"ตูม!!" ิกวานโยนร่างเล็กของจ้าวซือหยางลงแม่น้ำต่อหน้าต่อตาทหารบนเรือ รวมทั้งทหารและชาวบ้านที่อยู่ริมฝั่งมากมาย
"ใต้เท้า!!"
"นายท่าน"
เจียงเป่าเฉียงและว่านหย่วนเจิงงงเป็ไก่ตาแตก เมื่อครู่เขาเห็นท่านมหาอุปราชเพิ่งจะเดินยิ้มเข้าห้องไปหาหญิงงาม ครู่เดียวก็ลากนางจับโยนลงน้ำไปเสียแล้ว!!
"โอ..เทพธิดาตกน้ำไปเสียแล้วล่ะเป่าเฉียง"
"ป้าบ!!"
"เ้าคิดบ้าอะไรอยู่ รีบไปดูกัน" เจียงเป่าเฉียงตบศีรษะแม่ทัพหนุ่มจนหัวทิ่ม ก่อนจะวิ่งไปทางท้ายเรือเพื่อฟังคำสั่งจากท่านมหาอุปราช
จ้าวซือหยางพยายามว่ายตามเรือที่ห่างออกไปทุกทีด้วยความร้อนรน แต่กระแสน้ำและิกวานสั่งไม่ให้ฝีพายหยุดเรือเพื่อช่วยหญิงสาวทำให้ระยะห่างของนางกับเรือมากขึ้นกว่าเดิม
นางตัดสินใจหยุดหันมองหาฝั่งแม่น้ำที่ใกล้ที่สุด แต่มองไปทางใดก็ล้วนไกลกว่าตัวเรือในทุกด้าน
"ตัวเลวร้าย!! ยมทูตบ้าเื!! ช่วยข้าด้วย!!" จ้าวซือหยางร้องไห้ไปก็ตัดสินใจว่ายน้ำตามเรือไปดังเดิม พร้อมกับร่ำร้องออกมาแทบไม่เป็ภาษาด้วยความตื่นกลัว
ในที่สุดหญิงสาวก็อดทนได้จนถึงขีดจำกัดของร่างกาย ร่างเล็กจมลงไปแล้วก็ผุดขึ้นมาใหม่อย่างอ่อนแรง มือทั้งสองข้างไขว่คว้าสะเปะสะปะแต่ก็ยังกอบกุมความช่วยเหลือใดเอาไว้ไม่ได้
เจียงเป่าเฉียงอดทนรอคำสั่งไม่ไหวเขาตัดสินใจะโลงน้ำไปก่อน พยายามว่ายไปให้ใกล้หญิงสาวมากที่สุด แต่ก็ยังไม่กล้าแตะต้องสตรีของผู้เป็นาย
"ใต้เท้า!!" ชายหนุ่มะโกลับมาที่เรือ กระตุ้นให้ิกวานออกคำสั่งให้ตนช่วยเหลือจ้าวซือหยางให้เร็วที่สุด
"นายท่าน นางไม่ไหวแล้วนะขอรับ" ว่านหย่วนเจิงใจหายวาบ อดนึกถึงความเหี้ยมโหดของิกวานยามสังหารขุนนางที่คิดต่อต้านจักรพรรดิิซังเจี๋ยหลังจากขึ้นครองราชย์แล้วไม่ได้ เวลานั้นสายตาสงบนิ่งของิกวานก็เป็เหมือนเช่นเวลานี้
จ้าวซือหยางพยายามถีบตัวให้พ้นน้ำ มองเห็นเจียงเป่าเฉียงลอยคออยู่ไม่ไกล นางจึงฮึดสู้ดำผุดดำว่ายพยายามเคลื่อนตัวไปทางชายหนุ่มให้มากที่สุด
ก่อนที่เจียงเป่าเฉียงจะตัดสินใจเข้าไปช่วยหญิงสาวเอาไว้ก่อนแล้วค่อยไปรับโทษเอาทีหลัง สายตาของเขาก็ได้เห็นว่าิกวานะโลงน้ำว่ายมาทางตนและจ้าวซือหยางแล้ว จึงได้แต่อดทนลอยคอรออย่างลุ้นระทึกว่าท่านมหาอุปราชจะว่ายมาช่วยนางได้ทันก่อนที่นางจะจมลงไปหรือไม่
..........
