“กึก”
เสียงบานประตูห้องประชุมใหญ่ถูกเปิดออก
โนวาหยุดยืนอยู่หน้าประตู ‘ที่นี่มัน…’ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ
‘ตื่นเต้นจัง…’ โนวาก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงขนาดใหญ่
ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหรา โคมไฟคริสตัลระย้าทรงสูงประดับเพดาน เปล่งแสงสีขาวนวลสาดส่องลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวสะอาด ผนังห้องตกแต่งด้วยผ้าไหมสีแดงเข้ม ประดับด้วยภาพวาดอัศวิน ั เทพธิดา และฉากา
“อลังการ ยิ่งใหญน่าเกรงขาม” เขามองโต๊ะไม้ขนาดใหญ่รูปทรงสามเหลี่ยมที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีขวดน้ำ แก้วไวน์ กระดาษ และปากกาวางเรียงราย ‘ห้องนี้มันใหญ่กว่าห้องประชุมของพ่อหลายสิบเท่าเลยแฮะ’
‘มันก็น่าเกรงขาม…’ โนวาััได้ถึงบรรยากาศกดดัน
โนวามองเห็นคนมากมายยืนอยู่ พวกเขาหันมามอง “พวกเขากำลังจ้องมองฉัน” โนวารู้สึกอึดอัด
‘ทุกคนเป็ใคร…’ เขากวาดสายตามอง
‘นักรบ พ่อค้า นักวิจัย’ สายตาของเขากวาดไปทั่ว มองไปที่ชายในชุดเกราะที่ยืนอยู่ด้านหลัง ‘ผู้ใช้เส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 2 และ 3 สินะ’
เขามองไปที่หญิงสาวเผ่าเอลฟ์ในชุดหรูหรา ‘อืม เส้นทางรุ่งอรุณ น่าจะเป็ ขั้นที่ 3’
เขามองเห็น… ชายคนหนึ่งกำลังอ่านหนังสือ ‘เส้นทางประกายแสง ระดับ 2 น่าจะ’
โนวารีบหลบสายตา
‘ใครเป็มิตร? ใครเป็ศัตรู?’ เขาคิด
‘ระบบ…’
“ระบบแสดงสถานะ”
“ระบบสถานะ: ไม่สามารถตอบได้”
“ฮึ” โนวาถอนหายใจ
โนวาเริ่มกังวล ‘ทำไงดี?’
‘ถ้าฉันทำอะไรผิดพลาด… ละ?’
“ทำตัวให้เป็ธรรมชาติ อย่าตื่นเต้น โนวาน” เขาบอกกับตัวเอง ‘จำไว้ว่า ฉันไม่ใช่ผู้ร้าย’
โนวาเดินไปที่โต๊ะประชุม เขามองไปรอบๆ พยายามไม่สบตากับใคร
เขาเหลือบมองอเล็กซ์ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ ใกล้ๆ กับหน้าต่าง
‘เขาดูสง่างาม’ โนวาคิด ‘มีสง่าราศีของผู้นำ…’
“โนวาน!” อเล็กซานเดอร์โบกมือเรียก เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน
“มานั่งตรงนี้” เขาผายมือไปที่เก้าอี้ข้างๆ ตัวเขา “สบายดีรึเปล่า?”
“เธอเป็ไงบ้าง?” เขาถามต่อ “แผลหายดีรึยัง?”
โนวารีบเดินไปหา “ดีขึ้นมากแล้วครับ”เขาตอบ
“ขอบคุณที่ช่วยผมมาตลอด” โนวายิ้มเล็กน้อย
“ไม่เป็ไร โนวาน” อเล็กซ์พูดเสียงเบา “ฉันผิดเองที่เกิดเื่แบบนี้”
โนวานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ อเล็กซานเดอร์
โนวาเหลือบมองคนรอบข้าง “เงียบ…“บรรยากาศตึงเครียดชะมัด” เขาเริ่มกังวล
โนวามองไปที่ด้านหลังของอเล็กซ์ “คุณโซเฟีย…” เขามองหญิงสาวที่ไว้ผมหน้าม้า ‘วันนี้เธอดูเครียดๆ…’
จินและฮงยืนอยู่ไม่ไกลจากโซเฟีย ทั้งคู่สวมชุดคลุมสีดำเช่นเคย “จิน ฮง” เขาพยักหน้าให้ทั้งคู่
“ไง! โนวาน” จินโบกมือให้
‘ดูเหมือนพวกเขาจะสบายดี ต่างจากคุณโซเฟีย…’
และ…
‘ชายคนนั้น ใครกัน?’
