[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

นักข่าวที่เสิ่นซินลั่วเป็นคนจ้างมา ดันกลับลำมาอยู่ข้างเธอ 

ตั้งแต่เกิดใหม่มา นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋ลู่รู้สึกว่าสคริปต์ชีวิตมันเริ่มจะหลุดการควบคุมของเธอไปแล้ว สถานการณ์ตอนนี้มันวุ่นวายอีรุงตุงนังจนกู่ไม่กลับ!

ผู้กำกับจางกระตุกยิ้มมุมปาก “รู้ผิดแล้วแก้ไข คือยอดคน มา เอาไมค์ไป”

นักข่าวกลับใจรับไมค์ไปพูดเสียงดังฟังชัด 

“คลิปเสียงและวิดีโอทั้งหมด เป็นอู๋ลี่ผิงที่ยัดใส่มือผมมาครับ แถมยังจะให้ค่าจ้างผมอีกห้าหมื่นหยวน แต่ผมไม่ได้รับไว้ เพราะผมเป็นแฟนคลับของไป๋ลู่! 

ผมแค่อยากจะช่วยเตือนสติให้ไป๋ลู่ตาสว่าง เธอยังเด็ก อนาคตยังอีกไกล จะมาตัดอนาคตตัวเองทิ้งแบบนี้ไม่ได้”

ไป๋ลู่ “............” 

จบเรื่องวุ่นวายนี้เมื่อไหร่ เห็นทีฉันคงต้องเอาวิชา ‘การเป็นแฟนคลับ101’ มายัดใส่ในตารางงานด่วนๆ ซะแล้ว

“แม่... แม่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้ยังไง!” 

ในที่สุดสมองของเสิ่นซินลั่วก็เพิ่งจะเริ่มทำงานสักที เธอทุบกำปั้นลงบนโต๊ะดังปัง 

“เพื่อหนู แม่ถึงกับกล้าทำร้ายเสี่ยวลู่ขนาดนี้เลยเหรอ...”

เสิ่นซินลั่วร้องไห้จนหน้าตาเปรอะเปื้อนเครื่องสำอาง ดูน่าสงสารและบอบบางราวดอกไม้ช้ำน้ำ เหมือนกับชาติที่แล้วไม่มีผิดเป๊ะ เสิ่นซินลั่วโยนความผิดทั้งหมดไปให้แม่บังเกิดเกล้าอย่างอู๋ลี่ผิงรับจบคนเดียว

“อู๋ลี่ผิงโพสต์ Weibo แล้ว!” ไป๋ลู่มองตรงไปข้างหน้า แววตาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น

“ฉันคืออู๋ลี่ผิง ฉันเป็นแม่ที่ลำเอียงรักแต่ลูกสาวแท้ๆ เลยอยากจะแย่งชิงทุกอย่างที่ไป๋ลู่มี เพื่อเก็บไว้ให้ลูกสาวของฉัน ต้องขอโทษทุกคนด้วย ฉันไม่สมควรเป็นแม่คน ตอนนี้สามีได้เซ็นใบหย่ากับฉันแล้ว...” 

เสียงของนักข่าวที่อ่านข้อความค่อยๆ แผ่วลง 

“วันที่เซ็นใบหย่า คือเมื่อครึ่งเดือนก่อน”

เสิ่นซินลั่วฟุบหน้าลงกับโต๊ะปล่อยโฮออกมาไม่อายสื่อ 

“ที่แท้พ่อก็หย่ากับแม่เพราะเรื่องนี้... แม่... แม่ทำไปก็เพื่อหนู หนูรู้ว่าแม่ทำผิดมหันต์ แต่ยังไงเขาก็เป็นแม่ของหนู... หนู... หนู... หนูยินดีแบกรับทุกอย่างแทนแม่เอง”

“ฉันจะออกจากวงการบันเทิงค่ะ!” เสิ่นซินลั่วงัดไม้ตาย ‘ถอยไปตั้งหลัก’ ออกมาใช้ แต่ก็ยังแอบเหลือทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง 

“ถ้าเสี่ยวลู่ไม่สามารถให้อภัยแม่ได้ งั้นฉันก็ยินดีจะลาออกจากวงการบันเทิง เพื่อชดใช้ความผิดแทนแม่!”

