เื่ ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่
รถโกโก้ที่รอคอย
ผู้แต่ง Candydragon
-----------------
สองเดือนผ่านไปอย่างกับติดจรวด...
...กริ๊ง!...
เสียงออดดังยืดยาว แจ้งเตือนสิ้นสุดเวลาสอบกลางภาค่เช้า...
นักเรียนทยอยกันเดินออกจากห้องสอบ รุ้งและนิสาเดินออกจากห้องสอบแล้วเดินตรงดิ่งไปที่โรงอาหาร
"เร็วเข้ารุ้ง นิสาหิวมาก เมื่อเช้ารีบเกิน เลยไม่ได้กินอะไร เที่ยงนี้คนต้องเยอะแน่ เรารีบไปซื้อข้าวกันเถอะ!"
นิสาคว้ากระเป๋าหนังสือ จับมือรุ้งวิ่งนำลงบันไดอาคารเรียนอย่างรวดเร็ว เพื่อไปโรงอาหาร
"จ้า แต่ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้! เดี๋ยวล้ม! นั่น! ระวัง! จะวิ่งชนรุ่นพี่คนนั้นแล้ว!"
รุ้งวิ่งลงบันไดตามแรงลากแขนของนิสา จนถึงทางเลี้ยวขวาชั้นล่าง พยายามเตือนเธอตลอดทาง ไม่ให้วิ่งเร็ว เพราะ่เวลานี้เพิ่งเลิกสอบ คนจะเยอะมาก
"โอ๊ย! ขอโทษค่ะรุ่นพี่!"
นิสาใ รีบยกมือขอโทษรุ่นพี่ทันที รุ้งพูดยังไม่ทันขาดคำ นิสาเกือบวิ่งไปชนรุ่นพี่คนหนึ่งที่เดินอยู่ด้านหน้า ดีว่ารุ้งดึงแขนนิสากลับมาทัน เธอจึงแค่เดินเฉียดกระเป๋าหนังสือของเขานิดหน่อยเท่านั้น
รุ้งบอกนิสาไม่ต้องรีบ ต้องปลอดภัยไว้ก่อน นิสารับคำ แต่ขอเปลี่ยนเป็เดินเร็วแทน เพราะหิวมากจริงๆ เมื่อซื้อข้าวมื้อเที่ยงได้แล้ว พวกเขาไปหาโต๊ะว่างนั่งทานอาหาร
ในโรงอาหารวันนี้ ผู้คนคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่ไปหมด ไม่เหมือนปกติที่จะเป็เสียงช้อนส้อมจานชามเสียมากกว่า หรือว่าพวกเขาจะคุยกันเื่ข้อสอบหรือเปล่า รุ้งสังเกตดูสถานการณ์รอบข้างไป นึกในใจไป
"เช้านี้ข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์เป็ไงบ้าง นิสาทำได้ไหม?"
รุ้งเลยเอ่ยถามนิสาดูบ้าง ขณะที่เห็นนิสากำลังก้มหน้าก้มตา รีบช้อนข้าวเข้าปากด้วยอาการหิวสุดๆ รุ้งคิดว่านิสาคงไม่ได้ยินที่เธอถาม
"อ๋อ ก็น่าจะได้นะ ตอนแรกเครียดมากเลย เมื่อเช้าตื่นเต้นมาก ไม่อยากกินอะไร อยากรีบเข้าห้องสอบเร็วๆ"
นิสาฟังที่รุ้งถาม แม้จะอยู่ในท่าทางหิวจัด เธอยังคงพูดและเคี้ยวอาหารในเวลาเดียวกันได้อย่างคล่องแคล่ว
รุ้งดีใจที่เห็นเพื่อนกลับมาสภาพปกติได้ ไม่เครียดแล้ว แต่...รู้สึกว่า เสียงเซ็งแซ่ในโรงอาหารจะไม่ใช่เพราะเื่การสอบปลายภาคเสียแล้ว รุ้งได้ยินมีคนพูดเกี่ยวกับรถโกโก้อะไรทำนองนั้น
"นิสา ได้ยินไหม? คนในโรงอาหารเขาคุยอะไรกันหรือ รถโกโก้อะไร?"
