วันเวลาของการปิดเทอมภาคฤดูร้อนใกล้จะหมดไป ผมก็ยังคงใช้ชีวิตแบบปกติ กินเล่น นอนเล่น ถ้าวันไหนผมเบื่อๆ ก็จะไปคลุกตัวอยู่บ้านไอ้เจฟทั้งวัน ถึงจะน่าเบื่อที่ต้องมานั่งเห็นภาพพวกมันมุดหน้าอยู่กับหนังสือก็เหอะ แต่ยังดีกว่านั่งเบื่ออยู่บ้าน อย่างน้อยมานั่งเล่นเกมบ้านมันก็ยังดี จะได้ไม่เหงาด้วย
ต่างจากพวกไอ้เจฟ ที่ตอนนี้เรียกได้ว่าเหมือนซอมบี้เข้าไปทุกที อ่านหนังสือจนแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว กินน้ำ ถ้าการติวคือกีฬา พวกมันคงได้แชมป์ 50 สมัยไปละ
“เบส มึงปิดเสียงโทรศัพท์หน่อยได้มั้ยวะ เวลาพิมพ์แล้วเสียงมันดังไอ้สัส” เจฟบ่นขึ้น
ในขณะที่ผมนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงข้างๆมัน เอาจริงๆ ั้แ่ผมมาถึงพวกมันก็เอาแต่บ่นผมไม่หยุด “ไอ้เหี้ยเคี้ยวเบาๆดิ้ กูไม่มีสมาธิอ่านละเนี่ย” ไอ้นัทมันพูดขึ้นพร้อมกับโยนก้อนกระดาษมาทางผม “เบส กูไหว้ล่ะเลิกนอนเล่นดิ้ แม่งทำให้กูี้เีไปด้วยเลยเนี่ย” และก็เป็ไอ้แม็คที่ด่าผมอีกคน ทันทีที่มันโผล่หัวขึ้นมาจากหน้าหนังสือ
“สัส พวกมึงกะไม่ให้กูหายใจเลยมั้ง” ผมตอบกลับไปแบบนอยๆ คือทำไรก็ผิดอะ ชนิดที่ว่าหายใจยังผิดเลยค้าบจังหวะนี้ เศร้าอ่ะทุกคน
“กูว่านะ พวกมึงพักหน่อยก็ได้ แดกไรสัก 10 นาที ไม่มีผลกับการเข้าเรียนของพวกมึงหรอก อย่างน้อยก็ให้ร่างกายได้พักบ้างก็ยังดีปะวะเพื่อน” ผมพูดขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่ทนเห็นพวกมันท้องร้องเป็ระยะ เอาจริงๆผมเป็ห่วงพวกมันด้วยแหละครับ ถึงการสอบเข้ามหาลัยจะเป็การกำหนดอนาคต แต่สุขภาพร่างกายก็สำคัญไม่ต่างกัน เกิดพวกมันเป็อะไรไปผมได้ไปเรียนคนเดียวเลยนะ
พวกมันเหล่มองผม ก่อนที่เราทุกคนจะตกลงสั่งอะไรมากินกัน
แมค: แล้วเื่ค่ายมึงเป็ไงบ้างวะ ไปวันไหนอะ แมคถามผม ในขณะที่พวกเรากำลังล้อมวงกินข้าวกัน
เบส: วีคหน้านี่แหละ 2 วัน 1 คืน
นัท: กูเห็น่นี้มึงแชทเยอะนะ ได้เพื่อนใหม่แล้วเหรอวะ ผมพยักหน้าตอบไป
เจฟ: ดีใจว่ะ เพื่อนจะมีเพื่อนเพิ่ม มันพูดพร้อมกับทำท่าทางจะร้องไห้ แบบปลอมๆอะนะ
