คำอ้อนวอนใต้แสงจันทร์
ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ ริมแม่น้ำเ้าพระยาในแผ่นดินกรุงศรีอยุธยา พ.ศ. ๒๑๒๕ (ก่อนสมัยสมเด็จพระนเรศวรฯ เล็กน้อย) ยามนี้เป็่ที่ความวุ่นวายและภัยแล้งเริ่มคุกคาม ผู้คนต้องดิ้นรนอย่างหนัก
บุหงา หญิงสาวอายุสิบเก้าปี ลูกสาวคนเดียวของนายบ้านผู้ซื่อสัตย์ แต่ร่างกายอ่อนแอ เธอทนเห็นชาวบ้านต้องอดอยากและหวาดกลัวไม่ได้ ในคืนเดือนมืดที่ดาวเต็มฟ้า เธอเดินไปยัง ศาลเ้าแม่ทับทิม เก่าแก่ที่ตั้งอยู่บนเนินดินสูง ซึ่งเชื่อกันว่าเป็สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่คอยคุ้มครองผู้คนมาหลายชั่วอายุคน
บุหงาก้มลงกราบอย่างนอบน้อม ดวงตาที่เปียกชื้นเงยขึ้นมององค์เทพรูปปั้นที่ผุกร่อนไปตามกาลเวลา
“เ้าแม่ทับทิมเ้าขา... ลูกไม่ขออะไรมากไปกว่าขอให้บ้านเมืองพ้นภัย” เสียงของเธอสั่นเครือ “ขอให้มี... ใครสักคน ได้โปรดส่งใครสักคนที่มีความรู้ มีปัญญา ที่จะมาทำให้ไร่นาของเรากลับมาอุดมสมบูรณ์ ทำให้บ้านเรือนของเราแข็งแรง และทำให้คนของเรารอดพ้นจากความอดอยากได้เถิดเ้าค่ะ หากมีใครคนนั้น... ลูกยินดีจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยให้ความฝันนี้เป็จริง”
ลมเย็นพัดผ่าน กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยมากระทบจมูก พร้อมกับแสงสีแดงเรื่อ ๆ วาบขึ้นจากแท่นบูชา บุหงาหลับตาลงด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น
พ.ศ. ๒๕๖๗ กรุงเทพมหานคร อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ
อาคม ชายหนุ่มวัย ๒๕ ปี ในชุดสูทเรียบเนี้ยบ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น กำลังยืนชี้แจงแผนผังอาคารบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ เขามีตำแหน่งเป็ หัวหน้าทีมสถาปนิกและผู้เชี่ยวชาญด้านภูมิทัศน์ ที่อายุน้อยที่สุดในบริษัท
“...ตามหลักการออกแบบ Green Architecture และการจัดการทรัพยากรน้ำที่เราใช้ การวางระบบระบายน้ำและชลประทานในโครงการ ‘ศุภนที’ นี้ ต้องเป็ไปตามมาตรฐานที่ผมกำหนดไว้เท่านั้น” อาคมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและชัดถ้อยชัดคำ “หากมีการเบี่ยงเบนจากผังเกิน ๐.๕ มิลลิเมตร หรือประสิทธิภาพการกักเก็บน้ำต่ำกว่าเกณฑ์ ๙๙% ผมขอให้รื้อทำใหม่ทั้งหมด”
กรรมการผู้จัดการาุโหลายคนมองหน้ากันด้วยความเกรงใจในความเด็ดขาดของเขา
“อาคม... คุณแน่ใจนะว่ามาตรการนี้ไม่หักดิบเกินไป พื้นที่ก่อสร้างเดิมของโครงการนี้คือบริเวณศาลเ้าเก่าแก่ของชุมชน การรื้อถอนและปรับโครงสร้างฐานรากตามที่คุณ้าอาจทำให้งบประมาณบานปลาย” กรรมการคนหนึ่งกล่าว
อาคมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มอย่างมั่นใจ “ผมไม่สนใจเื่งบประมาณที่บานปลาย หากสิ่งที่ได้มาคือ ความสมบูรณ์แบบ และ ผลผลิตที่ยั่งยืน ซึ่งเป็สิ่งที่โครงการนี้ควรจะเป็ บริเวณศาลเ้าเดิมเป็จุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดในการจัดการผังเมืองน้ำของโครงการครับ ผมได้คำนวณแล้ว หากเราย้ายหรือปรับเปลี่ยนฐานรากให้ตรงตามหลักวิศวกรรมการวางผังเมืองน้ำสมัยโบราณที่สอดคล้องกับหลักการสมัยใหม่ ประสิทธิภาพจะเพิ่มขึ้นอีก ๕%”
“ผมเป็นักสถาปนิก ผมเป็นักเกษตรศาสตร์ และผมเป็นักวางผังเมือง” อาคมกล่าวสรุปอย่างเด็ดขาด “ผมไม่ยอมให้มีจุดที่ไม่เพอร์เฟคในงานของผมครับ”
การประชุมจบลงด้วยการยอมรับแผนการของเขา ทันทีที่ออกจากห้องประชุม อาคมตรงไปยังพื้นที่ก่อสร้าง โครงการ ‘ศุภนที’ ซึ่งเป็โครงการที่ต้องมีการรื้อถอนศาลเ้าเก่าเพื่อสร้างศูนย์บริหารน้ำขนาดใหญ่
เขาเดินไปถึงซากศาลเ้าไม้ที่กำลังถูกรื้อถอน บริเวณฐานรากเก่าแก่มีแท่นหินอ่อนรูปสลักคล้ายเทพธิดาอยู่ อาคมััแท่นหินนั้นเพื่อวัดระดับดินด้วยเครื่องมือดิจิทัล ทันใดนั้น...
เกิดประกายแสงสีแดงเจิดจ้าพุ่งออกมาจากแท่นหิน!
แรงปะทะมหาศาลทำให้ร่างของอาคมลอยกระเด็น เขารู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในช่องว่างที่มืดมิดและบิดเบี้ยว สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือเครื่องมือวัดระดับดินที่ตกกระทบกับพื้นหินโบราณ