ภายในเหวลึกที่มืดมิด หลินตงก็ทำใจที่จะตายเอาไว้แล้ว ด้วยความลึกที่ไร้ที่สิ้นสุดและความเร็วของการที่เขาตกลงมา สำหรับผู้ที่ไม่มีพลังและเป็เพียงคนธรรมดาเช่นเขา บอกได้เลยว่ายังไงก็ไม่อาจจะรอดไปได้ เด็กหนุ่มได้ครุ่นคิดถึงเื่ต่างๆระหว่างที่กำลังจะตายลง ทำไมความตายที่ถูกประทานมาให้นี้มันเนิ่นนานนัก ถ้าจะตายจริงๆเขาก็อยากจะตายในทันทีโดยที่ไม่อยากจะรับรู้อะไร
ระหว่างทีครุ่นคิดอยู่นั้นร่างกายของเขาก็กระแทกลงไปยังส่วนลึกที่สุด
"ตูมมมม"
เสียงกระทบของร่างเล็กๆดังสนั่นไปทั่วทั้งเหวลึกและทำให้พื้นดินด้านล่างแตกหักอยู่เล็กน้อย เพียงชั่วพริบตาสติของเขาดับวูบไปในทันที กายาแหลกเลวกลายเป็เศษซาก อวัยะชิ้นส่วนของร่างกายทั้งหมดกระเด็นกระดอนออกไปรอบบริเวณพร้อมกับเืสีแดงสดที่ทะลักไปทั่วพื้นดิน ถ้าคนอื่นๆมาเห็นละก็จะต้องอ้วกมันออกมาอย่างแน่นอนเพราะว่าสภาพร่างของเด็กหนุ่มตอนนี้ได้กลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างน่าเวทนาไปเรียบร้อยแล้ว
บรรยากาศภายในเหวลึกตอนนี้ก็กลับมาเวงว้างอย่างเช่นเคยแต่ทว่าท่ามกลางความมืดที่เงียบสงัดนี้ก็กลับปรากฏร่างของชายหนุ่มที่หล่อเหลาคนนึงขึ้น เส้นผมสีเงินที่เป็ประกายพร้อมกับปลิวสยายไปมาโดยที่ไม่มีสายลมอยู่เลย เขาก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ั์ตาสีแดงเพลิงจ้องมองไปยังร่างที่เหลวแหลกของเด็กหนุ่มอยู่ไม่ห่าง ขณะเดียวกันเมื่อเขาเห็นร่างเด็กหนุ่มนี้ก็ได้แต่บ่นพึมพำออกมา
"นี้คือโชคชะตาหรอเนี่ย? ตัวข้าที่กำลังจะกลายเป็ความว่างเปล่าในอีกสามปีหลังจากนี้จะได้เ้าหนูนี่เป็ผู้สืบทอด ฮ่าฮ่า น่าสนใจจริงๆ..!!"
ชายหนุ่มยื่นฝ่ามือออกไปยังเศษซากที่ตกตายแล้ว ขณะเดียวกันคลื่นพลังลมปราณสีรุ้งก็ผุดขึ้นจากความว่างเปล่ามันส่องสว่างเจิดจร้าท่ามกลางความมืดมิดและเริ่มผสานร่างของเด็กหนุ่มให้ฟื้นคืนสภาพอย่างรวดเร็ว เืสีแดงสดเริ่มไหลย้อนกลับคืนเข้าไปในร่างของเขา เศษซากต่างๆเริ่มเชื่อมต่อกันราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งชั่วครู่เดียวเด็กน้อยตอนนี้ก็กลับมาเป็ปกติ ร่างกายของเขานอนอย่างสงบภายในหลุมลึกนี้โดยที่มีชายหนุ่มคนนึงยืนมองอย่างสงบนิ่ง
เวลาผ่านไปรวมครึ่งวันถึงภายในนอกจะเต็มไปด้วยฟากฟ้าที่มึดครึมแล้วแต่ทว่าที่ภายในเหวลึกนี้มันจะเป็เหมือนเช่นเดิม ไม่ว่าจะตอนเช้าหรือตอนเย็นหนือตอนค่ำ บรรยากาศภายในจะมืดมิดราวกับนรก
