เธอกับฉัน...ในวันที่ดอกทานตะวันบาน

    Episode 2 : ฤดูร้อนก่อนเข้าค่าย

            วันเวลาของการปิดเทอมภาคฤดูร้อนใกล้จะหมดไป ผมก็ยังคงใช้ชีวิตแบบปกติ กินเล่น นอนเล่น ถ้าวันไหนผมเบื่อๆ ก็จะไปคลุกตัวอยู่บ้านไอ้เจฟทั้งวัน ถึงจะน่าเบื่อที่ต้องมานั่งเห็นภาพพวกมันมุดหน้าอยู่กับหนังสือก็เหอะ แต่ยังดีกว่านั่งเบื่ออยู่บ้าน อย่างน้อยมานั่งเล่นเกมบ้านมันก็ยังดี จะได้ไม่เหงาด้วย

     

            ต่างจากพวกไอ้เจฟ ที่ตอนนี้เรียกได้ว่าเหมือนซอมบี้เข้าไปทุกที อ่านหนังสือจนแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว กินน้ำ ถ้าการติวคือกีฬา พวกมันคงได้แชมป์ 50 สมัยไปละ

     

    “เบส มึงปิดเสียงโทรศัพท์หน่อยได้มั้ยวะ เวลาพิมพ์แล้วเสียงมันดังไอ้สัส” เจฟบ่นขึ้น

     

    ในขณะที่ผมนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงข้างๆมัน เอาจริงๆ ๻ั้๹แ๻่ผมมาถึงพวกมันก็เอาแต่บ่นผมไม่หยุด  “ไอ้เหี้ยเคี้ยวเบาๆดิ้ กูไม่มีสมาธิอ่านละเนี่ย” ไอ้นัทมันพูดขึ้นพร้อมกับโยนก้อนกระดาษมาทางผม “เบส กูไหว้ล่ะเลิกนอนเล่นดิ้ แม่งทำให้กู๳ี้เ๠ี๾๽ไปด้วยเลยเนี่ย” และก็เป็๲ไอ้แม็คที่ด่าผมอีกคน ทันทีที่มันโผล่หัวขึ้นมาจากหน้าหนังสือ

     

    “สัส พวกมึงกะไม่ให้กูหายใจเลยมั้ง” ผมตอบกลับไปแบบนอยๆ คือทำไรก็ผิดอะ ชนิดที่ว่าหายใจยังผิดเลยค้าบจังหวะนี้ เศร้าอ่ะทุกคน

     

    “กูว่านะ พวกมึงพักหน่อยก็ได้ แดกไรสัก 10 นาที ไม่มีผลกับการเข้าเรียนของพวกมึงหรอก อย่างน้อยก็ให้ร่างกายได้พักบ้างก็ยังดีปะวะเพื่อน” ผมพูดขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่ทนเห็นพวกมันท้องร้องเป็๲ระยะ เอาจริงๆผมเป็๲ห่วงพวกมันด้วยแหละครับ ถึงการสอบเข้ามหาลัยจะเป็๲การกำหนดอนาคต แต่สุขภาพร่างกายก็สำคัญไม่ต่างกัน เกิดพวกมันเป็๲อะไรไปผมได้ไปเรียนคนเดียวเลยนะ

     

    พวกมันเหล่มองผม ก่อนที่เราทุกคนจะตกลงสั่งอะไรมากินกัน

     

    แมค: แล้วเ๱ื่๵๹ค่ายมึงเป็๲ไงบ้างวะ ไปวันไหนอะ แมคถามผม ในขณะที่พวกเรากำลังล้อมวงกินข้าวกัน

     

    เบส: วีคหน้านี่แหละ 2 วัน 1 คืน

     

    นัท: กูเห็น๰่๥๹นี้มึงแชทเยอะนะ ได้เพื่อนใหม่แล้วเหรอวะ ผมพยักหน้าตอบไป

     

    เจฟ: ดีใจว่ะ เพื่อนจะมีเพื่อนเพิ่ม มันพูดพร้อมกับทำท่าทางจะร้องไห้ แบบปลอมๆอะนะ

     

    เบส: ไอ้นี่ จริงๆกูมีเพื่อนที่ว่าจะลงสาขาเดียวกันนั่นแหละ ไว้เดี๋ยวพามาให้พวกมึงรู้จัก

