ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 57 กลายเป็นคู่แค้นในที่สุด

 

ดังนั้นในตอนนี้เสิ่นม่านซูจึงทำได้เพียงบอกเรื่องนี้แก่ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น

เสิ่นม่านซูหลุบตาลงเล็กน้อย ซูฉินไม่มีทางอยู่ในจวนแม่ทัพไปได้ตลอดแน่นอน และตอนนี้ทางฝั่งฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็นิ่งเฉยไม่แสดงท่าที คิดดูแล้วก็คงอยากรอดูความสัมพันธ์ระหว่างซูฉินกับจวินมั่วหานก่อน ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนมองการณ์ไกลมาโดยตลอด เสิ่นม่านซูจึงไม่กังวล

พอนึกถึงเหล่าสตรีมากมายในนิยาย เสิ่นม่านซูก็ค่อยๆ ยกยิ้มมุมปาก

สุดท้ายคนที่รักกัน ย่อมต้องได้ครองคู่กัน

แต่คนอย่างจวินมั่วหานกับซูฉิน อยู่ด้วยกันแล้วทำร้ายกันเอง สุดท้ายกลายเป็นคู่แค้นถึงจะเหมาะสมกว่า

ทว่าก่อนจะถึงตอนนั้น เสิ่นม่านซูตัดสินใจว่าจะทำอะไรบางอย่าง เพื่อช่วยให้ ‘คู่รัก’ คู่นี้ได้อยู่ด้วยกันเร็วขึ้นอีกหน่อย ส่วนเรื่องที่จวินมั่วหานทำกับนางในวันนี้ เสิ่นม่านซูตัดสินใจว่าจะรออีกสักหน่อยแล้วค่อยบอกบิดามารดา เพราะตอนนี้ยังมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ

หลังจากหลินซื่อกำชับให้นางพักผ่อนให้ดีๆ จากไปแล้ว เสิ่นม่านซูก็ให้เจ๋อหลันกับป้านเซี่ยช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วประคองนางตรงไปยังเรือนของซูฉิน

 

ซูฉินกำลังเอนกายปักถุงหอมอยู่บนตั่งนุ่ม เป็นถุงหอมที่นางตั้งใจจะมอบให้องค์ชายเจ็ด

เมื่อได้ยินสาวใช้รายงานว่าคุณหนูสามเสิ่นมา ใจของซูฉินก็พลันกระตุกวูบ

ยังไม่ทันที่ซูฉินจะได้พูดอะไร เสิ่นม่านซูที่สีหน้าไม่ค่อยดีนักก็เดินเข้ามาโดยมีสาวใช้คอยประคอง

ซูฉินรีบเดินเข้ามา ฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “พี่หญิงสาม เหตุใดท่านถึงมาได้เล่า”

“ที่นี่คือบ้านของข้า ข้าจะมาที่นี่ยังต้องรายงานให้คนนอกอย่างเจ้ารู้ด้วยหรือ” เสิ่นม่านซูหัวเราะเย็นชา

ซูฉินได้ยินเช่นนั้นร่างก็สั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกต่ำต้อยที่ห่างหายไปนานพลันเอ่อขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจอีกครั้ง

ซูฉินต้องอาศัยชายคาผู้อื่นมาตั้งแต่เด็ก นางจึงรู้สึกมาตลอดว่าตนด้อยกว่าเสิ่นม่านซูและคุณหนูคนอื่นๆ หนึ่งขั้น แม้แต่เสิ่นอี๋เหวินบุตรสาวอนุผู้ไร้สมองคนนั้น ยังชอบมาหาความเหนือกว่าจากนางอยู่เสมอ

นับตั้งแต่ได้เกิดใหม่อีกครั้ง ซูฉินก็สาบานกับตัวเองว่าชาตินี้นางจะต้องใช้ชีวิตให้ดี แต่ตอนนี้เมื่อได้ยินเสิ่นม่านซูพูดเช่นนี้ ซูฉินก็เหมือนถูกตบกลับคืนสู่สภาพเดิม สีหน้าจึงย่ำแย่อย่างถึงที่สุด

เสิ่นม่านซูนั่งลงบนตั่งนุ่มอย่างไม่เกรงใจ ก่อนกล่าวกับสาวใช้ทั้งหลายว่า “ออกไปให้หมด!”

