ฟู่เยี่ยน สาวน้อยเนตรสวรรค์ (นิยายแปล)

ตอนที่35 จบปัญหา

ทางด้านนางต่งเองยังอดสงสารลูกชายตัวเองไม่ได้เธอโผเข้าไปดูอาการของลูกชาย แล้วสบถด่าพวกฟู่ต้าหย่งอย่างสาดเสียเทเสีย

“เก่อหงจวินฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าฟู่ต้านีจะหย่ากับนาย ! ” ฟู่ต้าหย่งเหลือบมองเก่อหงจวินอย่างรังเกียจราวกับเจอแมลงตัวเหม็นน่าสะอิดสะเอียน

“ลี่ลี่และเฟินเฟินจะอยู่กับแม่ของพวกเธอด้วยนายเตรียมค่าเลี้ยงดูและค่าชดเชยไว้ให้พร้อมแล้วพรุ่งนี้ไปทำเรื่องขอหย่าที่สำนักงานได้เลย” ฟู่ต้าหย่งไม่อยากปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนี้

“พวกแกฝันไปเถอะนังคนเสียเงินเปล่าแบบนั้น กล้าดีอย่างไรมาให้ลูกชายของฉันออกเงินชดใช้ ฝันไปเถอะ !! ” นางต่งได้ยินว่าอีกฝ่ายจะให้ชดใช้เงิน เธอก็เริ่มเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมา

“ได้! งั้นต่อไปนี้ลี่ลี่และเฟินเฟินจะใช้แซ่ฟู่ ไปเขียนจดหมายตัดความสัมพันธ์กันเสียแล้วฉันจะไม่เอาเงินสักหยวนเดียว แถมยังจะจ่ายคืนให้บางส่วนด้วย ! ”

ตอนนี้เก่อหงจวินกำลังมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้าทำไมชีวิตดี ๆ ของเขาถึงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันแบบนี้ตอนนี้หมัดหนักจากฟู่ต้าอันทำให้ในหัวของเขามีแต่เสียงอื้ออึง

“เก่อหงจวินถ้านายยังเป็นผู้ชายอยู่ นายต้องตอบคำถามนี้ด้วยตัวเอง”ฟู่ต้าหย่งผิดหวังในตัวน้องเขยคนนี้มากเสียจนไม่อยากเปลืองน้ำลายกับเขาอีกแล้ว

“พี่……พี่ใหญ่ผมไม่อยากหย่า” เก่อหงจวินย่อมไม่ยอมหย่าเพราะถึงอย่างไรเขาก็คุยตกลงเรื่องราคาไว้แล้ว โดยหม้ายหวังจะคลอดลูกชายให้เขาพอถึงตอนนั้นต้องให้ภรรยาของเขาเลี้ยงดูเด็กที่จะเกิดมาครอบครัวจะได้รักใคร่กลมเกลียวและอยู่กันอย่างมีความสุข 

เขาคิดแบบนี้จึงพูดออกไปตามตรงทำให้พวกฟู่ต้าอันรู้สึกสะอิดสะเอียนและรังเกียจเขาเข้าไปใหญ่

“ดีในเมื่อไม่ยอมหย่า งั้นพวกเราก็มาคุยเรื่องผู้หญิงคนนี้กัน ! ” ฟู่ต้าอันรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะชกเขาแรง ๆ อีก !

เก่อหงจวินหดหัวด้วยความกลัวแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ยอม 

“ในเมื่อไม่ยอมหย่างั้นนายก็มีความผิดฐานลักลอบคบชู้ เราไปคุยกันที่โรงพักเถอะ”ฟู่ต้าหย่งกำลังจะเดินออกไปทันที ดูท่ามีแล้วเหมือนว่าเขาจะไปแจ้งตำรวจจริง

นางต่งรีบดึงชายเสื้อของลูกชายเก่อหงจวินถึงได้ยอมพูด

“ผมยอมหย่าแล้วแต่เด็กสองคนนั้นต้องอยู่กับผม” นางต่งและเก่อหงจวินไม่ใช่คนโง่เด็กผู้หญิงสามารถทำงานบ้านได้ไม่แน่ว่าผ่านไปอีกปีสองปีอาจขายให้พวกที่ต้องการเจ้าสาวเด็กได้