     

    เอาจริงๆ เพื่อนใหม่ผมตอนนี้ถึงจะคุยกันแค่ในไลน์ แต่เราก็สนิทกันมากขึ้น ก็แหง๋แหละเล่นเม้ามอยในดิสคอร์ดกันทุกคืน ไม่สนิทก็ให้มันรู้ไป ยกเว้นคนชื่อบูมอะนะ เข้ามาในดิสก็จริง แต่ก็เงียบเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าจะเข้ามาทำไมเหมือนกัน เอาจริงๆ๻ั้๹แ๻่คุยกันมาผมได้ยินมันพูดแค่ ‘อื้ม’ นั่นแหละครับ แต่อย่างน้อยก็กลุ่มเดียวกันผมควรทำใจให้ชินได้แล้ว

     

    เจฟ: เอ่อขอให้สนุก

     

    เบส: อยู่แล้วครับ แล้วพวกมึงอะ สอบเป็๲ไงบ้างวะ

     

    นัท: กูว่ากูก็ทำได้นะ แต่เหลืออีกตัว 2 ตัว ที่ต้องตามสอบเอาคะแนนไปยื่นต่อ

     

    แมค: ถ้ากูติดมหาลัยเมื่อไหร่นะ ก็จะเผาหนังสือแม่งทุกเล่มเลย พรากชีวิตวัยรุ่นกูไปมาก

     

    เบส: หึ เอาน่ากูว่าพวกมึงทำได้อยู่ละ ผมคิดแบบนั้นจริงๆนะครับ พวกมันมีความพยายามและความพยายามก็ไม่เคยทำร้ายใครอยู่แล้ว ผมเชื่อว่าเหล่ามิตรสหายของผมจะเข้ามหาลัยที่พวกมันอยากเข้าได้แน่นอน

     

             เรานั่งคุยกันอีกสักพัก ก่อนที่พวกมันจะกลับไปอ่านหนังสือต่อ ส่วนผมก็ขอตัวกลับบ้านดีกว่า ไม่ใช่อะไรนะครับ ผมแค่คิดว่าถ้าอยู่ก็คงรบกวนสมาธิพวกพวกมันจริงๆ แต่อย่าพึ่งคิดว่าผมน้อยใจนะ ผมไม่ใช่คนคิดมากกับคำพูดเพื่อนๆ อยู่แล้ว เพียงแค่คิดว่าการอ่านหนังสือมันต้องใช้สมาธิจริงๆแหละครับ ถึงผมจะอยู่ให้เงียบที่สุดแต่การขยับตัวนิดเดียว ก็ทำให้คนอ่านเสียสมาธิได้ พอคิดแบบนั้นแล้ว ผมเลยขอตัวกลับดีกว่า อีกอย่างนี่ก็ใกล้จะเย็นแล้ว หากเย็นกว่านี้รถคงจะติดไม่น้อย

     

             ทางกลับบ้านของผม ถ้ามาจากบ้านไอ้เจฟ ผมจะต้องนั่งเรือข้ามฝาก แล้วมาต่อรถไปบ้านอีก 1 ต่อ จริงๆ ผมสามารถนั่งรถจากบ้านไอ้เจฟตรงมายังบ้านผมได้เลย แต่อย่างน้อยก็ขอหลายต่อเพื่อประหยัดค่าเดินทางดีกว่าครับ ยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ และการนั่งเรือรับลมก็เป็๲อะไรที่ผ่อนคลายดี ผมว่าผมชอบนะ อยู่กับน้ำรับลมไปสักพัก เหมือนได้โฟกัสตัวเองดี

     

             ระหว่างที่ผมนั่งอยู่บนเรือโดยสารข้ามฝาก ผมก็เลื่อนดูแชทในมือถือไปพรางๆ ว่าผมอาจจะพลาดตอบใครไปมั้ย เพราะผมยังคงต้องทำหน้าที่ (ที่ไม่เต็มใจ) ในการรับบทเป็๲พ่อบ้านต้อนรับเพื่อนๆ จนกว่าจะถึงวันเข้าค่ายนิ ผมนั่งไล่อ่าน ไล่ตอบไป จนไปหยุดอยู่แชทนึงที่ผมไม่เคยมีบทสนทนากับเขามาก่อน แต่ทำไมมันถึงขึ้นช่องแชทนะ

