“เย็นนี้ว่างไหม”
คินพูดขึ้นลอย ๆระหว่างนั่งไขว่ห้างอยู่ในห้องรับแขก
มีนเงยหน้าจากโน้ตบุ๊ก
“ไม่ว่างค่ะ”
“ผมยังไม่ได้ชวนเลย”
“ก็ปฏิเสธไว้ก่อนจะได้ไม่เสียเวลา”
คินหัวเราะในลำคอ
“มั่นใจดีนะ”
“แล้วคุณจะชวนไปทำอะไรคะเที่ยว? ดื่ม? หรือสร้างปัญหาเพิ่ม”
“เปล่า” เขายิ้มมุมปาก“ผมจะพาคุณไปเจอ ‘ของจริง’”
—
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
มีนยืนอยู่หน้าคลับหรู ใบหน้าสงบนิ่ง
“นี่เหรอคะ ของจริง”
“ใช่ โลกของผม”
แสงไฟ เสียงเพลง และผู้คนมากมาย
ทุกอย่างตรงข้ามกับชีวิตเรียบง่ายของเธอโดยสิ้นเชิง
“กลัวไหม”
“ไม่ค่ะ” มีนตอบสั้น ๆ“แค่รำคาญ”
คินยิ้มกว้างขึ้น
“ดี งั้นเข้าไป”
—
ยังไม่ทันก้าวเข้าไปข้างใน
“คินนนน~!”
เสียงแหลมสูงดังมาแต่ไกล
หญิงสาวแต่งตัวจัดเต็มวิ่งเข้ามาเกาะแขนคินทันที
“กลับมาแล้วไม่บอกกันเลยนะ!”
มีนเลิกคิ้วเล็กน้อย
“นี่ใครคะ”ผู้หญิงคนนั้นมองมีนั้แ่หัวจรดเท้า
“ผู้คุมผม”คินตอบหน้าตาย
“ห๊ะ?”
“คนที่ตาส่งมาปราบผมไง”
ผู้หญิงคนนั้นทำหน้างง ก่อนจะหัวเราะ
“ตลกอะ คินเนี่ยนะจะโดนคุม”
มีนยิ้มบาง
“เดี๋ยวก็รู้ค่ะ”
—
ในคลับ
คินตั้งใจ “แกล้ง” ชัดเจน
เขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้น—ชื่อ“พิม”—เกาะแขนแน่น
กระซิบข้างหูบ้าง หัวเราะใกล้ ๆ บ้าง
เหมือนจะจงใจให้มีนเห็น
แต่มีน…นั่งจิบน้ำเฉย ๆ ไม่สนใจ
“ไม่หึงเหรอ”
เสียงคินดังขึ้นข้างหูเธอ
มีนหันไปมอง
“ทำไมต้องหึง”
“ผมอยู่กับผู้หญิงคนอื่นนะ”
“ก็เื่ของคุณ”
เงียบไปแป๊บนึง
ก่อนมีนจะพูดต่อแบบเรียบ ๆ
“แต่ถ้าคุณยังไม่เลิก…ฉันจะกลับ”
คินหรี่ตา
“ขู่ผม?”
“เปล่าค่ะแค่ไม่อยากเสียเวลา”
พูดจบ เธอลุกขึ้นจริง ๆ
“เดี๋ยว!”