“พี่ใหญ่จะมัวเปลืองน้ำลายกับมันทำไม พวกเราไปให้สำนักงานชุมชนตัดสินเรื่องนี้กันเถอะ ! ” ฟู่ต้าอันเดินโผงผางเข้ามาเตรียมซัดหน้าเก่อหงจวิน

“ตกลงๆ หย่าก็หย่า เด็กสองคนนั้นเป็นตัวสิ้นเปลืองเงินอยู่แล้ว พวกฉันไม่ต้องการหรอก”ครอบครัวเก่อยอมจำนนแล้ว

ฟู่เยี่ยนได้ถือโอกาสนี้เขียนข้อตกลงเสร็จแล้วและผู้ใหญ่บ้านบังเอิญอยู่ที่นี่พอดี เขาจะได้เป็นพยานให้ได้

เมื่อทำสัญญาหย่าเสร็จฟู่เยี่ยนก็เดินไปหาไป๋หยู เธอย่อตัวลง แล้วหัวเราะเบา ๆ

“ทายาทชาวเหมียวก็แค่นี้ทำอะไรไว้ก็รับผลกรรมนี้ด้วยตัวเองเถอะนะ”

ถ้าความแค้นสามารถปัันเป็นก้อนได้ความแค้นและความชิงชังของไป๋หยูคงปั้นได้เป็นก้อนใหญ่แล้ว !

ทำไมกัน! ทั้งที่เกือบจะสำเร็จแล้วแท้ ๆ ! ! แต่ฟู่เยี่ยนดันมองเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่งแบบนี้ก็น่าเบื่อแย่สิ

ในตอนที่ฟู่เยี่ยนนำแม่หนอนกู่ออกมาด้านในยังมีหนอนกู่ตัวเล็กอีกสองสามตัว เธอจึงโปรยมันใส่ไปในร่างกายของไป๋หยูแม้เธอจะไม่รู้ความรุนแรงของมัน แต่ก็น่าจะทำให้อีกฝ่ายทรมานได้ไม่น้อย

เฮอะจงเพลิดเพลินไปกับสิ่งที่ตัวเองก่อไว้เสียเถอะ !

ทางด้านเก่อหงจวินโหงวเฮ้งของเขามีเกณฑ์จะได้เป็นศพในต่างแดนอีกทั้งชะตายังลิขิตให้ไม่มีลูกชายสืบสกุลแต่อาหญิงของฟู่เยี่ยนจะโชคดีและมีความสุขในภายหลัง

ฟู่ต้าหย่งที่หาเกวียนมาได้แล้วเรียกน้องชายและลูกชายของตนเองให้ไปช่วยกันขนสินสอดติดตัวของฟู่ต้านีกลับไปเมื่อเห็นว่าฟู่ต้าหย่งลากของกลับมาเต็มเกวียนหวังซู่เหม่ยที่รออยู่ที่บ้านถึงกับตกตะลึง

“พวกคุณไปตามหาตัวคนที่ทำร้ายต้านีแต่ทำไมถึงได้ขนสินสอดกลับมาแบบนี้ล่ะ ? ”

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องอื่นเลยให้เสี่ยวฮั่วเอาหนอนที่ว่านั่นออกจากตัวของต้านีก่อน”ฟู่ต้าหย่งไม่สนใจสิ่งอื่นใดแล้วตอนนี้หนอนพิษในร่างกายของฟู่ต้านีเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด

“แม่นำหม้อทั้งหมดของเรามา เตรียมไม้ขีด เมื่อหนูบอกให้แม่จุดไฟเผามันแม่ก็รีบจุดให้เร็วนะ ! ”

หลังจากตระเตรียมกับคนในครอบครัวแล้วฟู่เยี่ยนถือขวดแก้วที่ใส่แม่หนอนกู่ไว้ เมื่อเธอเข้าไปใกล้อาหญิงของเธอแม่หนอนกู่ก็ยิ่งวิ่งพล่านราวกับว่ามีแรงดึงดูดทางธรรมชาติอย่างหนึ่งระหว่างมันกับอาหญิง

