แสงแดดบ่ายรำไรส่องลอดกระจกบานใหญ่ในคาเฟ่เงียบๆ ริมมหาวิทยาลัย "พลอยใส" วางแก้วชานมไข่มุกลงบนโต๊ะเบา ๆดวงตากลมโตเป็ประกายสดใส จ้องมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบาง
"พี่ภพ...อีกไม่กี่ปีก็เรียนจบแล้วเนอะ"
เสียงหวานของเธอเอ่ยขึ้นเบาๆ
"อืม... จบแล้วเราก็ได้อยู่ด้วยกันจริงๆ ซักที"
"ภพ"ยิ้มตอบ รอยยิ้มอบอุ่นและจริงใจราวกับจะละลายหัวใจใครต่อใครได้ง่าย ๆ
มือใหญ่เอื้อมมาจับมือเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะพลอยใสบีบมือตอบแน่น แก้มใสแดงเรื่ออย่างน่าเอ็นดู
"ถึงตอนนั้น...พี่ต้องขอพลอยหมั้นให้ได้นะ"
เธอเอ่ยเบา ๆราวกับกระซิบ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยด้วยความเขินอาย
"แน่นอน พี่สัญญา..."
ภพบีบมือเธอแน่นขึ้นน้ำเสียงของเขามั่นคงราวกับไม่มีอะไรในโลกนี้จะเปลี่ยนแปลงมันได้
ขณะที่ความอบอุ่นห้อมล้อมทั้งสองอยู่ในโลกเล็กๆ ของพวกเขา "พลอยใส" ก็ไม่ได้สังเกตเลยว่า
ที่โต๊ะมุมหนึ่งของคาเฟ่เดียวกันนั้นมีชายวัยกลางคนในชุดสูทเรียบหรูนั่งจิบกาแฟอยู่เงียบ ๆแววตาเรียบนิ่งทว่าแฝงความมืดมิดกำลังจับจ้องมาที่เธอ...
"ภาณุ"
อาจารย์ภาณุ หนึ่งในผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในมหาวิทยาลัยนี้เพิ่งค้นพบ "ของเล่น"ชิ้นใหม่ที่เขาตั้งใจว่าจะไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ
และในไม่ช้า
โลกสีขาวของพลอยใสก็จะถูกมือสีดำสกปรกของเขาแตะต้อง จนไม่มีวันกลับมาเป็เหมือนเดิมอีกต่อไป...
คาบเรียนบ่ายแก่ในห้องบรรยายใหญ่กำลังดำเนินไปด้วยความน่าเบื่อสำหรับนักศึกษาส่วนใหญ่
มีเพียง"พลอยใส" ที่ยังจดเลคเชอร์อย่างตั้งใจดวงตาใสจับจ้องไปยังหน้าจอโปรเจ็กเตอร์อย่างไม่ลดละ
"เด็กดีจริง ๆ..."
เสียงต่ำเบาหวิวดังขึ้นใกล้เกินควรขณะที่ "อาจารย์ภาณุ" เดินผ่านหลังโต๊ะเธอไปช้า ๆ
ปลายนิ้วที่เหมือนจะ"บังเอิญ" แตะไหล่เธอเบา ๆ ทำเอาพลอยใสสะดุ้งเล็กน้อยหันไปมองด้วยแววตาสงสัย แต่ก็รีบก้มหน้าลงจดต่อโดยไม่คิดอะไรมาก
หลังเลิกเรียนภาณุเรียกเธอไว้เป็พิเศษ
"น้องพลอย พอมีเวลาไหม? ช่วยอาจารย์จัดเอกสารหน่อย"
น้ำเสียงสุภาพไร้พิรุธแต่แววตากลับฉายความหมายบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้รอยยิ้ม
พลอยใสมองดูเพื่อนๆ ทยอยออกจากห้องไปก่อนจะพยักหน้าอย่างเชื่อใจ
"ค่ะอาจารย์"
...
ห้องพักอาจารย์ค่อนข้างเงียบงันเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดจนเกินพอดี
พลอยใสก้มหน้าก้มตาจัดเรียงแฟ้มเอกสารขณะที่ภาณุยืนมองเธออยู่ห่าง ๆดวงตาคมจับจ้องเรือนร่างบอบบางใต้ชุดนักศึกษารัดรูปอย่างไม่ปิดบัง
"น้องพลอยอยากดื่มอะไรไหม?"
เขาหยิบกระป๋องน้ำผลไม้ส่งให้
"ขอบคุณค่ะ..."
เธอรับมาอย่างไม่เอะใจเปิดดื่มแก้กระหายไปหลายอึก
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องดื่มช่างชวนให้ผ่อนคลาย ราวกับอากาศในห้องอบอวลไปด้วยม่านหมอกบาง ๆพลอยใสเริ่มรู้สึกมึนงงเล็กน้อย แต่คิดว่าเป็เพราะเหนื่อยล้าจากการเรียน
"เหนื่อยไหม?"
ภาณุถามเสียงนุ่มเดินเข้ามาใกล้เกินความจำเป็
"นิดหน่อยค่ะ..."
เสียงของพลอยใสดูสั่นๆ อย่างที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจนัก
ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัวภาณุก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดคลิปวิดีโอบางอย่างให้เธอดู
ภาพที่ปรากฏทำให้พลอยใสแทบหยุดหายใจ
มันคือ"เธอ" ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นหลังเลิกเรียนวันก่อน
ใบหน้าแดงก่ำท่าทีเหมือนกำลังเพ้อ เผยให้เห็นภาพลักษณ์ที่สุ่มเสี่ยงกว่าที่เธอจดจำได้
"นี่มัน...! อาจารย์...นี่มัน..."
เสียงเธอสั่นเครือตัวแข็งค้างเหมือนถูกแช่แข็งทันทีที่รู้ว่าภาพนี้อาจทำลายเธอทั้งชีวิต
ภาณุยิ้มเย็น
"ถ้าไม่อยากให้เพื่อน ๆหรือแฟนเธอได้เห็น..."
เขาเว้นวรรคน้ำเสียงอ่อนโยน แต่เย็นะเืกว่าความตาย
"...ก็คงต้องเชื่อฟังอาจารย์นิดหน่อยนะเด็กดี"
พลอยใสกำมือแน่นริมฝีปากสั่นระริกด้วยความกลัวและไม่รู้จะทำอย่างไรดี หัวใจเต้นโครมครามจนเจ็บ
และที่เธอไม่รู้ตัวเลย...
ฤทธิ์อ่อน ๆจากเครื่องดื่มที่เพิ่งกลืนลงไป กำลังทำให้ร่างกายเธอ "อ่อนไหว" ต่อทุกการััมากกว่าปกติทีละนิดทีละนิด...
10K
