บทที่ 2 (1/2)
ข้าขอเถิดนะ (1) ( มี nc นิด ๆ นะเ้าคะ)
อวิ่นเฟยหยวนหรี่ตาขึ้นมองเมื่อรับรู้ได้ถึงอาการสั่นไหวเพิ่มขึ้นของร่างบาง พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงหลับตาเขาจึงตัดสินใจจับมือทั้งสองข้างของอวิ่นซงถิงขึ้นมาโอบรอบคอแล้วอุ้มนางขึ้นนั่งบนโต๊ะ โดยที่ริมฝีปากของเขายังคงไม่ผละออกจากริมฝีปากของนาง
หลังจากนั้นอวิ่นเฟยหยวนก็ขบเม้มริมฝีปากอิ่มทั้งบนและล่าง เรียวลิ้นร้ายปาดเลียไปตามรอยแยก ระหว่างนั้นฝ่ามือหนาก็ยกขึ้นมาแตะเบา ๆที่ปลายคาง แล้วใช้ปลายนิ้วโป้งกับปลายนิ้วชี้บีบพวงแก้มนุ่มจนริมฝีปากอิ่มเผยอออก
เรียวลิ้นร้ายที่ตามไล้เลียอยู่ไม่ห่างพอสบโอกาสก็รีบสอดแทรกเข้าไปฉกชิมความหอมหวาน และไล่เกี่ยวรัดลิ้นเล็ก ๆของร่างบาง
“อื้อ...” อวิ่นซงถิงครางประท้วง พร้อมกับลดมือทั้งสองข้างลงมาทุบเบา ๆที่แผงอกกว้าง นางกำลังจะขาดอากาศหายใจอวิ่นเฟยหยวนก็ยอมผละริมฝีปากออกให้เล็กน้อย แต่ทว่าเพียงไม่นานก็ทาบทับริมฝีปากบางกลับลงมา
จุมพิตครั้งนี้เร่าร้อนขึ้นกว่าเดิมมากริมฝีปากของอวิ่นซงถิงถูกดูดดึงไม่หนักไม่เบา เรียวลิ้นร้ายของอีกฝ่ายกวาดต้อนไปทั่วโพรงปากอย่างอุกอาจ จากนั้นก็ตามพัวพันหยอกเย้าลิ้นเล็ก ๆ ของนาง
ฉับพลันเสียงคล้ายกับคนปาหินก้อนเล็กใส่ฝาไม้ด้านข้างของเรือนก็ดังขึ้นติดต่อกันถึงสามครั้ง!!
เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณจากอาต้านอวิ่นเฟยหยวนก็รีบผละริมฝีปากออกด้วยความรู้สึกเสียดายเขาก้มมองดวงหน้างามที่แดงก่ำ มองริมฝีปากอิ่มที่ฉ่ำวาวตรงหน้าอย่างหลงใหลก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน
พอสงบใจได้อวิ่นเฟยหยวนก็คลายอ้อมแขน แล้วก้าวเท้าออกไปดูว่าผู้ใดกันที่เดินเข้ามาใกล้เรือนร้างหลังนี้เพราะการที่อาต้านไม่ใช้อุบายไล่คนผู้นั้นให้ออกห่างหรือไล่ต้อนคนผู้นั้นให้เดินไปอีกทาง แต่เลือกส่งสัญญาณบอกเขาเช่นนี้ย่อมเป็ไปได้เกินแปดในสิบส่วนเลยว่า คนผู้นั้นจะต้องเป็เ้านายสักคนในจวนแห่งนี้
แต่ยังไม่ทันที่อวิ่นเฟยหยวนจะได้ก้าวเดินไปจนถึงประตูห้องเสียงพูดคุยของผู้มาใหม่ก็ทำให้เขาหยุดชะงักแล้วรีบหันหลังกระโจนเข้าไปรวบร่างอวิ่นซงถิงเข้ามาในอ้อมแขน จากนั้นก็พุ่งแทรกกายเข้าไปใต้เตียง เพื่อหลบซ่อน
“พี่ชายทำ...” อวิ่นซงถิงถามยังไม่ทันจบอีกฝ่ายก็กดศีรษะของนางแนบเข้ากับแผงอก แล้วก้มลงมากระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูว่า
“ชู่ว์ อยู่เงียบ ๆ นิ่ง ๆก่อนนะคนดี”
ลมหายใจอุ่นร้อนของฝ่ายตรงข้ามเป่ารดลงมาที่ข้างแก้มขวาอวิ่นซงถิงรีบซุกใบหน้าลงไปที่แผงอกกว้าง แล้วเมื่อรับรู้ได้ว่าร่างกายของนางกับร่างกายของอวิ่นเฟยหยวนใกล้ชิดแนบสนิท โดยไม่มีส่วนใดเว้นวางแม้ยามนี้จะมีเสื้อผ้าขวางกั้น แต่ทว่าสิ่งใหญ่โตแข็ง ๆ บางอย่าง มันกำลังแนบชิดอยู่ที่หน้าขาของนาง!
