ค้นหัวใจนายตัวร้าย

เช้าวันเสาร์เสียงนกกระจิบเจ้าประจำ ที่เกาะอยู่บนต้นประม่วงร้องส่งสัญญาณแทนเสียงนาฬิกาปลุก

            “วันหยุดทั้งทีไม่หยุดร้องบ้างเลยนะ” ไนร่าบ่นให้นกอยู่บนเตียง

            เธอเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้า แปรงฟันและใช้ผ้าเช็ดตัวผืนหนาค่อยๆ ซับน้ำออกจากหน้า ก่อนจะไปแขวนไว้ที่ข้างตู้แล้วเดินลงมาด้านล่าง

            “ตื่นเช้าจังเลยลูก”พ่อที่กำลังดื่มกาแฟอยู่หน้าบ้านเห็นลูกสาวลงมาแต่เช้า

            “เสียงนกดังมากเลยค่ะว่าจะลงมาดูหน้าเจ้าตัวปัญหาหน่อย” พูดจบเธอก็หันไปมองเจ้านกที่เกาะกิ่งไม้อยู่ด้วยกันเป็นคู่

            “แม่ไปไหนคะพ่อ?”

            “ออกไปตลาดแต่เช้าแล้วลูกป่านนี้ยังไม่กลับเลย”

            “แล้ววันนี้พ่อจะไปทำงานหรอคะ?”เธอที่เห็นพ่อแต่งชุดทำงานในวันหยุด

            “ใช่ลูกวันนี้มีงานต้องเข้าไปเคลียร์นิดหน่อย”

            “แล้ววันหยุดไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนๆหรอเรา?”

            “ว่าจะออกไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนอยู่ค่ะพ่อแต่น่าจะสายๆ หน่อย”

            เสียงเปิดประตูรั้วบ้านทำให้สองพ่อลูกหันไปพร้อมๆ กัน

            “นั่นไงแม่มาพอดีเลย”

            ไนร่ารีบเดินไปถือของที่แม่หิ้วมาอย่างพะรุงพะรัง

            “ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะแม่?”

            “นั่นสิแม่ไปนานด้วยนะวันนี้”

            “ก็ไปเจอป้าโอ๋น่ะสิชวนคุยไม่หยุดเลย จะหนีกลับก่อนก็ไม่ได้”

            “ป้าโอ๋หรือแม่ชวนคุย?” พ่อถามแม่เพื่อย้ำอีกรอบ

            “พ่อก็ ทำมาเป็นรู้ทันนานๆ ทีเจอเพื่อนก็ต้องมีเรื่องคุยเยอะหน่อย” แม่แอบหัวเราะเพราะโดนจับได้

            “วันนี้แม่จะทำอะไรกินหรอคะ?”

            “เช้านี้แม่ว่าจะแกงส้มชะอมกุ้งจ้ะลูกคุณพ่อเค้าขอมา”

            “งั้นหนูช่วยนะคะ”ไนร่าหยิบผักที่แม่ซื้อมาใส่ตะกร้าเพื่อไปล้าง

            เธอค่อยๆ ล้างผักอย่างประณีต ก่อนจะนำชะอมมาเด็ดออกจากก้านเพื่อจะทำไข่เจียวไว้ให้แม่สองแม่ลูกที่กำลังตั้งใจช่วยกันทำกับข้าว ช่างเป็นภาพที่ดูแล้วมีความสุข

            “ไนร่า ไปเรียกพ่อมาทานข้าวเลยลูก”แม่ที่กำลังตักแกงส้มใส่ถ้วย โดยมีไอร้อนๆ โผล่ขึ้นมาจากหม้อ

            “พ่อคะ ทานข้าวค่ะ”

            “จ้ะลูก” พ่อที่กำลังจะเดินเข้าบ้านมาพอดีตอบลูกสาว

            ไนร่าตักข้าวใส่จานให้พ่อและแม่และเดินไปหยิบขวดน้ำเทใส่แก้วเตรียมไว้ให้ทั้งสอง

            “ไนร่ายังไม่หิวพ่อกับแม่ทานเลยนะคะ”

