"โอ้ย เจ็บจังเลย เสือไปแล้วยังนะ"
หญิงสาวคนหนึ่งพูดด้วยความเ็ปและหวาดระแวง สีหน้าของเธอดูตื่นตระหนกมาก
"เสือหนะตายด้วยคมมีดกระบี่ของข้าไปแล้ว"
ผมเดินเข้าไปพูดกับเธอคนนั้น
"เ้าเป็ใคร"
เธอพูดพร้อมท่าทางใ เธอถดไปกับพื้นถอยกลับไปสามเมตร แววตาหวาดระแวงของเธอนั่นเปร่งประกายเด่นชัด
"ข้าคือชายรูปงามที่ช่วยเ้าจากเสือร้ายนั้นยังไงล่ะ"
ผมพูดและยืดอกอย่างภาคภูมิ
"จะอวยตัวเองก็ช่วยส่องกระจกก่อนเถอะ"
หญิงสาวพูดพร้อมส่ายหัว
เออจริงด้วย ยังไม่รู้เลยว่าร่างนี้หน้าตาเป็ยังไง แต่ดูจากปฏิกิริยาของเธอแล้ว สงสัยมันคงจะแย่ เวรละ หาร่างหล่อๆให้หน่อยไม่ได้รึไง เซ็งเป็ดไก่วัวควายจริงๆ
"ลืมคำพูดเมื่อครู่นี้ไปเถอะแม่นาง ตอนนี้เ้าเป็อย่างไรบ้าง"
ผมสอบถามอาการของเธอและพยายามมองหาหญิงสาวอีกคน
"ข้าไม่เป็อะไร ถ้าท่านเป็คนช่วยข้าจริง ข้าก็ขอขอบคุณมาก"
เธอพูดน้ำเสียงปกติ ดูเหมือนความระแวงจะเริ่มจางลง
ผมเข้าไปประคองเธอให้ลุกขึ้นยืน เธอเอียงอายเล็กน้อย แต่ไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ
"แล้วแม่นางอีกคนละ ไปแอบอยู่ที่ไหน"
ผมถามเธอ
"ข้าก็จะถามท่านอยู่เช่นกัน ว่าเห็นน้องสาวข้าหรือไม่"
เธอพูดพร้อมมองตาผม แววตาเต็มไปด้วยความเป็ห่วงเป็ใยต่อน้องสาว
"ปิ๊งป๋อง ท่านได้รับภารกิจ ตามหาหญิงสาวอีกคนให้เจอ จะได้รับสกิลระบบนำทาง"
เสียงของระบบดังก้องอยู่ในหัวของผม
ระบบนำทางหรอ ดีเลย ยังกับมือถือ ถ้าอย่างนั้นเวลาเรียกระบบ ต้องพูดแบบนั้น...รึป่าวนะ
"หวัดดีระบบ"
ผมลองเรียกระบบ
"เ้าพูดกับใคร"
หญิงสาวคนนั้นจ้องเขม็งมาที่ผมแล้วเอ่ยคำถาม
"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงทดสอบเสียง"
ผมตอบกวนๆออกไป
เธอมองหน้าผม ขมวดคิ้ว ขุ่นคิด คงหาว่าผมประหลาดหรือเป็บ้าแน่ๆ ชั่งเถอะ ผมค่อยลองเรียกระบบใหม่ทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ออกตามหาผู้หญิงอีกคนก่อนดีกว่า
"ข้าจะช่วยเ้าตามหาน้องสาวเอง"
ผมพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ขอบใจเ้ามาก แต่ข้าเจ็บข้อเท้าเล็กน้อย"
เธอพูดด้วยแววตาอ้อนวอน
"ข้าจะประคองเ้าเดินเอง มิต้องกังวล"
ผมพูดอย่างนุ่มนวล
ยอดเยี่ยมประคองเดินทั้งวันยังได้เลยแบบนี้หนะ ตัวเธอช่างหอมจริงๆ ใช้น้ำหอมอะไรนะ
ผมประคองเธอเดินไปเรื่อยๆตามเส้นทาง จนในที่สุดก็ถึงลำธาร
"เราพักตรงนี้กันก่อนดีกว่า"
ผมพูดและหยุดมองดู น้ำช่างใสสะอาดจริงๆ ไม่เหมือนในโลกของเราก่อนตายเลย
ผมกับเธอก็ล้างหน้าดื่มน้ำกันเล็กน้อย ผมส่องดูเงาตัวเองในน้ำ
"อืม... หน้าตาก็ไม่ได้แย่ แต่มีรอยแผลเป็ที่โดนดาบฟันที่แก้มขวาชัดเจนมาก"
ผมบ่นพึมพำเสียดายความหล่อของตนเอง
ว่าไปผมยังไม่รู้จักชื่อเธอเลย ถามสักหน่อยแล้วกัน
"ว่าแต่ เ้ามีนามว่าอะไร"
ผมถามเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เ้าไม่จำเป็ต้องรู้ชื่อของข้า"
เธอพูดจาหยิ่งยโส
"จะบอกว่าข้าไม่คู่ควรรู้นามของเ้ารึ?"
