ณ ผับชั้นใต้ดินของโรงแรม......
สามสาวเลือกที่นั่งได้อย่างสะดวกเพราะ ณ เวลานี้ยังไม่มีลูกค้าเข้ามาในผับเยอะมากสักเท่าไร
“เอาโต๊ะนั้นนะ!!!!” กุสุมา ชี้นิ้วไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ แล้วรีบเดินเข้าไปยังโต๊ะที่ชี้ไปนั้นทันที ซึ่งก็เป็จังหวะเดียวกันกับที่ อีธาน เวล โทมัส และเพื่อนๆ ของเขาเดินเข้ามาที่โต๊ะนั้นเหมือนกันพอดี
“ขอโทษนะคะ โต๊ะนี้เป็ของฉันและเพื่อนๆ แล้วค่ะ” กุสุมา เงยมองดู โทมัส อย่างถือดี ก่อนจะกล่าวเสียงดังฟังชัด ให้ชายหนุ่มได้รับรู้รับทราบ ว่าโต๊ะตรงหน้านี้เป็ของเธอกับเพื่อนๆ เพราะเธอกับเพื่อนๆ เห็นมันอยู่ก่อนแล้ว
“ไหนล่ะครับป้ายบอกว่าโต๊ะนี้เป็ของคุณ ไม่เห็นมีป้ายบอกเลยสักนิด” โทมัส กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบเ็าก็จริง แต่คนที่ได้ฟัง พอฟังดูแล้วเหมือนจะเป็การกวนประสาทเธอเข้าให้เสียมากกว่า
“ถึงจะไม่มีป้ายบอก แต่ฉันก็เห็นก่อน และฉันก็เลือกโต๊ะนี้ก่อนคุณนะ” กุสุมา ของขึ้นในทันทีเมื่อได้ยิน ชายหนุ่มตรงหน้าพูดจาอย่างนั้นออกมา
“แล้วคุณรู้ได้ไงว่าคุณมาก่อน ทั้งที่เราก็มาถึงโต๊ะนี้พร้อมๆ กัน” โทมัส ยังกล่าวกวนประสาทหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ลดละ
“คุณ!..” กุสุมา พูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ เมื่อเจออย่างนี้เข้า
“เธอๆ ฉันว่าไปนั่งโต๊ะอื่นก็ได้นะ เราคนต่างถิ่นอย่าไปหาเื่กับพวกเขาเลย เดี๋ยวจะมีเื่กันเอาเปล่าๆ อย่าลืมว่าพวกเราเป็ผู้หญิงนะ” อรภา สะกิดแขน กุสุมา เบาๆ ก่อนจะเอ่ยปรามเพื่อนให้ได้สติ
“ใช่ๆ เราไปนั่งโต๊ะอื่นกันก็ได้ มีโต๊ะว่างอยู่อีกเยอะแยะนะ” อุษา เห็นด้วยกับคำพูดของ อรภา พร้อมกับมองหน้า กุสุมา อย่างเว้าวอน
“เอางั้นก็ได้” กุสุมา หันมากล่าวตอบรับกับ อรภา และ อุษา อย่างจำยอม แต่หน้าตาเ้าหล่อนนี้สิยังคงงอเง้าอยู่อย่างนั้น เพราะยังคงปรับอารมณ์ให้เข้าที่เข้าทางยังไม่ได้ กุสุมา จึงหันหลัง ทำท่าจะเดินออกจากตรงนั้นไป โดยไม่คิดจะสนใจที่จะต่อล้อต่อเถียงกับ โทมัส อีก
“อ้าวเดี๋ยวสิคุณ! ยังคุยกันไม่จบเลย จะเดินหนีซะแล้วเหรอ?” โทมัส ร้องเรียกหญิงสาวคู่ปรับขึ้นก่อน ที่เ้าหล่อนจะเดินหนีไป
“ในเมื่อคุณอยากจะได้นักก็เอาไปเลย ฉันไม่เอาแล้วก็ได้” กุสุมา หันหน้ากลับมามองคนถาม พร้อมกับเชิดหน้าขึ้น เอ่ยบอกด้วยอารมณ์ที่ยังโกรธกรุ่นอยู่ยังไม่หาย
“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าผมจะนั่งโต๊ะนี้ ดังนั้นถ้าคุณอยากจะนั่งโต๊ะนี้ก็เชิญได้เลยครับคุณผู้หญิง” โทมัส มองหน้าสวยๆ ของ กุสุมา อมยิ้มนิดๆ ก่อนจะกล่าวเสียงนิ่งเรียบตามสไตส์ของเขา แล้วหันไปกล่าวกับเพื่อนๆ ของเขา และพากันเดินไปนั่งยังโต๊ะอื่น แต่ก็ไม่ไกลจากโต๊ะที่ กุสุมา ้านั้นมากนัก