เมื่อสาวใช้ของซูฉินได้ยิน ต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนจะเหลือบมองไปทางซูฉิน

ตอนนี้ซูฉินแทบจะรักษาสีหน้าไว้ไม่อยู่แล้ว นางพยายามข่มกลั้นเอาไว้ เอ่ยถามว่า “พี่หญิงสาม ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“ข้ามีเรื่องเกี่ยวกับองค์ชายเจ็ดอยากคุยกับเจ้าตามลำพัง”

ซูฉินชะงักไปก่อนกัดฟันสั่งให้สาวใช้ทั้งหมดออกไป

เมื่อเห็นว่าเสิ่นม่านซูก็ให้เจ๋อหลันกับป้านเซี่ยออกไปเช่นกัน นางจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก

ซูฉินเดินไปที่โต๊ะ นางรินน้ำให้เสิ่นม่านซูก่อนกล่าว “สีหน้าท่านดูไม่ค่อยดีเลย ดื่มน้ำร้อนสักหน่อยดีหรือไม่”

เสิ่นม่านซูมองซูฉินที่ยังฝืนสงบนิ่งในตอนนี้พลันทอดถอนใจ ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมเดิมทีก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซูฉินอยู่แล้ว

ตอนนี้ซูฉินยิ่งมีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งกว่าที่เขียนไว้ในนิยาย จึงรับมือได้ยากกว่าเดิมมาก

เสิ่นม่านซูจ้องซูฉินเขม็ง ก่อนสะบัดมือปัดถ้วยน้ำใบนั้นตกลงพื้นทันที

ซูฉินตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าซีดเผือด

เสิ่นม่านซูหัวเราะเย็นชา “ซูฉิน เจ้าเลิกเสแสร้งต่อหน้าข้าได้แล้ว วันนี้ข้ามาก็เพื่อจะบอกเจ้าหนึ่งเรื่อง นั่นคือข้าเสียใจจริงๆ!”

หากเป็นเรื่องก่อนหน้านี้ ซูฉินยังพออดทนได้ แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ ก็ราวกับฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น

ทุกอย่างพังทลายลงแล้ว!

ซูฉินเบิกตากว้างอย่างพอจะคาดเดาบางอย่างได้ นางหวาดกลัวจนมือทั้งสองสั่นเทา ซูฉินสูดหายใจเข้าลึกช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถาม “สะ...เสียใจเรื่องอะไรหรือ”

 

บทที่ 58 เปลี่ยนความคิด

 

“แน่นอนว่าข้าเสียใจที่ปฏิเสธองค์ชายเจ็ด ตอนอยู่ริมทะเลสาบวันนี้ องค์ชายเจ็ดบอกข้าว่าเขาสามารถทิ้งเจ้าแล้วมาแต่งกับข้าได้ แต่ข้าไม่เชื่อ จึงปฏิเสธเขาอีกครั้ง ตอนที่เขาเข้ามากอดข้า พวกเราถึงได้พลัดตกลงไปในทะเลสาบพร้อมกัน ตอนนั้นข้ายังคิดไม่ตก จึงว่ายน้ำหนีขึ้นฝั่งไปก่อน แต่พอกลับมาคิดดูตอนนี้ ข้ากลับเสียใจขึ้นมาเสียแล้ว”

“เป็นไปไม่ได้!” ซูฉินหวีดเสียงแหลม “คนที่องค์ชายเจ็ดชอบคือข้า! ตอนนั้นเขาก็ช่วยข้าก่อน!”

“ก็เพราะตอนนั้นข้าขึ้นฝั่งแล้ว เขาย่อมต้องไปช่วยเจ้า”

เพราะเสิ่นม่านซูเป็นหวัด ใบหน้าของนางจึงขาวซีดอมแดง ครั้นกอปรกับคำพูดเสียดสีที่จงใจเอ่ยออกมา มองเผินๆ กลับให้ความรู้สึกเอาแต่ใจและร้ายกาจอย่างยิ่ง

เสิ่นม่านซูหัวเราะเย็นชา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดตอนนั้นองค์ชายเจ็ดถึงไม่พูดต่อหน้าทุกคนทันทีว่าจะแต่งงานกับเจ้า เขาเพียงบอกว่าจะให้คำอธิบายแก่จวนแม่ทัพ แต่คำว่าให้คำอธิบายนั้นความหมายกว้างนัก อาจเป็นแต่งงานกับเจ้า อาจเป็นการหาคู่ครองดีๆ ให้เจ้าแต่งออกไป หรืออย่างมากที่สุดก็แค่ชดเชยเงินทองของมีค่าให้เจ้าบ้างเท่านั้น”

ซูฉินทรุดนั่งลงบนพื้นในทันที เลือดลมบนใบหน้าหายวับไปจนหมด!

ริมฝีปากของนางสั่นระริก “เสิ่นม่านซู! แต่วันนี้ท่านสาบานแล้วว่าท่านไม่มีวันแต่งงานกับองค์ชายเจ็ดเด็ดขาด!”