ผมหงุดหงิดกับคำตอบของเธอ
"จะว่าอย่างนั้นก็ได้"
เธอตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ
"ดี งั้นข้าเรียกคนโอหังเช่นเ้าว่า แม่นางปานแดง"
ผมตั้งชื่อเธอไปเช่นนั้นเพราะได้เห็นปานแดงที่ต้นขาในตอนที่เธอล้มกองอยู่ใต้ต้นไม้
"นี่...เ้า เ้าเห็นปานที่ต้นขาของข้า.."
น้ำเสียงที่ผสมผสานระหว่างความโกรธและเขินอาย
"ถูกต้องแล้ว แม่นางปานแดง ข้าเห็นชัดเลยล่ะ ฮ่าๆๆ"
ผมพูดและหัวเราะเพราะหมั่นไส้ในความหยิ่งของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้โต้ตอบใดๆกลับมานอกจากความเงียบ
"อย่า อย่าเข้ามานะ อย่ายุ่งกับข้า"
เสียงผู้หญิงร้องะโอยู่อีกฟากของลำธาร
ผมเดาได้เลยว่า ต้องเป็น้องสาวของยัยปานแดงนี่แน่นอน
"นั่นเสียงของน้องสาวข้า ท่านจอมยุทธได้โปรดช่วยนางด้วย"
น้ำเสียง สีหน้าที่วิงวอนขอความเมตตา
"คำพูดช่างแตกต่างกับก่อนหน้านี้ยิ่งนักนะแม่นาง"
ผมพูดถากถางสวนกลับไป และเบือนหน้าหนี
"ได้โปรดช่วยนาง แล้วข้าจะตอบแทนท่าน"
เธอกำลังพยายามขอร้อง
นี่ละคือคำพูดที่ผมรอคอย อยากรู้นักจะตอบแทนอย่างไร สิ่งของ ร่างกาย หรือ...
"ก็ได้ จงอย่าลืมคำพูดของเ้าละ"
พูดจบผมก็ใช้วิชาตัวเบาข้ามลำธารไป
สิ่งที่เห็นคาดว่า น้องสาวของยัยปานแดงน่าจะหนีไปพบพวกโจรเข้า พวกโจรคงหลงไหลในความงามของเธอเป็แน่
"หยุดเดี๋ยวนี้พวกโจรป่า กลางวันแสกๆ กล้าฉุดคร่าหญิงสาว จะเหิมเกริมมากไปแล้ว"
ผมะโออกไปพร้อมชักมีดสั้นออกมาเตรียมต่อสู้
"ช่วยข้าด้วย คนพวกนี้คิดจะทำร้ายข้า"
หญิงสาวคนนั้นร้องขอความช่วยเหลือหน้าตาตื่น แต่ก็แฝงความเ้าเล่ห์ในดวงตา
"นี่ไม่ใช่เื่ของท่าน โปรดอย่าสอดมือ"
ชายคนหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นมา
จากที่ผมวิเคราะห์ พวกเขานั้นดูไม่เหมือนโจรเลย น่าสงสัยลองถามดูก่อนดีกว่า
"พวกเ้าไม่ใช่โจรหรือ แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น"
ผมถามออกไปด้วยความสงสัย
"ปิ๊งป๋อง ภารกิจสำเร็จ คุณได้รับสกิลระบบนำ..."
เสียงระบบ
"หุบปาก"
ผมพูดแทรกเพราะรู้อยู่แล้วเื่ภารกิจสำเร็จเพราะเจอตัวหญิงสาวอีกคนแล้ว
"เ้าจะถามทำไม ถ้าใช้ให้ข้าหุบปาก เ้าอยากลองดีใช่ไหม"
ผู้ชายสามคนจ้องเขม็งมาที่ผม ท่าทางพร้อมบวกเต็มที่
"ฮ่าๆๆ พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว เมื่อสักครู่ข้าคุยกับพระเ้านะ"
ผมตอบพวกเขาไปพร้อมหัวเราะ
มันอาจจะคิดว่าเราเป็บ้าแล้วให้อภัยก็ได้
"ขนาดพระเ้า เ้ายังกล้าสั่งให้หุบปาก จะโอหังเกินไปรึป่าว เห็นทีพวกข้าคงต้องสั่งสอนเ้าคนขี้โม้สักหน่อย"
ชายคนเดิมพูด
เขาพยักหน้าสั่งให้อีกสองคนเข้ามาโจมตีผม คนหนึ่งถือมีดพร้า อีกคนถือเคียวเกี่ยวข้าว
"ใจเย็นๆก่อน ข้ามิใช่ต้นไม้ใบหญ่าที่จะเอามีดพร้ามาฟาดฟัน"
ผมพูดพร้อมเดินถอยหลังรักษาระยะห่าง และยื่นมือตรงไปข้างหน้าเหมือนจะผลักอากาศและใบ้หวยเลขห้า
"บอกมา เ้าเป็พวกเดียวกับนางโจรนี่ใช่ไหม"
ผู้ชายคนเดิมถาม
อะไรนะ นางโจร? ผู้หญิงคนนี้เป็โจรงั้นหรอ พูดเป็เล่น สวยขนาดนี้จะมาทำอาชีพโจร
"โจรงั้นหรอ พวกท่านบอกว่าแม่นางคนนี้เป็โจร?"
