รุ้งเช้าที่แสนสดใส หน้าตำหนักหรูอี้ฮ่องเต้และฮองเฮากำลังยืนตรวจสัมภาระของบุตรสาวเพียงคนเดียวของพวกเขาเป็รอบที่ 5 องค์ชายรองจ้าวเฟยเจิน และองค์ชายสามจ้าวเฟยฮุ่ย ยืนมองทำหน้าปลาตายและกลอกตาไปมาด้วยความเหนื่อยหน่าย
"นี่ลูกแม่เอาอันนี้ไปด้วยเผื่ออากาศหนาวเย็น"
"อืม อันนี้ด้วยเผื่อลูกนอนไม่สบาย"
"เสด็จพ่อ พวกเราไปแค่ 3-4 วันเท่านั้น ไม่ต้องยัดอะไรให้เสด็จพี่หญิงไปเพิ่มแล้วพะย่ะค่ะ"
ภาพสัมภาระขององค์หญิงเสี่ยวหลินที่ตอนแรกมี 2 หีบแต่ตอนนี้เพิ่มมาเป็ 4 และจะเพิ่มเป็ 5 หีบถ้า ทั้งสองพระองค์ไม่หยุดตรวจสอบสักที ทั้งสองพระองค์ชะงักก่อนจะมองของที่กองพะเนินและ ขันทีนางกำนัลที่คอยนั่งจัดของใส่หีบ ฮองเฮาอู่ถงกระแอมเล็กน้อยก่อนจะพูดเสียงเขียวใส่จ้าวเฟยฮุ่ย
"เ้าจะไปรู้อะไรพี่สาวของเ้าไม่เคยออกไปไหนห่างกายแม่ แม่ก็ต้องเป็ห่วงเป็ธรรมดาใช่มั้ยเพค่ะฝ่าา"
"นั่นสิ ฮุ่ยเอ๋อร์ เ้าพูดให้น้อยลงหน่อยดูเจินเอ๋อร์สิ ไม่เห็นท้วงพวกข้าสักคำ"
เฟยฮุ่ยหันไปมองหน้าพี่รองของตนเองที่ยืนนิ่งมองทุกอย่างคล้ายทะลุผ่านภาพพวกนั้นไป เขายกมือขึ้นมาเกาหัวหมดสภาพองค์ชายที่สูงศักดิ์ มองแบบนี้ไม่ใช่ว่าเห็นด้วยหรอก ไม่สนใจเลยต่างหากล่ะ โถ่..
"เสด็จแม่! พวกลูกเดินทางพรุ้งนี้นะเพค่ะ รีบเตรียมทำไมกันเพค่ะ"
เสี่ยวหลินที่เดินเข้ามาพร้อมกับองค์รัชทายาทเฟยหลงเห็นเสด็จพ่อและเสด็จแม่กำลังก้มๆเงยๆอยู่หน้าตำหนักของนางก็ให้สงสัยแต่พอเดินเข้ามาใกล้ๆก็เห็นว่าทั้งสองพระองค์กำลังสั่งให้นางกำนัลและขันทีนำของใส่หีบ ทำไมมันเยอะขนาดนี้
"พ่อกลัวว่าเดี๋ยวเ้าลำบาก ถ้ากลัวว่าเยอะไปงั้นพ่อจะให้ทหารขนไปล่วงหน้าก่อนเป็เช่นไร แม่เ้าเป็ห่วงเ้ามากนะ"
"ใช่แล้วหลินเอ๋อร์เ้าเพิ่งจะออกไปครั้งแรกทุกอย่างที่จำเป็แม่ก็ต้องเตรียมให้พร้อมสิ"
เอ่อ...เสี่ยวหลินทำหน้าเหยเก พวกท่านเป็ห่วงข้ามากเกินไปแล้วนางมองหีบทุกหีบแล้วหันไปมองหน้าพี่ใหญ่เฟยหลง พี่รองเฟยเจิน น้องสามเฟยฮุ่ย ที่ยืนมองเงียบๆ นางถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปกอดฮองเฮาของแคว้นที่แม้อายุจะเข้าเลขสามปลายๆ แล้ว แต่ยังคงสวยงามดั่งดอกเหมยผลิบานในฤดูหนาว ฮ่องเต้ก็ทรงสง่างามอายุทำอะไรไม่ได้จริงๆ
"เพค่ะๆ ลูกยอมแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนฮ่องเต้ทรงช่วยองค์หญิงนำของล่วงหน้าไปก่อนแล้วกันนะเพค่ะ"