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองไป๋ลู่เป็นตาเดียว คอมเมนต์ในไลฟ์สดเดือดพล่านจนปรอทแตก

[ชาวเน็ต A: นังแพศยา! อย่ามาใช้ศีลธรรมจอมปลอมกดดันคนอื่นนะเว้ย!!!] 

[ชาวเน็ต B: อะไรคือ ‘ถ้าเสี่ยวลู่ไม่ให้อภัย เธอจะออกจากวงการ’ สรุปคือจะบอกว่าเสี่ยวลู่บีบให้เธอออกจากวงการงั้นสิ? ร้ายกาจ!] 

[ชาวเน็ต C: นังนี่มันดัดจริตตัวแม่จริงๆ!!! นางดอกบัวขาวอาบยาพิษ!!!] 

[ชาวเน็ต D: โกรธจนจะอกแตกตายอยู่แล้ว! โกรธจนจะบ้าตาย! โกรธจนเส้นเลือดในสมองจะแตก!]

ไป๋ลู่จ้องมองเสิ่นซินลั่วด้วยแววตาลึกซึ้ง ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ 

“เด็กที่มีแม่คอยปกป้องเนี่ย... มีความสุขจังเลยนะ” น้ำตามันกลั้นไม่อยู่จริงๆ เธอรีบก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนความรู้สึก

เสิ่นซินลั่วอิจฉาที่เธอมีชื่อเสียง มีทรัพยากร มีแฟนคลับ มีหน้าตา... เสิ่นซินลั่วอิจฉาของนอกกายของเธอตั้งมากมาย ส่วนตัวเธอ... เธออิจฉาเสิ่นซินลั่วแค่เรื่องเดียว เสิ่นซินลั่วมีแม่ แต่เธอ... ไม่มี

ไป๋ลู่จู่ๆ ก็หมดอารมณ์จะเล่นสนุกต่อแล้ว “หนูเหนื่อยแล้วค่ะ หนูอยาก...”

“พระเจ้าช่วย...” รองผู้กำกับที่รับหน้าที่ดูแลมอนิเตอร์และเฝ้าดู Weibo จู่ๆ ก็ร้องอุทานขึ้นมาเสียงหลง 

“จัวเว่ยปล่อยของแล้ว! ใน Weibo! มีคลิปหลุดด้วย!”

ทุกคนในห้องแถลงข่าวรีบควักมือถือออกมาสไลด์หน้าจอยิกๆ ไป๋ลู่ชะงักไปนิดหนึ่ง สมกับเป็นปาปารัสซี่อันดับหนึ่ง เลือกเวลาได้เหมาะเจาะจริงๆ พ่อคุณเอ๊ย ระเบิดลงลูกแล้วลูกเล่า คลิปผีผ้าห่มสั้นๆ ในมือเธอกลายเป็นคลิปเด็กเล่นขายของไปเลยแฮะ

บนหน้าจอ แฮชแท็กพุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่ง พร้อมแคปชั่นสั้นๆ ว่า 

‘เสี่ยวลู่... ไม่ได้... โกหก’ 

ในคลิปวิดีโอ... หลังจากไป๋ลู่พูดจบประโยคนั้น ร่างเล็กๆ ของเธอก็ล้มตึงลงไปกองกับพื้นทันที ภาพสุดท้ายของวิดีโอ ถูกหยุดค้างไว้ที่ใบหน้าเล็กๆ ของไป๋ลู่ที่ซีดขาวราวกับกระดาษ แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น น้อยใจ อดกลั้น และคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แต่มันกลับดูสิ้นหวังและเสียใจอย่างสุดซึ้ง

มันสะเทือนใจจนคนดูแทบขาดใจตาม! แฟนคลับของเสี่ยวลู่ในไลฟ์สตรีม ร้องไห้จนน้ำตาแทบจะเป็นสายเลือด

[ชาวเน็ต E: นี่มันไม่ใช่แค่ทารุณเสี่ยวลู่แล้ว ฉันว่านี่กะจะทารุณพวกเราที่เป็นแฟนคลับให้ตายกันไปข้าง...] 