รุ้งถามนิสาอีกครั้งเกี่ยวกับเสียงคุยกันที่เยอะกว่าปกติ อีกอย่างถ้าเป็เื่สัพเพเหระหรือข่าวชาวบ้านล่ะก้อ นิสาเพื่อนเธอถนัดที่สุด
"อ๋อ! ใช่! ลืมบอกไปเลย! มัวแต่ยุ่งอ่านหนังสือสอบ นิสาได้ยินมาเหมือนกัน รู้สึกว่าสัปดาห์นี้ น่าจะวันศุกร์นี้นะ! จะมีรถโกโก้เมจิกดรีมมาแจกฟรีที่โรงเรียนของเราด้วย เห็นว่าดังมากเลยนะ จะเดินทางไปทั่วประเทศ บริการแจกเครื่องดื่มฟรีในโรงเรียนต่างๆ นั่นไง! มีประกาศติดไว้ด้วย! เดี๋ยวเรากินข้าวเสร็จแล้วเดินไปดูกันนะ!"
นิสาผู้หยั่งรู้ ไหนเลยจะพลาดข่าวนี้ เธอพูดตอบรุ้งทันที พลางหันหน้าไปทางบอร์ดประชาสัมพันธ์ที่มีคนมากมายกำลังล้อมมุงดูข้อมูลบนบอร์ด และชี้ให้รุ้งดู
และแล้ว...
บ่ายวันศุกร์ที่ทุกคนรอคอยได้มาถึง...
เสียงประกาศตามสายดังทั่วทั้งโรงเรียน แจ้งให้นักเรียนแต่ละห้องเตรียมลงมาเข้าแถว เพื่อรับเครื่องดื่มฟรี ตามเวลาที่กำหนด ทุกคนตื่นเต้น ต่างชะเง้อคอมอง จากทางหน้าต่างบ้าง ทางระเบียงอาคารบ้าง เห็นรถคันใหญ่ขนาดเท่ารถบรรทุกจำนวน 5 คัน กำลังเลี้ยวเข้ามาจอดในลานกิจกรรมของโรงเรียน เป็รถที่มีสีสันสวยงาม สะดุดตา และโดดเด่นมาก แค่เห็นแต่ไกล ยังทำให้คนสนใจ้าเข้าไปดูได้ทันที
จนถึงคิวห้องเรียนของรุ้งและนิสา เขาสองคนตื่นเต้นเช่นกันไม่ต่างจากคนอื่น คือ การเข้าแถวแล้วยังชะโงกหน้า ยื่นคอหันมองคนแถวหน้าที่ถือแก้วโกโก้เดินกลับไปจนลับหลัง
"น่ากินจัง! แก้วใหญ่ด้วย! แถมมีขนมหน้าตาน่ารักให้เต็มเลย! รุ้งดีซิ! เมื่อไรจะถึงคิวนะ! โอ้โห อีกตั้งหลายสิบคน!"
