หน่อย” ท่านวรุตน์เริ่มหงุดหงิดกับคนสนิทข้างกาย
“ทะ...ท่านครับแต่ท่านไม่เคยเรียกเด็กมานั่งนะครับ” มือขวาติงขึ้น
“เอาน่าสรรสักครั้งสองครั้งจะเป็ไร” ท่านวรุตน์บอกขึ้นหน้าตาเฉย
“ท่านครับมันไม่ดีนะครับ ถ้าเป็ข่าวจะแย่นะครับ” คนสนิทที่คอยดูแลทุกเื่ในชีวิตของเ้านายติงขึ้นด้วยความเคารพ
“งั้นจัดการพาไปคอนโดให้ฉันทีวันนี้เดี๋ยวนี้” ท่านวรุตน์บอกแล้วจะเดินออกจากร้านเื่วุ่นๆ ทั้งหมดจึงต้องตกอยู่ตรงที่สรรต้องจัดการ
“ท่านครับสักครู่นะครับ น้องผมยาวป่ะบ่า ตาคมๆ จมูกโด่งๆ ผิวขาวๆ ใส่เสื้อโปโลสีดำกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีขาวใช่ไหมครับ ถูกคนใช่ไหมครับ” สรรถามย้ำเพื่อความแน่ใจเพราะเขาอยู่กับเ้านายมานานไม่เคยสักครั้งที่เ้านายจะเรียกใช้บริการหญิงสาวที่เด็กขนาดนี้
“เออทำไมแกมีปัญหาอะไรกับฉันไอ้สรร” ท่านวรุตน์ถามขึ้นอย่างสงสัย
“แต่น้องคนนั้นอาจจะอ่อนกว่าคุณเมย์อีกนะครับแล้วอีกอย่างน้องเธอเป็พนักงานแคชเชียร์ไม่ใช่เด็กนั่งดริงค์ของคุณพลอยนะครับท่าน” สรรห้ามปรามอย่างจริงใจตามประสาคนรักเ้านายถวายหัว
“แล้วไงอ่อนกว่าแล้วไง” ท่านวรุตน์ถามกลับ
“ท่านครับไม่ดีมั่งครับ” สรรยังคงยืนกรานห้ามปราม
“ฉันบอกว่าให้พาเด็กไปที่คอนโดไงสรร” ท่านวรุตน์เริ่มมีอารมณ์โมโหบอกขึ้น
“ตามคุณวราไม่ดีกว่าเหรอครับท่าน” สรรเสนอทางเลือกที่ดูจะเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดให้
“งั้นแค่ไปตามน้องคนนั้นมาเก็บตังค์ฉันเปลี่ยนใจหละ” ท่านวรุตน์หงุดหงิดมือขวาเกินกว่าจะไปต่อจึงจำใจนั่งรอสาวสวยมาคิดเงินสรรเดินไปแจ้งความจำนนกับมาร์คถึงความ้าของเ้านาย ซึ่งมาร์คเองรู้จักท่านดีจึงรีบคิดเงินแล้วหยิบยื่นให้ม่านฟ้าทันที
“ม่านไปโต๊ะวีไอพี1 รอรับบัตรมาเลยปกติท่านวรุตน์รูดบัตร” มาร์คสั่งขึ้นกับผู้ช่วยคนใหม่
“โต๊ะวีไอพีเราต้องไปเองเหรอ พี่มาร์ค” ม่านฟ้าเอียงหน้าถามด้วยความสงสัย
“บางคนแต่คนนี้แม่เช่าตึกเขาอยู่ เขาเอาคืนนี้หมดอนาคตเลยนะ พูดกับเขาดีๆนะม่านตอนไปรับบัตรดีๆ นะอย่าให้แม่เสียหน้าว่าไม่อบรมนะ” มาร์คกำชับเป็หมั่นเป็เหมาะก่อนที่ม่านจะเดินถือบิลไปเก็บเงินตามคำสั่งของรุ่นพี่
“สวัสดีค่ะม่านมาเก็บเงินค่ะ ม่านมาทำงานวันแรกไม่ทราบว่าต้องแจ้งยอดที่ใครคะ” ม่านฟ้าถามขึ้นอย่างนอบน้อมตามที่พี่มาร์คสั่งมา
“มาที่ฉันม่าน” ท่านวรุตน์เอ่ยแย่งขึ้นก่อนที่สรรจะบอกเพราะโดยปกติสรรจะจัดการเื่พวกนี้ให้ทั้งหมด
“แล้วมาทำงานวันแรกแบบนี้จะรับทริปเท่าไรดีหละ” ท่านวรุตน์ยื่นบัตรเครดิตของตนเองให้พร้อมถามขึ้น
“แค่มารับบัตรได้ทริปด้วยเหรอคะ” ม่านทำตาลุกวางใถามขึ้น
“ได้สิฉันให้ทุกคนแหละ ทำไมต้องทำหน้าดีใจขนาดนี้” ท่านวรุตน์อมยิ้มกับท่าทีของสาวสวยตรงหน้าถามขึ้น
“ม่านกำลังเก็บตังค์จ่ายค่าเทอมค่ะปกติเสิร์ฟที่xxx เขาให้ทริปรวมกันค่ะแต่ก็พอได้ค่ะ เพราะห้างคนเดินเยอะ” ม่านฟ้ารีบบอกขึ้นอย่างใสซื่อ
“แล้วไม่เรียนเหรอถึงต้องไปเสิร์ฟอาหารนะ” ท่านวรุตน์สนใจไม่ผิดคนจริงๆถามขึ้น
“เรียนค่ะทำหลังเลิกเรียนค่ะ” ม่านไม่ได้คิดอะไรเห็นมาร์คบอกว่าให้ดูแลให้ดีๆเพราะท่านเป็เ้าของตึกที่เราเช่าทำผับอยู่ตอนนี้
“แล้วไม่เหนื่อยเหรอทำทั้งกลางวันกลางคืน” ท่านวรุตน์สงสัยถามขึ้น
“ทำแค่กลางวันค่ะแค่่นี้ร้อนเงินต้องรีบจ่ายค่าเทอม เลยขอเจ๊พลอยมาทำค่ะเจ๊พลอยบอกว่าให้ทำแค่แปบเดี๋ยวมันอันตรายเจ๊พลอยจะรีบฝากงานตอนกลางวันที่เขารับนักศึกษาช่วยงานค่ะ” ม่านฟ้าเห็นท่านดูเป็ผู้ใหญ่ใจดีจึงบอกให้ฟัง
“แล้วพลอยไปเอามาจากไหนมาทำนานยัง” ท่านวรุตน์อยากรู้จึงถามขึ้น
“ม่านเป็หลานเจ๊พลอยค่ะมาทำวันนี้เป็วันแรกค่ะ สงสัยพรุ่งนี้จะอดแล้ว เจ๊แกไม่โอเค แกบอกเสือ สิงห์กระทิง แรดมันเยอะ” ม่านฟ้าบอกขึ้น
361
