ชุมนุมลำนำ์งานชุมนุมประจำแคว้นชิงที่จัดขึ้นปีละครั้งเพื่อให้คนรุ่นเยาว์ในแคว้นได้พบปะพูดคุยและสังสรรค์กันและที่โดดเด่นของงานนี้ก็คือเหล่ารุ่นเยาว์ที่ได้รับการยอมรับว่าโดดเด่นที่สุดในแคว้น
“คุณชายตงฟางจวิน!คุณชายตงฟางจวินมาถึงแล้ว!” หญิงสาวนางหนึ่งะโ
“ดูๆแม่นางหลี่เยว์เอ๋อร์ก็มาด้วย!” เหล่าบุรุษที่ยังไมได้แต่งงาน
“กรี๊ดดคุณซ่งฝ่านจือ!” หญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานและแต่งงานแล้ว
“น่าเสียดายยิ่งนักที่แม่นางจี้อิ่งเอ๋อร์ไม่ได้มาด้วย”บุรุษหลายคนพึมพำด้วยความเสียดาย
“คุณชายหานเหวินหลานก็ไม่ได้มาเหมือนกันน่าเสียดายจริงๆข้าอุตส่าห์ถักผ้าพันคอมามอบให้กับคุณชายเป็การส่วนตัวเลยแท้ๆ”หญิงสาวมากมายและบุรุษ(!?)บางคนเอ่ยอย่างเสียดาย.....
งานชุมชุมครั้งนี้คึกครืนไม่แพ้ปีก่อนๆเหล่าคุณชายที่โดดเด่นต่างพยายามดึงดูดความสนใจของหญิงงาม ความสามารถในตัวอักษรวาดภาพ แต่งกลอน ชายหนุ่มมากมายใจเต้นตึกตักกับรอยยิ้มของหญิงงาม
แต่ที่พวกมันพยายามเรียกร้องความสนใจมากที่สุดก็คือดาวเด่นที่พึงพึ่งปรากฏตัวขึ้นมาในแคว้นชิงไม่กี่เดือนหลี่เยว์เอ๋อร์ หญิงสาวผู้งดงามไม่มีที่ตินอกจากใบหน้าที่สวยงามยังมีผีมือในทางดนตรีและตัวอักษรที่เป็หนึ่งไม่เป็รองใครนางเป็อัจฉริยะที่สามารถกลายมาเป็ยอดฝีมือระดับเจ็ดได้ด้วยอายุเพียงยี่สิบต้นๆเท่านั้น
ชายหนุ่มมากมายต่างหมายปองและแม้จะได้รับเพียงความสนใจเล็กๆน้อยๆก็ยังดี
“แม่นางหลี่”ซ่งฝ่านจือเองก็หลงใหลในตัวนางเช่นกันดวงตาของมันเหลือบมองไปยังชายหนุ่มข้างๆหลี่เยว์เอ๋อร์ด้วยความเ็าเล็กน้อย“คุณชายตงฟาง”
ตงฟางจวินบุตรชาย‘คนโต’ของแม่ทัพใหญ่ตงฟาง เท่าที่ซ่งฝ่านจือทราบดูเหมือนว่าหลี่เยว์เอ๋อร์จะเป็แขกของตระกูลตงฟาง ทำให้รุ่นเยาว์ทั้งสองคนนี้ค่อนข้างสนิทกันกว่าคนอื่นๆเล็กน้อย
“คุณชายซ่ง”หลี่เยว์เอ๋อน์และตงฟางจวินทักทายคุณชายซ่งฝ่านจือผู้มาจากตระกูลซ่งแห่งสี่ตระกูลใหญ่
“เช่นนั้นก็มาเถอะตอนนี้ใกล้จะได้เวลาเริ่มการประลองแล้ว” ซ่งฝ่านจือยิ้มกล่าว มันจะมี่เวลาที่หลายคนรอคอยนั้นคือการประลองวัดฝีมือ ผู้ที่ชนะจะได้รับการยอมรับทั้งฝีมือและความสามารถ
การประลองมีผู้เข้าร่วมมากมายผู้คนต่างท้าประลองกันไปมา เสียงคำรามของผู้ชนะและเสียงกัดฟันของผู้พ่ายแพ้ตลบอบอวนไปทั่วแต่นี่ยังไม่ใช่จุดสูงสุดของการประลองครั้งนี้