นิสาปากพูดไป ตามองไป ยังคงหันหน้าแล้วหันหลัง มองคนที่ได้รับแล้วถือแก้วโกโก้เดินกลับห้องพักอย่างร่าเริง แล้วหันกลับมามองด้านหน้าว่ายังเหลืออีกกี่คนจึงจะถึงคิว
รุ้งหันมองตามเธอเหมือนกัน เพราะรถบริการโกโก้ฟรีนี้พิเศษมากจริงๆ รถโกโก้คันโต มีเครื่องทำความเย็นขนาดั์ ทำให้สามารถรักษาความเย็นของเครื่องดื่มโกโก้ให้เย็นได้ยาวนาน สีสันรอบคันรถสดใส สัญลักษณ์โลโก้ใหญ่โตโดดเด่น มีตุ๊กตาหุ่นจำลองขนาดใหญ่ แก้วโกโก้จำลองหลากสี กับขนมปังหรือคุกกี้หน้าตาน่ารักขนาดั์จำลอง กำลังหมุนโชว์บนหลังคารถบรรทุกทั้งห้าคัน อย่างกับขบวนโชว์คาราวานพาเหรด เสียงเพลงบรรเลงสร้างความครึกครื้น พนักงานบริการใส่ชุดการ์ตูนกับตุ๊กตาหลากหลาย ช่างเหมือนกับการได้ไปเที่ยวสวนสนุกโดยแท้
นอกจาก ให้บริการแจกเครื่องดื่มโกโก้กับขนมฟรีเป็หลัก ยังมีบริการจำหน่ายให้กับผู้ที่้าซื้อเพิ่มเติมด้วย รุ้งเห็นแล้วคิดถึงพี่กุ๊งกิ๊ง ถ้าเขาได้ทานคงต้องดีใจมาก รุ้งจึงส่งกระแสจิตคุยกับพี่กุ๊งกิ๊งว่า เดี๋ยวจะซื้อเครื่องดื่มโกโก้พร้อมขนมเพิ่มอีกหนึ่งเซต แล้วจะแอบแวบหาโอกาสส่งให้เขาผ่านทางห้องส่วนตัววิเศษของเธอ
'แล้วมีแบบไหนอร่อยบ้าง เลือกได้ไหม ถ่ายภาพส่งมาให้ดูหน่อย!'
เป็ไปตามที่รุ้งคิดไว้ กุ๊งกิ๊งตื่นเต้นอยากทานมาก ้าเห็นเผื่อจะได้เลือกทานแบบที่ตนเองชอบ
'ถ่ายภาพส่งให้แล้ว! พี่กุ๊งกิ๊งเห็นไหม? ชอบแบบไหนสั่งได้เลยนะ!'
รุ้งใช้ระบบถ่ายภาพจากแว่นตาอัจฉริยะที่ตอนนี้กลายสภาพเป็เพียงแว่นตาพลาสติกกรอบสีดำธรรมดา ด้วยระบบถ่ายภาพความละเอียดสูงสุด ส่งผ่านระบบสื่อสารดิจิทัลในตัวแว่นให้กุ๊งกิ๊งได้เห็นภาพขบวนรถโกโก้กับขนมสุดอลังการ
ทุกอย่างดูน่าทานไปหมด กุ๊งกิ๊งเลือกอยู่สักพัก ในที่สุด เขาตัดสินใจเลือกแบบเกลียวโกโก้กับวานิลลา ส่วนรุ้งตั้งใจจะซื้ออีกแบบที่ไม่เหมือนกันคือแบบเกลียวซากุระกับเชอร์รี่ แล้วค่อยใช้ขนมเพาเวอร์บันสีชมพูสร้างตามแบบของรุ้ง ทั้งเขาและเธอจะได้ทานเหมือนกันทั้งสองแบบ กุ๊งกิ๊งเห็นด้วยเป็อย่างยิ่ง เขานั่งคอย นอนคอย เตรียมฟังเสียงเรียกจากรุ้ง เพื่อจะได้เข้าไปทานโกโก้กับขนมในห้องส่วนตัววิเศษของเธอ
