หานลี่กันนั่งปักผ้าอยู่ไม่ไกลจากหยางชุนเด็กชายตั้งใจท่องหนังสือและฝึกคัดลายมืออย่างขยันขันแข็งในทุก ๆวันจนตอนนี้เด็กชายสามารถจำตัวอักษรได้มากทีเดียว หานลี่กันมองเด็กชายตัวน้อยที่ตั้งใจกับการอ่านและเขียนตรงหน้าอย่างมีความสุข‘ไม่เสียแรงที่สอนชุนเออร์เด็กคนนี้มีความตั้งใจและพัฒนาตนเองให้เก่งขึ้นอย่างรวดเร็วหากอยู่ในสมัยที่ฉันจากมาแล้วล่ะก็ ไม่พ้นต้องอยู่ห้องคิงอย่างแน่นอน’ หญิงสาวอดภูมิใจในตัวเด็กชายตรงหน้าไม่ได้
“มามี้ ๆมองหน้าข้าแล้วยิ้ม มีอะไรติดหน้าชุนเออร์อย่างนั้นหรือ”
“เปล่าหรอก”
หานลี่กันเดินเข้าไปหาเด็กชายตัวน้อยก่อนจะบีบแก้มนั้นด้วยความมันเขี้ยว
“เพียงแค่ข้าอดชื่นชมความตั้งใจศึกษาเล่าเรียนของเ้าไม่ได้เ้าไม่คิดอยากจะเล่นซนเหมือนเด็กคนอื่น ๆ เช่นนั้นหรือ”
เด็กชายตัวน้อยส่ายหน้าไปมา
“ข้าอยากอยู่ใกล้ ๆมามี้มากกว่า ยามที่ข้าอ่านและเขียนนั้น ข้าสามารถทำข้าง ๆ มามี้ได้ไว้ตอนที่มามี้ยุ่ง ๆ จนไม่สามารถอยู่ใกล้ ๆ ข้าได้ ข้าค่อยเล่นซนก็ได้ขอรับ”
หานลี่กันลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน
“แม้ข้าจะมิใช่แม่แท้ ๆของเ้า แต่เ้าสามารถงอแงหรือเอาแต่ใจกับข้าได้นะชุนเออร์”
“สิ่งที่ทำให้ข้ามีความสุขที่สุดก็คือการได้มีมามี้อยู่ด้วยเพียงเท่านี้ชุนเออร์ก็ดีใจที่สุดแล้ว”
“ช่างปากหวานเสียจริง”
หานลี่กันดึงตัวหยางชุนเข้ามากอดก่อนจะแกล้งจั๊กจี้เด็กชายตัวน้อยเสียงหัวเราะของเด็กชายจึงดังออกไปจนถึงหน้าเรือนเสียงใสกังวานที่ดังนั้นทำให้เกิดรอยยิ้มแก่ผู้ที่ได้ยินแต่กลับทำให้คนที่อยู่ไกลออกไปแม้จะมิได้ยินเสียงนั้นแต่กลับรู้สึกเหมือนถูกกรีดกลางใจก็มิปาน
“คุณหนูเ้าคะข้าได้ยินมาว่าคุณหนูหานตอนนี้รับเด็กมาอยู่ด้วยเ้าค่ะ”
“รับเด็กมาอยู่ด้วยงั้นหรือใครกัน”
อาฮุ่ยหญิงรับใช้คนสนิทของเว่ยซิ่วรีบรายงานคุณหนูของตนทันทีที่ได้รับข่าวมาหลังจากที่ถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องและมิได้ติดต่อใครเป็ระยะเวลาหนึ่ง
“เท่าที่ฟังมาเหมือนเด็กคนนี้จะเป็ดาวแห่งความโชคร้ายนะเ้าคะ มารดาที่ให้กำเนิดก็ตายทันทีหลังคลอดท่านแม่ทัพที่เป็บิดาของเด็กคนนี้เองก็เป็ตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่มีใครทราบได้จนถึงตอนนี้ก็กินเวลาไป 4 ปีแล้ว”
“เช่นนั้นหรือ ดีเลยข้าอยากให้เด็กคนนี้นำแต่ความโชคร้ายมาให้มัน”
“แน่นอนเ้าค่ะแต่ที่สำคัญ ดูเหมือนการรับเด็กคนนี้เข้ามาเป็บุตรบุญธรรมนั้นจะทำให้คุณหนูหานผิดใจกับคุณหนูรองเซวียอยู่เหมือนกันนะเ้าคะ”
“ผิดใจกันงั้นหรือ”
