บทที่ 21: หมากสองหน้า
เช้าวันใหม่ที่คฤหาสน์เต็มไปด้วยความตึงเครียด รอยร้าวระหว่างสองสตรีแม่ลูกและทนายสาวเริ่มประทุเดือด
ผมประคองร่างกายที่อ่อนล้าสะบักสะบอมกลับมาถึงคฤหาสน์สิริโสภาคย์ในเวลาเช้าตรู่ สายฝนที่เคยตกกระหน่ำยามวิกาลเริ่มซาลงทิ้งไว้เพียงความชื้นแฉะและหยาดน้ำเกาะกิ่งไม้สลัว ดวงตาของผมร้อนผ่าวและแห้งผากจากการไม่ได้นอนหลับพักผ่อนตลอดทั้งคืน และเหนือสิ่งอื่นใดคือจิตใจที่แบกรับความผิดบาปจนหนักอึ้งบิดเบี้ยว ผมพึ่งผ่านพ้นสมรภูมิเริงสวาทนอกกฎหมายกับหมวดพลอยตำรวจคู่หูรุ่นน้องในห้องทำงานสืบสวน เพื่อแลกกับการที่เธอช่วยผมสลับแฟ้มลบล้างหลักฐานลายนิ้วมือของคุณหญิงดารินในคดีฆาตกรรมก้องเกียรติ ทว่ามันกลับกลายเป็การผูกมัดโซ่ตรวนรักและบ่วงกรรมเส้นใหม่ที่พลอยนำมาใช้บีบบังคับแบล็คเมล์ให้ผมทิ้งรดาเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเธอ
ความเครียดเกาะกุมสมองจนตึงเปรี๊ยะ ผมก้าวเท้าเดินเข้าคฤหาสน์หรูด้วยความหวาดระแวงรอบด้าน
ในห้องอาหารกว้างขวางปูพื้นหินอ่อนนำเข้าหรูหราของคฤหาสน์สิริโสภาคย์ อาหารเช้าสไตล์ตะวันตก ไข่ดาว เบคอน ขนมปังปิ้ง และน้ำผลไม้คั้นสดถูกจัดวางไว้อย่างสวยงามประณีตบนโต๊ะไม้สักยาว ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะอาหารกลับเย็นะเืตึงเครียดจนน่าอึดอัดใจ แสงแดดรำไรยามเช้าส่องผ่านบานกระจกใสกรองม่านสีขาวเข้ามาสะท้อนดวงตาของสตรีสามคนที่นั่งเผชิญหน้าประชันหน้ากัน
คุณหญิงดารินในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มหรูหรานั่งอยู่ที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ใบหน้าสวยเฉี่ยวในวัยสี่สิบสองปีของเธอได้รับการแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีเพื่อกลบความอิดโรยและรอยคล้ำใต้ตาจากความวิตกกังวลสะสมเื่คดีฆาตกรรมก้องเกียรติ ส่วนรดานั่งอยู่ทางด้านขวาของเธอ สวมชุดกระโปรงสีกระโปรงขาวผ่องดูอ่อนหวานไร้เดียงสาประดุจนางฟ้าตัวน้อย ทว่าแววตากลมห้วนแฝงแววปีศาจตัณหาร้ายลึกซึ้งกลับจดจ้องมองไปที่แขกคนใหม่ของบ้านอย่างเ็าไร้ความรู้สึก
แขกคนนั้นคือ "นลิน" ทนายความสาวสุดเซ็กซี่น้องสาวแท้ ๆ ของทนายธนาที่ผมเพิ่งลักลอบมีเพศสัมพันธ์ร้อนแรงหลับนอนมีสัมพันธ์สวาทกับเธอที่ห้องสวีทโรงแรมหรูเมื่อคืนนี้เพื่อเจรจาต่อรองคดีปิดปากเื่คลิปสวิงกิ้ง นลินนั่งฝั่งตรงข้ามรดาสวมชุดสูททำงานเข้ารูปสีกรมท่าเน้นทรวดทรงอกโตอวบอัดชูเต้าชูชันชี้หน้าอย่างโดดเด่นสะกดใจ เธอเปิดหน้าจอไอแพดนำเสนอโครงสร้างธุรกรรมการเงิน
