เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - The Series

        ตอนที่ 19 – คลื่นที่ไม่มีวันดับ

        หลังจากเหตุการณ์ในบ้านไวโอลิน

        ทุกอย่างเหมือนสงบ...

        แต่เมฆารู้ดีว่าความเงียบ มักซ่อน “เสียง” ที่อันตรายที่สุด

        เขานั่งอยู่ในห้องทำงานกลางคืน

        เครื่องคอมพิวเตอร์ส่องแสงสีฟ้าจาง ๆ สะท้อนบนหน้ากระจก

        จิตรากับวรุฒนั่งเฝ้าเครื่องสแกนความถี่เสียงที่กำลังวัดคลื่นในรัศมี 5 กิโลเมตร

        “พี่เมฆา...ค่าแรงดันเสียงตรงนี้มันไม่ตกเลยนะคะ เหมือนมีใครเปิดเครื่องอยู่ตลอดเวลา”

        “ไม่ใช่แค่คนเดียวหรอก” เมฆาตอบ “แต่เป็นคนหลายคน...ที่เคยได้ยินเพลงนั้น”

        วรุฒเบิกตาโต “หมายความว่า...ตอนนี้พวกนั้นกำลังกลายเป็นลำโพง?”

        “พูดให้ถูกคือ...สมองของพวกเขากลายเป็นตัวขยายคลื่นสะท้อน”

        “โอ้โห...แบบนี้ไม่ใช่แค่ผีเข้าสิงแล้วพี่ มันเป็น ผีบรอดแคสต์ เลยนะครับ!”

        เมฆาเลิกคิ้ว “ถ้าผีบรอดแคสต์จริง ๆ ก็คงต้องเสียค่าลิขสิทธิ์ให้ใครสักคน”

        เสียงเตือนจากเครื่องสแกนดัง ปี๊บ!

        จุดสีแดงกระพริบขึ้นที่หน้าจอ — โรงเรียนสอนดนตรีร้างย่านเก่าริมน้ำ

        เมฆาลุกขึ้นทันที “ที่นั่น...คือจุดกำเนิดใหม่ของคลื่นนี้”

        “พี่...” จิตราพูดช้า ๆ “อย่าบอกนะว่าพวกเราต้องเข้าไปตอนกลางคืนอีกแล้ว?”

        “กลางวันเสียงมันสะท้อนไม่ดี” เมฆาตอบหน้าตาเฉย

        “พี่...นี่พี่ตั้งใจจะหลอนเราหรือเปล่าคะ?”

        “เปล่า พี่ตั้งใจจะหาความจริง”

        วรุฒพึมพำ “ความจริงนี่มันชอบอยู่ในที่มืด ๆ เหรอครับ ผมขอให้ความกลัวอยู่บ้านได้ไหม”

        “ไม่ได้” เมฆาพูดพลางหยิบอุปกรณ์ “เพราะถ้านายไม่ไป ความกลัวจะอยู่กับนายที่บ้านแทน”

        “อันนี้ฟังดูน่ากลัวกว่าอีกพี่...”

        คืนนั้น

        ทั้งสามคนมาถึงหน้าโรงเรียนสอนดนตรีร้าง

        ป้ายไม้ผุพังเขียนว่า “โรงเรียนสอนดนตรีกมลวรรณ”

        พื้นเต็มไปด้วยเศษเครื่องดนตรีแตกหัก — เปียโนเก่า กลองแตก และสายไวโอลินขาดกระจาย

        จิตรายกกล้องขึ้นถ่าย “บรรยากาศดีมากค่ะ เหมาะกับการไม่กลับบ้านอย่างยิ่ง”

        วรุฒเดินตามหลังพี่เมฆาไปติด ๆ พร้อมถือเกลือกับน้ำมนต์

        เมฆาหันมาถาม “นั่นของใคร?”