จวนมหาอุปราช เมืองไหว
"กวานเอ๋อร์ นั่นผู้ใดอีกแล้วเล่า?" เยี่ยนฟางซิน ลุกพรวดขึ้นจากการตกแต่งกล้วยไม้ในสวน ปรี่เข้ามาหาบุตรชายที่อุ้มร่างเล็กที่คาดว่าจะเป็สตรีเอาไว้ในอ้อมกอดกลับเข้าจวนมาอีกแล้ว
"เป็นางนั่นล่ะขอรับ" ิกวานเอ่ยตอบอย่างจำนนด้วยหลักฐาน เลิกเสื้อคลุมสีดำของตนที่พันร่างบางของจ้าวซือหยางเอาไว้มิดเปิดเผยให้เห็นดวงหน้างามที่คุ้นเคย
"เ้า!! เ้า!! เ้าจะทำให้ข้าอกแตกตายหรืออย่างไรกวานเอ่อร์ นางเป็อย่างไรบ้างแล้ว ตามหมอมาเร็ว หลี่มามาเรียกท่านหมอมา!!" เยี่ยนฟางซินร้อนใจอย่างหนัก สตรีคนเดียวที่บุตรชายให้ใกล้ชิด และสตรีคนเดียวที่ยอมใกล้ชิดบุตรชายไม่ได้ปลิดชีพตนเองหนีไปเสียก่อนจะเป็อะไรไปไม่ได้โดยเด็ดขาด!!
"อย่าแม้แต่จะคิด! อุ้มนางไปที่เรือนเหอเนี่ยนของข้า!" เยี่ยนฟางซินออกคำสั่งเสียงแข็ง
"ท่านแม่ ท่านก็รู้นางอาจจะฆ่าตัวตายได้ทุกเวลานะขอรับ ข้าเก็บนางไว้เองจะปลอดภัยกว่า"
"ปลอดภัย! เ้าแบกนางกลับมาสองครั้งสองครายังกล้ามากล่าวถึงความปลอดภัยอีกเช่นนั้นหรือ?"
"ท่านแม่ นางเป็สตรีของข้านะขอรับ แล้วเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาแก่งแย่งชิงตัวคนกันอยู่ ท่านรีบตามท่านหมอไปที่เรือนข้าก่อน"
ิกวานไม่ปล่อยโอกาสพาตัวจ้าวซือหยางกลับไปไว้ในเรือนโดยเด็ดขาด ผ้าปูเตียงที่มีกลิ่นกายของนางติดอยู่เขานอนดมทุกค่ำคืน จนเมื่อบ่าวรับใช้นำออกไปซักยังโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงสั่งลงโทษบ่าวรับใช้ผู้นั้นอยู่เลย
นอกจากนี้เขายังมีข้อสงสัยที่ค้างคาใจเกี่ยวกับดวงตาของหญิงสาว ชายหนุ่มไม่สนใจกับเสียงร้องโวยวายของผู้เป็มารดาอุ้มร่างงามกึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับไปที่เรือนตนทันที
..........
"ท่านหมอนางเป็อย่างไรบ้าง" เยี่ยนฟางซินตามมาที่เรือนบุตรชายพร้อมกับให้บ่าวรับใช้สตรีช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้จ้าวซือหยางเสร็จเรียบร้อยก่อนที่ท่านหมอจะมาถึง
"คืนนี้นางอาจจะมีไข้ขึ้นสูงกว่านี้อีกเล็กน้อย อย่างไรข้าน้อยก็จะเขียนเทียบยาให้ไว้ เื่อื่นก็ไม่ต้องกังวลอันใดขอรับ" ท่านหมอหันมากล่าวกับสองแม่ลูกด้วยความนอบน้อม
"ท่านตรวจดีอีกสักรอบดีหรือไม่ ว่านางมีบางอย่างผิดปกติกับร่างกายหรือเปล่าท่านหมอ" เยี่ยนฟางซินยังคงฝังใจว่าหญิงสาวอาจจะตั้งครรภ์
"ข้าตรวจดีแล้ว ชีพจรไหลลื่นปกติแน่นอนขอรับ"
"ไม่เป็อะไรแล้วเหตุใดนางจึงยังไม่รู้สึกตัวเล่าท่านหมอ?" ิกวานแทรกร่างมาประชิดร่างจ้าวซือหยางที่นอนอยู่บนเตียง ดันร่างหมอชราและมารดาให้ถอยออกห่าง
"แค่กๆๆ" ร่างเล็กลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมาได้ก็เอี้ยวตัวไอออกมาเบาๆ ความรู้สึกหนาวเหน็บปวดร้าวไปทั่วร่างทำให้นางขยับตัวได้อย่างเชื่องช้า
"นางรู้สึกตัวแล้วขอรับท่านแม่" ชายหนุ่มนั่งลงข้างร่างเล็กช่วยประคองนางให้พลิกกายได้สะดวกขึ้นอีกหน่อย
จ้าวซือหยางดวงตาพร่ามัวเพราะพิษไข้ที่เริ่มก่อตัว แต่ใบหน้าใหญ่ที่ใกล้ตนที่สุดนั้นนางจำได้ไม่ลืม!