"เ้าเด็กคนนี้ ฮ่า ฮ่า"
เฟยเทียนยิ้มเอ็นดูบุตรสาวคนเดียวของเขานางช่างพูดและออดอ้อนเก่งจะไม่ให้หลงรักอย่างไรไหว
"ว่าแต่ เอ่อ...พี่ใหญ่ท่านไปฟัดกับตัวอะไรมารึทำไมสภาพท่านเป็เช่นนี้"
เฟยฮุ่ยเมื่อเห็นพี่ใหญ่เดินมากับพี่หญิงก็ต้องตาโตกับสภาพของเขาใบหน้าเขียวช้ำ มีรอยคล้ายถูกอะไรข่วนมา ลำคอที่มีผ้าพันแผล เฟยหลงหน้าตึงขึ้นทันทีความอับอายแผ่ซ่านออกมาอย่างน่าโมโห เขาหวนคิดถึงใบหน้าที่หล่อเหล่าราวกับหยกสลัก แต่ฝีมือกับแข็งแกร่งดุดันขัดกับหน้าตายิ่งนัก ทั้งมือทั้งเท้าที่ประเคนใส่เขาเมื่อคืนยังแจ่มชัด เกิดมายังไม่เคยมีใครทำกับเขาเช่นนี้เลย ฮึ่ย ยิ่งคิดยิ่งโมโห
" แฮ่ม พอดีข้าไปวัดฝีมือกับหนิงเหอมานิดหน่อยน่ะ"
"หนิงเหอ ฝีมือไม่เก่งขนาดนี้ ท่านพี่ท่านโกหกไม่เนียนเลยพะย่ะค่ะ"
เฟยเจินเปิดปากพูดหน้าตาย ทำเอาเฟยหลงถึงกับสะอึกหันมามองตาเขียวปั๊ดทันที เ้าตัวก็ทำหน้าตาไร้เดียวสามองพี่ชายตนเองตาแป๋ว เฟยฮุ่ยหัวเราะออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ฝ่าาและฮองเฮาต่างหันไปมองบรรดาบุุตรชายทั้งสามคนก่อนจะส่ายหน้าออกมา
"ว่าแต่เ้าเฟยหลงทำไมถึงมีสภาพเช่นนั้นละไปก่อเื่ทะเลาะกับใครมาอีกหรือ"
"เสด็จพ่อ เมื่อคืนพี่ใหญ่แอบเข้าจวนพี่หนิงเหอกลางดึกเลยโดนต้อนรับซะน้วมเลยเพค่ะ คิกคิก"
"อั้ยโย่ว จวนตระกูลลู่ มีคนมีฝีมือที่จัดการเ้าลูกเต่าได้ด้วยหรือ ฮ่ะๆ น่าสนใจ น่าสนใจ"
"นั่นสิเพค่ะ ก็ดีเขาจะได้รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าจะได้ไม่ทะนงตนจนเกินไป" ฮองเฮาพูดทีเล่นทีจริงกับบุตนชายแสนแสบของตนเอง
"ข้าก็อยากจะรู้เพค่ะ ว่าจะเป็คนเช่นไร"
ภาพบรรยากาศเป็กันเองที่ข้าราชบริพารได้เห็นต่างสร้างรอยยิ้มกันถ้วนหน้าคงมีเพียงฮ่องเต้จ้าวเฟยเทียนที่ทรงปกครองแคว้นนี้ด้วยความเรียบง่าย ร่มเย็น ประชาชนต่างอยู่ดีกินดี บ้านเมืองอุดมสมบูรณ์กับครอบครัวก็เท่าเทียมอย่างหาได้ยากยิ่งนักราวกับ ์ประทานพรอย่างไรอย่างนั้น
"พอแล้วๆ พวกเ้านี่ เสด็จพ่อข้าจะไปจวนตระกูลลู่นะพะย่ะค่ะ"
"ลูกด้วย"
"ลูกด้วย"
เฟยหลงหนังตากระตุก หันมองน้องชายตนเองด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น แต่ทั้งสองคนกลับมองกลับด้วยความท้าทาย คนนึงยักคิ้วกวนประสาท อีกคนทำหน้าตายตลอดเวลา เฮ่อปวดหัวจริงเชียว