เบส: ไอ้นี่ จริงๆกูมีเพื่อนที่ว่าจะลงสาขาเดียวกันนั่นแหละ ไว้เดี๋ยวพามาให้พวกมึงรู้จัก
เอาจริงๆ เพื่อนใหม่ผมตอนนี้ถึงจะคุยกันแค่ในไลน์ แต่เราก็สนิทกันมากขึ้น ก็แหง๋แหละเล่นเม้ามอยในดิสคอร์ดกันทุกคืน ไม่สนิทก็ให้มันรู้ไป ยกเว้นคนชื่อบูมอะนะ เข้ามาในดิสก็จริง แต่ก็เงียบเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าจะเข้ามาทำไมเหมือนกัน เอาจริงๆั้แ่คุยกันมาผมได้ยินมันพูดแค่ ‘อื้ม’ นั่นแหละครับ แต่อย่างน้อยก็กลุ่มเดียวกันผมควรทำใจให้ชินได้แล้ว
เจฟ: เอ่อขอให้สนุก
เบส: อยู่แล้วครับ แล้วพวกมึงอะ สอบเป็ไงบ้างวะ
นัท: กูว่ากูก็ทำได้นะ แต่เหลืออีกตัว 2 ตัว ที่ต้องตามสอบเอาคะแนนไปยื่นต่อ
แมค: ถ้ากูติดมหาลัยเมื่อไหร่นะ ก็จะเผาหนังสือแม่งทุกเล่มเลย พรากชีวิตวัยรุ่นกูไปมาก
เบส: หึ เอาน่ากูว่าพวกมึงทำได้อยู่ละ ผมคิดแบบนั้นจริงๆนะครับ พวกมันมีความพยายามและความพยายามก็ไม่เคยทำร้ายใครอยู่แล้ว ผมเชื่อว่าเหล่ามิตรสหายของผมจะเข้ามหาลัยที่พวกมันอยากเข้าได้แน่นอน
เรานั่งคุยกันอีกสักพัก ก่อนที่พวกมันจะกลับไปอ่านหนังสือต่อ ส่วนผมก็ขอตัวกลับบ้านดีกว่า ไม่ใช่อะไรนะครับ ผมแค่คิดว่าถ้าอยู่ก็คงรบกวนสมาธิพวกพวกมันจริงๆ แต่อย่าพึ่งคิดว่าผมน้อยใจนะ ผมไม่ใช่คนคิดมากกับคำพูดเพื่อนๆ อยู่แล้ว เพียงแค่คิดว่าการอ่านหนังสือมันต้องใช้สมาธิจริงๆแหละครับ ถึงผมจะอยู่ให้เงียบที่สุดแต่การขยับตัวนิดเดียว ก็ทำให้คนอ่านเสียสมาธิได้ พอคิดแบบนั้นแล้ว ผมเลยขอตัวกลับดีกว่า อีกอย่างนี่ก็ใกล้จะเย็นแล้ว หากเย็นกว่านี้รถคงจะติดไม่น้อย
ทางกลับบ้านของผม ถ้ามาจากบ้านไอ้เจฟ ผมจะต้องนั่งเรือข้ามฝาก แล้วมาต่อรถไปบ้านอีก 1 ต่อ จริงๆ ผมสามารถนั่งรถจากบ้านไอ้เจฟตรงมายังบ้านผมได้เลย แต่อย่างน้อยก็ขอหลายต่อเพื่อประหยัดค่าเดินทางดีกว่าครับ ยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ และการนั่งเรือรับลมก็เป็อะไรที่ผ่อนคลายดี ผมว่าผมชอบนะ อยู่กับน้ำรับลมไปสักพัก เหมือนได้โฟกัสตัวเองดี
