บทที่ 9
สิเน่หาหรือไม่
จิ้งเส้าหวงไม่ตอบคำถามและไม่เหลือบมองนางแม้แต่หางตา ซ้ำยังพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ปรายตามองตงจี้ให้เป็ผู้อธิบาย
“เมิ่งเอินหรูเป็แซ่ของตระกูลทั้งสามที่โดดเด่นเื่สินค้าสำหรับสตรี ตระกูลเมิ่งโดดเด่นเื่การเย็บปักอาภรณ์ ตระกูลเอินเชี่ยวชาญเื่เครื่องประดับ ส่วนตระกูลหรูเป็ผู้รู้ในเื่เครื่องประทินโฉมและเครื่องหอมขอรับ”
“ชนชั้นเช่นข้าไม่ต้องถ่อไปหาผู้อื่นถึงที่ เรียกคนพวกนั้นเข้ามาพบก็ใช้ได้แล้ว จำเอาไว้เสีย”
ซิ่งหลิงยิ้มบางๆ เมื่อสบตากับจิ้งเส้าหวงที่ปรายตามองมาแวบหนึ่ง นางยกเก้าอี้กระเถิบกายเข้าใกล้ เอียงคอมองเขาด้วยแววตาเทิดทูน ร้องบอกเสียงหวาน
“คุณชายใจกว้างเหลือเกิน เป็วาสนาของซิ่งหลิงที่ได้รับใช้คุณชายจิ้ง”
“อย่าเพิ่งดีใจไป เื่นี้ข้าก็มีส่วนได้ส่วนเสีย ข้าจะจ่ายให้เ้าครึ่งหนึ่งส่วนอีกครึ่งข้าจะหักกับเก้าหมื่นเก้าพันตำลึงทอง”
ซิ่งหลิงได้ยินใบหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้มกว้าง ยื่นหน้าเข้าใกล้มากขึ้นจนรับรู้ได้ถึงไอร้อนจากกายบุรุษ ข้อนิ้วเรียวยกขึ้น ปลายเล็บจิ้มลงบนบ่ากว้างท่าทางใกล้ชิดสนิทสนม นางลากเล็บเนิบช้ายั่วยวน น้ำเสียงเปล่งออกมาเปี่ยมด้วยความแง่งอน “คุณชายไม่ได้มอบให้ซิ่งหลิงด้วยสิเน่หาหรือเ้าคะ”
“หน้าข้าดูเหมือนหลงเสน่ห์เ้าหรือ” จิ้งเส้าหวงแค่นเสียงออกจากลำคอ หันหน้าสบตามองตามตรง แววตาของเขาเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ใดเลยแม้แต่น้อย
ก็ไม่น่ะสิ!
ซิ่งหลิงค้อนตามองเก็บรอยยิ้มกลับคืน ดึงเก้าอี้กระเถิบกลับไปยังที่ของตนเองโดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่ยกแขวนมุมปากของจิ้งเส้าหวง
สามวันถัดมาซิ่งหลิงอ่านกฎหมายการค้าจนจบ ทั้งยังผ่านการทดสอบจากจิ้งเส้าหวงแบบฉิวเฉียด สำหรับคนที่มั่นใจว่าเฉลียวฉลาด มีความรู้จากทั้งสองชาติเช่นซิ่งหลิงการสอบผ่านแบบฉิวเฉียดทำให้นางหงุดหงิดใจยิ่งนัก
นางประมาทจิ้งเส้าหวงเกินไป เขาไม่ได้เล่นเล่ห์ตั้งบททดสอบนอกเหนือข้อกฎหมายที่นางได้อ่านแต่เขากลับตั้งคำถามได้แยบยลและซับซ้อน มีหลุมพรางดักเอาไว้หลายชั้น คำถามหนึ่งข้อกินเรี่ยวแรงเปลืองพลังตั้งมากมาย ต้องคิดแล้วคิดอีก ทบทวนให้ถี่ถ้วนจนคิ้วนางขมวดเป็ปมจนแทบจะคลายไม่ออก!
มารดามันเถอะ!
ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ซิ่งหลิงไม่รู้ ตงจี้ที่ขึ้นชื่อว่าฉลาดหลักแหลมที่สุดในหมู่ห้าจี้ก็ไม่ผ่านการทดสอบจากจิ้งเส้าหวงในครั้งเดียวเช่นนาง
สำหรับสามจี้ที่ร่วมเป็สักขีพยานในการทดสอบของซิ่งหลิงก็ใจนดวงตาแทบหลุดร่วงโดยเฉพาะตงจี้ที่มองนางด้วยความเลื่อมใสขึ้นอีกเล็กน้อย ทว่าคนแปลกใจที่สุดกลับเป็คนที่ตั้งคำถาม...
