ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        “ฮัดชิ่ว...”

        “ฮัดเช้ย...!!”

        ไม่รู้เพราะเหตุใด เยวี่ยเจาหรานและเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่กำลังกินอาหารเที่ยงอยู่ก็จามออกมาพร้อมกัน ทั้งสองมองหน้ากัน ดวงตาต่างเบิกกว้าง น่าเสียดายที่ไม่อาจอธิบายเหตุผลของการเกิดเรื่องแปลกประหลาดลึกลับนี้ให้กระจ่างได้

        “ข้าว่า...” เยวี่ยเจาหรานเอ่ยขึ้นมาก่อน แต่กลับเอ่ยออกมาได้เพียงสองพยางค์ ก็ได้ยินเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว ‘ฮัดเช้ย’ ขึ้นมาอีกครั้ง เอามือปิดปากนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ก็ยังไม่ได้สติกลับมา

        ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงบอย่างบอกไม่ถูกหลังจากที่จามติดต่อกันสามครั้ง เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วจับตะเกียบในมือเอาไว้มั่นโดยไม่เอ่ยอะไรเลย นางคงจะยังไม่ได้สติจากเรื่องประหลาดเมื่อครู่ ถึงอย่างไรเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วก็เป็นผู้มีวรยุทธ์ ตั้งแต่เล็กจนโตก็ร่างกายแข็งแรง กินอะไรก็อร่อยไปหมด แต่เหตุใดตั้งแต่เยวี่ยเจาหรานมาที่จวนเยี่ยน ก็มักจะป่วยไข้ไม่สบายอย่างน่าฉงนอยู่เรื่อยเลย?

        เริ่มแรกก็ถูกฮูหยินเยี่ยนทำโทษคุกเข่าที่ศาลบรรพชน เหมือนว่าจะทนหนาวอยู่ทั้งคืนจนล้มหมอนนอนเสื่อไปสองวันครึ่ง สุดท้ายยังไม่ทันหายดีก็ต้องถูกบังคับให้แยกจากความอบอุ่นแสนสบาย เพราะเยวี่ยเจาหรานดันทะเล่อทะล่าเข้ามาในจวน แล้วจากนั้นก็ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนอีกหนึ่งชั่วยาม แต่นั่นก็เตรียมอุปกรณ์ไปพร้อมแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงจามขึ้นมาอีกแล้วล่ะ?!

        “คนหนึ่งคิด อีกคนด่า จะต้องมีคนนินทาลับหลังเจ้าแน่ๆ ...” เยวี่ยเจาหรานหยิบหมั่นโถวแป้งสาลีที่เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วกินเหลือไว้ครึ่งหนึ่งมาโดยไม่คิดมาก ยิ้มร่าดวงตาหยีโค้งให้กับเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว แล้วเอ่ยขึ้นเช่นนั้น

        ทว่าเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วของพวกเราน่ะหรือ แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยเชื่อคำพูดเหลวไหลเรื่องเหนือธรรมชาติอยู่แล้ว นางใช้ตะเกียบในมือของตนแย่งหมั่นโถวในมือของเยวี่ยเจาหรานกลับมาอย่างไร้ความปรานี “เชอะ มันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น มีคนนินทาข้าพร้อมกับคิดถึงเจ้าด้วยเช่นนั้นหรือ? เจ้าเองก็ช่างพูดจายกยอตนเองเกินไปหรือไม่?”

        น่าแปลก หมั่นโถวครึ่งลูกนั้นเป็นของที่เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วบอกว่าไม่กินแล้วแท้ๆ ถึงได้ให้เยวี่ยเจาหรานเก็บกวาดส่วนที่เหลือ แล้วเหตุใดพอจามออกมาสองครั้งนางก็ลืมเรื่องเมื่อครู่นี้ไปแล้วล่ะ?

        ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็เป็นหมั่นโถวแค่ครึ่งลูก ไม่กินของเหลือ เช่นนั้นก็กินของใหม่ก็ได้

        เยวี่ยเจาหรานหยิบหมั่นโถวลูกใหม่ขึ้นมาอย่างไม่ยี่หระ แค่นหัวเราะแล้วเอ่ยขึ้น “ข้าเห็นว่า เพราะเมื่อคืนวานเจ้าพูดจาไม่น่าฟัง ก็เลยกรรมตามสนอง จะต้องเป็นเปี่ยวเม่ยชิวเยวี่ยที่สวนตะวันตกผู้นั้นพูดถึงเจ้าแน่” เยวี่ยเจาหรานยิ้มพลางยักไหล่ แล้วเอ่ยเสริมอย่างช้าๆ ชัดๆ “รัก มาก เกลียด มาก!”