ชายคนนั้น… สูง รูปร่างผอม ผิวซีด เขามีผมสีเทาเงินตัดสั้น สวมชุดสูทสีดำและเนคไทสีแดง
ชายคนนั้นนิ่งเงียบ “มือของเขากำลัง…” โนวาเห็นแหวนรูปหัวกะโหลกสีดำขลับที่ชายคนนั้นสวมอยู่
เขาขยับนิ้วโป้งลูบแหวนเบาๆ ‘ท่าทางของเขา…ดูไม่น่าไว้ใจ…’ ดวงตาสีเทาเ็าจ้องมองโนวา
โนวาััได้ถึงแรงกดดัน ‘น่ากลัว…’
โนวารีบเบี่ยงสายตา ‘เขาแข็งแกร่งกว่าโซเฟีย’
“ระบบคนนั้นเป็ใคร?”
“ข้อมูล: ไม่สามารถตอบได้”
‘ฉันควร…’ โนวาครุ่นคิด ‘ถามอเล็กซ์ดีไหม?’
‘หรือว่า…ไม่ดีกว่า’ เขาไม่แน่ใจ
โนวาหันไปมองลูเซียน่าที่นั่งไขว่ห้าง เหมือนกับแมว เธอดูแตกต่างจากตอนที่เจอที่ลานฝึกโดยสิ้นเชิง
‘เธอดูสง่างาม’ ลูเซียน่าสวมชุดนักวิจัยสีขาวสะอาด เธอไม่ได้อ่านหนังสือเหมือนทุกที ‘สงสัย… เธอคงอ่านจบไปหมดแล้วมั้ง…’ โนวาคิด
’เธอดูเยือกเย็น สงบนิ่ง และดูเป็ผู้นำ น่าเกรงขาม’
‘ไม่เหมือนตอนนั้นเลย…’
โนวาแอบมองเห็นตุ๊กตาตัวเล็กๆ ซ่อนอยู่ภายในเสื้อคลุมของลูเซียน่า “หืม? ตุ๊กตา?”
‘ตุ๊กตา?’ โนวาขมวดคิ้ว
‘อะไรกัน?’ โนวารู้สึกประหลาดใจ ‘ตุ๊กตาไหมพรม?’ โนวาสังเกตตุ๊กตาทั้ง 3 ตัว
’ตุ๊กตาตัวใหญ่ ผมสีน้ำตาลยืนตัวตรง เหมือนอเล็กซ์?’
’ส่วนตุ๊กตาผมสีบลอนด์สว่าง เหมือนเซเรียน’
’และตุ๊กตาตัวสุดท้ายไว้ผมหน้าม้า หูหางหมาป่า ถือขวาน…เหมือนโซเฟีย!?’ โนวาใ ‘ตุ๊กตาพวกนี้’
‘ทำไม’ โนวาขมวดคิ้ว ‘เธอถักตุ๊กตาพวกนั้นหรอ…’
โนวารีบเบนสายตา หันไปมองเซเรียน
‘เขากำลัง…’ โนวาแอบสังเกต ‘คุยกับผู้ชายข้างๆ’
เซเรียนนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้จิบไวน์ ‘เขาดูเบื่อหน่าย’
“หา!?”
‘ทำไมเขา…’ โนวาเบิกตากว้าง ‘ลีโอ!’
ลีโอยืนยิ้มมองมาที่โนวา
’นายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย!?’
“เอาล่ะ!” เสียงปรบมือดังขึ้น 1 ครั้ง ภายในห้องประชุมที่เงียบสนิท
โซเฟียยืนมองทุกคนในห้องประชุม
“เริ่มการประชุมได้”
"เอาล่ะ!" อเล็กซ์พูดขึ้น "ในวันนี้…" เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง
“เราจะมาสรุปสถานการณ์และปัญหาที่เกิดขึ้น รวมถึงหาทางออกให้กับเมืองของเรา”
’ในที่สุดการประชุมก็เริ่มซะที’ โนวาคิด เขามองคนมากมายในห้องประชุม
“เื่แรก…“ อเล็กซ์จ้องมองไปที่โนวาน “เกี่ยวกับโศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ“
อเล็กซานเดอร์พูดชื่อโนวา "โนวาน แบคเวิร์ด” เสียงของเขาดูเคร่งขรึม
“พวกเราทุกคน้าฟังความจริง" เขาสบตากับโนวา "เกี่ยวกับเื่ราวที่เกิดขึ้นที่ป่าจันทรา "
“บอกฉันมา…เธอเห็นอะไรมาบ้าง?"