"นี่คือโครงสร้างบริษัทนอมินีและกองทุนต่างประเทศที่ฉันจัดเตรียมไว้ให้เพื่อโอนถ่ายทรัพย์สินมรดกทั้งหมดค่ะคุณหญิงดาริน" นลินเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็มืออาชีพเฉียบคม "กองทุนส่วนบุคคลที่เกาะบริติชเวอร์จินจะโอนสิทธิ์หุ้น 10% ของบริษัทสิริโสภาคย์โฮลดิ้งมาที่บัญชีธนาคารต่างประเทศของฉันในประเทศสิงคโปร์ เพื่อเป็ค่าที่ปรึกษากฎหมายและการจัดการปิดปากเื่คลิปฉาวสวาทอย่างเป็ทางการและถูกกฎหมายเลี่ยงการตรวจสอบของ ปตง. ทุกภาคส่วน... ทุกอย่างลงนามดำเนินการเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยไม่มีรอยคราบค่ะ"
ดารินเคาะนิ้วเรียวสวยปัดเล็บสีแดงลงบนโต๊ะไม้สักหนาดัง *ปึก ปึก* ใบหน้าสวยตึงเปรี๊ยะจ้องมองนลินด้วยความหึงหวงและหักหลังในตัณหาใคร่เสน่หาที่เธอมีต่อผม "ลื้อนี่มันทำงานรวดเร็วทันใจเป็เงินเป็ทองดีจริง ๆ นะนลิน... เร็วพอ ๆ กับการลากสามีตำรวจของลูกสาวฉันไปมีสัมพันธ์สวาทเริงรักบนเตียงโรงแรมหรูหกคะเมนเมื่อคืนนี้เลย!"
คำพูดประชดประชันจิกกัดจี้จุดกลางโต๊ะอาหารทำเอาผมสำลักกาแฟน้ำร้อนลวกคอจนต้องรีบคว้ากระดาษทิชชูขึ้นซับปากพัลวัน รดาชำเลืองมองผมด้วยแววตาหยามเหยียดขี้เล่นเย้ยหยันคิกคักก่อนจะหันไปพูดกับนลิน "เื่เริงสวาทของพี่นนท์กับทนายสาวเมื่อคืน หนูถือว่าปิดตาข้างหนึ่งเป็ของรางวัลต้อนรับพยานปากเอกและสมาชิกใหม่ค่ะคุณแม่... แต่เื่ยักย้ายถ่ายโอนมรดกพันล้านของเราต้องเสร็จสิ้นปลอดภัยก่อนเป็อันดับแรกเสมอนะคะ"
นลินหัวเราะในลำคอเบา ๆ จิบน้ำส้มคั้นอย่างไม่สะทกสะท้านสะท้านกลัว "ผลประโยชน์มหาศาลจะปกป้องพวกเราทั้งหมดจากคุกตารางค่ะคุณหญิง... ตราบใดที่ฉันได้รับร้อยล้าน ไฟล์สำเนาจริงทั้งหมดจะถูกลบและเก็บเป็ความลับชั่วนิรันดร์"
หลังมื้ออาหารเช้าอันตึงเครียดผ่านพ้นไป ผมก้าวเดินเลี่ยงหลบความกดดันเข้ามาสะสางงานเอกสารในห้องทำงานส่วนตัวในบ้านที่ประตูปิดล็อคลงกลอน ทว่าบานประตูกลับแง้มเปิดออกช้า ๆ เผยร่างระหงของคุณหนูรดาที่เยื้องย่างก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้องเงียบงัน เธอเดินตรงมาหยุดยืนชิดเก้าอี้ทำงานของผม ก่อนจะขยับตัวนั่งคร่อมลงบนตักแกร่งของผมอย่างโจ่งแจ้ง สองมือเรียวขาวนุ่มโอบล้อมกอดคอผมไว้ หน้าอกตูมเต่งตึงอวบแน่นบดเบียดแผ่นอกกว้างของผมผ่านเสื้อเชิ้ต