[ชาวเน็ต F: นังดอกบัวขาวเมื่อกี้ยังแสดงละครบีบน้ำตาตบตาคนทั้งโลกอยู่เลย!!!] 

[ชาวเน็ต G: แถมยังหน้าด้านโยนความผิดทั้งหมดไปให้แม่แท้ๆ ของตัวเองอีก!!!! เลวระยำ!] 

[ชาวเน็ต H: เมื่อก่อนคิดว่าบ้านตระกูลเสิ่นแค่เห็นเสี่ยวลู่เป็นตู้เอทีเอ็มคอยสูบเลือดสูบเนื้อ ตอนนี้ถึงได้รู้... ว่าตระกูลเสิ่นไม่ใช่แค่จะเอาเงิน แต่ยังจะเอาชีวิตน้อง!] 

[ชาวเน็ต I: ไป๋ลู่ที่พวกเราทะนุถนอมขนาดนั้น ตระกูลเสิ่นมีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้!]

ปัง! ผู้กำกับจางโกรธจนปามือถือทิ้งกระแทกพื้น อยากจะพุ่งเข้าไปกอดปลอบเธอ แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้ ทำได้แค่ลูบศีรษะเธอเบาๆ ด้วยมือที่สั่นเทา 

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะลูก มันผ่านไปแล้ว ไป๋เสี่ยวลู่ห้ามร้องไห้ เข้มแข็งไว้”

ไป๋ลู่เงยหน้ามองเขาตาแป๋ว “ผู้กำกับจาง คุณร้องไห้แล้ว... แต่เสี่ยวลู่ยังไม่ร้องเลยนะคะ”

พี่ช่างแต่งหน้าทนไม่ไหวอีกต่อไป วิ่งร้องไห้โฮเข้ามา รวบตัวเธอเข้าไปกอดไว้แน่นในอ้อมอก 

“ไป๋เสี่ยวลู่! เรื่องพวกนี้ ทำไมหนูไม่บอกทุกคน? ทำไมถึงไม่พูดออกมาฮะ?!”

ไป๋ลู่ตบหลังพี่สาวช่างแต่งหน้าเบาๆ ราวกับกำลังปลอบเด็ก “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไรจริงๆ นะคะ”

เพราะคนตระกูลเสิ่นทั้งสามคน จะไม่มีใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว ฉันจะลากคอพวกมันออกมาทีละคน แล้วเชือดทิ้งกับมือให้สาสม รวมถึงอวี่ฟู่ชิง หมอนั่นก็อย่าหวังว่าจะหนีพ้น เพราะงั้น... อย่าเสียใจแทนฉัน อย่าร้องไห้เพื่อฉันเลย ฉันจะปวดใจ... ปวดใจมากๆ

พี่ช่างแต่งหน้าเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตีเธอ แต่ฝ่ามือที่ฟาดลงมาบนตัวเธอ กลับแผ่วเบาราวกับปุยนุ่น 

“อะไรคือไม่เป็นไร! เป็นสิ! ยังไงก็เป็น! ยัยเด็กบ้า ภายนอกทำเป็นไม่ทุกข์ไม่ร้อน ทำไมถึงได้อดทนเก่งขนาดนี้! ห้ะ? ทีผู้กำกับจางให้หนูลดความอ้วน หนูยังร้องโวยวายบ้านแตกทุกวันว่าจะแฉว่าเขาทำทารุณกรรมหนู แล้วทำไมเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนี้หนูไม่รู้จักแฉ——”

“นั่นคือพี่สาวหนู แม่หนู พ่อหนู” ไป๋ลู่ขมวดคิ้วเล็กๆ ก้มหน้าลงต่ำ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง บนใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับดวงตะวัน 

“ไม่เป็นไรค่ะ เสี่ยวลู่ไม่เป็นไรจริงๆ”

ยิ่งเธอยิ้มสดใสมากเท่าไหร่ หัวใจของทุกคนก็ยิ่งแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี 

[ชาวเน็ต J: ยัยกวางโง่นี่ยังจะยิ้มอยู่อีก! ฮืออออ!] 