รุ้งมองดูโกโก้กับขนมอย่างสนใจไม่ต่างจากคนอื่น ตัวแก้วแบ่งเป็สามชั้น วัสดุทำจากพลาสติกใสชนิดพิเศษที่รับประกันว่า ตกไม่แตก รักษาความเย็นได้ยาวนาน สามารถมองเห็นเครื่องดื่มสีสวยข้างในได้ชัดเจน รอบแก้วลงลวดลายอย่างเก๋ไก๋ทันสมัย กับโลโก้สินค้าที่ออกแบบให้เรืองแสงระยิบระยับแม้ในที่มืด แต่ละชั้นมีฝาแก้วที่มีที่ล็อกแ่าและมีเกลียวสำหรับต่อเสริมเพิ่มชั้นบนต่อไปได้ มีรูตรงกลางฝาแก้วไว้สำหรับใส่หลอดดูด โดยชั้นล่างสุดแน่นอนคือสำหรับบรรจุเครื่องดื่ม ขนาดความสูงของส่วนนี้สิบเจ็ดเิเ ชั้นตรงกลางเป็ที่บรรจุขนมคุกกี้หรือขนมปังชิ้นเล็กชิ้นน้อยหลากหลายแบบและรสชาติไว้แน่นเต็มกระปุก ขนาดความสูงของกระปุกชั้นที่สองประมาณหกเิเ ตรงกลางของกระปุกจะทำเป็ช่องกลวง เพื่อจะได้ใส่หลอดดูดผ่านได้ ด้านข้างของกระปุกชั้นที่สองนี้ยังมีพลาสติกที่ทำเป็หูไว้สำหรับแขวนพวงกุญแจหรือหูหิ้วของแก้วไว้เปลี่ยนเองได้ แต่ที่แขวนอยู่ตอนนี้คือสายสร้อยสีเงินหรือสีทองขนาดเล็กห้าเส้นที่แขวนทอฟฟี่เปลือกแวววาวน่าทานไว้ห้าเม็ด และหากใคร้าเพิ่มกระปุกขนมชั้นสามยังสามารถซื้อเพิ่มเติมได้
แต่ที่พิเศษสุดคือ ตัวเครื่องดื่มที่มีสองรสชาติในแก้วเดียวกัน ตัวเครื่องดื่มจะไม่ผสมกัน แต่จะเป็เกลียวเอียงม้วนขึ้นบน แม้ในเวลาดูดเครื่องดื่มด้วยหลอดดูดสีใส เครื่องดื่มที่ดูดขึ้นไปจะยังคงแยกสีและแยกรสชาติให้เห็นได้ชัดเจน เห็นแล้วน่ามหัศจรรย์อย่างยิ่ง
คิวของนิสาและรุ้งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทุกคนที่ได้รับก่อนหน้าต่างตื่นเต้นกับรูปลักษณ์อันโดดเด่นและรสชาติแสนอร่อย บางคนได้รับเซตเครื่องดื่มฟรีแล้ว ยังไปต่อคิวใหม่เพื่อซื้อเพิ่มอีกเซต บางคนซื้อกระปุกขนมชั้นสามเพิ่ม บางคนได้รับแล้วรีบไปขอถ่ายรูปกับพนักงานที่สวมใส่ชุดการ์ตูนน่ารัก บางคนไปยืนถ่ายรูปคู่กับขบวนรถพาเหรดสุดอลังการ เธอกับนิสาก็ตั้งใจไว้เช่นนั้น บรรยากาศในยามนี่สุดแสนจะครื้นเครงสนุกสนานเหมือนอยู่ในฝัน
คิวรับเครื่องดื่มฟรีของพวกเธอใกล้เข้ามาถึงแล้ว แถวเบียดชิดเข้ามาเรื่อยๆ โดยรถเครื่องดื่มแต่ละคันสามารถต่อแถวได้สามแถว รถแต่ละคันจะมีสามช่องบริการ โดยต้องเลือกเครื่องดื่มในช่องที่หนึ่ง เลือกกระปุกขนมในช่องที่สอง เลือกฝาแก้วกับหลอดดูดในช่องที่สาม ตอนนี้แถวที่หนึ่งของพวกเธอเหลือคิวข้างหน้าอีกแปดคนจะถึงคิวของนิสาและต่อด้วยรุ้ง รุ้งและนิสายืนนับคนที่ยืนคิวอยู่ข้างหน้า โดยที่...
"โอ๊ย!"