“เธอรู้อะไรบ้าง?”
"จงบอกความจริงทั้งหมดที่เธอรู้มา” สายตาของอเล็กซานเดอร์เต็มไปด้วยความคาดหวัง
“เอิ่ม…" โนวารู้สึกกดดัน มือเย็นเฉียบ เขากลืนน้ำลาย
“ครับ…ผมจะเล่าทุกอย่าง” โนวาสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์
...
“หลังจากนั้น” โนวาเล่าต่อ “เขาหัวเราะ และประกาศตัวเองว่าเป็สายลับของสมาคมพ่อค้า แล้วเริ่มฆ่าคนอื่น…”
“โกหก!”
“ไอ้เด็กนี่! มัน…!!” ลูกน้องของเซเรียนลุกขึ้นยืน ะโอย่างโกรธจัด
เขาชี้นิ้วไปที่โนวาน “แก! ใส่ร้ายพวกเรา!!!”
“นั่นสิ นั่นสิ!” ชายอีกคนพยักหน้า
“แกกุเื่ขึ้นมาล่ะสิ”
“พวกเราไม่มีทางทำแบบนั้น…”
“นั่งลงซะ!!!” เซเรียนตวาดลูกน้อง “อย่าลืมตัว!!!” เขากำหมัดแน่น เส้นเืปูดโปน
“ยังไม่ถึงเวลาที่พวกคุณต้องอ้าปากนะครับ” เซเรียนพูดเสียงต่ำกับลูกน้อง
เขายิ้มเ็า “อย่าทำตัวโง่เขลาให้คนอื่นเขาเห็น…” เขาจ้องมองอเล็กซ์ “จริงไหมครับ? คุณอเล็กซ์”
“สงบสติอารมณ์กันหน่อยเถอะ” เซเรียนแสยะยิ้ม
“การแสดงอารมณ์ที่รุนแรงมันไม่ดีต่อสุขภาพ” เขาเว้นจังหวะ “และจิตใจด้วย” เซเรียนจ้องมองโนวา
โนวารู้สึกกดดัน ‘เขาจ้องมองฉัน…’
‘สายตาของเขาน่ากลัว เป็แววตาของนักล่า’
โนวาพยายามสงบสติอารมณ์
“อารากอส ผมคิดว่า” โนวาพยายามเล่าต่อ “คำพูดของเขา ท่าทางของเขา มันแปลกๆ …’
ลูเซียหรี่ตาลง “แปลกๆ เหรอ…? หมายความว่าไง โนวาน?”
“นายกำลังจะบอกว่าอารากอสไม่ใช่คนของสมาคมพ่อค้า…อย่างงั้นเหรอ…?”
“จะบอกว่ามีคนที่ชักใยอารากอสอยู่เื้ังั้นหรอ?” ลูเซียน่าถาม
“ผมไม่แน่ใจ” โนวาพยักหน้า
“แต่ผมคิดว่าอารากอสเขา เขาตั้งใจให้โดนจับได้”
‘นั่นสินะ…’ อเล็กซ์ครุ่นคิด
“พูดจาเหลวไหล!!!” ลูกน้องของอเล็กซานเดอร์สบถออกมา
“อารากอสมันมั่นใจในพลังของตัวเองมากเกินไป มันเลยประกาศตัวแบบนั้น”
“มันคงอยากจะเล่นสนุกกับการฆ่าเท่านั้น คนบ้าแบบมัน…”
“ใช่” คนของพูดเสียงหนักแน่น “พวกเราได้รับข้อความจากครูฝึกคนหนึ่งก่อนที่เขาจะตาย”
“หลักฐานทั้งหมดมันชี้ไปที่สมาคมพ่อค้า!”
เซเรียนแสยะยิ้ม ‘เอาอีกแล้วสินะแล้วสินะ…’
ลูเซียน่าหรี่ตาลง “นายทำได้ยังไง…โนวาน?”
“บอกฉันมาสิโนวาน นายทำยังไงถึงรอดมาได้?”
