"ไม่ต้องร้อง ข้าไม่ปะาแม่ของเ้าหรอก" 'หมายความว่าอย่างไรกัน ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนฝ่าาทรงบอกว่าจะปะานางแล้วไม่ใช่หรือ หรือฝ่าาจะทรงจำไม่ได้ เป็ไปไม่ได้มันต้องมีบางอย่างผิดพลาดแน่ๆ'เมื่อได้ยินฝ่าาตรัสเช่นนั้นร่างบางที่สะอึกสะอื้นอยู่กลับหยุดชะงักภายในหัวขบคิดสิ่งต่างๆมากมายจนลืมไปว่าตนนั้นกำลังแสร้งตีหน้าเศร้าอยู่
"อย่างที่เราได้กล่าวไปเมื่อครู่ เราจะไม่ปะากุ้ยเฟย แต่ก็ใช่ว่าความผิดจะถูกละเว้น ในเมื่อกุ้ยเฟยไม่สามารถหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของตนได้ เช่นนั้นเราจะให้เ้าไปเรียนรู้การใช้ชีวิตนอกเมืองหลวงเพื่อให้เ้าได้รับรู้ถึงความสำคัญของชีวิต อีกสองวันเ้าจะต้องออกเดินทางส่วนระยะเวลานั้นไม่มีกำหนด จนกว่าจะมีสารเรียกตัวส่งไป และให้นางกำนัลที่ชื่อยินอี้ไปเรียนรู้กับกุ้ยเฟยด้วย"หานหลงเอ่ยต่อเมื่อเ้าตัวน้อยออกไปแล้ว
"เ้าว่าดีหรือไม่ พระสนมิเต๋อเฟย"เมื่อหานหลงเอ่ยจบจึงหันมาถามพระสนมิเต๋อเฟยที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก
"หากฝ่าาว่าดีหม่อมฉันก็ว่าดีเพคะ ขอบพระทัยฝ่าาที่ให้ความเป็ธรรมกับหม่อมฉันเพคะ"ิเต๋อเฟยหันไปตอบด้วยใบหน้าที่มีคราบน้ำตาเหลืออยู่พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ'ในเมื่อท่านตรัสออกไปเช่นนั้นแล้ว ท่านจะหันกลับมาถามข้าทำไมอีก หากข้าบอกว่าไม่ดีก็ไม่เท่ากับว่าข้าขัดพระประสงค์หรอกหรือ'
"ฝ่าา หม่อมฉันขอเสียมารยาทกลับตำหนักก่อนได้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันรู้สึกวิงเวียนศีรษะมาเพคะ"ิเต๋อเฟยพูดขึ้นพร้อมกับยกมือแตะบริเวณขมับ
"...ได้"หานหลงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ
"ขอบพระทัยเพคะ"ิเต๋อเฟยลุกขึ้นและย่อกายลงจากนั้นจึงเดินออกไปพร้อมนางกำนัลจากตำหนักตน 'เหตุใดกัน ทำไมเมื่อครู่ข้าถึงรู้สึกว่าแววตาที่ฝ่าามองข้านั้นมันพร้อมที่จะฉีกร่างของข้าออกเป็ชิ้นๆ'
"เช่นนั้นการไต่สวนก็จบเพียงเท่านี้"หานหลงเอ่ยขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืน
"ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปีพ่ะย่ะค่ะ"เหล่าผู้ที่เข้าร่วมการไต่สวนครั้งนี้กล่าวออกมอย่างพร้อมเพรียงกัน
"กุ้ยเฟย ทรงค่อยๆลุกนะเพคะ"ยินอี้เอ่ยบอกพร้อมกับใช้มือช่วยประคองฮวนฮุยให้ลุกขึ้นหลังจากที่ผู้คนออกกันไปหมดแล้ว
"ขอบใจเ้ามาก"ฮวนฮุยกล่าวขอบคุณ
"เหตุใดกุ้ยเฟยถึงเพิ่งลุกเล่าเพคะ"ยินอี้เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจเมื่อนึกถึงสายตาอันน่ารังเกียจที่มองมายังกุ้ยเฟยของนางในขณะที่พวกมันกำลังเดินออกไป ทั้งบางคนยังเดินเหยียบชายอาภรณ์ด้วยซ้ำ
"กุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ"จู่ๆก็มีชายชุดดำคนหนึ่งโผล่ออกมาและคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของทั้งคู่
"เข้าใจแล้วเ้าเดินนำไปก่อน ยินอี้มาเถอะ"ฮวนฮุยเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินตามชายชุดดำไปพร้อมกับหันมาเรียกยินอี้โดยที่ยังไม่ได้ตอบคำถามของนางเลยสักคำ
ไม่นานชายชุดดำก็พาทั้งคู่มายังที่ที่หนึ่งที่ไม่น่าจะมีอยู่ในพระราชวังก่อนจะดันมือเข้าไปที่กำแพงหินไม่นานประตูลับบนพื้นก็เปิดออก
"ทางนี้พ่ะย่ะค่ะเดินลงไปไม่นานก็จะถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"ชายชุดดำเอ่ยพร้อมกับเดินนำหน้าลงไป เมื่อทั้งสามคนเดินลงมาประตู้าก็ปิดลงก่อนที่ไฟจากตะเกียงที่อยู่ตามกำแพงจะติดเองได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ
"หืมม ห้องใต้ดินหรือนี่ คิดไม่ถึงว่าในวังจะมีที่ที่น่าตื่นเต้นขนาดนี้อยู่ด้วย"ฮวนฮุยเอ่ยขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงที่ดูตื่นเต้นไม่น้อยและสายตาที่สอดส่องตามทางไปเรื่อยๆ
"ที่นี่ทำความสะอาดดีเสียจริงแม้แต่ใยแมงมุมก็ไม่มีเ้าว่าไหมยินอี้ แต่ที่กำแพงก็ยังมีเศษดินอยู่บ้าง"ฮวนฮุยเอ่ยต่อหลังจากที่เดินมาสักพัก ก็ยกมือขึ้นมาปาดที่กำแพงหินพร้อมกับเรียกยินอี้ให้มาดูด้วย
"กุ้ยเฟยเพคะมือเลอะหมดแล้วนะเพคะ เช็ดไม่ออกด้วยเพคะ"ยินอี้เอ่ยพร้อมกับเอาแขนเสื้อของตัวเองเช็ดมือให้ เมื่อสิ้นเสียงของยินอี้ชายชุดดำข้างหน้าสะดุ้งก่อนจะเหงื่อตกเล็กน้อย
"อืม แย่เลยนะ"ฮวนฮุยเอ่ยพร้อมยกมือจ่อกับแสงไฟจากตะเกียงเพื่อดูผลงานของตนเอง
"กุ้ยเฟยเพคะ โธ่"ยินอี้ผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อเห็นท่าทางทีเล่นทีจริงของนายตน
"ขออภัยที่เสียมารยาทพ่ะย่ะค่ะ เรามาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"ชายชุดดำเอ่ยขึ้นเมื่อมาถึงหน้าประตูของห้องห้องหนึ่งก่อนจะหายตัวไป
"ขออนุญาตเพคะ"ฮวนฮุยเอ่ยขึ้นโดยมียินอี้เปิดและปิดประตูให้
"นั่งลงเสียสิ"เขาเอ่ยขึ้น
"เพคะฝ่าา" ฮวนฮุยนั่งลงตรงข้ามกับหานหลงโดยมีชุดน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะกั้นไว้ ส่วนยินอี้นั่งคอยอย่างสงบนิ่งอยู่ตรงประตู
"ในเมื่อเ้ามาแล้วเช่นนั้นก็เข้าเื่ รินน้ำชาเสีย"หานหลงเอ่ยพร้อมกับวางม้วนกระดาษลงบนตัก
"เพคะ"ฮวนฮุยรับคำ