...ไม่ทันระวัง
นิสาร้องใ เพราะมีใครบางคนจากแถวที่สองที่ยืนติดกัน ทำท่าทางเหมือนสะดุดล้มแล้วเอียงมากระแทกตัวเธอ แต่ดีว่ารุ้งไหวตัวทัน รีบคว้าตัวเธอและพยุงให้ยืนขึ้น ไม่ให้ล้มไปชนโดนอุปกรณ์ตกแต่งที่เครื่องจักรร้อนๆ กำลังทำงานอยู่ข้างตัวรถบรรทุก
"ขอโทษนะ! เราไม่ได้ตั้งใจ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
นักเรียนชายคนหนึ่งจากห้องเรียนอีกห้องระดับเดียวกัน รีบลุกขึ้นจากที่สะดุดล้มเมื่อครู่ มาช่วยพยุงตัวนิสาให้ลุกขึ้นยืน
นิสาบอกเขาว่าไม่เป็ไร เธอคิดว่าน่าจะเพราะเธอสนใจดูโกโก้กับขนมมากเกิน จึงไม่ได้หันไปมองระวังแถวข้างๆ ที่เป็กลุ่มเด็กผู้ชายเล่นซนกันในแถว เด็กผู้ชายคนนั้นยิ้มให้รุ้งและนิสาแล้วกลับไปเข้าแถวตามเดิม
"นิสารู้จักคนนั้นด้วยหรือ?"
รุ้งถามนิสาอย่างสงสัย เพราะเธอดูเหมือนจะไม่โกรธเขาเลย
"ก็ไม่รู้จักหรอก แค่รู้ว่าเรียนอยู่ห้องเอ เห็นว่าเรียนเก่งมาก หน้าตาคมเข้ม มีคนชอบเยอะ และเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนเทอมนี้เอง!"
ตอนนี้ถึงคิวของนิสาแล้ว นิสาพูดไปเดินขากะเผลกไป รุ้งช่วยประคองเธอเดิน รุ้งคิดในใจ มิน่าล่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อน ผิวสีแทน หน้าตาคมเข้ม แถมเรียนเก่ง แต่ดูจากสายตาแล้วไม่ค่อยน่า.....
...บึม!...
...บึม!...
...บึม!...
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว...
ผู้คนแตกตื่นใ...
รุ้งกวาดตามองหาอย่างรวดเร็ว
'ตรงนั้น! บนรถ!'
รุ้งนึกในใจ เครื่องทำความเย็นด้านในรถบรรทุกโกโก้ที่พวกเธอยืนเกิดะเิเสียงดัง และถังเครื่องดื่มกำลังจะะเิตาม รุ้งรีบใช้พลังวิเศษหยุดการเคลื่อนไหวทุกสรรพสิ่ง ตอนนี้ในระยะสิบกิโลเมตรได้หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็คน รถ น้ำโกโก้ ขนม เสียง สายลม และะเิ ทุกสิ่งอย่างล้วนหยุดขยับ หยุดสั่นไหว รุ้งรีบส่งกระแสจิตติดต่อกุ๊งกิ๊งและส่งภาพที่เห็นการผ่านทางแว่นอัจฉริยะให้เขาดู
'พี่กุ๊งกิ๊งคะ ทำไงดี?'
รุ้งส่งกระแสจิตถามเขาทันที
'ขอพี่เช็กหน่อยนะ รุ้งสกัดพลังไว้ก่อนนะ!'
กุ๊งกิ๊งรีบเปิดระบบตรวจสอบพิเศษเช็กสถานการณ์ และทราบทันทีว่านี่ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ เขารีบติดต่อเบื้องบน เพื่อขออนุมัติปล่อยสนามพลังคุ้มกันอาณาเขตอย่างด่วนที่สุด แต่กุ๊งกิ๊งไม่ทันจะได้บอกรุ้ง
...บึม!...
...บึม!...
...บึม!...