“เ้าค่ะเดิมทีคุณหนูรองเซวียนั้นมีศักดิ์เป็น้าแท้ ๆ ของเด็กคนนั้นนางได้เลี้ยงดูและดูแลเด็กคนนี้ั้แ่เด็กคนนี้เกิด แต่เป็เพราะคุณหนูหานและเด็กชายคนนั้นถูกชะตากันหรืออย่างไรสักอย่างจึงทำให้คุณหนูหานเลือกที่จะรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงเ้าค่ะอีกทั้งนางยังประกาศตนต่อหน้าองค์หญิงห้าว่ามิได้รังเกียจเด็กคนนี้ที่เป็ดาวแห่งความโชคร้าย”
“เช่นนั้นก็ดีข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมากนัก”
เว่ยซิ่วยิ้มอย่างใจเย็น
“จะว่าไปหากมันรับเด็กคนนี้มาเป็บุตรบุญธรรมจริงๆ ก็ยิ่งดี เพราะนางคงจะไม่ถูกบุรุษใดหมายปองอย่างแน่นอนอีกทั้งการเลี้ยงเด็กก็ยุ่งยากยิ่งนางได้ผิดใจกับคุณหนูรองเซวียอีก....เช่นนี้แล้วข้าก็คงรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้อย่างสบายสินะ”
“ถูกต้องแล้วเ้าค่ะคุณหนู”
สตรีในอาภรณ์ฟ้าจึงคิดแผนการบางอย่างขึ้นก่อนจะเรียกอาฮุ่ยเข้ามาซุบซิบถึงแผนการบางอย่างนั้น
ยามแสงตะวันสาดส่องดอกไม้ต่างเบิกบานชูช่อรับแสงยามรุ่งอรุณอย่างสดใสเด็กชายตัวน้อยออกมาวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานอยู่หน้าเรือน
“คุณชายน้อย”
หยางชุนหันไปมองตามเสียงเรียกจึงพบกับบ่าวรับใช้ที่หน้าตาไม่คุ้นเคยนัก
“เ้าเป็บ่าวเรือนใดงั้นหรือข้ามิเคยพบเ้ามาก่อน”
เด็กชายตัวน้อยเอ่ยถามหญิงรับใช้ที่เข้ามาเรียกตน
“บ่าวรับใช้อยู่เรือนหน้าเ้าค่ะคุณชายน้อยจึงมิได้พบหน้าและอาจทำให้คุณชายน้อยจำบ่าวไม่ได้”
เด็กชายตัวน้อยจ้องมองไปทางบ่าวคนนั้นก่อนจะยกยิ้มให้เล็กน้อย
“เช่นนั้นหรือ”
“เ้าค่ะ”
“เ้าเรียกข้ามีเื่อันใดกัน”
“นายหญิงให้บ่าวนำเงินมาให้คุณชายเ้าค่ะเห็นว่าวันนี้คุณหนูหานวุ่นอยู่ในครัวจึงกลัวคุณชายจะเบื่อจึงให้บ่าวนำเงินมาให้เผื่อคุณชายจะอยากออกไปซื้อขนมเ้าค่ะ”
ถุงเงินปักลวดลายงดงามแปลกตาถูกยื่นมาให้เด็กชายตัวน้อยหยางชุนรับไว้ก่อนจะมองถุงเงินนั้นอย่างชอบใจ
“ไชโยข้ามีเงินเป็ของตัวเองแล้วเช่นนั้นข้าจะออกไปซื้อขนมเสียหน่อย”
ขณะที่เด็กชายกำลังจะวิ่งไปทางห้องครัวแต่กลับถูกบ่าวคนเดิมเรียกไว้อีกครั้ง
“คุณชายน้อยจะไปแจ้งเื่ที่จะออกไปซื้อขนมแก่คุณหนูหานงั้นหรือเ้าคะ”
“ใช่”
“เช่นนั้นให้บ่าวไปแจ้งให้ดีหรือไม่เ้าคะคุณชายจะได้รีบไปรีบกลับ”
เด็กชายทำท่าทีลังเลเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อคิดได้
“เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน”
