ตอนที่ 19 แท้ง
เส้าเฟยและเจ่าเจียงหันขวับไปมองหน้ากันโดยพร้อมเพียงใช่แล้วท่านหมอหลวงท่านไม่ได้ตรวจผิดแม้แค่น้อย เส้าเฟยตั้งครรภ์ได้จริงๆ
“ข้าข้าตั้งครรภ์เช่นนั้นรึ”
“พระชายาโปรดไว้ชีวิตกะหม่อมด้วยพะยะค่ะ...”
“ท่านหมอหลวงท่านมิต้องกังวลข้าตั้งครรภ์ได้จริงหากแต่ท่านช่วยเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับได้หรือไม่”
“....”
หมอหลวงผู้มาตรวจอาการถึงขั้นไปไม่ถูกเื่นี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ สรุปแล้วว่าเขาตรวจผิดหรือไม่
“พระชายาหมายความว่า...”
“ตามที่ข้าไปบอกท่านไป”
“เชิญท่านหมอเ้าค่ะเดี๋ยวข้าเดินไปส่งท่านเอง”
เจ่าเจียงเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินไปส่งหมอหลวงจนถึงทางเข้าจวนก่อนที่เจ่าเจียงจักเดินกลับไปยังเรือนของเส้าเฟย
“นั่นมันบ่าวของพระชายาเส้าเฟยใช่หรือไม่”อวี๋เยว่เอ่ยถามบ่าวที่ยืนอยู่ด้วยกัน
“ใช่แล้วเ้ามีอะไรหรือเปล่า”
“แปลก...”
“แปลกยังไง?”
“ก็นางเดินไปส่งหมอหลวงแสดงว่าพระชายาเส้าเฟย ต้องป่วยเป็อะไรแน่ๆเดี๋ยวข้ากลับไปรายงานองค์หญิงของข้าดีกว่า”
อวี๋เยว่พอทราบข่าวนางก็รีบวิ่งแต้นไปที่เรือนของเหว่ยอิงพอไปถึงนางก็เล่าเหตุการณ์ทุกอย่างตามที่นางได้เห็นทั้งหมด
“จริงเช่นนั้นรึ”
“เช่นนั้นเพคะบ่าวเห็นด้วยตาของบ่าวเอง”
“งั้นเ้าจงตามข้ามา...ข้าจักไปเยี่ยมไข้พระชายา”
“เพคะ”
ส่วนเส้าเฟยนั้นพอรู้ว่าตนเองท้องเขาก็ระวังตัวเองมากขึ้นไปอีกเขาดีใจที่เขามีบุตรอีกคนเช่นนี้เขาจักต้องไม่เหงาเป็แน่ฉางเฟยเองก็ถูกส่งไปเรียนกับท่านอาจารย์ชื่อดังนานนับหลานปีกว่าจักเรียนจบหามีบุตรอีกคนก็ดีไม่ใช่น้อย
“ท่านเส้าเฟย...องค์หญิงเหว่ยอิงมาเ้าค่ะให้นางเข้ามาหรือไม่”เส้าเฟยนึกคิดในใจว่านางมีธุระสำคัญอะไรถึงต้องหอบสังขารมาที่เรือนของเขา
“ให้นางเข้ามา...”
“พระชายา....ไม่นานมานี้เห็นหมอหลวงมาตรวจดูอาการไม่ทราบว่าพระชายาเป็สิ่งใดหรือเพคะ ไม่สบายตรงไหนบอกข้าได้นะเพคะ”
“ข้ามิได้เป็อะไรหากเ้ามาเพื่อถามข้าเพียงแค่นี้ ถ้าไม่มีสิ่งใดแล้วเชิญองค์หญิงกลับไปเถิด”
“นี่เ้า...”อวี๋เยว่รีบสะกิดเหว่ยอิงเอาไม่ไม่ให้แสดงท่าทีโมโหต่อเส้าเฟย
“พระชายา...ข้าอุตส่าห์มาเยี่ยมไล่ข้ากลับเช่นนี้จักไม่จำแคบไปหน่อยรึ”
“ถ้าเ้าอยู่แล้วเ้าจักมีประโยชน์อันใดหากไม่นั่งเฉยๆ”
เหว่ยอิงนั้นพอถูกโต้กลับนางถึงกับกำมือแน่นไม่คิดมาก่อนว่าเส้าเฟยจักร้ายกาจถึงเพียงนี้เห็นอย่างนี้แล้วนางต้องพยายามมากกว่านี้ เพราะเส้าเฟยเองก็ฉลาดพอตัวอยู่เหมือนกันว่านางมาเพราะ้าหาเื่
“พระชายา...ข้าเป็ห่วงท่านจึงได้มาเช่นนั้นแล้วข้าก็จักอยู่ที่จวนไม่ได้ถ้ายังยืนมองผู้อื่นตายต่อหน้าอย่างนี้”
“...”