        “ฮิ ข้าว่าเจ้าต้องซวยแน่” หมั่นโถวคำหนึ่งลงท้อง เยวี่ยเจาหรานสบายอกสบายใจ อย่างไรเสียคราวนี้ต่อให้สวี่ชิวเยวี่ยแต่งออกไป คนที่นางจะเกลียดก็คงเป็นเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตนเลย

        หมั่นโถวในมือของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วหายไปอีกเกินครึ่ง นางถึงขมวดคิ้วมองไปทางเยวี่ยเจาหรานอย่างเคืองๆ “เจ้าจะหมายความว่า เมื่อวานตอนที่คู่ปรับของเจ้ากำลังด่าทอคนรักในฝันของพวกเจ้า นางก็ชมเชยเจ้าไปด้วยหรือไร? หืม? เจ้าหมายความเช่นนั้นใช่ไหมพ่อยอดกวี เหตุใดดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเลยเล่า!”

        แน่นอนว่าคำพูดนั้นมีเหตุมีผล ต่อให้สวี่ชิวเยวี่ยรักมากเกลียดมากกับเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วจริงๆ ก็คงไม่น่าเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อเยวี่ยเจาหรานพุ่งพรวดขึ้นมาได้เช่นกัน ไม่ใช่หรือ?!

        ยามนี้เยวี่ยเจาหรานเริ่มคงสีหน้าระรื่นไว้ไม่อยู่ ได้แต่หลุบตาลงแล้วเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องสนใจหรอก บางทีมันอาจเป็นความบังเอิญ มีสาวน้อยที่ชื่นชอบข้ากำลังคิดถึงข้าอยู่กระมัง ฮึ!”

        “ถุย อย่างเจ้านี่นะ ยังคิดจะมีคนชื่นชอบอีกหรือ? ถุยๆ !” เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วยัดหมั่นโถวคำสุดท้ายเข้าปาก จากนั้นจึงลุกยืนขึ้น “เพื่อการสอบของอาจารย์อวี้เช้านี้ เมื่อคืนกลยุทธ์เปิดและปิดบทที่สองนั่นทำเอาข้าเหนื่อยแทบแย่ อย่าพูดอะไรมากนักเลย ข้าต้องไปนอนกลางวันชดเชยสักงีบ ตอนบ่ายยังมีคาบเรียนอีก!”

        เมื่อคืนเพื่อที่จะรับมือกับการสอบของอาจารย์อวี้ เยวี่ยเจาหรานและเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วจึงง่วนกันอยู่ค่อนคืน สุดท้ายเยวี่ยเจาหรานก็เอาเชือกมาผูกจุดอ่อนของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วไว้มั่น ถึงให้นางท่องตำราได้อย่างยากลำบาก

        ถึงอย่างไรในช่วงเวลาไม่กี่วันของวันหยุดนั้น เยวี่ยเจาหรานและเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ววางแผนออกไปเที่ยวล้มเหลว ต้องรับมือกับเรื่องราวอันสับสนวุ่นวายไม่น้อย กว่าเรื่องทั้งหมดจัดการไปพอสมควร ก็เป็นค่ำคืนวานเสียแล้ว แน่นอนว่า มันเป็นคืนวันสุดท้ายของวันหยุดแล้วด้วยเช่นกัน

        ไม่มีทางเลือก หากไม่ลงแรงพยายาม จุดตะเกียงอดหลับอดนอน มีหรือจะรับมือกับอาจารย์อวี้ได้?

        เยวี่ยเจาหรานมองเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่เดินเข้าไปในห้องทีละย่างก้าว ก็ยังไม่ลืมเอ่ยโจมตีไปอย่างร้ายกาจอีกครั้ง “เจ้านอนเถอะ แต่ข้าจะบอกเจ้าให้ ผู้หญิงที่รักมากเกลียดมากเช่นนี้น่ะ น่ากลัวที่สุดเลยล่ะ ไม่แน่ว่าต่อไปเจ้าคงยากจะมีเวลาได้นอนกลางวันอย่างสบายกายสบายใจเช่นนี้แล้ว ข้าแนะนำว่า เจ้ารีบให้เปี่ยวเม่ยตัวน้อยผู้นั้นของเจ้าออกเรือนไปเสียเถอะ ไม่เช่นนั้นละก็~”

        “ไสหัวไปเลย! ข้าคร้านจะสนใจเจ้าแล้ว!” เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วเลิกผ้าม่าน แล้วล้มตัวลงนอนทันที แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่ได้ถอด

        เยวี่ยเจาหรานที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ทำปากยื่น พึมพำเสียงเบา “ไม่เช่นนั้นเจ้าคงต้องซวยหนักแน่!” พูดจบ จึงกวักมือเรียกหลิงหลงและชุ่ยเชี่ยวมาเก็บกวาดถ้วยชามตะเกียบไป