            “วันนี้หนูจะออกไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนนะคะ”เธอบอกพ่อและแม่ที่กำลังจะโน้มตัวลงนั่งเก้าอี้และกำลังเดินขึ้นไปบนห้อง

            เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้น เป็นจังหวะที่ไนร่าเปิดประตูห้องเธอเดินเข้าไปหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ

            “ขอเลื่อนเวลานะ เจอกันเก้าโมงครึ่งที่โต๊ะข้างหอประชุมนะเพื่อนๆ” เสียงแช็ตจากกลุ่มโดยมีฟ้าเป็นผู้ส่ง

            “โอเคจ้า” ไนร่าตอบกลับพร้อมส่งสติกเกอร์รับทราบ

            ขณะนี้เวลาเกือบเจ็ดโมงครึ่ง

            “ยังพอมีเวลาทำความสะอาดห้องสักหน่อยแล้วกัน” พูดเสร็จไนร่าก็เดินไปหยิบไม้ปัดขนไก่มาจัดการที่โต๊ะหนังสือจัดการฝุ่นที่อยู่บนที่นอน ผ่านไปไม่นานทุกอย่างก็กลับมาสะอาดและเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง

            เสื้อยืดสีขาวและกางเกงสียีนขายาวถูกสวมโดยเด็กสาวร่างเล็ก ที่กำลังนั่งใส่รองเท้าผ้าใบคู่โปรดอยู่หน้าบ้าน

            “จะไปแล้วหรอลูก?” แม่ที่กำลังปลูกต้นไม้ทักลูกสาว

            “ค่ะแม่”

            “แล้วกินข้าวหรือยังล่ะเรา?”

            “กินแล้วค่ะแม่พ่อไปทำงานแล้วหรอคะ?” ไนร่าเดินไปใกล้ๆ แม่ และหันไปมองที่จอดรถ

            “ไปนานแล้วจ้ะลูกแต่บ่ายๆก็คงกลับแล้ว”

            “งั้นหนูไปก่อนนะคะ”พูดจบเธอก็เดินตรงออกจากบ้าน แวะทักทายกับเจ้าลีโอ ลูกสุนัขของพี่ข้างบ้านและเดินมุ่งไปที่หน้าปากซอย

            เสียงแตรรถบิ๊กไบค์ดังมาจากข้างหลังพร้อมกับเสียงที่ไนร่าคุ้นเคย

            “ไนร่า จะไปไหน?”

            “ไปโรงเรียนค่ะ”

            “มาขึ้นรถ”

            “ไนร่าเดินไปเองได้ค่ะ” เธอยังคงงอนเขาไม่หาย

            “มาเถอะน่าพี่จะไปซ้อมบอลที่โรงเรียนไปด้วยกันนี่แหละ” สกายที่พูดจบ ก็จอดรถและเดินมาคว้าข้อมือของไนร่าให้เดินตามเขา

            สกายหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาใส่ให้ไนร่าโดนร่างเล็กก็พยายามที่จะแย่งเพื่อจะจัดการเอง

            “พี่ทำให้ อยู่นิ่งๆ”เขาดุเธอ ร่างเล็กจึงลดมือของตัวเองลงและขึ้นซ้อนรถคันใหญ่ที่เธอก็คงปฏิเสธไม่ได้แล้ว

            โรงเรียน

            “ขอบคุณนะคะ” ไนร่าพูดกับสกาย

            “เดี๋ยวตอนกลับพี่ไปส่งที่บ้านนะไม่ต้องปฏิเสธด้วย” เขาบอกกับเธอ โดยมือทั้งสองข้างก็แกะสายหมวกกันน็อก

