สวนผักสกุลจาง

“พี่อิ่นสบายดีนะขอรับ”ลู่ซิ่นเอ่ยทักทายเหวินหลงที่นั่งลงตรงข้ามกับตนอย่างเป็นกันเอง

"พี่สบายดี ว่าแต่เจ้าเถอะเดี่ยวนี้รวยใหญ่แล้วนะได้ข่าวว่าเจ้าจะขยายสวนรึ"เหวินหลงเอ่ยถาม

"ขอรับข้าจะขยายสวนเพิ่มและที่สำคัญลู่จื้อเขาอยากเพาะสมุนไพรปราณเพิ่มด้วยเห็นบอกว่าที่แปลงเดิมมีพื้นที่ไม่พอข้าเลยซื้อภูเขาอีกลูกให้ลู่จื้อกับเจียวซิ่นเอาไว้เพาะสมุนไพรที่พวกเขาอยากปลูกนะขอรับ"ลู่ซิ่นเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อนึกถึงบุตรของตน

"เฮ้อเจ้าช่างมีบุตรที่ดีจนข้าอิจฉาถ้าหากข้ามีบุตรข้าก็อยากจะมีบุตรที่ฉลาดเฉลียวและเก่งกาจอย่างบุตรของเจ้านี่แหละ"เหวินหลงเอ่ยอย่างวาดหวังว่าหากตนมีบุตรขอมีบุตรอย่างผู้เยาว์ตระกูลจางซักคนก็คงจะดีไม่น้อย

"พี่เหวินข้าว่าก่อนท่านนึกอยากมีลูกท่านควรหาแม่ของลูกให้ได้ก่อนนะขอรับ" ลู่ซิ่นเอ่ยแซวพี่ชายตนมีอย่างที่ใดวันวันทำแต่งานไม่คิดจะมองหาแม่ของลูกแล้วจะมีลูกโผล่มาให้เลี้ยงได้อย่างไรเรื่องนี้จัดเป็นปัญหาใหญ่ของผู้อาวุโสอิ่นเพราะกลัวว่าตระกูลอิ่นจะไม่มีทายาทสืบต่อตระกูลเพราะเหวินหลงไม่สนใจไปดูตัวตามที่ผู้อาวุโสกำหนดเลยซักครั้ง

"โถ่น้องจางกล่าวอย่างกับการหาเเม่ของลูกหาง่ายวันก่อนข้าไปเมืองหยางพบแม่นางเถียนที่เข้ามาเกาะเเกะข้าก็ขยาดจะเเย่ข้ามาคิดดูหากข้าจะมีฮูหยินหญิงคนนั้นต้องไม่ใช้เงินไปกับการแต่งตัวใช้เงินอย่างสิ้นคิดอย่างแม่นางเถียนแน่นอน ยิ่งงกยิ่งดีเงินที่ข้าหามาอย่างยากลำบากจะนำไปเททิ้งร้านเสื้อผ้ากับร้านเครื่องประดับได้อย่างไร"เหวินหลงกล่าวอย่างปลงตกตนจะไปหาหญิงที่ประหยัดมัธยัส์อย่างนั้นได้จากที่ใดบ้างตนพร้อมจะไปสู่ขอไม่ว่านางจะอยู่ไกลเท่าใดก็ตาม

"หาไม่ยากหรอกขอรับหากท่านไปตามดูตัวหญิงที่ผู้อาวุโสอิ่นหามาให้ท่านอาจจะถูกใจหญิงนางใดนางหนึ่งก็ได้นะขอรับ"ลู่ซิ่นเอ่ยตอบพร้อมกับขบขันที่เห็นใบหน้าของพี่ชายตนยับย่นทันทีที่ได้ยินคำว่าดูตัว

"ข้าไม่อยากไปแม่นางแต่คนล้วนสวมหน้ากากทั้งสิ้นต่อหน้าล้วนแสดงกิริยามารยาทดีแต่ลับหลังแม่นางบางคนกลับฆ่าคนตาไม่กระพริบ ข้าหาเองดีกว่าให้ตาเฒ่าหาให้ข้าแต่ละคนที่เขาหามาให้ล้วนดีๆทั้งนั้นไม่รู้ตาเฒ่าใช้เกณฑ์ใดในการหาผู้หญิงมาให้ข้า"เหวินหลงกล่าวอย่างเหนื่อยใจเพราะแม่นางทั้งหลายที่พ่อของตนหามาให้นั้นล้วนมีจุดเด่น

ที่เหมือนกันคือดุยิ่งกว่าแม่เสือ บางคนก็งามอยู่หรอกแต่มือเท้าหนักยิ่ง หากเขาแต่งด้วยจริงๆคงไม่เป็นกระสอบทรายให้พวกนางซ้อมเช้าซ้อมเย็นหรอกหรือ คิดแล้วเหนื่อยใจยิ่ง

"หรือพี่อิ่นจะให้ผู้อาวุโสอิ่นแต่งฮูหยินคนใหม่ละขอรับที่มาครั้งที่แล้วเห็นเปรยๆกับข้าว่าหากท่านยังมัวชัดช้าท่านผู้อาวุโสจะหาหญิงมาแต่งงานเองแล้วทำน้องให้ท่านคงจะง่ายกว่า" ลู่ซิ่นยังคงเอ่ยเย้าแหย่เหวินหลงไม่หยุด

"หึลองตาเฒ่านั้นคิดแต่หญิงคนอื่นดูสิ ข้าจะจุดธูปฟ้องท่านแม่ ให้มาด่าตาเฒ่านั้นให้เข็ด"เหลินหลงเอ่ยตอบอย่างไม่หยี่ระ