“ข้าตานจางขอท้าประลองคุณชายซ่ง!” เสียงของผู้เชื่อมั่นในความสมารถของตนที่จะท้าประลองเหล่าอัจฉริยะแห่งแคว้นดังสนั่น
ซ่งฝ่าจือหัวเราะดังลั่นะโไปที่ลานประลองอย่างสง่างามมันไม่พลาดโอกาสที่จะแสดงความสามารถต่อหน้าหลี่เยว์เอ๋อร์อยู่แล้ว
“เข้ามา”ซ่งฝ่านจือยืนเอามือไขว้หลังเชิดหน้าขึ้นราวกับไม่เห็นคู่ต่อสู้อยู่ในสายตา
เสียงคำรามของตานจางพร้อมกับร่างที่พุ่งเข้ามาตานจางเป็ยอดฝีมือระดับห้า ร่างของมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ในมือถือขวานวิเศษขนาดใหญ่คมขวานถูกเหวี่ยงไปที่ซ่งฝ่านจือ ทว่าคุณชายแห่งสี่ตระกูลใหญ่เพียงแค่ชายตามองมือข้างหนึ่งสะบัดขึ้นปะทะขวานวิเศษ
ปัง!
ขวานของตานจางถูกเบี่ยงทิศทางอย่าง่ายดายซ่งฝ่านจือกำหมัดต่อยไปครั้งหนึ่ง ตานจางไม่ทันที่จะป้องกันก็โดนหมัดต่อยเข้าที่หน้าอกลอยกระอักเืไปไกล
“หึ”ซ่งฝ่านจือเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง มันภูมิใจในตัวเองที่สามารถฝึกฝนได้ถึงยอดฝีมือระดับหกด้วยอายุเพียงเท่านี้มันชายตาไปที่หลี่เยว์เอ๋อร์หวังว่าจะได้สายตาชื่นชมกลับมา ทว่าที่เห็นกลับเป็ภาพที่ชวนให้ตกตะลึง
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ที่ซ่งฝ่านจือพึ่งะโลงไปบนลานประลองหลี่เยว์เอ๋อร์มีสีหน้าที่เรียบเฉยในดวงตาคล้ายมีความเบื่อหน่ายหากไม่ใช่เพราะเ้าบ้านเช่นตงฟางจวินเชิญนางมานางย่อมไม่มาดูการประลองของพวกอ่อนแอเป็แน่....
“ดูท่าข้าคงพาแม่นางหลี่มาทรมาณแล้ว”ตงฟาจวินที่อ่านสีหน้าของหญิงสาวที่อยู่ข้างๆออกหัวเราะเบาๆหลี่เยว์เอ๋อร์ยิ้มแห้งๆ ทันใดนั้นพลันมีมือปริศนามาปิดที่หน้าดวงตาของนางหลี่เยว์เอ๋อรใจหายวาบ นางไม่รู้ว่าเ้าของมือนี้เป็ใครแต่คนที่สามารถเข้าถึงตัวนางได้โดยไม่รู้ตัวย่อมต้องไม่ธรรมดา
นางเกร็งลมปราณเต็มกำลังใช้ออกด้วยกระบวนท่าที่ไม่ธรรมดา ฝ่ามือที่เกาะด้วยละอองน้ำแข็งกระแทกไปยังร่างปริศนา
ไม่มีเสียงไม่มีแรงปะทะ ไม่มีการาเ็ ทั้งๆที่ฝ่ามือของนางกระแทกไปเต็มๆแต่ชายหนุ่มที่พึงปรากฏกลับไม่เป็อะไรเลยราวกับว่าการโจมตีของนางถูกสลายไปทันทีที่ัักับชายหนุ่มปริศนา
“พี่เยว์เอ๋อร์หากเมื่อกี้ไม่ใช่ข้าคงต้องมีคนตายแล้วนะ”ร่างชองชายหนุ่มปริศนาก็คือเว่ยเมิ่งนั้นเอง
หลี่เยว์เอ่อร์ที่เห็นใบหน้าของเว่ยเมิ่งก็งุนงงไปแวบหนึ่งแต่เมื่อจำได้ว่าเป็เว่ยเมิ่งหญิงสาวก็อดหลุดยิ้มอุทานออกมาไม่ได้
“เว่ยเมิ่ง!”