และเมื่อเธอเข้าไปใกล้ฟู่ต้านีเธอก็มองเห็นว่าหนอนกู่กำลังปั่นป่วนอยู่ในเส้นเลือดฉากแบบนั้นมันทำให้เธอลืมไม่ลงจริง ๆ

ฟู่เยี่ยนถือมีดแกะสลักอันเล็กที่ฟู่ต้าหย่งให้เธอไว้แน่นอนว่ามันผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว

ตอนนี้ฟู่ต้านียังสับสนอยู่ไม่รู้ว่าหลานสาวนำมีดมาทำอะไรฟู่เยี่ยนที่เห็นจังหวะประจวบเหมาะรีบให้อาเล็กทำให้ฟู่ต้านีสลบ

ฟู่เยี่ยนให้มีดบาดปลายนิ้วของฟู่ต้านีทำให้มีเลือดสีดำไหลออกมา จากนั้นเส้นสีแดงเส้นนั้นถึงได้ค่อย ๆไหลมาทางบาดแผลที่ปลายนิ้วอย่างช้า ๆฟู่เยี่ยนรวบรวมสมาธิเพ่งมองไปยังเส้นเลือดของฟู่ต้านีถึงได้เห็นหนอนกู่จำนวนนับไม่ถ้วนไหลลงมาที่ปลายนิ้ว

เส้นเลือดของฟู่ต้านีคล้ายกับจะฉีกขาดให้ได้ฟู่เยี่ยนจึงต้องใช้มีดบาดปลายนิ้วของฟู่ต้านีที่เหลืออีก 9 นิ้ว

ในไม่ช้าหม้อที่หวังซู่เหม่ยนำมาก็เต็มไปด้วยแมลงตัวเล็ก ๆ ดูน่าขยะแขยง ครอบครัวฟู่เห็นแบบนั้นต่างก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาฟู่เซินที่ทนไม่ไหวอาเจียนออกมาทันทีภาพเหตุการณ์นี้คงทำให้เขาเข็ดขยาดกับพวกแมลงไปอีกนาน

“ตอนนี้แหละ! จุดไฟเผามันได้เลย ! ” ฟู่เยี่ยนเพิ่งจะพูดจบ ฟู่ซินก็หยิบฟืนมาจุดไฟในบ้านทันทีกลิ่นคาวกระจายไปทั่วในตัวบ้านแม่หนอนกู่ที่อยู่ในขวดแก้วส่งเสียงกรีดร้องลั่นชวนขนหัวลุก !

หนอนกู่ที่อยู่บนมือถูกกำจัดไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่ที่เท้า คราวนี้ก็ง่ายขึ้นเยอะแล้วฟู่เยี่ยนใช้มีดบาดปลายนิ้วเท้าทั้ง 10 นิ้วอย่างรวดเร็ว

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วฟู่เยี่ยนรวบรวมสมาธิตรวจดูร่องรอยของหนอนกู่ในร่างของอาหญิงอีกครั้งหากเธอไม่ทำลายมันอย่างถอนรากถอนโคน มันก็จะเกิดปัญหาตามมาอีกมากมายนับไม่ถ้วน

หลังจากตรวจดูเป็นเวลานานกว่า1 ชั่วโมง พิษหนอนกู่ได้ถูกกำจัดออกไปจนหมดสิ้นแล้วฟู่เยี่ยนเหนื่อยจนใบหน้าเริ่มซีดเซียว เธอรู้ว่าหลังจากผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไปเนตรสวรรค์ของเธอจะก้าวหน้าไปอีกขั้น

ฟู่ซินนำฟืนมาจุดไฟอย่างรวดเร็วฟู่เยี่ยนจึงนำแม่หนอนกู่โยนลงไป

ทันใดนั้นแมลงที่น่าขยะแขยงเหล่านั้นก็กลายเป็นกองขี้เถ้าสีดำ

ใบหน้าของฟู่ต้านีเริ่มกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้งฟู่เยี่ยนจึงนำน้ำจากในดินแดนต่างมิติออกมาให้เธอดื่ม

ไม่นานหลังจากนั้นฟู่ต้านีก็ได้สติขึ้นมา เมื่อครอบครัวฟู่เห็นว่าเธอตื่นแล้วพวกเขาต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก วันนี้ช่างเป็นวันที่เหนื่อยเหลือเกิน !