“เอาเถิด....อวี๋เยว่ไปนำยาบำรุงที่ข้าเตรียมเอาไว้มาให้พระชายาที”
“เพคะองค์หญิง”
อวี๋เยว่นางบ่าวรับใช้ข้างกายของเหว่ยอิงรีบไปนำยาบำรุงมาตามคำสั่งไปไม่ทันไรนางก็กลับมาเหมือนทุกอย่างได้ถูกเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว
“อวี๋เยว่นำถ้วยยามาให้ข้า...”นางบ่าวผู้จงรักพักดีรีบยกถ้วยยามาให้แก่ผู้เป็นาย
“พระชายาท่านคงไม่มีแรงเดี๋ยวข้าจักป้อนยาให้กับท่าน”
“ไม่ต้องข้ากินเองได้”
“นี่ท่านปฏิเสธความหวังดีของข้าอย่างนั้นรึหากความจริงฉินอ๋องเองก็อย่างให้เราสองคนปองดองกันท่านไม่อยากให้ฉินอ๋องดีใจใช่หรือไม่”
เส้าเฟยคิดตามสิ่งที่นางพูดก็เข้าใจและยอมทำตามส่วนเหว่ยอิงนั้นนางก็รีบตักยาใส่ช้อมก่อนจักป้อนเข้าปากของเส้าเฟย
“ท่านอ๋อง....”เจ่าเจียงเอ่ยขึ้นพร้อมกับโค้งศีรษะ
เคร้ง!!!
เสียงของถ้วยยาที่ตกแตกจนเกลื่อนพื้นไปพร้อมกับองค์หญิงเหว่ยอิงที่นางลงไปนอนกับกองเศษถ้วยยาแถมมือของนางยังเปื้อนไปด้วยเืที่ไหล่อาบเพราะถูกเศษกระเบื้องบาด
“พระชายา...ทำไม่ท่านถึงต้องทำร้ายข้าเช่นนี้ด้วยฮือๆ...”
“เหว่ยอิง!”
ฉินอ๋องเองรีบวิ่งมาดูเหว่ยอิงทันทีก่อนจักหันขวับไปมองเส้าเฟยด้วยสายตาคมดุส่วานเส้าเฟยเองก็ยังไม่เข้าใจกับเหว่ยอิงเหตุใดต้องแสร้งทำอย่างนั้นด้วย
“เส้าเฟยนี่เ้าทำอะไรลงไป!!”
“ข้า....อึก...ฟู๊ด!!!”
เส้าเฟยยังไม่ทันจักได้เอ่ยออกไปเขาก็กระอักเืออกมาต่อมาไม่ทันไรเส้าเฟยก็รู้สึกปวดท้องขึ้นอย่างรุนแรงจนต้องล้มตัวลงไปนอนด้วยความทรมาน
“เจ่าเจียง...ข้าปวดท้อง...อ๊าก....อึก...โอ๊ย!!”
หลังจากที่เส้าเฟยเกิดอาการที่แปลกไปฉินอ๋องเองก็คิดว่าเส้าเฟยคงไม่ได้แกล้งทำเป็แน่สิ่งใดเล่าที่ทำให้เส้าเฟยถึงต้องกระอักออกมาเป้นเืเช่นนี้
“องค์หญิงเหว่ยอิงท่านนำสิ่งใดให้ท่านเส้าเฟยของข้ากิน!!”เป็เจ่าเจียงที่ร้องตะหวาดใส่เหว่ยอิง
พอฉินอ๋องได้ยินก็ปล่อยมือจากเหว่ยแล้วหันไปทางเส้าเฟยแทนแต่ไม่ทันจักได้ไปก็ถูกมือของเหว่ยอิงเกาะที่ขาเอาไว้
“ท่านอ๋องเหว่ยอิงเจ็บเหลือเกิน...ฮือๆ...”