"เอาเถอะ อย่าได้ก่อเื่อีกเล่า ข้าี้เีนั่งฟังเ้าพวกขุนนางมาบ่นเื่พวกเ้าเต็มทน เอ๊ะ! ว่าแต่เ้าเฟยหลงเมื่อไหร่จะมีพระชายาสักทีหรือจะให้ข้าประทานสมรสให้"
" 0_0 เสด็จพ่อไหนทรงบอกว่าตามใจข้าอย่างไรเล่าข้าอายุเท่านี้จะรีบไปทำไมถ้ารีบให้เ้ารองขึ้นมาตำแหน่งนี้แล้วสมรสแทนข้าไปเลยพะย่ะค่ะ"
ทั้งสองคนได้ยินเช่นนั้นก็สะดุ้งเฟยเจินรีบบอก
"ข้าอายุยังน้อยพะยะค่ะและร่างกายอ่อนแอ"
"ข้าโง่เขลาและมีความอดทนต่ำพะย่ะคะ"
เฟยเทียนและเฟยหลงต่างเท้ากระตุกยิกๆเ้าพวกนี้แสบยิ่งนัก นางกำนัลและขันทีก็ต่างพากันก้มหน้ากลั้นขำกันจนไหล่สั่น
"คิกคิก ไปเถอะ ฝ่าาทรงอย่ารีบเลยเพค่ะอย่างไรเราก็รับปากไปแล้ว"
"เฮ่อ ตามใจเ้า"
" งั้นข้าทูลลาพะนะค่ะ"
"รอข้าด้วยพี่ใหญ่"
จากนั้นทั้งสามคนก็รีบแผ่นออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้เป็ใหญ่ในแผ่นดินอดส่ายหัวกับท่าทางแบบนั้นไม่ได้ถึงจะโตแค่ไหนก็ยังเด็กในสายตาพวกเขาอยู่ดี เมื่อไม่มีคนกวนพ่อแม่ลูกก็หันมาสนใจหีบกันอีกครั้งไม่รู้ว่าเมื่อส่งไปจริงๆ เสี่ยวหลินจะได้กี่หีบกัน
ในเรือนพุดตานหนิงหวงกำลังเลือกเครื่องประดับที่เข้ากับชุดสีม่วงอ่อนทับด้วยเสื้อคลุมสีขาวบางลวดลายดอกพุดตานดูงดงามน่าค้นหา
"สวยมากเลยเ้าค่ะคุณหนู วันนี้องค์รัชทายาทจะต้องตะลึงเมื่อเห็นคุณหนูแน่นอนเ้าค่ะ"
"เ้านี่ ไปกันเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันต้อนรับพระองค์"
"เ้าค่ะ"
หนิงหวงเดินออกมาจากเรือนตนเองมุ่งตรงไปยังห้องโถงด้านหน้าเมื่อเดินเข้ามาถึงก็เห็นพี่ชายและน้องรองยืนยิ้มอยู่ก่อนแล้ว วันนี้หนิงอ้ายสวมชุดสีชมพูอ่อนกลีบบัวทำให้ดูอ่อนหวานบอบบางน่าถนุดถนอม ถ้าให้เปรียบคนพี่สวยงามราวกับดอกไม้ที่โดดเด่นในมวลบุปผา คนน้องงดงามอ่อนหวานราวตุ๊กตาเคลือบที่เปราะบางใครเห็นเป็ต้องเอ็นดู
"พี่หญิงมาแล้วหรือเ้าค่ะ วันนี้พี่หญิงงดงามมากเลยเ้าค่ะ"
"เ้าก็เช่นกัน"
"ทั้งคู่งดงามมาก " หนิงเหอบอกออกไปด้วยความภูมิใจ
ชิงหนี่และลู่เสียนิก็เพิ่งมาถึงเห็นบุตรทั้งสามยืนรออยู่ก่อนแล้วก็ยิ้มออกมา ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าก็เดินเข้ามาเป็คนสุดท้ายก่อนจะไล่สายตาไปรอบๆก่อนจะขมวดคิ้ว
"ข้าไม่ได้บอกหรือว่าให้มาให้ครบแล้วลู่หนิงเหมยอยู่ที่ได นี่คิดจะทำให้จวนเราดูขบขันที่ไม่มาต้อนรับองค์รัชทายาทหรือ"
ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงเข้มถึงจะเป็แค่บุตรอนุ แต่นางก็เป็คนในตระกูลทุกคนในเมืองและราชวงศ์ต่างรับรู้ถ้าไม่เห็นจะตอบเช่นไร