"เพี๊ยะ!!" หญิงสาวรวบรวมกำลังฟาดฝ่ามือไปที่แก้มซ้ายของมหาอุปราชที่เกือบจะทำให้ตนต้องจบชีวิตไปอีกครั้ง ก่อนจะสลบไปทั้งๆ ที่ิกวานยังคงโอบประคองร่างนางเอาไว้อยู่
เยี่ยนฟางซินเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ท่านหมอชราเองก็ตะลึงลานใจนหน้าซีดเผือด ส่วนลูกมือของท่านหมอที่เป็สตรีอีกสองคนถึงกับเป็ลมล้มพับลงไปนอนกับพื้นทันที
บ่าวรับใช้สตรีที่อยู่ห่างออกไปแม้จะไม่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสนั่นกับสายตาทุกคู่ที่มองไปยังคนผู้เดียวก็ทำให้พวกนางเดาได้ไม่ยากแล้วว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น พวกนางทรุดกายลงนั่งไปกับพื้นเสียดายเพียงไม่สามารถขุดหลุมมุดลงไปซ่อนตัวได้เท่านั้น เพราะคาดว่าอีกไม่นานท่านมหาราชใหญ่ก็คงจะบันดาลโทสะ และพวกตนอาจจะถูกลูกหลงไปด้วย
ผ่าน่เวลาอันแสนจะน่าอึดอัดหัวใจไปราวชั่วจิบชา คนทั้งหมดกลับไม่ได้ยินเสียงตวาดลั่นออกมาจากปากของท่านมหาอุปราชผู้เหี้ยมโหดเลยสักประโยค ซ้ำพวกเขายังต้องตาค้างไปอีกรอบเมื่อเห็นว่ายมทูตกวานที่ร่างค้างแข็งอยู่เมื่อครู่ค่อยๆ บรรจงวางหญิงสาวลงนอนและยังห่มผ้าให้นางอีกด้วย!
"ข..ข้าน้อยจะออกมาเขียนเทียบยาให้ก่อนแล้วกัน" หมอชราโค้งคำนับอย่างสุภาพครั้งหนึ่ง หันมามองร่างผู้ช่วยสตรีสองคนที่นอนกองอยู่บนพื้นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจไม่รู้จะทำเช่นไรดี ตัดสินใจเดินออกมาปล่อยให้นายหญิงใหญ่ของจวนมหาอุปราชจัดการกันเองก็แล้วกัน
"เ้าสองคนน่ะ เข้ามาช่วยพานางสองคนออกไป หลี่มามาตามข้าออกไปข้างนอก ข้ายังตัดกิ่งกล้วยไม้ไม่เสร็จเลย" เยี่ยนฟางซินหันมาเห็นรอยแดงห้านิ้วบนใบหน้าบุตรชายแล้วก็ปวดใจแปลบ แต่นางใยิ่งกว่าที่เห็นบุตรชายไม่ได้โมโห ทั้งยังตีหน้านิ่งไม่พูดไม่จาจึงคิดหนีออกไปตั้งหลักก่อน
ิกวานรอจนคนทั้งหมดออกไปแล้ว เขาถึงได้ยกมือขึ้นมาลูบหน้าตนเองที่เพิ่งโดนตบเป็ครั้งที่สองจากสตรีคนเดียวกัน คิดอยากจะรังแกนางให้สาสมกับที่นางบังอาจเหิมเกริม แต่พอหันมาเห็นใบหน้าที่แดงก่ำพลิกไปมาเพราะต้องทนทรมาณจากอาการร้อนๆ หนาวๆ เพราะพิษไข้แล้ว ชายหนุ่มก็จำต้องเดินออกจากห้องไปอีกคน
"ดูแลนางให้ดี อีกเดี๋ยวเ้าสองคนไปเชิญหลี่มามาให้มาอยู่ดูแลนางพร้อมกับเ้าสองคนด้วยเล่า" ิกวานรู้ว่าคืนนี้จ้าวซือหยางอาจมีไข้สูง เขาไม่อยากให้มีเพียงบ่าวรับใช้สตรีสองคนมาร่วมห้องจึงตั้งใจเชิญหลี่มามาเข้ามาด้วยอีกคน เพราะตนก็ไม่คิดจะหลบไปนอนที่อื่นเช่นกัน
294