            “สกาย!” เสียงผู้หญิงเรียกชื่อสกายดังมาจากข้างหลัง

            “ว่ายังไง มาทำอะไรแถวนี้” สกายตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แล้วดึงหมวกกันน็อกออกจากไนร่า แล้วเอาไปไว้ที่รถ

            “ทำไมถึงได้มาด้วยกันคะ?” จ๋าถามสกายด้วยน้ำเสียงที่ปนโกรธเล็กน้อย พร้อมกับใช้สายตาเหยียดไนร่า

            “ก็เป็นแฟนกันมาด้วยกันไม่เห็นแปลก”

            ไนร่าถึงกลับรีบไปมองสกายที่อยู่ดีๆเขาก็บอกว่าเธอเป็นแฟนเขา

            “ไหนบอกว่าไม่ได้เป็นแฟนกันไง”น้ำเสียงของจ๋าบ่งบอกถึงความไม่พอใจ จึงทำให้ไนร่าเริ่มไม่พอใจเช่นกันที่อยู่ดีๆ ก็โดนต่อว่าทั้งสายตาและคำพูด 

            “วันนั้นบอกไม่ได้เป็นแต่วันนี้เป็นแล้วค่ะ” พูดจบไนร่าก็เกาะแขนของสกายแล้วซบที่ไหล่ทำเอาสกายก็อึ้งไปเหมือนกัน

            “ถ้าไม่มีธุระไปก่อนนะ”สกายพูดตัดบทและดึงข้อมือไนร่าให้เดินตามเขา

            “จ๋าไม่ยอมหรอกยังไงจ๋าก็ไม่เชื่อ สกายคบกับเด็กนี่ ก็เพื่อแก้แค้นจ๋าใช่มั้ย?” จ๋าที่พยายามพูดต่อ

            “ขอโทษนะจ๋าเรื่องของเรามันจบไปแล้ว ให้มันจบเถอะ”

            “เรามีแฟนใหม่แล้วแล้วเราก็รักแฟนเรามาก เลิกยุ่งกับเราเถอะ!” เมื่อจ๋าได้ยินประโยคที่สกายบอกถึงกับหน้าชาไปทีเดียว

            ไนร่าที่เริ่มเห็นท่าทีของจ๋าก็เริ่มคิดแผนร้ายขึ้นมาในหัวต่อ

            “ไปกันเถอะค่ะพี่สกายไนร่าหิวไปหาอะไรกินกันดีกว่า” ไนร่าหันไปอ้อนสกายก่อนจะเดินนำหน้าเขาไป

            “ไปก่อนนะคะ” ไนร่าหันมาบอกจ๋า ก่อนจะทำท่าทีเหมือนกับว่า ฉันนี่แหละผู้ชนะ

            “แอบร้ายเหมือนกันนะเรา”สกายถึงกับขำเมื่อเห็นนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า

            “อยู่ดีๆ ก็โดนว่าใครจะไม่โมโหละ” ไนร่าหันไปทำสีหน้าไม่พอใจก่อนจะหลุดขำ

            “งั้นตอนนี้ไนร่าเป็นแฟนพี่แล้วนะ”

            “เดี๋ยวสิ พูดเองเออเองอีกแล้วนะ”

            “ก็เมื่อกี้ไม่เห็นปฏิเสธ”สกายแอบยิ้ม

            “ไนร่าไปหาเพื่อนก่อนนะคะ”เธอปล่อยมือจากแล้วรีบเดินไป

            “อย่าลืมละอย่าเพิ่งหนีกลับบ้านก่อน เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

            “ไนร่า!”สกายที่ตะโกนไล่หลัง

            “รู้แล้ว จะตะโกนเสียงดังทำไม”ไนร่าที่ตะโกนกลับมาทำให้สกายหัวเราะออกมา

            “ครับผม”

            ไนร่าที่รีบเดินไปหาเพื่อน เธอยิ้มไม่หุบที่เมื่อกี้สามารถเล่นละครได้สมจริงโดยลึกๆ เธอก็แอบหวงสกายนั่นเอง