"ข้าให้คนไปตามแล้วเ้าค่ะท่านแม่ นางคงกำลังมา"
ชิงหนี่ทำสัญญาณให้ เสี่ยวจางไปตามนางมา นางคิดว่านังนั่นไม่จำเป็ต้องมา แต่ไม่คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะเคร่งกฏและความพร้อมหน้าพร้อมตาเกินไปขนาดนี้ นางได้แต่ก้มหน้าก้มตาด้วยความไม่พอใจ ลู่เสียนิจับมือภรรยาตนเองเบาๆ ชิงหนี่เห็นจึงใจเย็นลง ไม่เป็ไรแค่ลูกอนุไม่มีผลต่อลูกนางหรอก หนิงหวงกำมือจนแน่นนางไม่มาแกล้งบอกว่าไม่สบายก็ได้แต่ท่านย่าจะให้มาด้วยไม่เกินไปหน่อยหรือไหนบอกว่าไม่ชอบไงเล่าหึ แม่มันไม่อยู่ก็คิดว่ามันจะสามารถดัดให้ดีขึ้นได้หรือสันดานอย่างไรก็ยังคงเป็เช่นนั้นขุดไม่ขึ้นหรอก
"ท่านพี่ทำไมท่านย่าต้องให้นางมาด้วย"หนิงอ้ายถามหนิงหวงด้วยความขัดใจ
"ช่างเถอะยังไงพอนางมาถึงต้องโดนดุแน่นอน"
หนิงเหอมองน้องสาวตนเองที่คุยกัน เขาขมวดคิ้วแน่นถ้าทั้งสองคนรู้ว่าองค์รัชทายาท้าให้นางไปด้วยจะรู้สึกเช่นไร ลู่เสียนินั่งรอเงียบๆเมื่อเช้าลูกชายมารายงานว่าองค์รัชทายาทจะเสด็จมาจึงได้เตรียมตัวต้อนรับกันเช่นนี้
เสี่ยวจางเดินไปท้ายจวนไม่ช้าไม่เร็วก็มาถึงก่อนจะยกมือเคาะประตูก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกมาก่อนพอดี นางใก่อนจะเอาทาบอกมองซีซวนตาขวาง ซีซวนก็เห็นว่านางเดินมาแต่ไกลจึงได้มาเปิดรอไว้ก่อนเขาไม่สนสายตาเช่นนั้นเขาถามเสียงเนิบ
"มีอะไรหรือ"
เสี่ยงจางได้ยินเช่นนั้นก็ยืดอกคอตั้งมองต่ำ
"ฮูหยินให้มาตามคุณหนูสามไปที่โถงด้านหน้าเ้าค่ะ ตอนนี้"
"รู้แล้ว ปึง!"
0_0 อะ..ไอ้ขี้ข้าคนนี้กล้าปิดประตูใส่หน้านาง หนอยคอยดูเถอะว่าเ้านายเ้าจะต้องโดนด่าให้ขายหน้าอย่างไร หึ ดีที่ข้าไม่บอกเื่ใครมาให้นางโดนด่าว่าไม่รู้กาละเทศะเื่การแต่งกายไปเถอะข้าจะรอหัวเราะให้ดูนางสะบัดหน้าเดินจากไปไม่รั้งรอแม้เพียงนิด ซีซวนก็เดินไปรายงานคุณหนูที่นั่งเก้าอี้อยู่
"คุณหนูมีสาวใช้ของฮูหยินมารายงานว่าให้ท่านไปพบที่ห้องโถงด้านหน้าขอรับ"
" เอ๋ มีเื่อะไร" หนิงเหมยถามด้วยความสงสัย
"ไม่ได้บอกขอรับ ข้าว่าท่านรีบไปเถอะขอรับเลี่ยงการโดนดุจะดีกว่า" ซีซวนเอ่ยเตือนด้วยความเป็ห่วง
"หึ เ้าเป็ห่วงข้าหรือ ไม่ต้องห่วงหรอกข้าเอาตัวรอดได้ แต่ถ้าไม่ได้เ้านั่นแหละที่ต้องช่วยข้าใช่หรือไม่"