"อย่ามัวยุ่งเรื่องข้าเลยวันนี้เด็กๆไม่มาหรือวันนี้ข้ามีข่าวสำคัญมาบอกกับพวกเขา"เหวินหลงเปลี่ยนเรื่องโดยการถามหาหลานๆของตน

"เด็กอยู่บ้านขอรับอีกไม่กี่วันอวี่เออร์จะเข้าพิธีปลุกปราณแล้ว.พวกเขาจึงอยู่ดูแลและเตรียมความพร้อมให้กับนาง"ลู่ซิ่นเอ่ยตอบ

“อืมดีจริง  เผลอเเปบเดี่ยวหลานๆโตกันหมดแล้ว”เหวินหลงกล่าวเบาๆ

“เป็นเช่นนั้นขอรับเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ”ลู่ซิ่นกล่าวเสริมพี่ชายเมื่อนึกย้อนตั้งแต่ตนออกจากตระกูลซูจนถึงตอนนี้ยังเหมือนเขาเพิ่งออกจากตระกูลซูเมื่อวานนี้เอง

"เช่นนั้นข้าฝากตั๋วบัตรนี้ให้กับเด็กๆด้วยแล้วกันรักษาดีๆละกว่าที่ข้าจะหามาให้หลานๆของข้าได้เลือดตกยางออกเลยนะ"เหวินหลงกล่าวพร้อมกันยื่นตั๋วสีเงินหกใบให้กับลู่ซิ่น

“ตั๋วอะไรหรือขอรับ”เมื่อรับมาแล้วลู่ซิ่นจึงถามออกไปเพราะตนไม่รู้จักตั๋วเหล่านี้จริงๆ

"เจ้านี้ไม่รู้อะไรตั๋วนี้เป็นตั๋วของคณะแสดงสัตว์ที่เดินทางแสดงตามแคว้นต่างๆนี้ข้าตกไปมีเรื่องต่อยตีกับเจ้าบ้าชุดแดงนั้นเลยนะ"เหวินหลงเอ่ยตอบแต่เมื่อนึกถึงเจ้าชุดแดงนั้นก็นึกโมโหไม่หาย

“ลำบากพี่อิ่นแล้ว”ลู่ซิ่นเอ่ยตอบแล้วนำตั๋วดังกล่าวเก็บไว้ที่อกของตน

"เอ้อ  เมื่อครู่ที่เดินเข้ามาข้าเจอพี่ชายเจ้าเห็นว่าชื่อซู่หลิ่งฟู่ยืนรอพบเจ้าหน้าบันไดทางขึ้น"เหวินหลงกล่าวอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้

“หรือขอรับข้าไม่ทราบมาก่อนคงลำบากพ่อบ้านจางไม่น้อย”ลู่ซิ่นเอ่ยอย่างเห็นใจพ่อบ้านจางขึ้นมาทันทีเมื่อพูดคุยกันได้สักพักเหวินหลงจึงได้ขอตัวกลับจวนของตน

"นายท่านขอรับ คุณชายซูหลิ่งฟู่มาขอเข้าพบข้าน้อยจึงได้เฃิญไปที่ห้องรับรองแขกพร้อมคุณชายหลิ่งจิ้งขอรับ"เมื่อเหวินหลงออกจากห้อง พ่อบ้านจางจึงเข้ามารายงานนายตนทันที

“ขอบใจเจ้ามาก ไปจัดการอย่างอื่นต่อเถอะ” ลู่ซิ่นเอ่ยขอบคุณพ่อบ้านจางแล้วจึงเดินออกจากห้องเพื่อไปพบพี่ชายทั้งสองของตนที่ห้องรับแขกเมื่อมาถึงที่หน้าห้องรับแขกลู่ซิ่นจึงถอนหายใจเล็กน้อยแล้วจึงเปิดประตูเพื่อเดินเข้าไปในห้อง

“ไม่ทราบว่าที่พวกท่านมาพบข้าที่นี้มีธุระอันใดไม่ทราบ”ลู่ซิ่นเอ่ยถามทันทีที่ตนนั่งเรียบร้อยแล้ว

"ก็ไม่มีอันใดมากที่ข้ามาในวันนี้เป็นเพราะข้าต้องการให้เจ้าปันส่วนแบ่งพืชปราณที่เจ้าส่งให้ตระกูลจูมาให้ตระกูลซูหนึ่งส่วน"หลิ่งฟู่เอ่ยสั่งลู่ซิ่นทันทีด้วยเคยชินว่าตนใหญ่ที่สุดในบรรดาบุตรชายทั้งหมดของบิดา

" ข้าต้องขออภัยด้วยตระกูลจางจะส่งพืชปราณไปที่ตระกูลจูเท่านั้นหากท่านอยากได้ส่วนแบ่งข้าพืชปราณในตลาดข้าขอเชิญท่านไปที่ตระกูลจู"ลู่ซิ่นเอ่ยปฏิเสธด้วยรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้า

"เหตุใดข้าต้องไปขอส่วนแบ่งกับตระกูลจูในเมื่อเจ้าเป็นผู้ส่งพืชปราณให้ตระกูลจูเจ้าเพียงแบ่งจากที่ส่งให้ตระกูลจูมาให้ตระกูลซูของเราเพียงหนึ่งส่วนไม่ได้หรือเห็นแก่ที่เราพี่น้องเถอะเจ้าต้องช่วยตระกูลซูเข้าใจรึไม่" หลิ่งฟู่ยังคงเรียกร้องอย่างเอาแต่ใจ

“ตามที่ข้าได้กล่าวไปเชิญท่านไปเจรจากับตระกูลจูเถอะ”ลู่ซิ่นยังคงเอ่ยตอบเช่นเดิมพร้อมรอยยิ้ม