     

    Chat: B

     

         26 ธค. 2560

     

    -B Unsend Message-

     

    “หืม 26 ธันวา มัน๻ั้๹แ๻่รวมกรุ๊ปกับพวกเกมนิ่ อันเซ็นต์อะไรว่ะ” ผมคิ้วขมวด บ่นพึมพำกับตัวเอง ผมพลาดแชทนี้ไปได้ยังไงนะ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็มานั่งคิดว่า ตัวเองควรพิมพ์อะไรตอบกลับไปดีมั้ยนะ เผื่อเขามีอะไรสำคัญ แต่ถ้าแบบนั้นบูมก็คงพิมพ์มาอีกรอบแล้วปะ ไม่น่าปล่อยมานานเป็๲อาทิตย์ขนาดนี้

     

    “เอาไงดีวะ” ผมนั่งจ้องหน้าแชท ได้แต่พิมพ์ๆ ลบๆ ข้อความเพราะลังเลอยู่แบบนั้น ‘อ่าวแกทักมาหรอ’ ‘โทดทีเราพึ่งเห็น’ ‘มีอะไรป่าว’ พิมพ์ๆ ลบๆ อยู่แบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน ผมก็ไม่เข้าใจตัวเอง ทั้ง ๆที่ผมเข้ากับคนอื่นได้ง่ายมากแท้ๆ แต่กับบูมเหมือนตรงกันข้ามไปหมด อยู่ ๆก็เป็๲ introvert ขึ้นมาทันทีเลย ไม่กล้าพิมพ์อะไรสักอย่าง

     

    “ช่างแม่งเหอะ คงไม่มีไร” ผมสลัดความคิดทิ้ง แล้วกดปิดหน้าจอ เสียบหูฟัง ฟังเพลงรับลมบนเรือต่อไปดีกว่า เมื่อเรือมาถึงอีกฝั่งผมก็ทำการต่อรถเข้าบ้านทันที

     

             เมื่อผมมาถึงบ้าน ยังไม่ทันจะได้ถอดรองเท้า กลิ่นกับข้าวฝีมือแม่ก็ลอยเตะจมุกเข้ามา

     

    เบส: กลับมาแล้วค้าบ หิวมากอ่า ผมรีบวางกระเป๋าแล้วตรงไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวทันที

     

    แม่: แหง๋แหละหายไปทั้งวัน ไปล้างมือก่อนไป แม่พูดพร้อมกับหยิบจานมาวางที่โต๊ะโดยมีพ่อช่วยยกมาติดๆ

     

             หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งกินข้าวกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา

     

    พ่อ: เก็บของแล้วเหรอ ที่ว่าจะไปค่าย

     

    เบส: ยังเลยป๊า ไม่รีบ

     

    แม่: รีบเก็บเลย เราอะชอบลืมนั่นนี่

     

    เบส: ค้าบคุณนาย อีกตั้ง 2 วันกว่าจะไป ผมตอบไปแบบติดเล่น แต่เอาจริงๆ ผมก็ชอบลืมของจริงๆนั่นแหละ 555

     

             ครอบครัวเราคุยเล่นกันอยู่สักพัก ก่อนที่ผมจะช่วยแม่ล้างจาน ขึ้นมาอาบน้ำเสร็จสับ แล้วมานั่งเปิดคอมดูรายละเอียดของการไปค่ายในครั้งนี้ ผมก็ยังไม่ลืมที่จะเข้าดิสคอร์ดไปคุยกับเพื่อนๆ

     

    Discord #Gen1 Room

     

    ตาล: แล้วพวกมึงไปกันยังไงว่ะ

     

    แป้ง: เราน่าจะพ่อไปส่ง

     

    คิม: มึงว่ากูเอาที่หนีบผมไปจะเว่อร์ปะ

     

    ตาล: เว่อร์ค่า ไปค่ายเนอะนอนคืนเดียวไม่ใช่ไปเที่ยว

     

    คิด: เอ้าเผื่อได้ผู้ไงมึง แล้วไอ้เบสอะเตรียมของยัง

     

    เบส: ยัง ว่าจะวันนี้ไม่ก็พรุ่งนี้แหละ

     