“หานเมิ่ง...นำตัวเหว่ยอิงกลับไปที่เรือนแล้วส่งคนไปตรวจสอบยาที่เหว่ยอิงนำมาให้กับเส้าเฟย!!”
ทุกอย่างถูกกระทำด้วยความเร่งรีบเหว่ยอิงถูกส่งตัวไปยังเรือนและคอยมีคนเฝ้าเส้าเฟยเองเจ่าเจียงก็ได้ไปตามหมอหลวงมาตรวจอีกครั้ง
“ท่านหมอ...เส้าเฟยเป็อย่างไรบ้าง”ฉินอ๋องเอ่ยถาม หมอหลวงเองก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา เพราะเขารู้ว่าเป็สิ่งที่ไม่ดี
“ตอบข้ามาว่าเส้าเฟยเป็ไร!!”แน่นอนว่าฉินอ๋องไม่มีสติที่จะเหลือเอาไว้ไตร่ตรองแล้ว
“ทูลท่านอ๋อง...พระชายาแท้งพะยะค่ะ”
“เ้าว่าอะไรนะ!”
“โปรดท่านอ๋องอภัยให้กะหม่อมด้วยกะหม่อมรักษาสุดความสามารถแล้วแต่ก็มิสามารถรักษาเด็กที่อยู่ในครรภ์ได้พะยะค่ะ”
“แล้วทำไมเส้าเฟยถึงแท้งได้!”
“เกิดจากที่พระชายาได้รับพิษจากยาบำรุงพะย่ะเพราะตัวยาที่ผสมอยู่มีสมุนไพรที่เป็พิษหากผู้คนธรรมดากินแล้วจักไม่มีผลแต่ถ้าเป็ผู้ที่ต้องครรภ์แล้วจักทำให้แท้งได้พะยะค่ะ”
ฉินอ๋องพอได้ฟังเื่ราวทั้งหมดถึงกับกำหมัดแน่นลูกคนที่สองของเขาต้องมาตายไปโดยที่ไม่มีโอกาสจักได้ลืมตาดูโลกไม่ทันไรน้ำสีใสที่ไม่เคยหลั่งให้กับใครก็ไหลออกมาต่อหน้าทุกคนก่อนที่ตัวฉินอ๋องจะโผลงเข้าไปหาเส้าเฟยที่นอนอยู่
“เส้าเฟย...อึก...เหตุใดเ้ามิบอกข้า...ฮือๆ...ทำไม...อึก”
ส่วนทางด้านเหว่ยอิงนั้นยังคงทำท่าทางไม่ต่างจากเดิมสิ่งที่นางทำนั้นมันเป็ผลอย่างมาก ไม่น่าเชื่อว่าเส้าเฟยร่างกายจักอ่อนแอถึงเพียงนี้
“ข้าแค่ใส่สิ่งนั้นไปเพียงนิดเดียวเ้าเส้าเฟยถึงขึ้นกระอักเืเชียวรึ ฮ่าๆ”
“เช่นนั้นเ้าค่ะฮ่าๆ”
ฉินอ๋องซึงยืนอยู่นอนเรือนต่างได้ยินชัดทุกคำพูดของคนที่อยู่ด้านในเรือนเป็พวกนางเองรึที่ทำให้เส้าเฟยต้องแท้ง นั่นมันก็เท่ากับว่าคนผู้นี้ฆ่าลูกของเขาและเชื้อพระวงศ์อีกด้วย
ฉินอ๋องกำหมัดแน่นก่อนจักเปิดประตูเข้าไปยังภายในเรือยของเหว่ยอิง
ปั๊ง!!
“ท่านอ๋อง...”เหว่ยอิงรีบเดินเข้าไปหาฉินอ๋องทันที
เพี๊ยะ!!