การที่ชายหนุ่มผู้เปรียบเสมือนเพื่อนและน้องชายรวมถึงคู่แข่งมาอยู่ที่นี้ก็แสดงว่าศึกที่หมู่บ้านน้ำตก์ได้จบลงแล้วและเป็ชายหนุ่มตรงหน้านางที่เป็คนคว้าชัยชนะมา
“เ้าถึงที่นี่ั้แ่เมื่อไร?”
“ข้าพึ่งมาถึงเมื่อครู่นี่เองแต่ได้ยินว่าท่านอยู่ที่นี่เลยมาเจอท่านก่อน”
“แล้วลุงฟงกับเสวี่ยฟางเล่า?”
“ลุงฟงอาสาจะอยู่เฝ้าหมู่บ้านส่วนพี่สาวข้า....ท่านก็น่าจะรู้นิสัยนางนี้?”
หลี่เยว์เอ๋อร์หัวเราะเมื่อถึงนึกถึงนิสัยของี้เีของเพื่อนสนิทอีกคนหญิงสาวที่เหมือนนึกอะไรออกแต่ก็มีสีหน้าลังเลเล็กน้อย “เว่ยเมิ่ง...นี่คือคุณชายตงฟางจวินเขาคือบุตรชายของท่านแม่ทัพตงฟางหรง” หญิงสาวผ่ายมือไปทางชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆตงฟางจวินที่ยืนยิ้มข้างๆอย่างมีมารยาทประสานมือไปทางเว่ยเมิ่ง
“ข้าตงฟางจวินยินดีที่ได้พบคุณชายเว่ย”
“หืม?เอ่อ..ยินดีที่ได้รู้จัก” เว่ยเมิ่งกระพริบตาปริบๆที่ได้เจอน้องชายต่างมารดาอย่างกะทันหันจริงอยู่ที่บิดาของเขาตงฟางหรงออกไปจากหมู่บ้านั้แ่เขายังไม่เกิด แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยติดต่อกลับมาท่านปู่เองก็เคยพูดถึงบิดาบ่อยๆ อย่างตอนที่พวกท่านปู่กำลังย้ายมาอยู่ที่แคว้นชิงชั่วคราวก็เคยเล่าเื่ครอบครัวใหม่ของบิดาให้ฟังบ้างแล้ว
ในตอนแรกที่ฟังเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็ก็แอบกังวลแทนมารดาไม่ได้ว่านางจะรู้สึกอย่างไรแต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดมากเกินไปหน่อย มารดาที่ฟังว่าบิดาแต่งงานใหม่ก็เพียงอ้าปากหาวฟังเงียบๆและนั่งกินของหวานกับพี่สาวอย่างไม่รู้สึกอะไร.......