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวมากกว่าเดิม รถทั้งห้าคันะเิขึ้นพร้อมกัน นี่ รถยังคงะเิได้ ทั้งที่เธอใช้พลังหยุดทุกสรรพสิ่งแล้ว นี่ ไม่ธรรมดาแล้ว
รุ้งพุ่งตัววิ่งไปที่รถแต่ละคัน รีบสร้างเกราะลำแสงล้อมรถทั้งห้าคันไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวและไม่ให้แรงะเิกระแทกโดนผู้คน เธอเหาะขึ้นไปกลางอากาศปล่อยพลังลำแสงสร้างเกราะป้องกันวิเศษล้อมรอบกลุ่มคนไว้เป็กลุ่มๆ ไม่ให้พวกเขาได้รับอันตราย แล้วรีบเหาะไปที่รถโกโก้ทั้งห้าคัน เธอใช้พลังจากผลึกคริสทัลดับไฟและะเิ เธอแบกถังทำความเย็นพร้อมกับลอยตัวขึ้น แล้วแบกกลับไปตั้งไว้ที่เดิม แล้วเหาะกลับมายกถังเครื่องดื่มโกโก้ขนาดั์ เปิดฝาตัวถัง้าเพื่อรองรับน้ำโกโก้ที่กำลังไหลหกออกมาลอยอยู่กลางอากาศ แล้วแบกถังกลับไปวางไว้เหมือนเดิม โดยไม่ให้น้ำหก และยกสิ่งของต่างๆ ที่ถูกแรงะเิกระจัดกระจาย จัดวางกลับไว้ที่เดิมอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
'รุ้ง! ได้ยินไหม? คนเดียวไหวไหม? พี่สร้างสนามพลังคุ้มกันอาณาเขตให้แล้วนะ พี่เช็กแล้ว นี่เป็พลังที่ฝ่ายศัตรูสร้างขึ้นเพื่อทำลายรุ้ง เดี๋ยวพี่จะตามไปช่วยนะ!'
กุ๊งกิ๊งพูดอย่างรวดเร็ว และเตรียมจะใช้พลังล่องหนหายตัวมาช่วยเธอที่โรงเรียน
"ไม่เป็ไรพี่กุ๊งกิ๊ง รุ้งน่าจะจัดการได้! รุ้งเปิดภาพผ่านแว่นตาไว้ พี่กุ๊งกิ๊งดูตามที่เห็นนะ ถ้ามีอะไรผิดสังเกตค่อยบอกรุ้งนะ!"
รุ้งพูดไป ะโจัดการเคลียร์จุดต่างๆ ให้กลับเข้าที่ ตามด้วยปล่อยพลังลำแสงคืนสภาพจากผลึกคริสทัล เพื่อให้วัตถุทุกสิ่งกลับคืนสู่สภาพปกติดังเดิม เธอเช็กทุกอย่างอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนจะจัดการทุกอย่างให้กลับสู่สภาพปกติได้แล้ว แต่...
...ปัง!...
...ปัง!...
...ปัง!...
"เฮ้ย! อะไรนี่!"
รุ้งพูดออกมาด้วยความใกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเธอ ตุ๊กตาโลโก้รูปคนยิ้มที่เดิมทีอยู่บนหลังคารถบรรทุกโกโก้คันตรงหน้าเดินเสียงดังปังๆ บนหลังคารถ แล้วะโลอยตัวขึ้นฟ้า ยืนนิ่ง ก้มหน้ามองเธอด้วยแววตาไฟเพลิงกลางอากาศ อยู่ๆ กล้ามเนื้อของเขาได้ขยายใหญ่ขึ้น ตัวใหญ่ขึ้น จนกลายเป็หุ่นมนุษย์หน้ายิ้มประหลาดร่างั์สูงประมาณสามเมตร
'พี่กุ๊งกิ๊ง ทำไงดี พลังแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ของรุ้งจะไหวไหม!'
รุ้งส่งกระแสจิตถามกุ๊งกิ๊งอีกครั้ง ขณะเงยหน้ามองหุ่นั์หน้ายิ้มประหลาด และดูท่าทางเขาจะไม่มีความเป็มิตรแม้แต่น้อย
'รุ้งลองใช้แว่นอัจฉริยะเช็กพลังของหุ่นั์ตัวนั้นดูนะ!'
กุ๊งกิ๊งรีบตอบกลับทันควันด้วยความเป็ห่วงเธอ เขาจ้องมองดูเหตุการณ์ทุกวินาทีอย่างกับไม่กะพริบตาผ่านทางแว่นตาอัจฉริยะที่รุ้งใส่
'อืม น่าจะไหว! งั้นรุ้งลุยเลยนะ!'