“เด็กขั้นที่ 1 อ่อนแออย่างนาย รอดชีวิตจากไททันออร์คลอร์ดได้ยังไง?” ลูเซียย้ำคำ
“นั่นสินะ คุณที่เป็เพียงขั้นที่ 1 และธรรมดาต้องเอาชีวิตรอดจากเส้นทางโลหิตอัคคีขั้นที่ 4” เซเรียนพูดเสริม “แล้วยังรอดมาได้”
“ทำไม?” เซเรียนโน้มตัวเข้ามาใกล้ “บอกผมมาสิ คุณโนวาน…”
“ทำไมคุณถึงรอดมาได้?”
โนวารู้สึกอึดอัด ‘สายตามากมาย…’
‘ทุกคนกำลังจ้องมองมาที่ฉัน…’
‘…’
“ผมโดดลงมาจากหน้าผาตกลงมาที่รังของวิสเปอร์เบิร์ด” โนวากลืนน้ำลาย "จากนั้นก็ใช้ความรู้ที่มีวางแผน..."
“วางแผน? ฮ่า ๆๆๆ!” ลูกน้องของอเล็กซ์หัวเราะลั่น
“เด็กอย่างนายวางแผน?”
“แผนอะไร? ฮ่าๆๆ! อย่าตลกไปหน่อยเลย”
“เงียบ!”
อเล็กซานเดอร์พูดเสียงแข็ง “หยุดหัวเราะได้แล้ว”
“ความรู้และการวางแผนเป็สิ่งที่สำคัญ โดยเฉพาะใน The Cube แห่งนี้”
‘คุณอเล็กซ์…’ โนวามองอเล็กซ์
“มันเป็สิ่งที่สำคัญใน The Cube แน่นอนครับ” เซเรียนพยักหน้า “แต่ผมว่า…”
เซเรียนโน้มตัวมาใกล้ “มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น…จริงไหมครับ?”
ลูเซียน่ายกแก้วน้ำขึ้นมาจิบ “ฉันเห็นด้วยนะ โนวาน”
“มันไม่มีเหตุผลที่เด็กขั้นที่ 1 จะรอดจากไททันออร์คลอร์ดมาได้ ต่อให้จะวางแผนหรือมีความรู้ในการเอาตัวรอดมากแค่ไหน มันไม่มีทาง”
“อารากอสเขาใช้พลังเส้นทางโลหิตอัคคีขั้นที่ 4 ได้นะ”
โนวานิ่ง ‘ทำไมทุกคนถึงไม่เชื่อฉัน ฉันพูดสิ่งที่รู้ออกไปหมดแล้วแท้ๆ’
“พวกคุณคิดว่าผมโกหกเหรอ?”
อเล็กซานเดอร์มองโนวาน แววตาสงบนิ่ง
“โนวาน…ฉันเชื่อในตัวเธอ โนวาน” อเล็กซ์พูดเสียงเบา “ฉันมั่นใจว่าเธอไม่ได้โกหก”
เขามองเซเรียนและลูเซียน่า “ถ้าเป็แบบนี้คงจะตัดสินอะไรไม่ได้”
“เอาล่ะ เื่อารากอสเป็คนของสมาคมการค้าหรือไม่ คงต้องเลื่อนออกไปก่อน” เขาประกาศ
“ตอนนี้การตามหาอารากอสคงสิ่งที่สำคัญที่สุดแล้วล่ะ”
“แล้ว… พวกคุณตามล่าอารากอสไปถึงไหนแล้วล่ะครับ?” เซเรียนถาม “พบข้อมูลอะไรที่จะพิสูจน์ได้บ้างไหมว่า…”
เขาเว้นจังหวะ “…เขาเป็คนของผมจริง ๆ”
โซเฟียมองไปที่เซเรียน “พวกเราส่งทีมค้นหาไปแล้ว”
“แต่ไม่พบร่องรอยของเขาเลย” เธอหยิบแผนที่ออกมาวางไว้บนโต๊ะ “ไม่มีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับอารากอส”
“ไม่มีแม้กระทั่งรอยเท้า…เขาหายตัวไป…” เหมือนหายไปในอากาศ
“อืม…” อเล็กซ์พยักหน้า “คงต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม”
“ลูเซียน่า…เอาเอกสารทั้งหมดเกี่ยวกับอารากอสมา”
“เอเม็ธรบกวนหน่อย…” ลูเซียน่าเรียกผู้ช่วย
เอเม็ธลุกขึ้นยืน “ครับ”
เขาโค้งตัว แล้วเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำจำนวนมากออกมาจากกระเป๋า เอเม็ธเดินถือแฟ้มเอกสารมากองเอาไว้บนโต๊ะประชุม
“ทั้งหมดนี้ คือข้อมูลที่พวกเรารวบรวมมาได้เกี่ยวกับอารากอสครับ”
“เริ่มอ่าน” อเล็กซ์มองทุกคนในห้องประชุม
ทุกคนเปิดแฟ้มเอกสาร อ่านรายงานการสืบสวน
…
ข้อมูลมากมายถูกเปิดเผย
รูปถ่าย แผนที่ บันทึก
‘ชื่อ: อารากอส ชื่อปลอม’
‘ไม่มีใคร รู้ชื่อจริงของเขา…’
‘เขาปรากฏตัวครั้งแรกในนิวโฮป เมื่อ 1 ปีก่อน’
‘พลังเส้นทางโลหิตอัคคีขั้นที่ 4… เส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 1…’
‘สองเส้นทาง… พวกหายาก…?’