"พี่นนท์คะ... หนูไม่ไว้ใจทนายความนลินคนนี้เลยค่ะ หล่อนละโมบและฉลาดเกินไป... และคุณหญิงแม่ดารินเองก็เริ่มตื่นตระหนกขวัญเสียจนอาจจะทำแผนปิดคดีฆาตกรรมก้องเกียรติและคดีเก่าเสียเื่ส่งเราเข้าคุกเอาได้ง่าย ๆ..." รดากระซิบเสียงหวานข้างหูผม สูดดมกลิ่นกายตำรวจของผมเบา ๆ พลางใช้มือลูบไล้ไปตามปกเสื้อเชิ้ต "ถ้าจู่ ๆ คุณแม่หัวใจล้มเหลวเฉียบพลันตายไปอีกคนตามป๋า... และทนายความนลินเกิดอุบัติเหตุหายสาบสูญไป... สินทรัพย์มรดกพันล้านทั้งหมดก็จะตกเป็ของพวกเราสองคนร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มโดยไม่มีส่วนแบ่งและชนักปักหลังแบล็คเมล์อีกเลยนะคะพี่นนท์... พี่ว่าแผนการนี้ดีไหมคะ?"
คำกระซิบแสนหวานแต่เปี่ยมด้วยความเหี้ยมโหดอำมหิตของรดาทำเอาตัวตนของผมสั่นสะท้านเย็นะเืเข้าไปถึงไขสันหลัง เด็กสาววัยยี่สิบปีตรงหน้าคือปีศาจตัณหาสีเืฆาตกรตัวจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของผม!
เวลากลางดึกสงัด คฤหาสน์หลังใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันและสลัวลาง มีเพียงแสงไฟทางเดินสีส้มสลัวดวงเล็กสะท้อนเงาบนผนังปูน ผมรู้สึกคอแห้งผากและจิตใจวุ่นวายหวาดระแวงจึงตัดสินใจเปิดประตูห้องทำงานก้าวเดินลงบันไดตรงไปยังห้องครัวเพื่อหาน้ำเย็นดื่มดับความร้อนรุ่ม
ทว่าในจังหวะที่ก้าวเดินผ่านบานประตูห้องครัวไม้สักที่แง้มเปิดช่องว่างไว้เพียงเล็กน้อย ผมก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที แสงไฟนีออนสลัวจากเครื่องดูดควันในห้องครัวส่องกระทบแผ่นหลังระหงของคุณหนูรดาที่กำลังยืนหันหลังให้ประตูหน้าเคาน์เตอร์เตรียมเครื่องดื่ม
ผมจ้องมองผ่านช่องว่างรอยแง้มประตูด้วยสายตาเบิกกว้าง รดาถือถ้วยน้ำชาสมุนไพรเก๊กฮวยของคุณหญิงแม่ดารินที่ต้มทิ้งไว้เพื่อดื่มรักษาอาการนอนไม่หลับก่อนนอนเป็ประจำทุกค่ำคืน สองมือเรียวขาวของเธอค่อย ๆ แง้มหลอดแก้วใสขนาดเล็ก เทผงเคมีสีขาวละเอียด (ยาพิษ) ลงไปในถ้วยน้ำชาเก๊กฮวยสีเหลืองช้า ๆ อย่างประณีตบรรจง ก่อนจะใช้ช้อนกระเบื้องสีขาวคนชงผสมน้ำชาเบา ๆ จนผงเคมีสีขาวละลายเลือนหายไปในน้ำเก๊กฮวยร้อนอย่างแเีไร้รอยคราบเกาะขอบถ้วย!