เด็กน้อยก็เริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาของเขาพร่ามัวอยู่นิดๆเมื่อััเข้ากับความมืดที่มองไม่เห็น แต่ทว่าเพียงพริบตาเดียวรอบๆภายในเหวลึกก็เต็มไปด้วยพืนพันธุ์ที่เขียวขจี มีสายน้ำปรากฏขึ้นและก่อตัวกันเป็น้ำตกที่งดงาม เสียงนกหรือสัตว์เลี้ยงๆวิ่งวุ่นกันไปทั่ว
หลินตงเมื่อเห็นก็ได้แต่ตื่นใ เพียงแค่เขากระพริบตาชั่วครู่เดียวสถานที่ที่มืดมิดแห่งนี้ก็แปรเปลี่ยนไปกลายราวกับสรวง์ที่งดงาม
ขณะนั่นหลินตงก็พลันได้สติ เขาจำได้ว่าตัวของเขาตกลงมาเหวที่ดำมืดนี้และตกตายแล้วไม่ใช่หรอ เขาจำได้ว่าสติของเขาดับวูบไปในทันทีเมื่อร่างกายกระแทกลงกับพื้นดินอย่างรุนแรง แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น เด็กหนุ่มตรวจสอบร่างกายของตนอย่างเร่งรีบก็เห็นว่าสภาพของเขาสมบูรณ์แบบ ไม่มีอะไรที่แตกหัก ไม่มีเนื้อหนังบริเวณใดที่เป็าแเลยแม้แต่นิด
ระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังมึนงงถึงสถานการณ์อยู่นั้น เบื้องหน้าของเขาก็มีชายหนุ่มดวงตาสีแดงเพลิงปรากฏขึ้น หลินตงเมื่อเห็นก็ใยกใหญ่จนแทบจะล้มลงแต่เมื่อเขาเห็นว่าเป็มนุษย์ก็ถอนหายใจนิดๆ ความเร็วที่มากมายเหมือนกับภูติผี คนเบื้องหน้าของเขานี้ต้องเป็ผู้ฝึกจิตยุทธแน่ๆ ถ้ามิเช่นนั้นชายหนุ่มที่หล่อเหลานี้จะมาโผล่ตรงหน้าเขาได้ยังไงกัน
"ฟื้นแล้วหรอเ้าหนู ตามข้ามา..!!"
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มอย่างเขม็งจากนั้นก็หันหลังเดินกลับไปและสั่งให้เด็กหนุ่มเดินตามมาด้วย หลินตงเมื่อถูกสั่งเช่นนี้ก็ทำได้้เพียงเดินตามไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาไม่รู้ว่าเหตุการณ์ตอนนี้มันเป็ยังไงแต่ลางสังหรณ์ของเขาบอกไว้ว่าที่เขายังไม่ตายลงก็เป็เพราะว่าคนเบื้องหน้าของเขานี่ละ
เวลาผ่านไปชั่วครู่นึงเด็กหนุ่มก็เดินตามชายหนุ่มมาอย่างติดๆจนกระทั่งถึงห้องโถงที่กว้างใหญ่แห่งนึง ภายในห้องเต็มไปด้วยคัมภีร์โบราณมากมายที่ถูกวางเอาไว้บนชั้นอย่างเป็ระเบียบและที่ใจกลางมีบัลลังก์ที่ถูกสลักเป็รูปร่างของัทั้งสองด้านถูกตั้งเอาไว้ หลินตงเมื่อเห็นมันก็เบิกตากว้างอย่างตื่นเต้น
"เ้าหนูข้าบอกได้เลยว่าเ้านะตายไปแล้วแต่ทว่าข้าฟื้นคืนชีวิตเ้ากลับมา"
ชายหนุ่มนั่งลงบัลลังก์พลางเท้าคางพูดขึ้นอย่างไม่สนใจแต่ผิดกับเด็กหนุ่มที่หันมามองที่เขาอย่างตื่นตระหนัก มันเป็เื่จริงๆ เหตุการณ์ที่เขาตกตายลงนั้นฝังลึกลงไปในห้วงสมองของเขา ไม่ว่าจะทำยังไงภาพความทรงจำนั้นเขาจะไม่มีวันลืมมัน แล้วท่านชายคนนี้พูดอะไรออกมาน่ะ
"ท่านผู้าุโ ท่านล้อข้าเล่นแล้ว พลังใดกันที่จะฟื้นคืนชีวิตผู้คนได้อย่างง่ายดาย..!?"