“เ้ารีบไปผู้าุโเถอะท่านคงดีใจแน่ๆที่ทุกอย่างจบลงแล้ว” หลี่เยว์เอ๋อร์ลากเว่ยเมิ่งไป
“แม่นางหลี่!” เป็ซ่งฝ่านจือที่ตาจ้องเขม็งไปยังเว่ยเมิ่ง ยิ่งเห็นหลี่เยว์เอ๋อร์จับที่ข้อมือของชายหนุ่มที่มันไม่รู้จักอามรณ์ของมันยิ่งพุ่งพล่าน ตอนนี้หานเหวินหลางไม่อยู่นี่เป็โอกาสอันดีที่มันจะสร้างความประทับใจให้หญิงสาวแต่มันกลับถูกใครก็ไม่รู้ตัดหน้าไป
หลี่เยว์เอ๋อร์ขมวดคิ้ว“ต้องขออภัยคุณชายซ่งด้วยแต่ข้ามีธุระด่วนจริงๆ ขอตัวก่อน” ไม่ฟังคำทัดท้านของซ่งฝ่านจือหลี่เยว์เอ๋อร์ใช้วิชาตัวเบาะโหายไปพร้อมๆกับเว่ยเมิ่งที่ถูกดึงข้อมือตามไปด้วย
ซ่งฝ่านจือมีสีหน้าบิดเบี้ยวผิดกับตงฟางจวินที่มีสีหน้าครุ่นคิดเมื่อนึกถึงชายหนุ่มที่เป็คนรู้จักกับหลี่เยว์เอ๋อร์“หรือว่าจะเป็ของท่านปู่?” ตงฟางจวินพึมพำ
“ดูเหมือนพี่เยว์เอ๋อร์จะมีเสน่ห์ไม่น้อยเลยทีเดียวที่เมืองหลวง”เว่ยเมิ่งยิ้มหยอกล้อ
“เหอะๆ”หลี่เยว์เอ๋อร์เบ้ปากถลึงตาดุดันไปทางเว่ยเมิ่ง
“แค่กๆช่างเถอะๆว่าแต่พวกท่านคิดว่าจะเดินทางกลับหมู่บ้านได้ตอนไหนหรือ? หากฤดูหนาวมาถึงจะยิ่งเดินทางลำบากนะ”เว่ยเมิ่งโบกมือเปลี่ยนเื่
ครั้งนี้หลี่เยว์เอ๋อร์กลับมีสีหน้าไม่แน่ใจ“นี่..ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”
“หืม?”
หลี่เยว์เอ๋อร์ที่เห็นเว่ยเมิ่งมีสีหน้างุนงงก็อธิบาย“เ้าลืมไปแล้วหรือหมู่บ้านของเรามีข้อตกลงกับแคว้นชิง?ข้อตกลงในการขอลี้ภัยในแคว้นชิงก็คือทางเราจะต้องส่งยอดฝีมือไปเสริมกำลังของแคว้นชิงไงยิ่งตอนนี้สถานการณ์ระหว่างแคว้นชิงและแคว้นเสวี่ยนกำลังร้อนระอุ ข้าเกรงว่าอย่างน้อยบางส่วนคงยังไม่ได้กลับแน่ๆเพราะยังอยู่ที่ชายแดนระหว่างแคว้นเสวี่ยน”
สีหน้าของเว่ยเมิงเปลี่ยนไปใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งครึม “มีผู้ใดเป็อะไรหรือไม่?”
หลี่เยว์เอ๋อร์ส่านหน้า“ในตอนนี้ก็ยัง เ้าไม่ต้องห่วงหรอกยอดฝีมือของหมู่บ้านเราไม่ใช้กระเบื้องดินเผาที่เพียงทำตกก็แตกนะ”หลี่เยว์เอ๋อร์ยิ้มที่เห็นเว่ยเมิ่งห่วงใยคนในหมู่บ้าน
“ข้าจะไปคุยกับท่านปู่ข้าคิดว่าพวกเรายังมีวิธีอื่นที่จะตอบแทนแคว้นชิงมากกว่าให้คนของเราไปออกรบเสี่ยงชีวิตแบบนี้”ชายหนุ่มขมวดคิ้วในดวงตาของเขามีประกายแห่งความไม่พอใจพุ่งขึ้นแวบหนึ่ง
4K