ผมพูดออกไปด้วยความสงสัย
ผมเริ่มสับสนและพยายามวิเคราะห์เื่ราวอีกครั้ง
"ใช่ นางนี่ขโมยเงินของพวกข้าไป พวกข้าจึงตามล่านางมา มิหนำซ้ำยังผลักเมียข้าที่ท้องแก้ล้มาเ็อีกด้วย"
ผู้ชายที่ถือเคียว ได้เอ่ยออกมาเป็ครั้งแรก น้ำเสียงที่แข็งกระด้าง และเศร้าหมอง เจ็บช้ำในใจ
"ช่วยข้าด้วย อย่าไปฟังพวกมัน"
หญิงสาวคนนั้นร้อนรน
แย่ละ ดูจากท่าทาง สงสัยนางจะเป็โจรจริงๆ ไม่อย่างนั้น ทำไมดูร้อนรนเหมือนว่าความแตก แล้วกลัวเราจะไม่ช่วย ยังไงก็ตามเราได้รับปากพี่สาวของนางไว้ ถ้าจะผิดคำพูดก็คงไม่ดี แต่ช่วยโจรก็ไม่ดีเช่นกัน
"พวกนางมีกันสองคน อีกคนอาจจะโดนเสือของข้าขย้ำตายไปแล้วละมั๊ง"
ผู้ชายที่ถือมีดพร้าพูด
เอาแล้วไง กูฆ่าเสือของมันตาย ชิบหายละ รีบหนีดีกว่า เดี๋ยวเื่จะแดง
"ต้องขออภัยทั้งสามท่านด้วย ข้าขอตัวก่อน"
ผมพูดจบ แล้วใช้วิชาตัวเบาพุ่งเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้น และอุ้มนางข้ามลำธารในทันที
"ดูเหมือนเ้าพวกนั้นจะข้ามลำธารมาไม่ได้"
ผมพูดอย่างโล่งใจ
เป็นักล่าโจรแท้ๆ กลับต้องมาช่วยโจร นี่มันอะไรกัน ถ้าชั่วช้าสามานจริง เห็นทีต้องตัดหัวพวกนางซะ แต่พอหันไปมองพวกนาง
"อ้า ฟิน สวยจริงๆ"
ผมพูดเบาๆ
"เ้าว่าอะไรนะ..."
หญิงสาวคนนั้นถาม
"ป่าว ข้าพูดคนเดียว อย่าสนใจเลย เดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปหาพี่สาวนะ"
ผมรีบตัดบทเปลี่ยนเื่
"เ้ารู้จักพี่สาวของข้า?"
นางถามด้วยท่าทางสงสัย
"ข้าช่วยนางจากเสือนะ นางอยู่ใกล้ๆนี่แหละ เดี๋ยวข้าพาเ้าไป"
ผมพูดและมองตาของนาง
"ขอบใจเ้ามากที่ช่วยข้าและพี่สาว ข้าชื่อหนิงเซียนนะ"
นางพูดอย่างเป็มิตร
นางยิ้มสดใส น้ำเสียงก็ไพเราะมาก และบอกชื่อกับผมโดยที่ไม่ต้องเอ่ยถาม ช่างแตกต่างกับยัยปานแดงนั้นเหลือเกิน
จากนั้นผมได้พาเธอเดินไปพบพี่สาว พวกเธอสองคนท่าทางดีใจมาก แต่ผมก็ยังไม่หายระแวงเื่โจร สรุปเธอเป็โจรจริงๆหรอ
"ปิ๊งป่อง ว่างฟังแล้วสินะ คุณได้สกิลใหม่ ระบบนำทาง คุณสามารถเรียกใช้สกิลได้ด้วยคำสั่ง"
เสียงจากระบบ
212
