## ???? ตอนที่ 6: “เปิดโปง”
เสียงโทรศัพท์ในคฤหาสน์ของเสี่ยเล้งดังขึ้นตอนตีหนึ่ง บอดี้การ์ดหน้าเครียดรีบวิ่งเข้าห้องประชุมลับ
> “เสี่ยครับ...เจอที่อยู่ของมันแล้วครับ มันชื่อภีม อยู่แถวชุมชนคลองสาน เป็ลูกชายคนเดียวของช่างซ่อมรถที่ตายไปแล้ว แม่ทำกับข้าวขาย แถมมีหนี้ติดหลังอีกเป็แสน!”
เสี่ยเล้งวางแก้วบรั่นดีลงแรงจนกระแทกกับโต๊ะหินอ่อน
> “มันกล้าดีที่มาแตะต้องลูกกู...เด็กบ้านสลัมอย่างมัน!”
---
เช้าวันรุ่งขึ้น ลินญาตื่นมาอย่างอารมณ์ดี เธอเพิ่งกลับจากการไปเดินตลาดกับภีมเมื่อคืน ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่มีความสุข เหมือนโลกใบเล็ก ๆ ที่เธอไม่เคยมี
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เธอรับสายด้วยรอยยิ้ม
> **“อรุณสวัสดิ์ครับ คนสวย”**
> “นายโทรมาก่อนฉันอีกเหรอ?” ลินญาหัวเราะ
> “ก็คิดถึงนี่นา…เมื่อคืนเธอหลับเร็วจัง”
> “ก็เพราะนายส่งข้าวผัดมาให้ฉันกินจนง่วงไง…”
เสียงหัวเราะของทั้งสองคนท่วมจอ เธอไม่รู้เลยว่าสายลับของพ่อได้ติดเครื่องดักฟังไว้กับมือถือของเธอแล้ว
---
วันต่อมา ขณะที่ภีมกำลังส่งของตามปกติ ชายชุดดำสองคนเดินเข้ามาหาเขากลางตลาด
> “นายชื่อภีมใช่ไหม?”
> “ครับ?”
> “ตามเรามา...มีคนอยากเจอ”
ภีมยังไม่ทันพูดอะไร ก็ถูกจับแขนอย่างแรง
เขาพยายามดิ้นแต่ไม่ทัน ชายสองคนพาเขาขึ้นรถตู้
---
ในห้องลับใต้ดินของคฤหาสน์ เสี่ยเล้งนั่งอยู่หน้าห้อง
> “เอาเข้ามา”
ภีมถูกผลักเข้ามา เขามองไปรอบ ๆ อย่างใ
> “ที่นี่...ที่ไหนกัน!?”
> “กูคือคนที่ลูกมึงคบอยู่ตอนนี้…”
เสี่ยเล้งจ้องเขาด้วยสายตาเย็นะเื
> “ภีมใช่ไหม? กูจะพูดกับมึงแค่ครั้งเดียว...เลิกยุ่งกับลินญา”
ภีมยังคงนิ่ง แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและโกรธ
> “ถ้าเธอรักผม ผมไม่มีวันทิ้งเธอ”
> “มึงคิดว่าความรักมันพอเหรอ? มึงรู้ไหมว่าลูกกูมีค่าตัวแค่ไหน? มึงไม่มีวันตามทันหรอกไอ้เด็กจน!”
ภีมกำหมัดแน่น
> “ผมอาจไม่มีเงิน ไม่มีชื่อเสียง...แต่ผมมีความจริงใจให้เธอ!”
> “แล้วความจริงใจของมึง จะป้องกันเธอจากะุได้ไหมวะ?”
เสี่ยเล้งตวาดเสียงดัง บอดี้การ์ดก้าวเข้ามากดไหล่เขาลงกับเก้าอี้
> “จำไว้ ถ้ามึงยังยุ่งกับลูกกูอีก...มึงกับแม่มึงอาจไม่ได้ตื่นมาอีกเลยก็ได้”
---
ในขณะเดียวกัน ลินญารอข้อความจากภีมทั้งวัน แต่เขาเงียบหาย
เธอเริ่มใจคอไม่ดี จนตัดสินใจไปหาที่บ้านเขา
แม่ของภีมเปิดประตูอย่างระแวง
> “ลินญา...ลูกอย่ามาเลยนะ ต่อไปนี้อย่ามาอีกเลย มันอันตราย”
> “คุณป้า...ภีมล่ะคะ เขาอยู่ไหน!?”
น้ำตาลินญาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
> “ลูกต้องกลับไปที่โลกของลูก ภีมไม่ใช่คนของโลกแบบนั้น อย่าทำให้เขาต้องเจ็บเพราะความรักเลยนะ...”
คำพูดนั้นทำให้เธอหัวใจแตกสลาย
เธอรู้ได้ทันที...มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น และมันใหญ่เกินกว่าที่เธอจะควบคุม
---
กลางคืนวันนั้น
เธอนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง มือกดโทรหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ไม่มีการตอบรับใด ๆ
เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่สิ่งเดียวที่แน่ชัดคือ…
**ความรักของเธอกำลังถูกพรากไปอย่างช้า ๆ**
---
528