“พี่? ทำไมพี่ถึงอยู่ล่ะ ฉันอยู่บ้านหรือ ? ” ดูเหมือนว่าฟู่ต้านีจะจำไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่

หลังจากซักถามไปครู่ใหญ่เธอรู้สึกราวกับความทรงจำของเธอหยุดค้างไว้เมื่อครึ่งปีที่แล้วตอนนี้เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย !

ในตอนนี้เองฟู่ต้าหย่งถึงได้ตัดสินใจบอกเธอว่าเขาต้องการให้เธอหย่ากับเก่อหงจวิน นอกจากนี้เขายังเล่าให้เธอฟังถึงการกระทำที่น่าขยะแขยงทั้งหมดของครอบครัวเก่อด้วย

“พี่ฉันรู้เรื่องนี้เมื่อวานย่าของลี่ลี่คุยกับเก่อหงจวินว่าจะให้เขาหย่ากับฉันแล้วไปหาเมียใหม่

เก่อหงจวินไม่ยอมแม่เขาจึงบอกว่าก็แค่ไปหาคนคลอดลูกให้ หากได้ลูกชายก็อุ้มกลับมาบ้านให้ฉันเลี้ยงเก่อหงจวินไม่ได้พูดอะไร แต่ผ่านไปสักพัก เขาก็บอกว่าถูกใจแม่หม้ายหวังให้แม่ของเขาช่วยเป็นแม่สื่อให้

ตอนนั้นฉันวู่วามจึงโผงผางเข้าไปถามพวกเขาทั้งสองให้รู้เรื่องแต่วันต่อมาฉันก็ตกอยู่ในสภาพมึนงงจนถึงตอนนี้

คิดว่าเก่อหงจวินและแม่หม้ายหวังคงได้เสียกันแล้ว”ฟู่ต้านียากจะปกปิดความเสียใจนี้ได้ เพราะถึงอย่างไรเธอและเขาก็เคยรักกัน

ครอบครัวฟู่มองหน้ากันที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ดูเหมือนพวกเขาคงคิดว่าในเมื่อมันเกิดเรื่องขึ้นแล้วฉะนั้นก็ทำให้เรื่องราวมันไปให้ถึงที่สุด

“ต้านีเธอรู้ที่มาที่ไปของไป๋หยูไหม ? ” ระหว่างทางฟู่เยี่ยนได้เล่าให้พวกเขาฟังถึงเรื่องที่ไป๋หยูเป็นคนวางพิษหนอนกู่

“เธอเป็นลูกสาวป้าเล็กของเก่อหงจวินเมื่อก่อนเธอแต่งงานไปอยู่ทางตอนใต้ของประเทศแต่ต่อมาเธอหย่ากับสามีและพาลูกชายลูกสาวกลับมา หลังจากป้าของเขาตายไปป้ามีแค่เธอที่เป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เธอจึงถูกยกให้แต่งงานกับเก่อหงปิง”ฟู่ต้านีเสียเลือดมากเกินไป ตอนนี้เธอพยายามควบคุมสติไม่ให้สลบไปอีกครั้ง

“ไป๋หยูน่าจะเป็นผู้สืบทอดหนอนกู่จากเผ่าเหมียวแต่เธอไม่ชำนาญในวิชา ในตอนที่หนูนำหนอนกู่ออกมาจากร่างกายของเธอเธอไม่มีแม้แต่ของขลังคุ้มกันร่างกายหากเธอไม่ตายก็คงมีชีวิตไม่ต่างจากตายทั้งเป็น ! ” ฟู่เยี่ยนรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้วางพิษหนอนกู่ใส่ในร่างกายของเก่อหงจวินและแม่ของเขาพวกเขาจะได้รู้รสชาติความเจ็บปวดของมันบ้าง !