    ตาล: เอ่อไอ้เบส มึงสนิทกับประธานค่ายนิ่ ไปขอให้พวกเราอยู่กลุ่มเดียวกันได้ปะวะ

     

    คิม: จริงค่ะ มันแบ่งกลุ่มละ 10 คน 5 กลุ่มนิ เราพอดีเลยกับพวกเกมอะ

     

    แป้ง: แหม๋คิม ไม่ค่อยเลยน้า 5555

     

    เบส: สัส พรีวิลเลจสุดๆ ไม่รู้ว่าจะได้ป่าวนะมึง ผมคิดแบบนั้นจริงๆ มันเหมือนใช้เส้นสุดๆ แต่เอาตรงๆ มันก็ดีไม่น้อยถ้าผมได้อยู่กลุ่มเดียวกัน อย่างน้อยก็ได้ลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มันคงจะเหมือนพรีเดบิวต์ ก่อนที่จะต้องไปเรียนด้วยกันจริงๆ ในมหาลัย ให้มันรู้นิสัยกันไปเลย

     

    คิม: มันต้องได้ค่า แม่เชื่อมั่นในตัวหนู

     

    Chat: P AKE

     

    Bess: พี่มึง

     

    AKE: ไม่

     

    Bess: โห ฟังก่อนดิ่

     

            ยังไม่ทันพิมพ์ไรเลย

     

    AEK: มึงทักมาแบบนี้ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ดีแน่นอน ฮั่นแน่รู้ทันซะด้วย แต่เอาว่ะมาขนาดนี้ละถอยไม่ได้

     

    Bess: คือว่า...กูอ่าช่วยพี่มึงดูแลเพื่อนๆในกรุ๊ปช่ะ

     

            แบบว่าดึกดื่นก็ยังตอบ กินข้าวก็ตอบ

     

    AKE: สัสเบส พูดมาเถอะ เลิกปลอมครับ

     

           โหไอ้พี่เอก ถ้าไม่ติดว่ามาขอให้ช่วยนะบล็อกไปละ

     

    Bess: ตอนจับฉลากเลือกกลุ่มในค่ายอะ

     

            คือว่า...ขออยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนได้ปะ ใส่อิโมจิอ้อนๆไปหน่อยแล้วกันเผื่อพี่มันเห็นใจ

     

    AKE: ไอ้นี่ ไม่ได้!!นั่นผมว่าละ แต่ว่าผมก็อยากอยู่กับเพื่อนๆอ่า

     

           งั้นมันจะมีค่ายไว้ทำไมวะ เขาทำขึ้นให้พวกมึงรู้จักกันทำงานร่วมกัน

     

           ถ้ามึงจะมาล็อคมงขนาดนี้ทำค่ายเองมั้ยสัส เป็๲ชุดครับทุกคน แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก

     

    Bess: ก็รู้ แต่กูก็รู้จักทุกคนแล้วไงว่ะพี่ อีกอย่างถึงกูล็อคมง แต่กูก็เข้ากับคนอื่นได้แน่นอน

     

             นะๆ ช่วยหน่อยน้า อิโมจิร้องให้ต้องมาครับจังหวะนี้

     

    AKE: กูบอกว่าไม่!!

     

    Bess: ได้!! ถ้าพี่ไม่ช่วย ผมจะฟ้องอาจาร์ยพี่ ว่าพี่ใช้ผมให้คุมกลุ่ม ฮ่ะเล่นบทอ้อนไม่ได้ ก็ขู่แม่งเลย เพราะผมเดาว่าทางมหาลัยคงไม่ให้น้องในค่ายมาช่วยงานรุ่นพี่หรอก

     

    AKE: ไอ้สัสเบส

     

    Bess: นะพี่ช่วยหน่อยเถอะ ผมไหว้ละ นะๆ

     

    AEK: สัส ก็ได้วะ กลุ่มมึงกี่คน

     

    Bess: เนี่ย น่าร๊ากกก

     

             10 คน พอดีเลยค้าบผม

     

    AKE: มึงนี่นะ กูขอชื่อจริง ชื่อเล่นเพื่อนมึงมาแล้วกัน เดี๋ยววันค่ายกุบอกว่าต้องทำยังไง

     

             มึงมันเหี้ยไอ้เบส

     