รุ้งใช้แว่นตาอัจฉริยะเช็กพลังของหุ่นั์ แล้วส่งเข้าเปรียบเทียบกับพลังหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เธอมีตอนนี้ ระบบแจ้งโอเค
ทันใดนั้น...
ท้องฟ้าได้เปลี่ยนเป็คลื่นแสงสลัวสีเทาดำทั่วฟ้า...
บรรยากาศเหมือนอยู่ในฉากหนังสัตว์ประหลาดอะไรทำนองนั้น รุ้งเตรียมพร้อมรับการต่อสู้ เตรียมะโเหาะขึ้นไปต่อสู้บนฟ้า เพื่อจะได้ไม่สร้างความเสียหายให้กับผู้ที่อยู่ในโรงเรียน แม้จะมีเกราะวิเศษป้องกันไว้แล้วก็ตาม ปลอดภัยไว้ก่อนเป็ดีที่สุด
...บึม!...
ศัตรูไม่เคยรอใคร ปล่อยลำแสงสีขาวพลังแรงสูงพุ่งใส่เธอบนพื้นดิน รุ้งหมุนตัวหลบได้ทัน ะโตามขึ้นไปบนท้องฟ้า เธอปล่อยลำแสงพลังหมัดสีม่วงพุ่งใส่เขาเป็ชุด หุ่นั์ปล่อยลำแสงคุ้มกันตัวเอง ดูเหมือนจะไม่ระคายผิวหุ่นั์เลยแม้แต่น้อย เขากลับเบ่งพลังแยกร่างตนเอง
"แยกร่างได้ด้วย!"
รุ้งพูดออกมา เพราะเคยเห็นการแยกร่างเป็ครั้งแรก
เธอตะลึงอยู่สักครู่ แต่ไม่ทันได้ตะลึงนาน หุ่นั์หน้ายิ้มประหลาดเคลื่อนที่ประกบล้อมตัวเธอทั้งสามด้าน แล้วปล่อยลำแสงทำลายล้างออกมาพร้อมกันทั้งสามตัว รุ้งใช้เกราะแก้วรุ้งล้อมรอบตัวเธอ แล้วเหาะขึ้นเหนือกว่าระดับความสูงของกลุ่มหุ่นั์ เธอประสานฝ่ามือยื่นไปด้านหน้า ปล่อยพลังลำแสงเกลียวม่วงขาวพลังสูงส่งไปที่พวกหุ่นั์ แล้วลากลำแสงเส้นยาวกวาดจากด้านซ้ายไปขวาใส่ตัวหุ่นทีละตัว
เหมือนจะได้ผล...
ลำแสงได้ห่อหุ้มรอบหุ่นั์ทั้งสาม จนพวกเขาไม่สามารถขยับตัวได้ รุ้งรีบปล่อยพลังทำลายล้างกลุ่มไฟเพลิงสีม่วงจากพลังผลึกคริสทัลพุ่งเข้าใส่เหล่าหุ่นั์อย่างไม่รอช้า หุ่นั์แน่นั่ง เกิดกลุ่มควันสีดำลอยออกจากตัวหุ่นั์ทันที และจางหายไปโดยไร้ร่องรอย
หุ่นั์เหลือเพียงร่างหลักตัวเดียว กลายสภาพกลับคืนสู่หุ่นมนุษย์หน้ายิ้มสดใสร่างปกติตัวเดิม และกำลังร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน รุ้งส่งพลังพาหุ่นยิ้มกลับไปวางที่เดิมบนหลังคารถโกโก้
ท้องฟ้า...
กลับคืนเป็สีฟ้าดังเดิมแล้ว...
'เก่งมากเลยรุ้ง!'
กุ๊งกิ๊งดีใจอย่างที่สุด รุ้งเก่งมาก สามารถใช้พลังที่เหลือเพียงน้อยนิดเอาชนะศัตรูได้ เขารู้สึกภูมิใจในตัวเธออีกแล้ว
'ขอบคุณพี่กุ๊งกิ๊งมากนะที่ช่วยบอกรุ้ง!'