ระหว่างที่ผมนั่งอยู่บนเรือโดยสารข้ามฝาก ผมก็เลื่อนดูแชทในมือถือไปพรางๆ ว่าผมอาจจะพลาดตอบใครไปมั้ย เพราะผมยังคงต้องทำหน้าที่ (ที่ไม่เต็มใจ) ในการรับบทเป็พ่อบ้านต้อนรับเพื่อนๆ จนกว่าจะถึงวันเข้าค่ายนิ ผมนั่งไล่อ่าน ไล่ตอบไป จนไปหยุดอยู่แชทนึงที่ผมไม่เคยมีบทสนทนากับเขามาก่อน แต่ทำไมมันถึงขึ้นช่องแชทนะ
Chat: B
26 ธค. 2560
-B Unsend Message-
“หืม 26 ธันวา มันั้แ่รวมกรุ๊ปกับพวกเกมนิ่ อันเซ็นต์อะไรว่ะ” ผมคิ้วขมวด บ่นพึมพำกับตัวเอง ผมพลาดแชทนี้ไปได้ยังไงนะ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็มานั่งคิดว่า ตัวเองควรพิมพ์อะไรตอบกลับไปดีมั้ยนะ เผื่อเขามีอะไรสำคัญ แต่ถ้าแบบนั้นบูมก็คงพิมพ์มาอีกรอบแล้วปะ ไม่น่าปล่อยมานานเป็อาทิตย์ขนาดนี้
“เอาไงดีวะ” ผมนั่งจ้องหน้าแชท ได้แต่พิมพ์ๆ ลบๆ ข้อความเพราะลังเลอยู่แบบนั้น ‘อ่าวแกทักมาหรอ’ ‘โทดทีเราพึ่งเห็น’ ‘มีอะไรป่าว’ พิมพ์ๆ ลบๆ อยู่แบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน ผมก็ไม่เข้าใจตัวเอง ทั้ง ๆที่ผมเข้ากับคนอื่นได้ง่ายมากแท้ๆ แต่กับบูมเหมือนตรงกันข้ามไปหมด อยู่ ๆก็เป็ introvert ขึ้นมาทันทีเลย ไม่กล้าพิมพ์อะไรสักอย่าง
“ช่างแม่งเหอะ คงไม่มีไร” ผมสลัดความคิดทิ้ง แล้วกดปิดหน้าจอ เสียบหูฟัง ฟังเพลงรับลมบนเรือต่อไปดีกว่า เมื่อเรือมาถึงอีกฝั่งผมก็ทำการต่อรถเข้าบ้านทันที
เมื่อผมมาถึงบ้าน ยังไม่ทันจะได้ถอดรองเท้า กลิ่นกับข้าวฝีมือแม่ก็ลอยเตะจมุกเข้ามา
เบส: กลับมาแล้วค้าบ หิวมากอ่า ผมรีบวางกระเป๋าแล้วตรงไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวทันที
แม่: แหง๋แหละหายไปทั้งวัน ไปล้างมือก่อนไป แม่พูดพร้อมกับหยิบจานมาวางที่โต๊ะโดยมีพ่อช่วยยกมาติดๆ
หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งกินข้าวกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา
พ่อ: เก็บของแล้วเหรอ ที่ว่าจะไปค่าย
เบส: ยังเลยป๊า ไม่รีบ
แม่: รีบเก็บเลย เราอะชอบลืมนั่นนี่
เบส: ค้าบคุณนาย อีกตั้ง 2 วันกว่าจะไป ผมตอบไปแบบติดเล่น แต่เอาจริงๆ ผมก็ชอบลืมของจริงๆนั่นแหละ 555
ครอบครัวเราคุยเล่นกันอยู่สักพัก ก่อนที่ผมจะช่วยแม่ล้างจาน ขึ้นมาอาบน้ำเสร็จสับ แล้วมานั่งเปิดคอมดูรายละเอียดของการไปค่ายในครั้งนี้ ผมก็ยังไม่ลืมที่จะเข้าดิสคอร์ดไปคุยกับเพื่อนๆ