‘เขาแข็งแกร่ง…’
‘…ความสามารถพิเศษ: เชี่ยวชาญการรบ อาวุธ การฆ่า…’
‘…เขารู้กำหนดการฝึกเป็อย่างดี…’
‘มีคนคนในสมาคมทรยศบอกข้อมูล’ โนวาคิด
‘…ไม่มีใครสนิทกับเขา…’
‘…ไม่มีใครรู้ชีวิตส่วนตัวของเขา…’
‘…ห้องพักว่างเปล่า…’
‘เขามีแผนการมาั้แ่แรกสินะ…’
‘ข้อมูลเกี่ยวกับอารากอส…’
อเล็กซ์ปิดแฟ้มเอกสารลง “แทบจะไร้ประโยชน์” เขาถอนหายใจ ‘มีข้อมูลน้อยเกินไป’
อเล็กซ์มองไปรอบๆ ห้อง “ถ้าอย่างนั้นไม่มีทางเลือก…”
เขาตัดสินใจ “พวกเรา… จะจัดตั้งทีมค้นหาอย่างเต็มกำลัง”
“ฉัน้าความร่วมมือ” เขามองไปที่ลูเซียน่า “…จากสมาคมนักวิจัย”
“ฉัน้าให้คนของพวกคุณช่วยฉันในการตามหาอารากอส”
“เื่นี้มันค่อนข้างละเอียดอ่อน…” อเล็กซ์มองไปที่เซเรียน
“พวกคุณสมาคมนักวิจัยเป็กลางมากที่สุด ในตอนนี้”
“แล้วคนของผมล่ะ คุณลืมพวกเราพ่อค้าแล้วเหรอ?” เซเรียนถาม
“ผมก็อยากหาตัวคนร้ายที่ทำให้สมาคมของผมต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง…แล้วลงโทษมันซะ”
เขาหรี่ตาลง “ผมจะไม่ปล่อยให้คนที่อยู่เื้ัลอยนวลแน่นอน”
อเล็กซ์มองไปที่เซเรียนด้วยแววตาที่ไม่ไว้วางใจ“ผมขอปฏิเสธ”
“จนกว่าจะได้หลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของคุณ”
“ช่างน่าเสียดายจริงๆ…” เซเรียนถอนหายใจ
“การจัดตั้งทีมค้นหาจะเริ่มในวันพรุ่งนี้” อเล็กซ์กล่าว “หวังว่าคงไม่สายเกินไป”
อเล็กซ์มองไปที่ลูเซียน่า “คุณลูเซียน่า คุณจะเป็ผู้นำทีมค้นหา”
“พวกเรา นักรบ นักวิจัย” อเล็กซ์มองโนวาน
“ส่วนเธอ โนวาน เธอก็ต้องเข้าร่วมด้วยเช่นกัน”
“สถานที่ลานหน้าปราสาท พรุ่งนี้ 7 โมงเช้า”
อเล็กซานเดอร์พูด “เตรียมตัวให้พร้อม”
“พรุ่งนี้เราจะวางแผนแผนการตามล่า…”
“งั้นก็ จบการประชุม”
อเล็กซ์กล่าวจบ ผู้คนในห้องประชุมเริ่มลุกขึ้นยืน
“การประชุมคงจบลงแล้วสินะ” โนวาคิด
“เช่นนั้น…ผมขอตัวก่อนนะครับ” เซเรียนโค้งหัวให้กับอเล็กซ์ และเดินมาหาโนวา
“คุณโนวาน…” เซเรียนยิ้มอย่างสุภาพ “ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ”
“การที่คุณรอดชีวิตมาได้ แสดงให้เห็นว่าคุณไม่ได้พึ่งแค่โชคอย่างเดียว…”
เซเรียนโน้มตัวเข้ามาใกล้ โนวาััได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาแพง
“ผมสนใจคุณมากเลยล่ะ”
“สนใจ…?” โนวาเลิกคิ้ว
“คุณสนใจที่จะเข้าร่วมกับสมาคมพ่อค้าของผมไหมครับ?”