ใบหน้าหวานใสของเด็กสาวยามสะท้อนแสงไฟสลัวช่างเยียบเย็นะเืและผุดประกายรอยยิ้มปีศาจตัณหาร้ายกาจประหนึ่งยมบาลที่เตรียมปลิดชีพเหยื่อฆาตกรรมรายต่อไปในทันทีโดยไม่กะพริบตาและปราศจากความลังเลใจใดๆ ทั้งสิ้นในความมืดมนนี้
ผมยืนตัวแข็งทื่อหลบวูบอยู่ในเงาเสาทางเดินนอกห้องครัว ลมหายใจของผมหอบกระตุกถี่รัวกระชั้นชวนระทึก หัวใจเต้นโครมครามเสียงดังสะท้อนก้องหูจนกลัวว่ารดาจะแว่วยิน ในใจปะทุการต่อสู้ดิ้นรนระหว่างจิตสำนึกแห่งผู้พิทักษ์สันติราษฎร์กับความโลภอยากเอาชีวิตรอด สัญชาตญาณความถูกต้องร้องเตือนให้ผมผลักประตูบุกเข้าไปขัดขวางไม่ให้เธอประคองถ้วยชาชาพิษส่งมอบให้ดาริน แต่จิตใต้สำนึกอันชั่วช้าที่้าเอาตัวรอดก็กระซิบแย้งว่า... หากคุณหญิงดารินพินาศหายไปจากโลกนี้จริงๆ บ่วงแบล็คเมล์หลักฐานของเธอก็จะสูญสลายตามไปด้วย และผมก็จะได้ครองส่วนแบ่งผลประโยชน์พันล้านนี้อย่างเต็มตัวร่วมกับรดา!
ความสับสนปนความโลภทุจริตบดบังดวงตาของผมจนก้าวเท้าไม่ออก ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นฉุดล่ามเอาไว้กับที่ปูน
ผมแอบเฝ้ามองรดาประคองจานรองถ้วยชาสมุนไพรเก๊กฮวยแก้วนั้นก้าวเท้าเยื้องย่างก้าวเดินออกจากห้องครัวช้าๆ ผมรีบก้าวถอยหลังเบี่ยงร่างซบพิงเข้าหาความมืดมิดของมุมกำแพงทางขึ้นบันได ร่างระหงของเด็กสาวก้าวเดินผ่านจุดที่ผมซ่อนตัวไปโดยไม่ทันสังเกตเห็น ใบหน้าจิ้มลิ้มสีกระโปรงขาวผุดผ่องของเธอราบเรียบนิ่งสงบประหนึ่งกำลังทำหน้าที่กตัญญูป้อนน้ำชาคุณแม่ตามปรกติ แต่ปลายปากเธอกลับแ่พึมพำฮัมเพลงทำนองรักคลาสสิกเบา ๆ ชวนวังเวงประสาทเป็ที่สุด
ผมมองตามแผ่นหลังของเธอที่เดินก้าวเดินหายลับเข้าไปในลิฟต์หรูหราของคฤหาสน์เพื่อนำน้ำชาพิษขึ้นไปส่งมอบให้คุณหญิงดารินที่ห้องนอนชั้นบน เสียงประตูปิดลิฟต์ดัง *ครืน* แ่เบาดังสะท้อนจุดจบชีวิตของม่ายสาวผู้มั่งคั่ง
ผมเดินประคองตัวที่สั่นระริกกลับขึ้นมาบนห้องทำงานของตนเอง ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกเหน็บหนาวและเหนื่อยล้า พยายามเอามือปิดหน้าสะกดกลั้นเสียงสะอื้นจากจิตสำนึกตำรวจที่พังทลายอย่างถาวรในคืนค่ำสวาทเืนี้ ชะตากรรมของพวกเราทั้งหมดกำลังหมุนเข้าสู่วังวนแห่งความตาย... ผมไม่อาจย้อนเวลากลับไปเป็ตำรวจน้ำดีผู้รักความถูกต้องได้อีกแล้ว และพรุ่งนี้เช้าความจริงสีเืและการฆาตกรรมครั้งใหม่กำลังจะปะทุขึ้นอย่างแจ่มชัดหลีกเลี่ยงไม่ได้ชั่วนิรันดร์...!