“เอ้า! อีตานี้นี่ กวนประสาทฉันแล้วมั้ยล่ะ บ้าจริงเลยเชียว” กุสุมา มองตามกลุ่มของ โทมัส ที่กำลังเดินจากไปจากโต๊ะ พร้อมกับบ่นพึมพำตามคนตัวโตไป “เอาน่าๆ ในเมื่อเขาไม่นั่งตรงนี้แล้ว ก็อย่าได้ไปสนใจเขาอีกเลย ดีแล้วที่เขาไปได้น่ะ” อรภา เอ่ยบอกเพื่อนอย่างรู้สึกโล่งใจ
โทมัส เมื่อนั่งลงแล้ว ก็มองมายังกลุ่มของ กุสุมา อยู่อย่างนั้นอย่างไม่วางตา ซึ่งชายหนุ่มก็ยังคงแปลกใจในตัวเองอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมถึงต้องอยากจะต่อล้อต่อเถียง กับหญิงสาวคนนั้นซะเหลือเกิน และยิ่งได้ต่อล้อต่อเถียงกันนานก็ยิ่งสนุกไปอีกแบบ และก็เพลินดีด้วย
“นายชอบผู้หญิงคนนั้นเหรอวะ? โทมัส!” อังตรวน เอ่ยถามขึ้น เมื่อสังเกตเห็นว่า โทมัส ยังคงมองดูกลุ่มสาวๆ ที่พึ่งผ่านการต่อล้อต่อเถียงมานั้นอย่างหมาดๆ
“ถ้าฉันชอบแล้วนายจะทำไมวะ??” โทมัส กล่าวตีรวนเพื่อนด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบอย่างเช่นที่เคยเป็
“ก็ไม่ทำไมหรอก พวกผู้หญิงพวกนี้บางครั้งก็มาหาลำไพ่พิเศษกัน ถ้านายอยากได้ฉันก็จะไปเจรจาต่อรองให้ ฉันรู้จักกับผู้จัดการของที่นี่ดี รับรองนายได้ขึ้น์ชั้นเจ็ดอย่างแน่นอน” อังตรวน มองหน้าเพื่อนเพื่อดูปฏิกิริยาว่าจะว่ายังไง
โทมัส หรี่ตามองดู กุสุมา ใบหน้าของหญิงสาวนั้นเป็ใบหน้ารูปไข่ คิ้วเรียวโค้งได้รูป ดวงตากลมโต เวลาเอาเื่ก็น่ารักใช่ย่อย จมูกโด่งรัน ปากบางจิ้มลิ้มอวบอิ่ม น่าจูบเป็ยิ่งนัก แต่เสียอย่างเดียวแต่งหน้าจัดไปหน่อย
โทมัส ไล่สายตาลงมาที่หน้าอกอวบอิ่มที่ดันตัวเสื้อออกมา ซึ่งคอเสื้อเป็รูปตัววี จึงทำให้เนินเห็นหน้าอกหน้าใจโผล่ให้เห็นรำไร เอวบางเล็กคอดกิ้ว รับกันกับสะโพกพายได้พอเหมาะพอดี เ้าหล่อนสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงรัดรูป และยิ่งกระโปรงสั้นเลยเข่าไปเยอะอย่างนั้น ยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่น่ามองน่าค้นหาเข้าไปใหญ่
แต่หากเป็ตามที่เพื่อนว่า ก็น่าเสียดายอยู่ไม่ใช่น้อย ไม่น่าที่จะมาทำอาชีพอย่างนั้นเลยจริงๆ แต่หากเป็อย่างนั้นจริงก็ย่อมดี เพราะครั้งเดียว แล้วจ่ายเงินให้ก็จบๆ กันไป ไม่ต้องมีอะไรมาผูกมัดต่อกันให้ยุ่งยากลำบากใจ โทมัส คิดหาข้ออ้างให้กับตัวเอง
“โอเค! ฉัน้าผู้หญิงที่ใส่ชุดสีแดงเพลิงคนนั้น นายจัดการให้ด้วยแล้วกัน” โทมัส ตัดสินใจ กล่าวบอกเพื่อนออกไป โดยที่สายตาก็ยังคงมองจับจ้อง อยู่แต่กับเรือนร่างบางของคนที่กล่าวถึงนั้น
“โอเค! เลยเพื่อน เดี๋ยวจัดการให้” อังตรวน กล่าวยิ้มๆ ชอบอกชอบใจ ที่จะมีรายได้เข้ากระเป๋าอีกแล้ว
๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐
5K