“ถ้าเกิดคุณสนใจ…” เขาแสยะยิ้ม “พวกเรายินดีต้อนรับคนที่มีความสามารถแบบคุณแน่นอน…”
เซเรียนยิ้ม “ผมสัญญาว่าจะดูแลคุณเป็อย่างดี”
โนวามองเซเรียน ‘เขากำลัง… ชวนฉัน…’ โนวาลังเล
“ขอโทษด้วยนะคะ คุณเซเรียน” ลูเซียน่าเดินเข้ามา “ฉันคิดว่า…”
“เขาเหมาะกับสมาคมนักวิจัยมากกว่า” เธอจ้องมองเซเรียนพลางใช้นิ้วลูบหูตัวเองเบาๆ “เด็กคนนี้…”
“เขามีความอยากรู้อยากเห็น ความมุ่งมั่น และ… พร์…”
‘เธอ…’ โนวามองลูเซียน่า
เซเรียนหัวเราะเบาๆ “ฮึ ๆๆ ผมเข้าใจที่คุณลูเซียพยายามจะพูด…”
“เขาคงเหมาะที่จะเป็นักวิจัยสินะครับ”
“ใช่!” ลูเซียน่ายิ้ม “คนอย่างเขานะ…”
“เหมาะจะเป็นักวิจัย หรือไม่ก็ผู้ช่วยของฉัน” ลูเซียน่ามองไปที่โนวาน ‘เขาน่าสนใจ’
เซเรียนถอนหายใจ
“จริงสิ” เซเรียนจ้องมองโนวา “เขามีร่องรอยจิตใจบอบช้ำ…จากการเกือบถูกอารมณ์ครอบงำ…”
“เขาคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะบำบัดจิตใจได้”
‘บำบัด…?’ โนวาคิด
“เด็กคนนี้เป็ตัวแปรที่น่าสนใจ” เซเรียนพูดเสียงเรียบ “เขาคู่ควรกับการเป็…”
เซเรียนหรี่ตา “คนของผม”
“ถ้าอย่างนั้น” เซเรียนหันหลัง
“ก็ขอให้โชคดีนะครับ” เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไป
“หวังว่าเราคงได้ร่วมงานกันนะ โนวาน” ลูเซียพูดเสียงเบา
“แล้วก็อย่าลืมไปหา นักจิตบำบัดด้วยนะ” เธอพูดเสียงเบา
“นักจิตบำบัด?…” โนวามองตามเธอไป ‘เธอหมายถึงอะไร…’ โนวาพยายามหาคำอธิบาย
“โนวาน” อเล็กซานเดอร์เรียกโนวาน
“หัวหน้า” โซเฟียเรียกอเล็กซ์ “ฉันมีเื่จะรายงาน”
“เอาไว้ก่อน…”
“ข้อมูลเส้นทางไป Great Field” โซเฟียมองไปที่อเล็กซ์
‘ข้อมูลเส้นทาง…’ โนวาคิด ‘ไป Great Field…’
อเล็กซานเดอร์พยักหน้า “งั้นฉันไปกับเธอก่อน โซเฟีย”
“อัล! นายก็มาด้วย”
“เดี๋ยวฉันกลับมา โนวาน”
“เธอรออยู่ตรงนี้แป๊ปนึง เดี๋ยวฉันมาคุยด้วย” อเล็กซ์มองโนวา และเดินออกไป
‘เขาวางแผนอะไรกันแน่…?’ โนวาครุ่นคิด เขามองอัล ชายคนนั้น… หันมามองเขม่นใส่โนวาน
ก่อนจะเดินจากไป
“โนวาน!!!”