        “ของยายข้างบ้านครับ บอกให้ใช้กันผี”

        “แล้วนายเชื่อเหรอ?”

        “ไม่เชื่อครับ...แต่ถือไว้แล้วรู้สึกมีเพื่อน”

        ภายในโรงเรียนเงียบกริบ

        เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงฝีเท้าทั้งสาม และเสียงบางอย่าง...

        เหมือนมีใครดีดสายกีตาร์จากห้องเรียนด้านใน

        เมฆาก้าวเข้าไปใกล้ แล้วเปิดประตูเบา ๆ

        ในห้องเรียนมีเครื่องดนตรีหลายชิ้นวางเรียงราย

        และตรงกลาง — มีเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่หลังเปียโน

        เธอสวมชุดนักเรียนสีขาวเก่า ผมยาวปิดหน้า

        มือค่อย ๆ วางบนแป้นเปียโน แล้วกดโน้ตช้า ๆ ทีละตัว

        จิตรากลั้นหายใจ “พะ...พี่...เด็กนั่นเห็นเราไหมคะ?”

        “ถ้าเห็น...” เมฆาตอบ “คงจะไม่เล่นต่อแบบนั้นหรอก”

        เด็กหญิงกดโน้ตสุดท้าย

        และเปียโนทั้งตัวก็สั่นเหมือนมีเสียงสะท้อนจากในผนัง

        ทันใดนั้น เครื่องดนตรีทุกชิ้นในห้องเริ่มส่งเสียงพร้อมกัน

        เสียงกลอง กีตาร์ ไวโอลิน เปียโน ประสานกันเป็นท่วงทำนองเดียวกับเพลงที่ฆ่าคนในคดีแรก!

        วรุฒตกใจโยนน้ำมนต์ใส่กลางห้อง “เผื่อไว้ก่อนครับพี่!”

        แต่แทนที่เสียงจะหยุด กลับดังหนักขึ้น

        เหมือนเครื่องดนตรีโกรธที่ถูกขัดจังหวะ

        เมฆาเดินไปกลางห้อง

        หยิบเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมาแล้วพูดเสียงนิ่ง

        “อย่าใช้เสียงเป็นอาวุธอีกเลย...มันไม่คืนคนที่เธอรักหรอก”

        เด็กหญิงค่อย ๆ หันหน้ามาช้า ๆ

        แววตาเธอสะท้อนเงาเหมือนแผ่นกระจกที่แตกละเอียด

        “พ่อสอนให้หนูเล่น... หนูแค่เล่นให้พ่อฟัง”

        เสียงเปียโนเงียบลง

        ทุกอย่างหยุดนิ่ง

        เครื่องดนตรีทั้งหมดกลับกลายเป็นเถ้าฝุ่น ละลายไปในอากาศเหมือนละอองเสียงที่จางหาย

        จิตรานิ่งไป “พี่...นั่นคืออะไรคะ?”

        “จิตของเด็กที่ยังไม่อยากหยุดเล่น” เมฆาตอบ

        “แต่ตอนนี้...เธอได้พักแล้ว”

        วรุฒถอนหายใจ “พี่ครับ ผมขอพักด้วยคน ผมขอไปฟังหมอลำแทนได้ไหม เพลงผีมันกดดันเกินไป”

        เมฆาหัวเราะ “ได้สิ แต่ระวังเจอหมอลำคลื่นต่ำ 19Hz ล่ะ”

        จบตอนที่ 19 – คลื่นที่ไม่มีวันดับ

        Next ตอนที่ 20 – เมืองที่ได้ยินเสียงเดียวกัน

        เมื่อคลื่นสะท้อนเริ่มกระจายออกไปทั่วเมือง ผู้คนหลายคนเริ่ม “ได้ยินเสียงเด็กเล่นเปียโนในหัว” เมฆาต้องหาทางหยุดมัน ก่อนที่ทั้งเมืองจะกลายเป็นวงออร์เคสตราผี...