รุ้งดีใจอย่างที่สุดเช่นกัน ที่มีกุ๊งกิ๊งคอยให้คำแนะนำและช่วยเหลือเธอ นี่เป็การจัดการศัตรูครั้งแรกของเธอ และเธอทำได้สำเร็จ ทำให้เธอมีกำลังใจเพิ่มมากขึ้น และคิดได้ว่าต้องเตรียมพร้อมเสมอ ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นไม่ว่าเมื่อใดก็ตาม
เธอจัดการทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างว่องไว เคลียร์ทุกสิ่งด้วยพลังคืนสภาพให้กลับคืนเป็ปกติ เธอหันซ้ายหันขวาเช็กดูว่าไม่มีใครเห็น แล้วเดินกลับไปยืนต่อแถวตามเดิม
'พี่กุ๊งกิ๊ง ส่งพลังมาได้เลย!'
เธอส่งกระแสจิตบอกกุ๊งกิ๊งให้ส่งพลังย้อนเวลา เพื่อให้ย้อนอดีตกลับไปสู่่เวลาก่อนที่นิสาจะถูกกระแทกจนเกือบล้ม พร้อมกับยกเลิกสนามพลังคุ้มกันอาณาเขต เพื่อให้ทุกสิ่งสามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติ
'รุ้งแน่ใจนะว่าปลอดภัยแล้ว? ลองดูอีกครั้งนะ! เพราะพี่เช็กแล้วศัตรูที่ส่งพลังควบคุม ยังอยู่ในโรงเรียน!'
กุ๊งกิ๊งเตือนเธอ ให้ตรวจดูโดยรอบอีกครั้ง เพื่อความปลอดภัย
รุ้งทำตามที่เขาเตือนมา กวาดตามองทุกสิ่งในระยะใกล้ไกลด้วยพลังตาทิพย์ซึ่งมีความละเอียดและแม่นยำที่สุดกว่าแว่นอัจฉริยะ ทุกอย่างล้วนกลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว และยังไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวได้แม้แต่สายลม แต่...
'นั่น!'
เธอพูดในใจ เพราะระหว่างที่กวาดตาไป มีอยู่แวบหนึ่ง เธอเหมือนเห็นใครบางคนที่ยืนต่อแถวไม่ห่างจากเธอมากนัก เขาคนนั้นกะพริบหนึ่งครั้ง ขณะที่ร่างกายเขายังนิ่งไม่ขยับ แต่สายตากลับมองนิ่งมาทางเธอและไม่มีการเคลื่อนไหวใด
'ใช่ไหม? หรือว่าตาฝาด?'
เธอไม่แน่ใจนัก เพราะเหมือนเห็นกะพริบแค่ครั้งเดียวระหว่างที่เธอหันหน้าผ่านไป บางทีเธออาจจะตาฝาดไปเอง เธอจึงตัดสินใจหันตัวกลับมายืนเข้าแถวตามเดิม ยืนข้างนิสาที่กำลังยกมือค้าง ชี้ไปที่เครื่องดื่มแบบที่เลือก และเธอส่งกระแสจิตบอกกุ๊งกิ๊งให้ส่งพลังย้อนเวลา ตามด้วยยกเลิกสนามพลังคุ้มกันอาณาเขตได้ทันที
ชีวิตในโรงเรียนกลับสู่ปกติดังเดิม...
แม้ยังคงมีเื่แปลกประหลาดกับเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นหลายครั้งในระหว่างอยู่ที่นี่...
แต่ตอนนี้เธอพร้อมแล้ว...
และจะไม่ยอมให้คนที่เธอรักถูกทำร้าย...
- จบภาคหนึ่ง -
************************************************
ขอบคุณพี่น้องนักอ่านที่รักทุกท่านมากนะคะ
เตรียมพบกับ "ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่ (ภาค 2)" เร็วๆ นี้ นะคะ
6K