“ข้าสาบานแล้วจริงๆ ดังนั้นเมื่อครู่ข้าถึงได้บอกว่าข้าเสียใจแล้วอย่างไรเล่า ซูฉิน ก่อนหน้านี้ข้าโกรธเจ้ามาก ทั้งที่เจ้าก็ชอบองค์ชายเจ็ด แต่กลับพยายามจับคู่ข้ากับเขามาโดยตลอด ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังใช้ข้าเข้าใกล้องค์ชายเจ็ดเพราะมีเหตุผลใดกันแน่ แต่ตอนนี้ข้าคิดได้แล้ว ข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายเจ็ดให้ได้!”

เสิ่นม่านซูลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องช้าๆ

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู นางก็หยุดฝีเท้า หันกลับมายกยิ้มมุมปากมองซูฉินที่ใบหน้าซีดขาว

“ซูฉิน ต่อให้ตอนนี้คนที่องค์ชายเจ็ดรักคือเจ้า แต่เจ้าอย่าลืมว่าข้าต่างหากคือบุตรสาวสายตรงของจวนแม่ทัพ หากให้เขาเลือกระหว่างข้ากับเจ้า เจ้าคิดว่าเขาจะเลือกใคร”

พูดจบ เสิ่นม่านซูก็ไม่สนใจนางอีก พาสาวใช้ออกจากเรือนของซูฉินไปทันที

 

เสิ่นม่านซูมองดอกไม้ใบหญ้าข้างทางพลางพึมพำกับตัวเอง “หากดูตามนิยายต้นฉบับ ตอนนี้ข้าก็คือตัวร้ายแล้วสินะ”

ป้านเซี่ยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามอย่างสงสัย “คุณหนู ท่านพูดอะไรหรือเจ้าคะ”

“ข้าบอกว่าจู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่สบายตัวกว่าเดิม เจ้าไปเชิญหมอประจำจวนมา แล้วบอกว่า…คุณหนูซูฉินทำให้ข้าโกรธจนล้มป่วย” เสิ่นม่านซูกล่าวอย่างเอื่อยเฉื่อย

เมื่อป้านเซี่ยได้ยินว่าเสิ่นม่านซูไม่สบาย ก็รีบไปตามหมอประจำจวนทันที

เสิ่นม่านซูหรี่ตามองกิ่งหลิวที่พลิ้วไหวท่ามกลางสายลม

เดิมทีนักเขียนเฮงซวยคนนั้นก็มีค่านิยมบิดเบี้ยวอยู่แล้ว

ใครคือตัวร้าย ใครคือฝ่ายธรรมะ สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับว่ามองเรื่องราวจากมุมของใครเท่านั้น

นางยังจำความรู้สึกตอนอยู่ในทะเลสาบได้ชัดเจน ตอนที่องค์ชายเจ็ดกดหัวนางลงน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนั้นนางรู้สึกราวกับว่าบุรุษผู้นั้นควบคุมความเป็นความตายทั้งหมดของนางไว้ในมือ

ในชั่วขณะนั้น ความโกรธในใจของนางกลับมีมากกว่าความหวาดกลัวเสียอีก!

ดวงตาของเสิ่นม่านซูพลันมีแสงเย็นเยียบสายหนึ่งวาบผ่าน

ตั้งแต่นางทะลุเข้ามาในนิยายเรื่องนี้ เดิมทีนางเพียงอยากพาคนทั้งจวนแม่ทัพใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข ไม่คิดจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของผู้อื่น

แม้ในตอนแรกนางจะรู้ว่าซูฉินมีใจคิดร้ายต่อเจ้าของร่างเดิม แต่นางก็ยังไม่ได้ลงมือแก้แค้นทันที แต่ตอนนี้เสิ่นม่านซูเปลี่ยนความคิดแล้ว

พวกเขาทำให้นางไม่มีความสุข นางก็จะไม่มีวันปล่อยให้พวกเขาอยู่ดีมีสุขเช่นกัน!

จวินมั่วหานเอ๋ย เจ้าจะรู้สึกเช่นไรกันนะเมื่อแสงจันทร์ขาวที่เจ้าถวิลหามาตลอด สุดท้ายกลับกลายเป็นเพียงเม็ดข้าวที่ติดอยู่บนเสื้อผ้า[1] และอยากรู้นักว่าเจ้าจะรู้สึกเช่นไรเมื่อสุดท้ายบัลลังก์ที่เจ้าวางแผนทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มา กลับหลุดลอยไปเป็นของผู้อื่น

 

[1] เม็ดข้าวที่ติดอยู่บนเสื้อผ้า ใช้เปรียบถึงคนหรือสิ่งที่น่ารำคาญ เกาะติดไม่ยอมไป และสลัดออกได้ยาก