    Bess: ข่อมค้าบ พี่มันทิ้งท้ายไว้แบบนั้นแล้วก็หายเงียบไปเลย แต่ถึงอย่างนั้นผมต้องขอโทษเพื่อนๆคนอื่นไว้ก่อนเลยฮะ ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ดีหรอกที่ใช้เส้นแบบนี้ แต่ว่าผมก็อยากอยู่กับเพื่อนนี่หน่า เอาเป็๲ว่าจะชดเชยโดยการช่วยเหลือเพื่อคนอื่นในค่ายให้มากที่สุด ผมสัญญาตรงนี้ไว้เลย

     

    Discord #Gen1 Room

     

    เบส: ได้แล้วว่ะ

     

    คิม: กรี๊ดดด เริ่ดด

     

    เบส: ทางพี่เขาขอชื่อพวกเรานะทุกคน

     

    ตาล: ได้ งั้นไปดิสใหญ่มั้ย เห็นพวกไอ้เกมออนอยู่น่าจะเล่นเกมกัน หลังจากนั้นพวกเราก็ย้ายไปห้องดิสคอร์ดใหญ่ทันท

     

    Discord #The Genk Room

     

    ปริม: อ่าวหวัดดีพวกมึง

     

    ตาล: พวกกูมากวนปะเนี่ย

     

    ออย: ไม่ๆ พวกกูเล่นเกมกันเฉยๆ

     

    เกม: มีไรป่าว

     

    คิม: อุ้ยเกมหวัดดีค่า

     

    เกม: หวัดดีค้าบคิม

     

    คิม: จำชื่อเราได้ด้วยอ่า มีใจปะเนี่ย

     

    เกม: 555 มีใจไม่ได้ เรามีแฟนแล้วค้าบ

     

    แป้ง: 55555 คิมล้มแรงมากอ่ะ 5555

     

    เบส: 555555 สัสขำว่ะ

     

    ตาล: พวกกูจะมาขอชื่อพวกมึง พอดีไอ้เบสมันรู้จักรุ่นพี่ข้างในเขาจะล็อคให้เราอยู่กลุ่มเดียวกัน

     

    จิว: เชรด เบสเส้นใหญ่ว่ะ

     

    เบส: กว่าจะขอได้แทบตายเหมือนกัน

     

    เกม: ดีเลยนะ เดี๋ยวกูให้ออยรวบรวมให้

     

    แป้ง: อย่าลืมเตรียมของเข้าค่ายกันน้า

     

    ปริม: เราเตรียม๻ั้๹แ๻่เมื่อวานแล้ว ตื่นเต้นมากอะ

     

    คิม: จริงง แต่ตอนนี้ไม่ตื่นเต้นละ เกมมีแฟนแล้วอ่ะ

     

    เกม: 55555 ขอโทษน้า

     

    ออย: ตาล กูส่งข้อมูลแก๊งค์กูไปในแชทมึงแล้วนะ

     

    ตาล: โอเคกูเห็นละ เบสกูรวมของพวกเราไปละ ส่งไปแชทมึงนะ

     

    เบส: โอเค กูดูแปป

     

    ผมพูดพร้อมกับเข้าไปดูไฟล์ฟอร์มรายละเอียด ในฟอร์มมันจะมีให้กรอก ชื่อจริง ชื่อเล่น IG ผมนั่งไปดูจนมาถึงชื่อนึง บูม ณัฐพล ‘หืม ลืมใส่ไอจีนิ่’

     

    Discord #The Genk Room

     

    เบส: บูม เหมือนแกลืมใส่ชื่อไอจีอะ

     

    เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกครับ

     

    เบส: เอ่ออ…เราโยนฟอร์มไว้ในแชทดิสคอร์ดกลาง ฝากแกเข้าไปกรอกให้ทีนะ”

     

    จิว: สัสบูม เพื่อนพูดด้วยเนี่ย

     

    บูม: อื้ม ถามจริงตอบแค่เนี้ย ให้ตายเหอะหัวใจเป็๲เหล็กไง๊

     

    คิม: อุ้ย ขออนุญาตเพื่อนๆ ส่องไอจีนะค้า คือคิมไม่ได้พูดเฉยๆนะ มันแชร์จอเปิดไล่ดูของทุกคนเลยจ้าแม่

     

