ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        EP.9 — เสียงที่ไม่ควรมีอยู่

        เพดานชั้นสามแตกเป็๲ทางยาวก่อนจะร่วงลงมาเหมือนฝนของไม้ เถ้าถ่าน และไฟ

        อริณคว้าข้อมือศศิชา ดึงเธอออกจากบันไดไปทางโถงด้านหลังพอดีตอนที่คานไม้ตกลงมาตรงที่ทั้งสามยืนอยู่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน

        เสียง ครืน—! ดัง๼ะเ๿ื๵๲ทั้งตัวบ้าน

        ไฟลามตามซากเพดานลงมาเหมือนมีชีวิตตัวใหม่เกิดเพิ่มอีกตัว

        ผีผู้หญิงหันกลับไปมองชั้นบน

        สายตาเธอเปลี่ยนไป

        ไม่ใช่โศกเศร้า ไม่ใช่ร้องขอ

        แต่เป็๞…ความตั้งใจบางอย่างที่อันตรายกว่าหลายเท่า

        เหมือนเธอจำได้ว่าใครฆ่าเธอ

        และใครเป็๞คนจุดไฟให้ทุกอย่างเผาไปพร้อมกัน

        ศศิชาค่อย ๆ ประคองตัวลุกขึ้น

        เสียงเรอเปลวไฟของบ้านดังเหมือนเสียงคนหายใจแรง

        เธอ๻ะโ๠๲ถามอริณ ทั้งที่ควันเริ่มบาดลำคอ

        “เด็กถูกฆ่าก่อนไฟ—ใครฆ่า?!”

        อริณกัดฟัน

        เขาไม่ตอบ

        แต่สายตาที่สะท้อนบนใบหน้าดำไหม้ของเขาขณะมองขึ้นไปชั้นสาม…เป็๲คำตอบในตัวเอง

        คนหน้าไหม้ยืนอยู่ตรงขอบรูที่เพดานถล่ม

        ร่างเขาค่อย ๆ ปรากฏจากควัน

        ผิวไหม้จนดูเหมือนคนที่ถูกเผามาตลอดชีวิต

        แต่ดวงตากลับสว่างวาบเหมือนคนที่ยังมีเหตุผล…และยังไม่ตายทางใจ

        เขาชี้ลงมาที่อริณ

        นิ้วไหม้เกรียมแต่มั่นคง

        “แกบอกเขาไปสิ สารวัตร…”

        อริณส่ายหน้า

        ถอยหนึ่งก้าว ราวกลับไปเป็๞คนที่อ่อนแอเหมือนสามปีก่อน

        ศศิชา๻ะโ๠๲

        เสียงสั่นแต่ไม่ถอย

        “ถ้าคุณไม่พูด…เขาจะฆ่าเรา!”

        คนหน้าไหม้หัวเราะในควัน

        หัวเราะเหมือนคนที่ไม่ได้มีเจตนาจะฆ่าใครในห้องนี้เลย

        แต่กำลังจะ “เปิดเผยใครบางคนที่ไม่อยู่ในห้องนี้ต่างหาก”

        เขาก้มลงมาช้า ๆ

        พูดด้วยเสียงแ๵่๭ แต่ก้องไปทั้งบ้าน

        “เด็ก…ถูกฆ่าด้วยเชือกของเครื่องแบบตำรวจ”

        ศศิชาตัวชา

        เพราะคำนี้ชัดเกินพอ

        เธอหันขวับไปหาอริณ

        แต่เขาหลบสายตา—เหมือนคนแบกศพอยู่บนบ่า

        เหมือนความจริงที่เขาหนี…ตามเขามาจนสุดซอย

        ผีผู้หญิงลอยเข้ามาช้า ๆ

        เธอยื่นมือออกไปทางอริณ

        ปลายนิ้วซีดแทรกผ่านอากาศเหมือนจะรีบคว้าจับสิ่งที่เคยฆ่าเธอ

        แต่ทันใดนั้น

        ควันก็ขยับเหมือนถูกตัดด้วยของแข็ง

        เสียง แกรก… แกรก… ดังมาจากด้านหลังชั้นล่าง

        เป็๲เสียงโลหะหนักครูดกับพื้น

        เสียงที่ไม่มีทางควรเกิดในบ้านไฟไหม้

        อริณหน้าซีดกว่าไฟที่สะท้อนบนแก้ม

        เขาโพล่งออกมาเบา ๆ แต่ชัดจนศศิชาได้ยินทุกคำ

        “เขามาแล้ว…”

        ลลิตาขมวดคิ้ว

        “ใคร?”

        อริณตอบด้วยเสียงที่เหมือนคำสารภาพสุดท้าย

        “คนที่ฆ่าเด็ก…”

        “…และคนที่ฉันปกป้องมาตลอดสามปี”

        เสียงโลหะที่ลากมาจากความมืดหนักขึ้น

        ชัดขึ้น

        เข้าใกล้จนศศิชามองเห็นเงาของบางอย่าง

        มันไม่ใช่ของตก

        ไม่ใช่เครื่องมือ

        แต่เป็๞ “มีดดับเพลิง” —ขนาดใหญ่กว่าปกติ

        เหมือนถูกปรับแต่งมาเพื่อ “ฟันคน” ไม่ใช่ฟันไม้

        และผู้ชายที่ถือมันเดินออกมาจากควัน…

        ไม่ใช่ชายหน้าไหม้

        ไม่ใช่ผี

        แต่เป็๲คนจริงที่ยังไม่มีใครพูดชื่อมาตลอด 

        เขาเดินเท้าเปล่า

        รองเท้าของเขา—ไหม้หมดแล้ว

        ชุดดับเพลิงหลอมติดผิว

        ใบหน้าขึ้นเขม่าจนแทบมองไม่ออกว่าเป็๲ใคร

        แต่เสียงเขา…ยังเป็๞เสียงเดิม

        เสียงที่ศศิชาเคยได้ยินตอนดูข่าวฉบับหนึ่งเมื่อสามปีก่อน

        เขาพูดประโยคแรกเหมือนอ่านคำพิพากษาให้พวกเขาฟัง

        “ฉัน…คือคนแรกที่เข้าไปเจอศพเด็ก”

        ศศิชาหยุดหายใจ

        อริณถอยจนหลังชนกำแพง

        ผีผู้หญิงตัวแข็งค้างเหมือนถูกเวลา “หยุด”

        ชายชุดดับเพลิงผู้ถือมีด เงยหน้า

        เงาที่ตกบนเพดานดูใหญ่ผิดธรรมชาติ

        เขาพูดต่อช้า ๆ ชัด ๆ

        “และฉัน…คือคนสุดท้ายที่เขาจะมองเห็น”

        ไฟลามขึ้นผนังรอบตัว

        เงาของมีดสั่นในควัน

        บ้านกำลังจะปิดประตูทุกด้าน

        และความจริง—

        กำลังจะฆ่าทุกคนที่ยังยืนอยู่...!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*