Discord #Gen1 Room
ตาล: แล้วพวกมึงไปกันยังไงว่ะ
แป้ง: เราน่าจะพ่อไปส่ง
คิม: มึงว่ากูเอาที่หนีบผมไปจะเว่อร์ปะ
ตาล: เว่อร์ค่า ไปค่ายเนอะนอนคืนเดียวไม่ใช่ไปเที่ยว
คิด: เอ้าเผื่อได้ผู้ไงมึง แล้วไอ้เบสอะเตรียมของยัง
เบส: ยัง ว่าจะวันนี้ไม่ก็พรุ่งนี้แหละ
ตาล: เอ่อไอ้เบส มึงสนิทกับประธานค่ายนิ่ ไปขอให้พวกเราอยู่กลุ่มเดียวกันได้ปะวะ
คิม: จริงค่ะ มันแบ่งกลุ่มละ 10 คน 5 กลุ่มนิ เราพอดีเลยกับพวกเกมอะ
แป้ง: แหม๋คิม ไม่ค่อยเลยน้า 5555
เบส: สัส พรีวิลเลจสุดๆ ไม่รู้ว่าจะได้ป่าวนะมึง ผมคิดแบบนั้นจริงๆ มันเหมือนใช้เส้นสุดๆ แต่เอาตรงๆ มันก็ดีไม่น้อยถ้าผมได้อยู่กลุ่มเดียวกัน อย่างน้อยก็ได้ลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มันคงจะเหมือนพรีเดบิวต์ ก่อนที่จะต้องไปเรียนด้วยกันจริงๆ ในมหาลัย ให้มันรู้นิสัยกันไปเลย
คิม: มันต้องได้ค่า แม่เชื่อมั่นในตัวหนู
Chat: P AKE
Bess: พี่มึง
AKE: ไม่
Bess: โห ฟังก่อนดิ่
ยังไม่ทันพิมพ์ไรเลย
AEK: มึงทักมาแบบนี้ไม่ใช่เื่ดีแน่นอน ฮั่นแน่รู้ทันซะด้วย แต่เอาว่ะมาขนาดนี้ละถอยไม่ได้
Bess: คือว่า...กูอ่าช่วยพี่มึงดูแลเพื่อนๆในกรุ๊ปช่ะ
แบบว่าดึกดื่นก็ยังตอบ กินข้าวก็ตอบ
AKE: สัสเบส พูดมาเถอะ เลิกปลอมครับ
โหไอ้พี่เอก ถ้าไม่ติดว่ามาขอให้ช่วยนะบล็อกไปละ
Bess: ตอนจับฉลากเลือกกลุ่มในค่ายอะ
คือว่า...ขออยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนได้ปะ ใส่อิโมจิอ้อนๆไปหน่อยแล้วกันเผื่อพี่มันเห็นใจ
AKE: ไอ้นี่ ไม่ได้!!นั่นผมว่าละ แต่ว่าผมก็อยากอยู่กับเพื่อนๆอ่า
งั้นมันจะมีค่ายไว้ทำไมวะ เขาทำขึ้นให้พวกมึงรู้จักกันทำงานร่วมกัน
ถ้ามึงจะมาล็อคมงขนาดนี้ทำค่ายเองมั้ยสัส เป็ชุดครับทุกคน แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก
Bess: ก็รู้ แต่กูก็รู้จักทุกคนแล้วไงว่ะพี่ อีกอย่างถึงกูล็อคมง แต่กูก็เข้ากับคนอื่นได้แน่นอน
นะๆ ช่วยหน่อยน้า อิโมจิร้องให้ต้องมาครับจังหวะนี้
AKE: กูบอกว่าไม่!!
