“ทำใจให้สบายๆนะฟ้าไม่ต้องกลัว จำไว้ว่าแค่เสิร์ฟไม่รับงานอื่นต่อ ถ้าไม่ไหวให้รีบบอกพี่”
“ค่ะพี่เมย์”
วันนี้เป็วันแรกที่พราวฟ้าเข้ามาทำงานใน night club จากการชักชวนของเมย์พี่สาวข้างบ้าน เพราะ่นี้เธอ้าเงินเพื่อไปจ่ายหนี้ที่ค้างธนาคารอยู่
พ่อกับแม่ของพราวฟ้าประสบอุบัติเหตุเมื่อห้าปีที่แล้ว จากอุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้เธอสูญเสียพ่อและแม่ในทันที ซ้ำร้ายกว่านั้นคือเธอพึ่งมารู้ว่าพ่อเอาบ้านไปจำนองกับธนาคารเพื่อเอาเงินช่วยเหลือญาติแต่พอพ่อของเธอจากไปไปทวงถามหาเงินคืนก็ไม่ได้หนำซ้ำญาติที่เคยไปมาหาสู่กันก็ตัดขาดความสัมพันธ์ไม่สนใจใยดีเธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงครอบครัวของเมย์ที่เป็เพื่อนบ้านคอยดูแลถามไถ่พราวฟ้าจึงรักและเคารพพวกเขามาก เพื่อเก็บบ้านที่เป็ความทรงจำของเธอกับพ่อแม่ไว้ ั้แ่นั้นมาพราวฟ้าจึงต้องหางานทำเพื่อส่งตัวเองเรียนและผ่อนชำระหนี้ที่มี เพื่อรักษาสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ตอนนี้คือบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้เก่าๆหลังนี้ แม้จะลำบากขนาดไหนพราวฟ้าก็ไม่เคยคิดจะทิ้งการเรียน เธอหวังเสมอว่าสักวันเมื่อเธอเรียนจบ มีงานดีๆทำจะทำให้ชีวิตเธอดีขึ้นกว่านี้
“สู้ๆนะฟ้า แกเก่งอยู่แล้ว”พราวฟ้าคุยกับตัวเองในกระจกหลังจากแต่งตัวเสร็จ วันนี้เธอเลือกใส่ชุดเดรสสั้นรัดรูปสีดำตัดกับผิวพรรณที่ขาว ดวงตากลมโต ปล่อยผมยาวสลวยทำให้เธอดูสวยและเซ็กซี่มาก
“ไหวแน่นะฟ้า”
“ไหวค่ะ เพื่อเงินงานอะไรฟ้าก็ไม่เกี่ยงหรอกค่ะ ขอแค่ไม่ผิดกฎหมายก็พอ”
“ถ้าไม่ไหวอย่าฝืนนะ ถ้าเดือดร้อนจริงๆพี่ก็พอมีเงินให้ยืมอยู่”เมย์บอกพราวฟ้าอย่างเป็ห่วง เพราะใจจริงเธอก็ไม่อยากให้น้องสาวมาทำงานนี้นักเพราะเธอไม่เหมาะกับงานแบบนี้และกลัวจะไม่ทันคน แต่เพราะรายได้ค่อนข้างดีเธอจึงลองถามพราวฟ้าดู ไม่คิดว่าเธอจะตอบตกลงด้วยซ้ำ
“ฟ้าสบายมากค่ะ ฟ้าพร้อมแล้วค่ะ”พราวฟ้าสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอดก่อนบอกเมย์
“งั้นก็ไปกัน พี่พาไปแนะนำให้ทุกคนรู้จัก”เมย์พาพราวฟ้าเด็กใหม่ของร้านเข้าไปทักทายกับรุ่นพี่คนอื่นๆ ทุกคนในร้านที่ได้ฟังประวัติของเธอจากเมย์มาบ้างให้การต้อนรับเธออย่างดี
“เด็กใหม่หรอ สวยดีนี่”ก้องภพหุ้นส่วนของร้านถามเมย์เมื่อเห็นเด็กใหม่
“ค่ะบอส น้องสาวคนสนิทของเมย์เองค่ะ ่นี้ร้อนเงินเลยชวนมาทำงานด้วย แต่มาเสิร์ฟอย่างเดียวนะคะไม่รับงานอื่น”
“อืม สร้างโปรไฟล์ได้น่าสนใจดี เห็นมาหลายรายแล้วตอนแรกว่าไม่รับงานอื่น เผลอแป๊บเดียวไปเป็เด็กเสี่ยซะแล้ว”
“คนนี้ไม่เหมือนคนอื่นค่ะ เมย์ขอนะคะปล่อยให้น้องมันมาทำแค่หน้าที่นี้พอ พวกบอสก็อย่าไปยุ่งกับน้องมันเลยนะคะ”เมย์บอกบอสของตนเพราะรู้ดีว่าเขาเป็เสือผู้หญิง เห็นใครสวยๆหน่อยเป็ต้องได้ลิ้มรสทุกคน ซึ่งพราวฟ้าก็เป็ผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งผิวขาวอมชมพู ตาโต ใบหน้ารูปไข่ ปากนิด จมูกหน่อย ยิ่งใส่ชุดสีดำยิ่งขับกับผิวของเธอยิ่งทำให้ดูสวยสะดุดตามากขึ้น