คินรีบคว้าข้อมือเธอไว้โดยไม่รู้ตัว
ทั้งคู่ชะงัก
มือเขายังจับอยู่
แน่นกว่าที่ควร
“ปล่อยค่ะ”
“…”
เขาปล่อยช้า ๆ ก่อนจะหันไปหาพิม
“พอแล้ว กลับไปได้”
“อะไรนะคิน!?” พิมอ้าปากค้าง “เมื่อกี้ยัง—”
“ผมเบื่อแล้ว”
พูดจบก็เดินตามมีนออกไปทันที
—
ด้านนอกคลับ
อากาศเย็นลงเล็กน้อย
“คุณนี่แปลกดีนะ”คินพูด
“คุณก็เพิ่งรู้เหรอคะ”
“คนอื่นจะต้องโวยวายแล้ว”
“ฉันไม่ใช่คนอื่น”
คินมองเธอนิ่ง ๆ
ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้แบบไม่ทันตั้งตัว
มีนสะดุ้งเล็กน้อย
ใกล้…จนเกือบชนกัน
“แต่ผมอยากให้คุณเป็นะ”
เสียงเขาเบาลง
มีนชะงักไปเสี้ยววินาที
ก่อนจะเอามือดันหน้าเขาออก
“ฝันไปค่ะ”
คินหัวเราะทันที
—
วันถัดมา
มีนกำลังสอนพิเศษเด็กในสวน
จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้น
“ขอโทษนะครับ”
เธอหันไป
ชายหนุ่มหน้าตาดี ยิ้มสุภาพ
“ผมชื่อ ‘นัท’ เพิ่งย้ายมาแถวนี้ครับ”
“ค่ะมีอะไรให้ช่วยไหมคะ”
“พอดีเห็นคุณสอนเด็ก…ผมกำลังหาคนช่วยสอนน้องพอดี”
ยังไม่ทันตอบ
“ไม่รับ”
เสียงคินดังแทรกขึ้นทันที
เขาเดินเข้ามายืนข้างมีนแบบใกล้เกินเหตุ
“คุณเป็ใครครับ”นัทยิ้มสุภาพเหมือนเดิม
“เ้าของพื้นที่นี้”
“อ๋อ แต่ผมคุยกับคุณผู้หญิงนะครับ”
“ตอนนี้คุยกับผมอยู่”
มีนถอนหายใจ
“คุณคินคะ”
“อะไร”
“ถอยไปค่ะ บังแดด”
“…”
นัทหลุดขำเบา ๆ
มีนหันกลับไป
“ขอโทษนะคะ รับงานค่ะ เดี๋ยวคุยรายละเอียดกัน”
“ครับผม!”
คินหันขวับ
“เดี๋ยว—คุณจะรับจริง ๆ เหรอ”
“ทำไมคะ”
“ผู้ชายคนนั้น—”
“ทำไมคะ”
“มัน…ไม่น่าไว้ใจ”
มีนยกคิ้ว
“คุณดูออกด้วยเหรอคะว่าใครไม่น่าไว้ใจ”
“ผมเป็ผู้ชาย”
“อ๋อเหมารวมตัวเองไปด้วยสินะคะ”
“…”
นัทหัวเราะออกมาจริงจังครั้งนี้
“คุณสองคนตลกดีนะครับ”
คินจ้องเขาเขม็ง
—
เย็นวันนั้น
มีนกำลังเก็บของ
จู่ ๆ คินก็เดินเข้ามา
“ห้ามไปสอน”
“เหตุผลคะ”
“ผมไม่ชอบ”
“ไม่ใช่เหตุผลค่ะ”
“งั้น…ผมหวง”
เงียบ
มีนชะงักไปเล็กน้อย
คินเองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
“ผมหมายถึง—”
“รู้ค่ะ” มีนยิ้มบาง“คุณแค่ไม่อยากแพ้”
เขานิ่ง
“แต่ขอโทษนะคะฉันไม่ได้อยู่ในเกมของคุณคนเดียว”
เธอเดินผ่านเขาไป
แต่จังหวะนั้น…
พื้นเปียกน้ำจากการรดต้นไม้
“ว้าย—!”
มีนลื่น
คินรีบคว้าไว้ทันที
แขนเธออยู่ในอ้อมแขนเขา
หน้าใกล้กันมาก…มากเกินไป
เงียบ
ได้ยินแค่เสียงหัวใจตัวเอง
“ระวังหน่อยสิ”
เสียงเขาเบาลง
“คุณปล่อยก่อนค่ะ”
“ถ้าผมไม่ปล่อยล่ะ”
“…”
มีนสบตาเขาตรง ๆ
ก่อนจะพูดนิ่ง ๆ
“งั้นฉันจะผลัก”
คินยิ้ม
“ลองดูสิ”
—
ใต้รั้วเดียวกัน
จากการ “แกล้งเล่น”
เริ่มกลายเป็ “รู้สึกจริง”โดยไม่รู้ตัว
และเกมนี้…ดูเหมือนคนที่เริ่มก่อน
อาจจะเป็คน “แพ้” ก่อนก็ได้
293