มือหนาหวาดไปกระทบบนใบหน้าของเหว่ยอิงเต็มแรงจนนางต้องสะบัดหน้าไปตามแรงที่มากระทบหน้านาง
กลิ่นคาวเืคลุ้งเต็มปากของเหว่ยอิงนางไม่เข้าใจกับเหตุการณ์เอาเสียเลย นางใช้มือจับที่ปากก็พบว่ามีเืไหลออกมา
“ฉินอ๋อง!!เหตุใดจึงกล้ากระทำกับข้าเช่นนี้! รู้หรือไม่ว่าข้า...”
“หุบปาก!!”
ฉินอ๋องตะหวาดเสียงดังลั่นจนเหว่ยอิงสะดุ้งสีหน้าของฉินอ๋องเพลานี้ดูน่ากลัวกว่าทุกครั้งไม่ว่าผู้ใดที่อยู่รอบข้างต่างพากันหวาดกลัวขึ้นมาเสียดื้อๆ
“เ้าจักบอกข้าว่าเ้าเป็องค์หญิงจากแคว้นซุนงั้นรึฮ่าๆ มันช่างน่าขันยิ่งนัก เ้าคิดว่าข้ากลัวาเช่นนั้นรึ”
“ใช่..หากพวกท่านกระทำกับข้าไม่แน่อาจจักเกิดาตามมา...”
“เ้าคิดง่ายเกินไปแล้วหากข้าจักฆ่าเ้าตอนนี้ก็ยังได้หรือจักให้ข้าส่งเ้าให้กับฮ่องเต้ไต่สวนเอง”
“ไต่สวน....”
“ใช่แล้วเ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเ้าได้สังหารเชื้อพระวงศ์ไปแล้ว!!”
“ไม่จริง!! ข้ามิได้กระทำอันใดทั้งนั้นอย่ามากล่าวหาข้า”
เหว่ยอิงเองยังอยู่กับเหตุการณ์ที่ตนนั้นกำลังสับสนเหตุใดฉินอ๋องได้มากล่าวหาว่านางเป็คนรอบสังหารเชื้อพระวงศ์ได้
“เ้ายังไม่รู้อีกรึว่าเ้าวางยาพิษเส้าเฟย...และเขากำลังท้อง...แล้วต่อมาพอกินยาบำรุงของเ้าเส้าเฟยก็แท้งทันที...”
“ไม่จริงบุรุษไม่สามารถตั้งครรภ์ได้...”
“ทหาร...จับเหว่ยอิงไปขังที่คุกใต้ดินรอลงโทษส่วนนางบ่าวนำไปปะา!!”
“ฉินอ๋อง!!เ้าจักทำแบบนี้กับข้าไม่ได้! ปล่อยข้า! ปล่อยข้า!! กรี๊ด!!”
“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพคะ!!”
ผู้ใดกล้าทำร้ายคนของข้าข้าจักไม่ละเว้นชีวิตมันผู้นั้นไม่ว่าผู้นั้นจักมีอำนาจเพียงข้าก็จักแก้แค้นให้จงได้
จบจากการจัดการเหว่ยอิงแล้วฉินอ๋องจึงรีบกลับไปยังเรือนของเส้าเฟยเส้าเฟยยังคงมีอาการเช่นเดิมเขายังไม่รู้สึกตัวหมอหลวงที่เก่งที่สุดจากวังหลวงก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากการฝังเข็มให้กับเส้าเฟยเท่านั้น
“ใต้ท้าวเป็เช่นไรบ้างเ้าคะ”เจ่าเจียงเอยถาม
“ข้าเองก็ตอบเ้ามิได้เช่นกนว่าพระชายาจักเป็อย่างไร”
“ไม่ว่าอยังไงเส้าเฟยก็ต้องหายและฟื้นขึ้นมาเท่านั้น!”
ฉินอ๋องเข้ามาพร้อมกับประกาศต่อเหล่าหมอหลวงที่ทำการรักษานับว่าเส้าเฟยมีร่างกายที่อ่อนแอมาก การรักษาจึงทำได้ไม่เต็มที่
2K