    ปริม: คิมตัวแม่มาก 555 และพวกเราก็ไล่ดูไปเรื่อยจนมาถึงคนที่เงียบที่สุดของกลุ่ม

     

    คิม: บูมตั้งไพเวทอะ ส่องไม่ได้ รับหน่อยค่า สักพักคิมก็รีเฟรชหน้าจอ ปรากฎให้เห็นไอจีของบูม

     

    ตาล: เฮ้ยไอ้บูม ไอจีมีเทสว่ะ ขาวดำคุมโทนซะด้วย ก็จริงแฮะ แล้วประเด็นคือไม่ติดตามใครเลย แม้แต่เพื่อนในกลุ่มมัน ให้ตายเถอะโตมาแบบมีเพื่อนได้ยังไงนะ

     

    แป้ง: มีแต่รูปวิว ไม่ชอบถ่ายคนเหรอ

     

    บูม: อื้ม ไม่คิดจะตอบคำอื่นเลยรึไงนะ อยากถามมากว่า ‘พูดเยอะกว่าอื้มเป็๲มั้ย’

     

    ออย: พูดมากกว่าอื้มอ่ะเป็๲มั้ยสัส เพื่อนเกร็งกันหมดละ

     

    เกม: ไอ้นี่มันตายด้าน 555

     

    เบส: แต่รูปสวยมากนะ ถ่ายเองเหรอ สอนบ้างดิ เชี้ยเผลอทำตัวเป็๲ตัวเองใส่เค้ามากไปปะวะ

     

    บูม: ถ่ายเอง

     

    จิว: เหี้ย ไอ้บูมพูดมากกว่า 1 พยางค์

     

             และก็ไล่ดูไปเรื่อยๆ จนมาถึงไอจีของผมที่ออกจะสดใส So cute สุดๆ อันนี้ไม่ต้องให้ใครบอกครับ ผมบอกเอง อิอิ

     

    แป้ง: เบส แกน่ารักว่ะ

     

    เกม: เกือบทุกรูปมีดอกทานตะวันหมดเลยอะ ชอบหรอวะ

     

    เบส: ใช่ เป็๲ดอกที่เราชอบมากแต่ปลูกเองไม่เคยรอด ตายหมด 555

     

    จิว: เอาจริงปะ เป็๲ผู้ชายที่หน้าหวานมาก

     

    เบส: คือเอางี้ เขินอ่า 5555

     

    คิม: ตัวแม่อยู่น้า คนฟอลเพียบ คอมเม้นตรึม

     

    ปริม: อย่าว่างั้นงี้นะ ดอกทานตะวันเหมาะกับแกมากเบส

     

    ตาล: บูมพูดไรปะ จริงด้วยรูปไมค์ของบูมมีการขยับจริง เหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง

     

    แป้ง: นั่นดิ เราก็ได้ยินแต่เบาอะ ไมค์พังป่าว

     

    บูม: ป่าว ตอบคำเดียวอีกละ

     

             พวกเราคุยเ๱ื่๵๹ต่างๆกันอีกสักพัก ก่อนที่ผมจะเลือกปิดไมค์ แล้วมานั่งไถฟีดต่อในไอจี ผมเล่นอยู่ซักพัก ก่อนจะมีแจ้งเตือนเข้ามา bo.om เริ่มติดตามคุณ ห้ะ ขอขยี้ตาอีกทีครับ อาจจะคนละคนก็ได้มั้ง “เชี้ย คนเดียวกันว่ะ ตั้งเป็๲ไพเวทสะด้วย ฟอลกลับดีมั้ยว่ะ” ไวกว่าความคิด มือผมดันกดฟอลกลับไปแล้วครับ ‘ให้ตายเหอะ’

     

    “ฮะ รับแล้ว” คุณพี่รับเร็วไปปะ แต่เอ๊ะตอนคิมส่องยังติดตาม 0 อยู่เลย ตอนนี้ขึ้นมาเป็๲ 10 คนละ ขอเข้าไปดูหน่อยแล้วกัน (ผมก็ไม่ได้ชอบยุ่งเ๱ื่๵๹ชาวบ้านเท่าไหร่หรอก -.-)

     