“เอ่อ!?” โนวาสะดุ้ง
“เฮ้ โนวาน!”
“ลีโอ…?”
“เป็ไง กับการป้องกันฟิลด์ครั้งแรก!” ลีโอ… วิ่งเข้ามาหา “นายเป็อะไรรึเปล่า?” เขาถาม ลีโอมองโนวาด้วยความเป็ห่วง
“ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง”
ลีโอยื่นถุงผ้าให้โนวา “นี่ขนมที่ฉันทำมา เอาหน่อยไหม?”
“ขอบใจ” โนวารับถุงผ้ามา
“แล้วลีโอ ทำไมนายถึงมาอยู่นี่ได้?” โนวามองลีโอ
“ฉันเป็น้องบุญธรรมของเซเรียนน่ะ นายไม่รู้เหรอ?”
‘ไม่รู้’ โนวาส่ายหน้า ‘ไม่เห็นจะเคยได้ยินเลย’
“อ่า ฉันต้องไปแล้วล่ะ” ลีโอโบกมือ “ไว้เจอกันโนวาน”
“แล้วอย่าลืมกินขนมล่ะ” ลีโอยิ้ม
‘น้องบุญธรรม?’ โนวามองตามลีโอไป
‘…’
“โนวาน” อเล็กซานเดอร์เดินเข้ามา
“โทษทีที่ให้รอ พอดีโดนโซเฟียเรียกตัวไป” อเล็กซานเดอร์ยิ้ม “โซเฟียกำลังยุ่งกับการตามสืบข้อมูลเกี่ยวกับอารากอสอยู่”
“อืม เธอดูยุ่งมาก” โนวายิ้มแห้งๆ
“จริงสิ โนวาน ฉันมีเื่สำคัญจะคุยกับนาย” อเล็กซ์พูด
“ฉันได้ยินมาว่าเธอทำหน้าที่ได้ดีในการปกป้องฟิลด์ครั้งแรก” เขามองโนวานด้วยความชื่นชม
“ขอบคุณครับ”
“การปกป้องฟิลด์…” อเล็กซ์พูด “มันไม่ใช่งานง่าย”
“ฉันรู้สึกขอบคุณทุกคนที่สู้ ที่สละชีวิต”
“จริงสิ โนวาน” อเล็กซานเดอร์มองโนวาน แววตาจริงจังขึ้น “แล้วพวกเขาเป็ยังไงบ้าง”
อเล็กซ์พูดต่อ “เธอสังเกตเห็นอะไรผิดปกติรึเปล่า? พวกเขาทำตัวแปลกๆ บ้างไหม?”
“ไม่มีครับ”
“งั้นเหรอ…” อเล็กซานเดอร์พยักหน้า “งั้นก็ดีแล้วล่ะ แต่อย่าเพิ่งวางใจ”
“ระวังตัวด้วยโนวาน” เขาตบไหล่โนวานเบาๆ
“คุณอเล็กซ์” โนวาถาม “พวกคุณมีแผนอะไรกันแน่?”
อเล็กซ์ส่ายหน้า “เป็ความลับ”
“ฉันไว้ใจนายโนวานแต่เื่นี้ยังไม่ถึงเวลา...” พออเล็กซ์พูดจบก็ขอตัวไปทำงานต่อ
โนวามองอเล็กซ์เดินออกจากห้อง ‘แล้ว… ฉันควรจะทำยังไง…?’
โนวารีบเดินกลับไปที่ห้องพัก ‘พรุ่งนี้…ฉันต้องไปทีมค้นหา…’
‘ฉันต้องเตรียมตัว…’
เขาทรุดตัวลงนอนบนเตียงหลับตาลง
‘ทุกอย่างมัน…’
‘เหนื่อย…’
บทที่ 15 "การประชุมใหญ่"
ค่าความชอบปัจจุบัน: 5
ค่าความชอบ: 15
*หมายเหตุ: ค่าความชอบ คือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่าน ทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราว ค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1 บท จะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
5K
![ซีรีส์ซิง 7 | เพื่อนโดนพ่อ [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772043476_90157645.webp)
![[จบ] เกิดใหม่ครานี้เพื่อกลับมาแก้แค้น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718092922_52866837.webp)