[ชาวเน็ต K: เธอยังจะปกป้องคนแซ่เสิ่นอยู่อีก!!! เลิกเป็นคนดีสักทีได้ไหมลูก!] 

[ชาวเน็ต L: เธอขาดความรักเกินไปแล้ว... น้องโหยหาความรักจนยอมให้เขาทำร้าย] 

[ชาวเน็ต M: พอยิ้ม ฉันก็ร้องไห้ พอเธอร้องไห้ ฉันยิ่งร้องหนักกว่าเดิม จะบ้าตายแล้ว] 

[ชาวเน็ต N: ขอบคุณพี่สาวทีมงานเมื่อกี้ที่ช่วยกอดเสี่ยวลู่แทนพวกเรา] 

[ชาวเน็ต O: กอดเธอแน่นๆ นะ เธอเป็นเด็กที่ขาดความรักมากจริงๆ] 

[ชาวเน็ต P: พี่สาวทีมงาน ลูบหัวเธอหน่อยสิ เหมือนที่แม่คนหนึ่งพึงกระทำ] 

[ชาวเน็ต Q: แม่งเอ๊ย! อย่าให้พ่อเจอไป๋ลู่นะ ไม่งั้นพ่อจะจับลูบหัวให้ผมร่วงหมดหัวเลยคอยดู!!]

เสิ่นซินลั่วพอเห็นคลิปที่จัวเว่ยปล่อยออกมา ก็เอ๋อรับประทานไปเรียบร้อย สมองขาวโพลนไปหมด เธออยากจะแก้ตัว แต่ก็รู้ดีว่าเธอไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีกแล้ว คำพูดใส่ร้ายของไป๋ลู่... ทำลายเธอจนป่นปี้ไม่เหลือซาก!

“พี่สาว...” เสิ่นซินลั่วกลอกลูกตาเลิ่กลั่ก มองไป๋ลู่ที่เดินเข้ามาจับมือเธอไว้อย่างคนเหม่อลอย ได้ยินเสียงหวานๆ พูดขึ้นว่า 

“ขอโทษนะ เป็นฉันที่ใส่ร้ายพี่เอง พี่ไม่ได้บีบคอฉันแล้วพูดจาแบบนั้น เป็นเสี่ยวลู่เองที่นิสัยไม่ดี เสี่ยวลู่ใส่ร้ายพี่... เสี่ยวลู่จะแก้ต่างให้พี่เองนะ!”

ทุกคนตะลึงงันจนอ้าปากค้าง!!!

“ไป๋ลู่! คุณเห็นเธอเป็นพี่สาว แต่เธอเห็นคุณเป็นหนามยอกอก!” แฟนคลับนักข่าวที่กลับใจตะโกนระบายความอัดอั้นแทนชาวเน็ตทั่วประเทศ 

“ต่อให้คุณจะยอมลดศักดิ์ศรีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์หรอก คนอย่างเธอไม่ได้เห็นคุณเป็นน้องสาว!”

ไป๋ลู่หันหน้าเข้าหากล้อง โค้งคำนับลงต่ำอย่างสุดซึ้ง 

“ขอโทษค่ะ... ขอโทษค่ะ... ขอโทษค่ะ หนูโกหก พี่สาวของหนูไม่ได้พูดจาแบบนั้น และเธอก็ไม่ได้บีบคอหนูด้วย ทั้งหมด... ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกที่หนูแต่งขึ้นเอง——ว้าย!”

เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมากจนทุกคน รวมทั้งตัวไป๋ลู่เองก็ยังตั้งตัวไม่ทัน พอตั้งสติได้ ไป๋ลู่ก็ถูกคนแปลกหน้าชุดดำที่พุ่งออกมาจากมุมมืด รวบตัวแบกขึ้นพาดบ่าแล้ววิ่งหายออกไปจากห้องทันที!

ทุกคนยืนงงเป็นไก่ตาแตก! “เฮ้ย! เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย???”