หลินตงคิดว่าชายหนุ่มที่นั่งบนบัลลังก์ันั้นพูดติดตลกอยู่นิดๆ คนบ้าอะไรจะฟื้นคืนชีวิตคนตายได้ ต่อให้จะเป็เทพิญญายุทธที่เป็ระดับตำนานจากคำเล่าขานของทวีป ตัวตนระดับนั้นก็ยังทำอะไรไม่ได้เลยมั้ง
ชายหนุ่มถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินความคิดของเ้าหนูนี่ เอาตัวตนระดับที่ยิ่งกว่ามดปลวกมาเทียบกับเขาเนี่ยนะ
"งั้นข้าจะทำให้เ้าดู ตั้งใจััมันให้ดีๆล่ะ"
สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม ร่างกายของเด็กน้อยก็ะเิขึ้นเป็เศษซากแต่ทว่าเพียงพริบตาเดียวหลินตงก็ฟื้นคืนสภาพกลับมาอย่างอึ้งๆ เขาััได้เลยว่าเมื่อกี้นี้เขาตกตายไปอีกรอบนึงแล้ว ยิ่งเขาคิดก็ยิ่งหวาดกลัว มันคือความจริง ท่านผู้าุโคนนี้สามารถฟื้นคืนชีวิตของเขาได้ มันเหมือนกับว่าตัวของเขาเพียงแค่หลับวูบไปเท่านั้นและอีกอึดใจต่อมาเขาก็พลันรู้สึกตัว
เวลานั่นหยาดเหงื่อเริ่มไหลรินไปทั่วใบหน้าของเขาพร้อมกับร่างกายที่สั่นไปมา นัตน์ตาจ้องมองไปยังชายบนบัลลังก์อย่างน่าเกรงขาม
เสียงหัวเราะของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างสนุกสนานเมื่อจ้องมองไปยังท่าทางที่สั่นเป็เ้าเข้าของเขา มันก็ไม่แปลกหรอกการฟื้นคืนชีวิตจากห้วงของความตายนี้มันถือว่าเป็เื่ที่ฝ่าฝืนกฏเกณฑ์ของทั้งมวลและผู้ที่ทำมันได้ก็มีเพียงแค่คนระดับเดียวกับเขา
"เ้าหนู ในเมื่อข้าช่วยชีวิตเ้าไว้แล้วหลังจากนี้เ้าก็มาเป็ศิษย์ของข้าละกัน ข้าจะถ่ายทอดทุกสิ่งที่ข้ามีให้กับเ้าหลังจากนี้..!!"
หลินตงเมื่อได้ยินประโยคนี้ก็พลันได้สติ ผู้ทรงพลังระดับที่ฟื้นคืนชีวิตคนตายได้เอ่ยปากรับเขาเป็ลูกศิษย์ ผู้าุโคนนี้จะทรงพลังเพียงใดกัน
หลินตงเหมือนกับอยู่ในความฝัน เขาไม่คิดว่าสถานการณ์จะเป็แบบนี้ หัวใจของเเขาแทบจะเต้นระรัวจนออกจากร่าง เืลมภายในสูดฉีดซะจนเขาแทบจะหน้ามืด
เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาพลางร้องไห้ออกมาอย่างตื่นตัน หยาดน้ำตาจากดวงตาเล็กๆเริ่มไหลรินอย่างช้าๆ
"ค.ค.คำนับท่านอาจารย์ ฮึก ฮือ"
เด็กหนุ่มคุกเข่าลงและก้มกราบชายหนุ่มอย่างเคราพ เสียงร้องไห้ของเด็กหนุ่มอายุสิบสองปีคนนึงดังก้องไปทั่วจนทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ต้องระบายยิ้มออกมา ร้องไห้ไปให้พอใจเถอะ การที่ไม่มีจิติญญายุทธสำหรับคนภายในจักรวาลนี้ถือว่าได้ตกตายไปแล้ว การมีชีวิตอยู่เฉกเช่นเดียวกับคนธรรมดามันก็ไร้ค่าซะจนไม่น่ามองเพราะถึงยังไงภายในจักรวาลทั้งมวลแห่งนี้พลังก็คือทุกสิ่งนี้เนอะ
97
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