Bess: ได้!! ถ้าพี่ไม่ช่วย ผมจะฟ้องอาจาร์ยพี่ ว่าพี่ใช้ผมให้คุมกลุ่ม ฮ่ะเล่นบทอ้อนไม่ได้ ก็ขู่แม่งเลย เพราะผมเดาว่าทางมหาลัยคงไม่ให้น้องในค่ายมาช่วยงานรุ่นพี่หรอก
AKE: ไอ้สัสเบส
Bess: นะพี่ช่วยหน่อยเถอะ ผมไหว้ละ นะๆ
AEK: สัส ก็ได้วะ กลุ่มมึงกี่คน
Bess: เนี่ย น่าร๊ากกก
10 คน พอดีเลยค้าบผม
AKE: มึงนี่นะ กูขอชื่อจริง ชื่อเล่นเพื่อนมึงมาแล้วกัน เดี๋ยววันค่ายกุบอกว่าต้องทำยังไง
มึงมันเหี้ยไอ้เบส
Bess: ข่อมค้าบ พี่มันทิ้งท้ายไว้แบบนั้นแล้วก็หายเงียบไปเลย แต่ถึงอย่างนั้นผมต้องขอโทษเพื่อนๆคนอื่นไว้ก่อนเลยฮะ ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เื่ที่ดีหรอกที่ใช้เส้นแบบนี้ แต่ว่าผมก็อยากอยู่กับเพื่อนนี่หน่า เอาเป็ว่าจะชดเชยโดยการช่วยเหลือเพื่อคนอื่นในค่ายให้มากที่สุด ผมสัญญาตรงนี้ไว้เลย
Discord #Gen1 Room
เบส: ได้แล้วว่ะ
คิม: กรี๊ดดด เริ่ดด
เบส: ทางพี่เขาขอชื่อพวกเรานะทุกคน
ตาล: ได้ งั้นไปดิสใหญ่มั้ย เห็นพวกไอ้เกมออนอยู่น่าจะเล่นเกมกัน หลังจากนั้นพวกเราก็ย้ายไปห้องดิสคอร์ดใหญ่ทันท
Discord #The Genk Room
ปริม: อ่าวหวัดดีพวกมึง
ตาล: พวกกูมากวนปะเนี่ย
ออย: ไม่ๆ พวกกูเล่นเกมกันเฉยๆ
เกม: มีไรป่าว
คิม: อุ้ยเกมหวัดดีค่า
เกม: หวัดดีค้าบคิม
คิม: จำชื่อเราได้ด้วยอ่า มีใจปะเนี่ย
เกม: 555 มีใจไม่ได้ เรามีแฟนแล้วค้าบ
แป้ง: 55555 คิมล้มแรงมากอ่ะ 5555
เบส: 555555 สัสขำว่ะ
ตาล: พวกกูจะมาขอชื่อพวกมึง พอดีไอ้เบสมันรู้จักรุ่นพี่ข้างในเขาจะล็อคให้เราอยู่กลุ่มเดียวกัน
จิว: เชรด เบสเส้นใหญ่ว่ะ
เบส: กว่าจะขอได้แทบตายเหมือนกัน
เกม: ดีเลยนะ เดี๋ยวกูให้ออยรวบรวมให้
แป้ง: อย่าลืมเตรียมของเข้าค่ายกันน้า
ปริม: เราเตรียมั้แ่เมื่อวานแล้ว ตื่นเต้นมากอะ
คิม: จริงง แต่ตอนนี้ไม่ตื่นเต้นละ เกมมีแฟนแล้วอ่ะ
เกม: 55555 ขอโทษน้า
ออย: ตาล กูส่งข้อมูลแก๊งค์กูไปในแชทมึงแล้วนะ
ตาล: โอเคกูเห็นละ เบสกูรวมของพวกเราไปละ ส่งไปแชทมึงนะ
เบส: โอเค กูดูแปป
ผมพูดพร้อมกับเข้าไปดูไฟล์ฟอร์มรายละเอียด ในฟอร์มมันจะมีให้กรอก ชื่อจริง ชื่อเล่น IG ผมนั่งไปดูจนมาถึงชื่อนึง บูม ณัฐพล ‘หืม ลืมใส่ไอจีนิ่’
Discord #The Genk Room
เบส: บูม เหมือนแกลืมใส่ชื่อไอจีอะ
เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกครับ
เบส: เอ่ออ…เราโยนฟอร์มไว้ในแชทดิสคอร์ดกลาง ฝากแกเข้าไปกรอกให้ทีนะ”
จิว: สัสบูม เพื่อนพูดด้วยเนี่ย
บูม: อื้ม ถามจริงตอบแค่เนี้ย ให้ตายเหอะหัวใจเป็เหล็กไง๊
คิม: อุ้ย ขออนุญาตเพื่อนๆ ส่องไอจีนะค้า คือคิมไม่ได้พูดเฉยๆนะ มันแชร์จอเปิดไล่ดูของทุกคนเลยจ้าแม่
ปริม: คิมตัวแม่มาก 555 และพวกเราก็ไล่ดูไปเรื่อยจนมาถึงคนที่เงียบที่สุดของกลุ่ม
คิม: บูมตั้งไพเวทอะ ส่องไม่ได้ รับหน่อยค่า สักพักคิมก็รีเฟรชหน้าจอ ปรากฎให้เห็นไอจีของบูม
ตาล: เฮ้ยไอ้บูม ไอจีมีเทสว่ะ ขาวดำคุมโทนซะด้วย ก็จริงแฮะ แล้วประเด็นคือไม่ติดตามใครเลย แม้แต่เพื่อนในกลุ่มมัน ให้ตายเถอะโตมาแบบมีเพื่อนได้ยังไงนะ
แป้ง: มีแต่รูปวิว ไม่ชอบถ่ายคนเหรอ
บูม: อื้ม ไม่คิดจะตอบคำอื่นเลยรึไงนะ อยากถามมากว่า ‘พูดเยอะกว่าอื้มเป็มั้ย’
ออย: พูดมากกว่าอื้มอ่ะเป็มั้ยสัส เพื่อนเกร็งกันหมดละ
เกม: ไอ้นี่มันตายด้าน 555
เบส: แต่รูปสวยมากนะ ถ่ายเองเหรอ สอนบ้างดิ เชี้ยเผลอทำตัวเป็ตัวเองใส่เค้ามากไปปะวะ
บูม: ถ่ายเอง
จิว: เหี้ย ไอ้บูมพูดมากกว่า 1 พยางค์
และก็ไล่ดูไปเรื่อยๆ จนมาถึงไอจีของผมที่ออกจะสดใส So cute สุดๆ อันนี้ไม่ต้องให้ใครบอกครับ ผมบอกเอง อิอิ
แป้ง: เบส แกน่ารักว่ะ
เกม: เกือบทุกรูปมีดอกทานตะวันหมดเลยอะ ชอบหรอวะ
เบส: ใช่ เป็ดอกที่เราชอบมากแต่ปลูกเองไม่เคยรอด ตายหมด 555
จิว: เอาจริงปะ เป็ผู้ชายที่หน้าหวานมาก
เบส: คือเอางี้ เขินอ่า 5555
คิม: ตัวแม่อยู่น้า คนฟอลเพียบ คอมเม้นตรึม
ปริม: อย่าว่างั้นงี้นะ ดอกทานตะวันเหมาะกับแกมากเบส
ตาล: บูมพูดไรปะ จริงด้วยรูปไมค์ของบูมมีการขยับจริง เหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง
แป้ง: นั่นดิ เราก็ได้ยินแต่เบาอะ ไมค์พังป่าว
บูม: ป่าว ตอบคำเดียวอีกละ
พวกเราคุยเื่ต่างๆกันอีกสักพัก ก่อนที่ผมจะเลือกปิดไมค์ แล้วมานั่งไถฟีดต่อในไอจี ผมเล่นอยู่ซักพัก ก่อนจะมีแจ้งเตือนเข้ามา bo.om เริ่มติดตามคุณ ห้ะ ขอขยี้ตาอีกทีครับ อาจจะคนละคนก็ได้มั้ง “เชี้ย คนเดียวกันว่ะ ตั้งเป็ไพเวทสะด้วย ฟอลกลับดีมั้ยว่ะ” ไวกว่าความคิด มือผมดันกดฟอลกลับไปแล้วครับ ‘ให้ตายเหอะ’
“ฮะ รับแล้ว” คุณพี่รับเร็วไปปะ แต่เอ๊ะตอนคิมส่องยังติดตาม 0 อยู่เลย ตอนนี้ขึ้นมาเป็ 10 คนละ ขอเข้าไปดูหน่อยแล้วกัน (ผมก็ไม่ได้ชอบยุ่งเื่ชาวบ้านเท่าไหร่หรอก -.-)