ก่อนนางจะลุงไปก็ไม่วายหยอกซีซวนเล่น ซีซวนส่ายหัวยิ้มๆ ก่อนจะตอบออกไปทำให้หนิงเหมยชะงักแล้วยิ้มออกมา
"ขอรับ ข้าจะช่วยท่านเสมอ"
หนิงเหมยหันมามองหน้าเขาก่อนจะยิ้มเล็กน้อยแล้วหันกลับไป นางเดินเข้าไปด้านในเรือนก่อนจะบอกรั่วซีที่อยู่ที่แปลงผักที่ซื้อกลับมาปลูกเมื่อไม่นานนี้ให้เข้ามาแต่งตัวแล้วไปที่โถงด้านหน้ากับนาง รั่วซีได้ยินเช่นนั้นก็รีบล้างมือแล้วเข้าไปช่วยคุณหนูทันที
"ชุดนี้จะดีหรือเ้าค่ะ แล้วเครื่องประดับใส่มากกว่านี้หน่อยก็ดีนะเ้าค่ะเผื่อท่านไปพบคนอื่นเข้า"
รั่วซีเอ่ยเตือนคุณหนูที่เลือกใส่ชุดสีขาวทับด้วยชุดนอก สีเหลืองนวลอ่อนไม่มีลวดลายอะไรนอกจากตรงปลายหัวไหล่และปลายแขนที่มีลายดอกไม้นิดหน่อยเท่านั้น ดูเรียบง่ายไปหรือไม่นางขมวดคิ้วอย่างขัดใจ
"ไม่หรอกชุดนี้แหละเรียบร้อยไม่โดดเด่นและไม่ด้อยค่า เ้าก็รู้ชุดนี้เป็ผ้าโปร่งใสนุ่มลื่นดูก็รู้ว่ามีราคา แค่ไม่ค่อยมีคนใส่แค่นั้น"
นางไม่อยากเสียเวลามากเกินไปจึงนำปิ่นหยกสีขาวเรียบๆมาปักเท่านั้นก่อนจะดึงรั่วซีออกไปก่อนที่นางจะถูกจับลอกคราบอีกครั้ง รั่วซีได้แต่ทำใจก่อนจะรีบเดินไปทันที เมื่อทั้งสองคนมาถึงก็เห็นทุกคนกำลังคล้ายต้อนรับใครบางคนอยู่นางจึงบอกกล่าวแก่พ่อบ้านว่านางมาแล้ว พ่อบ้านเห็นก็ทำหน้าสงสัยก่อนจะทำหน้าเห็นใจ เห็นทีว่าคุณหนูสามต้องโดนดุอีกแน่นอนที่มาช้าขนาดนี้ก่อนหน้านี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็อารมณ์ไม่ดีที่นางมาไม่ทันไปรอบหนึ่งแล้ว
พ่อบ้านขออนุญาตก่อนจะไปรายงานนายท่าน ลู่เสียนิทำหน้าเครียดก่อนจะบอกให้นางเข้ามา เมื่อพ่อบ้านออกมาก็บอกให้นางเข้าไปแต่พ่อบ้านกลับบอกเสียงเบาว่าทำความเคารพด้วย นางชะงักก่อนจะยิ้มบางเบานางไม่ใช่ไม่รู้ว่าใครอยู่ด้านใน นางเดินเข้าไปด้านในคนด้านในต่างหันมามองนาง โดยเฉพาะ เฟยหลงดวงตาคล้ายมีแสงระยิบระยับ เฟยเจินหรี่ตามองปฏิกิริยาของพี่ใหญ่ตนเอง เฟยฮุ่ยก็มองอย่างตรงไปตรงมา ชิงหนี่ และสองพี่น้องต่างมองด้วยดวงตาริษยาในความงดงามนั้น
วันนี้นางสวมชุดที่ไม่เหมือนเดิม ใบหน้าที่ไร้การตกแต่งทุกอย่างขับให้นางดูสบายตาและบอบบาง ฮูหยินผู้เฒ่าก็สังเกตหลานคนนี้อย่างละเอียดเปลี่ยนไปจริงด้วยสินะ หนิงเหอมององค์รัชทายาทที่มองหนิงเหมยก็หนักใจ แตกต่างจากลู่เสียนิที่เห็นว่านางไม่ได้ทำให้ตระกูลขายหน้า
"ข้าคาราวะ ท่านย่า ท่านพ่อ ฮูหยิน คุณชายใหญ่ พี่หญิงใหญ่ พี่หญิงรองเ้าค่ะ ท่านย่าข้ามาช้าทำให้ทุกคนต้องรอโปรดลงโทษข้าด้วยเ้าค่ะ"