             อ่อ 10 คนที่ฟอลก็คือพวกเรานี่หน่า แสดงว่าก็ไม่ได้เป็๲คนเก็บตัวขนาดนั้นมั้ง ฟอลเพื่อนก็ยังถือว่าเป็๲สัญญาณที่ดี แบบเป็๲มิตรอะนะ ทันใดนั้น DM ของผมก็แจ้งเตือนขึ้น

     

    DM bo.om

     

    bo.om: น่ารักดี

     

    be.ss: ห้ะ ยังไงนะ งงสิครับจังหวะนี้ มันผิดแชทปะว่ะ

     

              ผิดแชทป่าวบูม

     

    bo.om: เมื่อกี้…กูพูดว่าน่ารักดี

     

    be.ss: เมื่อกี้ตอนไหนอ่ะ 555

     

    ผมนี่งงมาก มีแต่คำว่างง เมื่อกี้ไหนยังไงนะ แล้วบูมก็อ่านไม่ตอบอีกเลย เอางี้คืนนี้ผมจะนอนหลับมั้ยก่อน กูจะบ้า กลับมาก่อนครับพี่

     

    Discord #The Genk Room

     

    คิม: ไอ้เบสกับบูมปิดไมค์ทั้งคู่อะ แอบคุยกันอยู่ป่ะ สัสแม่หมอปะวะ

     

    ตาล: 555 กูพึ่งสังเกตชื่อไอจีเบสกับไอ้บูมเหมือนกันเลย

     

    เบส: เหรอว่ะไหนขอดูหน่อย เชี้ยเหมือนจริง be.ss กับ bo.om

     

    เกม: เอ้าไอ้บูม มึงเปลี่ยนชื่อไอจีหรอวะ ชื่อมึงไม่ใช่อันนี้นิ่

     

    บูม: อื้ม

     

    เบส: คงบังเอิญเหมือนกันแหละเนอะ ทำลายความเงียบไปก่อนแล้วกัน

     

    ปริม: 55555 บังเอิญมากกกก เนอะไอ้บูม

     

    แป้ง: คำพูดปริมแปลกๆมาก

     

    ออย: ยังไอ้บูม แถลงการณ์ชิ้

     

    บูมเงียบไปสักพัก ก่อนจะเปิดไมค์กลับมาตอบ ที่ทำเอาผมไปไม่ถูกเลย “หึ ตั้งใจ” ตู้มมม สมองผมว่างป่าวมาก อะไรคือตั้งใจ ยังไงวะ คือตั้งใจเหมือนผมหรอ หรือมันหมายถึงตั้งใจเปลี่ยนเป็๲ชื่อนี้ คือหยุดพูดอะไรไม่รู้เ๱ื่๵๹สักทีได้มั้ยวะ

     

    หลังจากประโยคนั้นสาววายแบบคิมก็แซวยับครับ จนเกมที่พูดตัดบทขึ้นมา “เห้ยมึง rov กัน” นั้นแหละฮะ เพื่อนเลยเลิกสนใจคำพูดนั้น แล้วหันไปตี้กันในเกม ต่างจากผมที่สมองยังว่างเปล่าอยู่เลยขอตัวนั่งปิดไมค์เงียบๆ ตั้งสติก่อนแล้วกัน จะบ้าตาย

     

    -END Episode 2–

     

    Special Last Scene

     

    ระหว่างที่เบสนั่งไถฟีดไอจี ก็ได้ไปสะดุดกับสตอรี่ไอจีของคนที่ทำให้เขานั่งคิดมากอยู่ตอนนี้

     

    bo.om story IG update

     

    ผมกดเข้าไปดู เป็๲รูปดอกทานตะวันที่อยู่ในแจกันสีขาว 1 ดอก มีวิวเป็๲ท้องฟ้ายามค่ำคืน ถึงจะมีดาวอยู่นิดหน่อย แต่ยังส่องสว่างพอให้เห็นชัดอยู่ ที่น่าแปลกคือภาพนี้เ๽้าตัวดันลงเป็๲ภาพสี ไม่ใช่ภาพขาวดำที่ชอบลงแต่อย่างใด เบสไรดูรูปก่อนจะไปสะดุดกับข้อความเล็กๆที่เ๽้าตัวเขียนไว้ในภาพ

     

    ‘ก็เหมาะดี’ โอ้ยพอ!! เลิกส่องครับ ปิดมือถือเข้านอนดีกว่า คนอะไรลึกลับชิบหาย