“โอเค แต่ถ้าเด็กมันยั่วก็ช่วยไม่ได้นะ”ก้องภพเองถึงแม้จะเป็เสือผู้หญิงแต่ถ้าผู้หญิงไม่เต็มใจเขาก็ไม่เคยคิดจะขืนใจใคร และส่วนใหญ่แล้วก็มีแต่สาวๆที่อยากเข้าหาเขาก่อนทั้งนั้น
“คุยอะไรกัน”ภวินทร์ที่พึ่งเดินเข้ามาในร้านถามก้องภพ
“พนักงานใหม่”ก้องภพตอบเพื่อนรักพร้อมทั้งหันมองสาวน้อยในชุดสีดำ ทำให้ภวินทร์มองตามสายตาของเพื่อน
ทันทีที่เห็นสาวน้อยภวินทร์ก็มองสำรวจเธอั้แ่หัวจรดเท้าและพยายามนึกว่าเคยเจอเธอที่ไหนเพราะรู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเป็คนเดียวกันกับเด็กส่งอาหารที่พึ่งเอาอาหารไปส่งเขาที่บ้านเมื่อตอนเที่ยง
เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อบ่ายที่เธอหน้ามืดจะเป็ลมจนเขาต้องพยุงเธอไปนั่งพักที่โซฟา ภาพของสาวน้อยเรียบร้อยแสนหวานเมื่อบ่ายกับภาพของผู้หญิงที่เขาเห็นตรงนี้ช่างต่างกันลิบลับเหมือนเป็คนละคนกันเลย
“ยัยเด็กส่งอาหารไม่ใช่หรอทำไมมาอยู่นี่ได้ หึ ทำเป็อ่อนแอจะเป็ลมที่แท้ก็แค่อ่อยเหยื่อ”ภวินทร์บ่นพึมพำเพราะคิดว่าเธอแกล้งเป็ลมเพราะ้าอ่อยเขา ซึ่งเป็จังหวะเดียวกันกับที่เมย์พาพราวฟ้ามาสวัสดีบอสทั้งสอง
“ฟ้านี่บอสก้อง นี่บอสวินเ้าของ night club”
“สวัสดีค่ะ พราวฟ้าค่ะเป็เด็กเสิร์ฟคนใหม่ค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ เอ่อบอสวินฟ้าขอบคุณนะคะเมื่อตอนบ่ายที่ช่วยฟ้านะคะ”พราวฟ้าจดจำใบหน้าหล่อเหลาของเขาได้แม่น แถมยังแอบชื่นชมเขาในใจที่มีแก่ใจช่วยเหลือเธอ
“หึ อ่อยเหยื่อเก่งเหมือนกันนะ”ภวินทร์แสยะยิ้มพูดกับเธอก่อนเดินขึ้นชั้นสองไปที่ห้องทำงานทันที ทำให้ก้องภพและเมย์ยืนงงว่าเกิดอะไรขึ้น
“ฟ้ารู้จักคุณวินด้วยหรอ”
“ไม่รู้จักหรอกค่ะ แค่เคยเจอกันฟ้าไปส่งอาหารให้เขาเมื่อตอนบ่ายค่ะแล้วหน้ามืดคุณเขาก็เลยพาไปนั่งพักในบ้านค่ะ”
“อ้อ แบบนี้นี่เอง”
“เฮ้ยไอ้วินมึงรู้จักเด็กใหม่ด้วยหรอวะ”
“ไม่รู้จักแค่เคยเห็น”ยิ่งนึกเขาก็ยิ่งเจ็บใจที่เกือบหลงเชื่อมารยาหญิงอุตส่าห์เป็ห่วง และหลงคิดว่าเธอเป็เด็กเรียบร้อย น่ารัก ใสๆ
“แล้วไปเผื่อจะเอามาเป็เด็กกูจะได้ไม่ทับทางกัน”
“ผู้หญิงแบบนี้มึงยังจะเอาอีกหรอวะ”
“ถ้าได้กูก็เอา แต่เสียดายเมย์บอกว่าคนนี้แค่มาทำงานไม่รับงานอื่น”
“หึ ให้มันแน่”ภวินทร์แค่นหัวเราะ
“ฟ้าวันนี้พี่ไม่ได้กลับบ้านพร้อมฟ้านะ”
“ไม่เป็ไรค่ะพี่เมย์ ฟ้าขอตัวกลับก่อนนะคะ”พราวฟ้าลาเมย์หลังเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วและเดินไปรอรถเมล์ที่ป้ายใกล้ๆร้าน ส่วนเมย์เหลือบดูนาฬิกาข้อมือเป็เวลาตีสองแล้วก็แอบเป็ห่วงพราวฟ้าในใจ
ภวินทร์เมื่อขับรถออกมาจากร้านเพื่อกลับบ้าน สายตาเหลือบไปเห็นพนักงานใหม่ของตนกำลังก้าวขาขึ้นรถเมล์ก็นึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เขาคิดว่าคนสวยอย่างเธอน่าจะขับรถมาหรือไม่ก็มีผู้ชายมารับ ไม่น่าจะขึ้นรถประจำทางกลับบ้าน
“ดึกขนาดนี้ยังนั่งรถเมล์กลับอีกหรอ หรือจะเดือดร้อนจริงๆ ช่างเถอะจะไปสนใจทำไม”ภวินทร์พึมพำกับตัวเองและพยายามสลัดเื่เธอออกจากหัว
3K