ร่างน้อย ๆ วิ่งหายไปตามทางเดินอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงบ่าวรับใช้ที่มองตามร่างน้อยนั้นจนลับสายตาเมื่อเห็นร่างน้อยนั้นลับตาไปแล้วบ่าวรับใช้นั้นก็มิได้รีรอที่จะนำเื่ที่ตนได้กระทำนั้นรายงานแก่ผู้ที่ใช้งานนางมา
หยางชุนถือถุงเงินไว้แน่นในใจนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดีที่ได้เงินมาเพื่อจะซื้อของที่ตน้าเด็กชายถือถุงเงินนั้นอย่างระมัดระวังก่อนจะหยุดหน้าร้านขนมเด็กในร้านที่มองเห็นเด็กชายแต่งกายด้วยเสื้อผ้ามีราคารีบเดินออกมาต้อนรับในทันที
“คุณชายน้อย้าให้ข้าช่วยเลือกขนมหรือไม่ขอรับ”
“เดี๋ยวข้าขอดูสักหน่อย”
เด็กชายเดินเข้าไปในร้าน ขนมต่าง ๆถูกจัดวางอย่างสวยงามในร้าน เด็กชายเลือกมา 2-3ชนิดก่อนจะให้เด็กในร้านจัดแบ่งเป็ 4 ห่อเพียงไม่นานเด็กชายก็ได้รับห่อขนมมาไว้ในมือเด็กชายชำระเงินก่อนจะเดินออกมาด้วยรอยยิ้ม
“เงินยังเหลืออีกเล็กน้อยไว้ครั้งหน้าค่อยหาซื้อของให้ท่านตาท่านยาย ท่านลุงและท่านแม่อีกก็แล้วกัน”
เด็กชายเอ่ยกับตัวเองก่อนจะเดินกลับไปตามทางระหว่างทางกลับนั้นเด็กชายกลับสะดุดเข้ากับบางอย่างจนเกือบล้มเมื่อตั้งหลักได้เด็กชายจึงหันไปดูว่าตนสะดุดสิ่งใดเข้า
“นั่นมัน...”
เด็กชายร่างใหญ่ที่มักจะเป็แกนนำเด็กอื่นๆ ที่ชอบรังแกเขาได้นั่งอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างถนนใบหน้านั้นดูเศร้าและดูหิวโหยท้องของเขาร้องดังจนเด็กชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลยังได้ยินหยางชุนชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะยื่นห่อขนมที่เป็ส่วนของตัวเองให้กับเด็กชายร่างใหญ่นั้น
“ข้าให้เ้า”
เด็กชายร่างใหญ่มองไปทางหยางชุนก่อนจะยิ้มแบบไม่ยิ้มแม้เขาจะหิวแต่กลับมิได้ยื่นมือรับห่อขนมจากหยางชุนในทันที
“เ้าไม่เยาะเย้ยข้าหรือ....ไม่เอาคืนข้าหรอกหรือตอนนี้เ้า.....”
เด็กชายตัวน้อยมองเด็กชายตัวใหญ่ก่อนจะส่ายหน้าไปมาและยังคงยื่นห่อขนมให้กับเด็กชายตัวโตอยู่อย่างนั้น
“หากเ้ามีปัญหาอะไรก็ไปคุยกับมามี้ของข้าได้ข้าเชื่อว่ามามี้ของข้ามีวิธีแก้ไขให้เ้าอย่างแน่นอน”
เมื่อเห็นว่าเด็กชายตัวโตยอมรับขนมที่เขายื่นให้เด็กชายตัวน้อยรีบเอ่ยขึ้นในทันที
“ไม่มีทางหรอกข้าเคยทำกับเ้าไว้มาก อีกทั้งนางยังเคยให้เ้าเอาคืนข้าอีกด้วย นาง...”
“ตอนนั้นเป็เพราะมามี้้าจะสอนข้านางมิได้เกลียดเ้าเสียหน่อย หากเ้าไม่เชื่อก็ลองตามข้าไปพบมามี้ของข้าสิ”
“มามี้ของเ้างั้นหรือ”
“ถูกต้องมามี้ก็คือท่านแม่ที่ไม่ใช่ท่านแม่อย่างไรล่ะ”
เด็กชายตัวน้อยเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะลากตัวเด็กชายตัวโตให้เดินตามตนกลับจวนตระกูลหานไปด้วยกัน
4K