ฟู่ต้านีมองไปยังหลานสาวของตนเองเธอไม่เจอเสี่ยวฮั่วนานแล้ว หลานสาวของเธอเก่งขนาดนี้เชียวหรือ !

“พี่แล้วลี่ลี่กับเฟินเฟินล่ะ ? ”

“เสี่ยวฉุ่ยพาพวกเธอสองคนไปนอนแล้วรอให้ตื่นก่อนค่อยว่ากัน” หวังซู่เหม่ยเห็นว่าใบหน้าของน้องสาวสามีดูไม่สู้ดีเธอจึงเริ่มด่าทอสาปแช่งครอบครัวเก่ออยู่ในใจอีกครั้ง

“พี่สะใภ้ฉันมาทำให้พวกพี่ต้องลำบากแล้ว”

“อย่าพูดเรื่องนี้เลยครอบครัวเก่อมันสารเลว เธออยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวพี่จะไปเก็บกวาดห้องฝั่งตะวันตกให้

พี่ของเธอบอกแล้วว่าหลังจากนี้ลี่ลี่และเฟินเฟินจะเปลี่ยนมาใช้แซ่ของเธอ พวกเธอจะกลายเป็นลูก ๆ ของคนครอบครัวฟู่ ไม่เกี่ยวข้องกับเก่อหงจวินอีก

ดูแลสุขภาพให้ดีแล้วค่อยคุยกันเรื่องอื่นพรุ่งนี้ไปทำเรื่องหย่าเรียบร้อยแล้ว ค่อยให้หมอหม่าจัดยาจีนให้กินบำรุงร่างกาย”

“ต้านีนี่คือหนังสือหย่า เธออ่านดูสิ” ฟู่เยี่ยนมอบกระดาษแผ่นนั้นให้พ่อของเธอนานแล้ว

ฟู่ต้านีอ่านหนังสือหย่าพลางรู้สึกเศร้าใจแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีสติดีครบถ้วน

“พี่พี่สามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ เมื่อผมแต่งงาน พี่ค่อยมาอยู่กับผมก็ได้”

“ไร้สาระภรรยาของนายอยู่ไหนล่ะ ? ” ฟู่ต้านีรู้ดีว่าน้องชายกำลังช่วยให้เธอหันเหความสนใจ

ไม่น่าเชื่อที่หนอนกู่สามารถเปลี่ยนบุคลิกคนได้ตอนนี้ฟู่ต้านีกลายเป็นปกติมากขึ้นแล้ว

ไม่นานลี่ลี่และเฟินเฟินก็ตื่นนอน พอตื่นมาก็รีบออกมาหาแม่ของตนเองเมื่อสองพี่น้องได้ยินว่าไม่ต้องกลับไปบ้านหลังนั้นอีกแล้ว สองพี่สองก็ดีใจมาก

“พ่อไม่เคยรักหนูกับน้องสาวเลยแถมยังทำไม่ดีกับแม่ด้วย ต่อไปนี้พวกเราไม่ต้องกลับไปบ้านหลังนั้นแล้วใช่ไหม ? ยอดเยี่ยมไปเลย! ” ลี่ลี่เพิ่ง 10 ขวบ กำลังเป็นวัยน่ารักสดใส พอเธอมาอยู่ที่บ้านครอบครัวฟู่เธอก็สดใสขึ้นมาก

ฟู่ต้านีกอดลูกสาวทั้งสองราวกับสมบัติที่หายไปและหลั่งน้ำตาโดยไม่รู้ตัว

ครอบครัวฟู่ออกจากห้องไปเช่นกันเพื่อให้สองแม่ลูกได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

เนื่องจากยังไม่ได้กินข้าวเย็นกันอีกทั้งเวลานี้ก็คงทำได้แค่ก๋วยเตี๋ยวสักหม้อดังนั้นทั้งครอบครัวจึงทำบะหมี่กินกัน

ระหว่างมื้ออาหารทุกคนมีความสุขมากที่จบปัญหาคาใจได้เสียที