        ทว่าเรื่องการจามในครั้งนี้ สวี่ชิวเยวี่ยก็เป็นแพะรับบาปให้กับผู้อื่นจริงๆ ส่วนตัวการใหญ่ทั้งสองนั้นอยู่ที่ไหนกัน? เช่นนั้นพวกเราก็เบนสายตาไปที่โต๊ะอาหารอีกโต๊ะหนึ่งที่ไม่ได้สงบเรียบร้อยอะไรนักเมื่อครู่กันเถอะ…

        เนื่องจากการทะเลาะเบาะแว้งของเหยียนเฟยและเยว่เยียนเยียนนั้นรุนแรงมาก บวกกับเหยียนเฟยที่เดิมทีก็ไม่อยากกินผักกาดขาวต้มน้ำเปล่าที่เยว่เยียนเยียนทำเข้าไปอีก ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงโมโหโกรธาจนไม่มีใจจะกินข้าวต่อ และทยอยออกจากโต๊ะอาหารเล็กๆ ที่ไม่นับว่าครื้นเครงนักไป

        และแล้วเฉินไฮว่ชิงผู้โชคร้ายจึงจำต้องแบกภาระหนักในการเก็บกวาดโต๊ะอาหารนี้ ทั้งยังถูกเยว่เยียนเยียนโยนหน้าที่รับผิดชอบอันหนักอึ้งให้อีก นั่นก็คือต้องกินอาหารที่นางทำลงไปให้หมด กินให้เกลี้ยง เพื่อพิสูจน์ให้เหยียนเฟยจอมน่ารำคาญผู้นั้นเห็นว่า อาหารที่ข้าเยว่เยียนเยียนทำนั้นอร่อยมาก

        เฉินไฮว่ชิงที่ยัดผักกาดขาวต้มน้ำเปล่าไปเต็มท้อง มองความเกลื่อนกลาดบนโต๊ะอาหาร ในที่สุดเขาก็อดกลั้นไม่ไหว หลังจากที่ขัดล้างถ้วยชามตะเกียบเสร็จสิ้นอย่างยากลำบาก จึงลูบท้องน้อยๆ ที่รู้สึกไม่ค่อยสบายนักของตน เดินมาถึงห้องของเยว่เยียนเยียน

        “เยียน...” ยังไม่ทันที่เฉินไฮว่ชิงจะเอ่ยออกจากปาก ก็เรอออกมาด้วยความอิ่ม ลำบากเฉินไฮว่ชิงต้องนึกย้อนไปถึงอาหารฝีมือเยว่เยียนเยียนแม่ครัวมรณะนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ต้องบอกว่าเหยียนเฟยช่างตั้งฉายาให้ผู้อื่นได้เก่งจริงๆ แม่ครัวมรณะ ฉายาที่ฟังดูทั้งสง่างามทั้งร้ายกาจเช่นนี้ ช่างเข้ากับภาพลักษณ์เยว่เยียนเยียนเหลือเกิน…

        ระดับความเข้ากันสูงราวกับจันทรานิรันดร์กับหมี่เยวี่ยในเกียรติยศแห่งยาฆ่าหญ้าอะไรสักอย่างเลยทีเดียว [1]

        เมื่อนึกถึงตรงนี้ เฉินไฮว่ชิงก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ เขารู้สึกว่าระหว่างเหยียนเฟยกับเยว่เยียนเยียนแม่นางน้อยผู้นี้ ช่างเข้ากันยิ่งนัก!

        และในเวลานั้นเอง เยว่เยียนเยียนกลับปรากฏตัวขึ้นมาตรงหน้าเฉินไฮว่ชิง “อาจารย์? ท่านมายืนยิ้มอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวเจ้าคะ...?”

        “เอ่อ... เยียนเยียน ข้า...” เฉินไฮว่ชิงแอบหัวเราะตัวโยนขนาดนั้นอยู่คนเดียว พริบตาก็ถูกเยว่เยียนเยียนมาพบเข้า มันดูน่ากลัวจริงๆ เขาได้แต่เกาหัวแล้วอธิบาย “ปัดโธ่ ไม่มีอะไรๆ เจ้ามาได้ประจวบเหมาะนัก ข้ากำลังมีเรื่องอยากจะปรึกษากับเจ้าอยู่พอดี...”

        เอ่ยดังนั้น เฉินไฮว่ชิงก็ยกนิ้วชี้ไปยังทิศทางของห้อง เยว่เยียนเยียนพยักหน้าอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แล้วจึงเดินตามเฉินไฮว่ชิงเข้าไปในห้องด้วยกัน

        เชิงอรรถ

        [1] จันทรานิรันดร์ (永恒之月) คือสกินที่มีอยู่แต่เดิมของหมี่เยวี่ย (芈月) ในเกม Honor of Kings หรือ《王者荣耀》ซึ่งแปลได้ว่า เกียรติยศแห่งราชา