"อย่างที่บอกไปว่าอีกสองวันจะให้เ้ากับนางกำนัลออกไปนอกเมืองหลวงสักหน่อย เดี๋ยวเราจะให้อาธงไปกับเ้าด้วย ส่วนเื่ของนางสนมเดี๋ยวหลินเอ๋อร์จะจัดการเอง นางบอกมาเช่นนั้น เ้าก็ถือโอกาสนี้ไปเที่ยวแล้วกัน"หานหลงพูดพลางยกชาขึ้นจิบ
"แล้วเื่ยา.."ฮวนฮุยเอ่ยถาม
"เื่นั้นไม่ต้องห่วงเหมือนว่าเื่นี้เ้าตัวน้อยจะช่วยได้"หานหลงตอบและยังคงยกชาขึ้นจิบเรื่อยๆโดยมีฮวนฮุยคอยเติมให้
"ซิงเอ๋อร์หรือเพคะ"ฮวนฮุยถามย้ำ
"ใช่แต่เพราะเหตุใดข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"หานหลงตอบพลางมองชาในถ้วย
"หากนางรู้ว่าหม่อมฉันต้องออกนอกวังแล้วนางจะไม่โกรธเสด็จพี่หรอกหรือเพคะ"ฮวนฮุยเอ่ยขึ้น
"เื่นี้ข้าก็เสียใจอยู่ไม่น้อยที่ต้องโดนนางโกรธแต่ไว้เมื่อเื่คลี่คลายลงแล้วไว้ข้าจะเล่าให้นางฟังทีหลัง"หานหลงตอบพร้อมกับทำหน้าหนักใจเล็กน้อย การที่ต้องโดนเ้าตัวน้อยโกรธมันก็ไม่ใช่เื่ที่ดีเท่าไหร่นัก ออกจะทรมาณเสียด้วยซ้ำ
"แต่จะว่าไปแล้ว ฮุยเอ๋อร์เ้าถนัดขวาไม่ใช่หรือแล้วเหตุใดจึงให้มือซ้ายรินชา"หานหลงกล่าวพร้อมกับชายตามองมาที่มือขวา
"เสด็จพี่ช่างสังเกตุจริงๆเพคะ"ฮวนฮุยตอบออกไปแต่มือก็ยังกำอยู่บนขา'ไม่น่าเล่นจริงๆ'ฮวนฮุยได้แต่บ่นตัวเองอยู่ในใจ และได้แต่ส่งยิ้มให้คนตรงหน้าที่ดูจะสนใจมือขวาของนางเป็พิเศษ
"ส่งมา"หานหลงยื่นมือของตนมาตรงหน้าของนาง ฮวนฮุยจึงยกมือซ้ายวางบนมือหนา
"มือขวา"เขากดเสียงต่ำลงเล็กน้อย
"เพคะ"ฮวนฮุยรับคำก่อนจะยกมือซ้ายออกแต่ก็ยังไม่วางมือขวาลงไปทำให้หานหลงต้องขว้ามาจับเอง
"ดูเหมือนระหว่างทางจะไม่มีอะไรให้เ้าทำงั้นหรือ เ้าถึงต้องเอามือไปรูดกับกำแพงเสียนี่"หานหลงเอ่ยขณะที่พลิกมือของฮวนฮุยไปมาก่อนจะสั่งให้อาธงไปเอาผ้าชุบน้ำมา ไม่นานอาธงก็กลับมาพร้อมกับผ้าและขันที่ใส่น้ำมาครึ่งหนึ่ง
'ได้ของมาเกินที่สั่งเช่นเคย ก่อนหน้าก็บอกให้พามาแค่กุ้ยเฟย'หานหลงได้แต่บ่นในใจแต่มือก็หยิบผ้ามาชุบน้ำจากนั้นจึงนำมาเช็ดมือให้ฮวนฮุย เมื่อเช็ดมือเสร็จหานหลงก็ยังคงจับมือของฮวนฮุยไปบีบเล่นอยู่สักพักก่อนจะปล่อย
"เ้าไปได้แล้ว และอย่าลืมเตรียมตัวให้พร้อม"หานหลงปล่อยมือของฮวนฮุยก่อนจะเอ่ยออกมา
"เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลาเพคะ"ฮวนฮุยเอ่ยและย่อกายลงก่อนจะเดินออกมาจากห้อง
"ทางนี้พ่ะย่ะค่ะ"อาธงพูดก่อนจะเดินนำมาอีกทาง ไม่นานก็ออกมาโผล่อยู่หลังตำหนักไทเฮา
"ขอบใจมากอาธง"ฮวนฮุยกล่าวก่อนจะเดินเข้าตำหนักไทเฮา
"อาธง อย่าลืมให้คนเข้ามาทำความสะอาดด้วย คราวนี้ให้ถูกำแพงให้สะอาดด้วย"เมื่อกลับมาถึงหานหลงก็เอ่ยสั่งทันที
"พ่ะย่ะค่ะ"อาธงรับคำอย่างว่าง่าย 'มีงานหนักอีกแล้วสิเรา'อาธงได้แต่คิดอยู่ในใจก่อนจะเดินออกไปทำงานที่ถูกมอบหมายมา
5K