อวิ่นซงถิงตัวแข็งทื่อหัวใจของนางสั่นไหว แล้วในขณะนั้นนางก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูห้องตามด้วยเสียงฝีเท้าไม่ต่ำกว่าสองคู่เดินเข้ามาใกล้บริเวณที่พวกนางกำลังซ่อนตัวอยู่
หลังจากนั้นอวิ่นซงถิงก็ได้ยินเสียงพูดคุยที่คุ้นหูดังขึ้นว่า
“อาเฉียว ข้าคิดถึงเ้ายิ่งนัก”
“บ่าวก็คิดถึงนายท่านเ้าค่ะแต่...นี่ยังกลางวันอยู่เลยนะเ้าคะ นายท่านเ้าคะ! อย่า...อื้อ!”
“ข้าหาได้สนเื่เวลาไม่ข้าสนเพียงแค่...”
“นายท่านเ้าคะบ่าวยังจะต้อง...อึก! นายท่าน...ตรงนั้น... อื้อ!!”
‘เสียงท่านพ่อกับอาเฉียว!’อวิ่นซงถิงตกตะลึง แม้นางจะรับรู้มาโดยตลอดว่า มารดายินยอมให้ผู้เป็บิดามีอนุภรรยากับบ่าวอุ่นเตียงได้หลายคนในวัยเด็กแม่นมก็เคยเล่าให้ฟังว่า ก่อนจะมีนาง...ผู้เป็มารดาถึงขั้นเคยคัดเลือกบ่าวสตรีในเรือนขึ้นเตียงให้กับบิดาเดือนละคนแต่นางก็ไม่เคยคาดคิดเลยว่า แม้แต่อาเฉียวซึ่งเป็บ่าวรับใช้คนสนิทของนางก็เป็หนึ่งในบ่าวอุ่นเตียงของบิดาด้วย
เมื่อดึงสติของตนเองกลับมาได้อวิ่นซงถิงจึงยกคอขึ้นเล็กน้อย แล้วเอี้ยวมองออกไปจากใต้เตียงยามนี้นางเห็นเท้าของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีค่อย ๆ ถอยใกล้เข้ามาราวกับว่า คนทั้งสองกำลังโอบกอดกันอยู่จากนั้นเท้าทั้งสองคู่ก็มาหยุดอยู่ข้างหน้าเตียง แล้วทรุดตัวนั่งลงมา
แล้วหลังจากนั้นอวิ่นซงถิงก็เห็นเสื้อผ้าของคนทั้งสองร่วงลงมาที่พื้นทีละชิ้นทีละชิ้น
“นายท่านเ้าคะเตียง...เตียงหลังนี้มันจะ...อึก! อย่าเพิ่งเ้าค่ะนาย...นายท่านเ้าคะ ได้โปรด...อื้อ! ได้โปรดหยุดฟังที่บ่าวพูดสักนิดเถิดเ้าค่ะคือ เตียงหลังนี้คราก่อนมันใกล้จะ...อ๊ะ! อื้อ!!”
“หึ! เ้ากลัวเตียงจะหักอยู่หรือ?ดูให้ดีสิ...นี่มันเตียงหลังใหม่ ข้าเพิ่งให้คนนำมาเปลี่ยนเมื่อเช้า อาเฉียวยกสะโพกของเ้าขึ้นมา”
“นายท่านเ้าคะ บ่าว...อ๊ะ! นายท่านตรงนั้นมัน...อึก! ได้โปรดช้าลงหน่อยเ้าค่ะข้าใกล้จะ...อ๊ะ! อ้า!!”
“อาถิงอยู่นิ่ง ๆ”
อวิ่นซงถิงเมื่อได้ยินเสียงกระซิบเตือนจากบุรุษข้างกายนางก็รีบหดคอกลับลงมา วันนี้มีเื่ทำให้นางรู้สึกใมากมายจนตอนนี้นางแทบจะแยกแยะความรู้สึกของตนเองไม่ได้ แต่เอาเถิด!เื่อาเฉียวกับผู้เป็บิดาหาใช่เื่ที่นางจะสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้
แต่ทว่า...
“อาเฉียว ขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวข้า”
“นายท่านเ้าคะ อย่าเพิ่งใส่เข้ามา...อ๊ะ! มัน...อึก! อย่าเพิ่งขยับเ้าค่ะ! บ่าว...อื้อ!!”
.......................................................................
ผู้เขียนขอขอบคุณทุกยอดวิวยอดกดหัวใจ ยอดกดติดตาม และทุกข้อความของผู้อ่านทุกท่านมาก ๆ นะคะทุกยอดคือกำลังใจที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆของผู้เขียนเลยค่ะ
![[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667199691_86625281.webp)
271K
![[มี E-book] ขอโทษที...ผมเกิดใหม่กลายเป็นนักแสดงเด็กเส้นท่านประธาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1750406039_40243254.webp)