หนิงเหมยชิงรับผิดก่อนที่ชิงหนี่ หรือคนอื่นจะอ้าปากพูดทำให้ต้องกลืนคำพูดต่อว่าลงไป ถ้าว่านางอีกจะดูเป็คนใจร้ายเกินไป หึ
"เ้ารู้ความผิดด้วยหรือ ช่างเถอะวันนี้มีแขกข้าจะปล่อยไปหนึ่งครั้งแล้วกัน ยังไม่รีบทำความเคารพองค์รัชทายาทอีก"
หนิงเหมยใเล็กน้อยที่แท้คนที่บุกรุกเรือนของนางเป็ถึงองค์รัชทายาท อีกสองคนข้างๆ ใบหน้าที่คล้ายกันถึง 5 ส่วนไม่บอกก็ทราบว่าเป็พี่น้องกัน รั่วซีสะดุ้งอ้าปากค้างนางแอบมองคุณหนูเงียบๆ ตายแล้วเมื่อคืนแสดงท่าทีไม่ดีต่อหน้าไปมากมาย พี่ซีซวนก็จัดการไปซะเยอะ อั้ยหยา ศรีษะข้ายังอยู่ใช่มั้ย นางทำตาปริบๆมองคุณหนู หนิงเหมยทำสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะทำความเคารพ
"ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพค่ะ"
"ไม่ต้องคุกเข่า"
เอ่อ..เมื่อเฟยหลงบอกเสียงดังและลุกพรวดไปจะพยุงนาง หนิงเหมยที่ถูกรั่วซีดึงตัวให้พ้นมือองค์รัชทายาทและมองเขาตาโต ทุกคนต่างหันมองเขา โดยเฉพาะสองพี่น้องที่กระแอมเสียงดังเฟยหลงพลันได้สติก่อนจะค่อยๆยืดตัวขึ้นแล้วกระแอมปรับท่าที
"ไม่ต้องคุกเข่าหรอก เอ่อ แล้วนี่น้องรองจ้าวเฟยเจิน และน้องสาม จ้าวเฟยฮุ่ย"
สองพี่น้องต่างส่ายหัวให้กับท่าทีของพี่ใหญ่ หึหึ น่าตลกมาก หนิงเหมยขยับออกห่างก่อนทำความเคารพสองพี่น้อง พวกเขาพยักหน้ายิ้มๆ หนิงหวงและหนิงอ้ายต่างกำหมัดคล้ายคนทนไม่ไหว หนิงหวงมองหนิงเหมยตาขวางด้วยเจตนาร้าย ที่เห็นองค์รัชทายาททรงสนใจนาง สองพี่น้องได้เตือนพี่ใหญ่ตนเองให้สงบสติแล้วคุยเื่ไปเที่ยวน้ำตกให้เรียบร้อย
เฟยหลงที่มองปฏิกิริยาของนางที่ออกห่างและก้มหน้าไม่สบตาก็หงุดหงิดก่อนจะหันไปพูดกับท่านแม่ทัพ ว่า้าพาหนิงเหอไปเที่ยวน้ำตก ท่านแม่ทัพพยักหน้าเข้าใจ หนิงเหอบอกว่า้าพาน้องสาวไปด้วย เฟยหลงรีบตกลงบอกว่า ให้พาไปด้วยกันทั้งสามคนเลยแล้วกันเขาไม่ถือหนิงหวงแทบจะรักษาใบหน้าที่ยิ้มแย้มไว้ไม่อยู่อยากจะเดินไปจัดการซะเดี๋ยวนั้น หนิงเหอเห็นอาการของน้องสาวก็กำหมัดก่อนจะจำใจพยักหน้าตกลงเป็พระประสงค์ไม่อาจไม่ทำตาม แต่หนิงเหมยกลับใพานางไปด้วย
"เอ่อ ข้า.."
"ไม่ต้องห่วง ข้า้าให้เ้าไปด้วยกันไม่ต้องกังวลหรอก"
ห้ะ ถามข้ารึยังว่าอยากไปด้วยมั้ย
พี่ใหญ่ช่างไม่รู้อะไรเลย ฮ่า ฮ่า
พี่ใหญ่โง่งมไปแล้ว มองหน้านางก็รู้ว่ากำลังสับสน เฮ่อ
1K