“บิดาสองคนและบุตรสองคนจับกระต่ายได้สามตัว แบ่งคนละตัวได้พอดี คุณชายคิดว่าเกิดขึ้นได้เพราะเหตุใด”
จิ้งเส้าหวงกลอกตามองสตรีตัวเล็กข้างกายใบหน้านางขึ้นสีด้วยความกรุ่นโกรธ เมื่อครู่เขาทดสอบนางไปแม้ว่านางจะผ่านแต่ดูเหมือนกลับไม่พอใจในคะแนนสักเท่าใดถึงได้ตั้งคำถามให้เขาตอบมาหลายข้อแล้ว
เวลานี้จิ้งเส้าหวงก็รื่นเริงไม่น้อย เมื่อตัวของซิ่งหลิงเองมีความสามารถมากกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้ เสมือนซื้อไข่มุกที่ปะปนมากับตาปลาได้ในราคาถูก จึงยอมนั่งเล่นกับนาง ทั้งชุนจี้ ตงจี้และเซี่ยจี้ที่ดูสนุกและกำลังขบคิดกับคำถามของนางจึงไม่ได้ห้าม
“ปู่ บุตรชายและหลาน”
เสียงอ้อดังขึ้นเบาๆ จากสามจี้ ส่วนสตรีตัวเล็กใบหน้าก็ยิ่งบูดบึ้ง ในขณะที่นางกำลังอ้าปากถามปัญหาเชาวน์ขึ้นอีกหนอย่างไม่ยอมแพ้ จิ้งเส้าหวงก็รีบพูดเสียก่อน
“คำตอบของเ้าไม่ใช่ว่าไม่ดีหรือผิดไปทั้งหมด เป็คำตอบที่แปลกใหม่น่าสนใจ แต่ยังไม่อาจนำมาใช้ได้จริง แม้จะเป็เช่นนั้นแต่ข้าก็ต้องยอมรับว่าคำตอบของเ้าเป็สิ่งที่เหนือความคาดหมาย”
เดิมทีจิ้งเส้าหวงไม่คิดปลอบใจ ทว่าการปล่อยให้นางอึดอัดใจเช่นนี้ต่อไปบางคราก็อาจเป็การจำกัดความคิดอันพิสดารลึกล้ำ จนทำให้สูญเสียตัวตน สูญเสียความพิเศษ
“ข้ายังคับข้องอยู่ดีเ้าค่ะ”
จิ้งเส้าหวงมองใบหน้าเล็กๆ ที่บึ้งตึงซ้ำยังขุ่นเคืองไม่หายก็ทั้งอ่อนใจทั้งเอ็นดู หากคิดดูให้ดีแล้วผู้ที่ผ่านการทดสอบจากตนในหนเดียวนอกจากจี้เจี๋ยก็เป็นาง ทั้งตอนนั้นเขาก็ยังตกรางวัลให้แก่จี้เจี๋ย ดังนั้นการตกรางวัลให้นางก็ยุติธรรมดี
จิ้งเส้าหวงคิดดีแล้วจึงถอนใจพรืดใหญ่ ล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อหยิบถุงแดงออกจากเสื้อวางไว้บนโต๊ะด้านข้าง
“มอบให้ด้วยความสิเน่หาหรือไม่เ้าคะ”
ถุงแดงใบนี้ทำให้ซิ่งหลิงอารมณ์ดีกว่าถ้อยคำปลอบใจจากเขา ใบหน้าเริ่มมีรอยยิ้มประดับ
“ไม่” จิ้งเส้าหวงส่ายหัว สบตากับซิ่งหลิงแล้วเอ่ยปาก
“เป็รางวัล”
“ขอบพระคุณคุณชายมากเ้าค่ะ!”
จิ้งเส้าหวงแค่นเสียงหัวเราะเมื่อเห็นนางรีบหยิบเอาถุงแดงยัดใส่แขนเสื้ออย่างกระตือรือร้น อ้าปากร้องบอกเสียงดัง ดวงหน้าเล็กจ้อยไม่หลงเหลือความไม่พอใจเลยแม้สักส่วน
“รกหูรกตาข้าเหลือเกินได้เงินแล้วก็ไปเสีย เมิ่งเอินหรูรอเ้าอยู่ที่เรือน” จิ้งเส้าหวงมองความร่าเริงของนางด้วยความดูแคลนอยู่ไม่น้อยสะบัดมือไล่ทันที ท่าทางรักชอบเงินทองจนดวงตาเจิดจ้าเปล่งประกายนี้เห็นแล้วนึกรังเกียจอยู่บ้างจริงๆ ...
“เ้าค่ะ!” ซิ่งหลิงร้องรับอย่างว่าง่ายเมินเฉยวาจา ความแข็งกระด้างและสายตาจากเดียดฉันท์ของจิ้งเส้าหวงอย่างสิ้นเชิง คำปลอบคือลมปากไม่อาจไขว่คว้าแต่ถุงแดงนี่คือของจริง
จับต้องได้และใช้สอยได้อย่างแท้จริง!
ใช่ไม่รู้ว่าท่าทางละโมบนี้ไม่ว่าผู้ใดมองเห็นล้วนบังเกิดความรังเกียจดูแคลน จิ้งเส้าหวงเป็บุรุษหนักแน่นมากทิฐิ มิใช่คนลุ่มหลงในความงาม มีเป้าหมายชัดเจนและทะเยอทะยาน
แต่ตัวซิ่งหลิงเป็สตรีทั้งยังรู้ใจตนเองเป็อย่างดี หากเขาปฏิบัติตัวกับนางเป็อย่างดีด้วยความสุภาพ อ่อนโยนและเที่ยงธรรม บางครานางคงเผลอมีใจให้เขาอย่างแน่นอน
มีใจให้แก่เขาถือเป็เื่ร้ายแรงบัดซบที่สุด!
...การกระทำเหล่านี้ก็ทำเพื่อสร้างเกราะป้องกันหัวใจทั้งสิ้น!
--------------
ข้าก็ร้ายเช่นนี้มีอีบุ๊กแล้วนะคะ 3 เล่ม (จบ)
ออกครบทั้งสามเล่มแล้วจ้า ตอนนี้มีโปรลดราคาอยู่ด้วยนะคะ 199 บาท
จำหน่ายทั้งเว็ป Meb / hongsamut / dek-d
455