อ่อ 10 คนที่ฟอลก็คือพวกเรานี่หน่า แสดงว่าก็ไม่ได้เป็คนเก็บตัวขนาดนั้นมั้ง ฟอลเพื่อนก็ยังถือว่าเป็สัญญาณที่ดี แบบเป็มิตรอะนะ ทันใดนั้น DM ของผมก็แจ้งเตือนขึ้น
DM bo.om
bo.om: น่ารักดี
be.ss: ห้ะ ยังไงนะ งงสิครับจังหวะนี้ มันผิดแชทปะว่ะ
ผิดแชทป่าวบูม
bo.om: เมื่อกี้…กูพูดว่าน่ารักดี
be.ss: เมื่อกี้ตอนไหนอ่ะ 555
ผมนี่งงมาก มีแต่คำว่างง เมื่อกี้ไหนยังไงนะ แล้วบูมก็อ่านไม่ตอบอีกเลย เอางี้คืนนี้ผมจะนอนหลับมั้ยก่อน กูจะบ้า กลับมาก่อนครับพี่
Discord #The Genk Room
คิม: ไอ้เบสกับบูมปิดไมค์ทั้งคู่อะ แอบคุยกันอยู่ป่ะ สัสแม่หมอปะวะ
ตาล: 555 กูพึ่งสังเกตชื่อไอจีเบสกับไอ้บูมเหมือนกันเลย
เบส: เหรอว่ะไหนขอดูหน่อย เชี้ยเหมือนจริง be.ss กับ bo.om
เกม: เอ้าไอ้บูม มึงเปลี่ยนชื่อไอจีหรอวะ ชื่อมึงไม่ใช่อันนี้นิ่
บูม: อื้ม
เบส: คงบังเอิญเหมือนกันแหละเนอะ ทำลายความเงียบไปก่อนแล้วกัน
ปริม: 55555 บังเอิญมากกกก เนอะไอ้บูม
แป้ง: คำพูดปริมแปลกๆมาก
ออย: ยังไอ้บูม แถลงการณ์ชิ้
บูมเงียบไปสักพัก ก่อนจะเปิดไมค์กลับมาตอบ ที่ทำเอาผมไปไม่ถูกเลย “หึ ตั้งใจ” ตู้มมม สมองผมว่างป่าวมาก อะไรคือตั้งใจ ยังไงวะ คือตั้งใจเหมือนผมหรอ หรือมันหมายถึงตั้งใจเปลี่ยนเป็ชื่อนี้ คือหยุดพูดอะไรไม่รู้เื่สักทีได้มั้ยวะ
หลังจากประโยคนั้นสาววายแบบคิมก็แซวยับครับ จนเกมที่พูดตัดบทขึ้นมา “เห้ยมึง rov กัน” นั้นแหละฮะ เพื่อนเลยเลิกสนใจคำพูดนั้น แล้วหันไปตี้กันในเกม ต่างจากผมที่สมองยังว่างเปล่าอยู่เลยขอตัวนั่งปิดไมค์เงียบๆ ตั้งสติก่อนแล้วกัน จะบ้าตาย
-END Episode 2–
Special Last Scene
ระหว่างที่เบสนั่งไถฟีดไอจี ก็ได้ไปสะดุดกับสตอรี่ไอจีของคนที่ทำให้เขานั่งคิดมากอยู่ตอนนี้
bo.om story IG update
ผมกดเข้าไปดู เป็รูปดอกทานตะวันที่อยู่ในแจกันสีขาว 1 ดอก มีวิวเป็ท้องฟ้ายามค่ำคืน ถึงจะมีดาวอยู่นิดหน่อย แต่ยังส่องสว่างพอให้เห็นชัดอยู่ ที่น่าแปลกคือภาพนี้เ้าตัวดันลงเป็ภาพสี ไม่ใช่ภาพขาวดำที่ชอบลงแต่อย่างใด เบสไรดูรูปก่อนจะไปสะดุดกับข้อความเล็กๆที่เ้าตัวเขียนไว้ในภาพ
‘ก็เหมาะดี’ โอ้ยพอ!! เลิกส่องครับ ปิดมือถือเข้านอนดีกว่า คนอะไรลึกลับชิบหาย