มนุษย์ั์ร่างทองแขนโตพุ่งเข้าหาเมอร์ลินด้วยแรงกดดันที่มหาศาล
“พลังนี้น่ากลัวเกินไปข้าไม่สามารถหลบมันได้แน่”
เมื่อไม่สามารถหลบหลีกการโจมตีนี้ได้ เมอร์ลินจึงรีบผนึกพลังปราณเซียนไว้ทั่วร่างอย่างฉับพลันเขาคิดว่าอย่างน้อยพลังปราณเซียนนี้จะสามารถลดทอนความเสียหายจากการปะทะนี้ได้
ตูม!
เป็ไปตามคาดแม้เมอร์ลินจะเคลือบพลังปราณเซียนไว้ทั้งร่างแต่ด้วยพลังหมัดของมนุษย์ั์ร่างทองแขนโตที่ซัดเข้ามาก็ทำให้เขาลอยละลิ่วดั่งว่าวสายป่านขาด
เมอร์ลินนั้นปลิวไปเกือบหนึ่งร้อยเมตร
เมอร์ลินพยายามทรงตัว เขาใช้ขาทั้งสองข้างของเขายันกับพื้นเพื่อต้านแรงของหมัดจนหยุดนิ่งเขาก็คิดได้ว่าเขาไม่อาจตั้งรับกับเหตุการณ์เช่นนี้ได้ ไม่เช่นนั้นแล้วไม่นานเขาอาจจะต้องถูกอัดเพียงฝ่ายเดียวจนต้องตายตกอยู่ที่นี่
ร่างเล็กกำหมัดแน่นเขาใช้พลังปราณเซียนของเขาผนึกพลังหน่วงเอาไว้ที่หมัดพลันหมัดข้างขวาของเขาก็เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา เท้าเล็กๆนั้นขยับเคลื่อนไหวเปลี่ยนตำแหน่งเพียงเล็กน้อยว่าแล้วร่างของเด็กน้อยก็ถีบตัวออกไปและเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว
ย๊าก!
ร่างของเมอร์ลินพุ่งตัวออกไปดั่งลูกธนูออกจากแล่งแสงสีฟ้าจากหมัดของเขาเปล่งออกมาเป็เส้นแสงเขาพุ่งเข้าโจมตีมนุษย์ั์ร่างทองแขนโตอย่างรวดเร็วและทรงพลัง
ซูม!
พลังหมัดอันทรงพลังของเมอร์ลินถูกซัดออกไปอย่างเต็มกำลังจนบังเกิดเป็แสงวูบวาบเปล่งออกมา
แต่แล้วก็เกิดเื่ที่ไม่คาดฝัน เมื่อหมัดอันทรงพลังที่ซัดออกไปนั้นกลับถูกแขนอันใหญ่ั์นั้นตั้งท่ารับเอาไว้อย่างง่ายดายมิหนำซ้ำมันยังรับการโจมตีนี้ด้วยมือข้างเดียว
เ้านี่แข็งแกร่งเกินไป
พลังปราณเซียนระดับ 5ของขั้นรวบรวมปราณไม่อาจทำอะไรมันได้ และดูเหมือนว่ากว่าเมอร์ลินจะรู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้วเ้าตัวประหลาดนั้นแสดงท่าทางที่พึงพอใจและฉีกยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียด
ทันใดนั้นเองร่างของเมอร์ลินก็ถูกมืออีกข้างหนึ่งประกบเข้ากับลำตัวของเขาอย่างรวดเร็ว
ปึง
มันเป็การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเป็อย่างมากเพียงแค่พริบตาร่างของเมอร์ลินก็ถูกสองมือของตัวประหลาดนั้นคว้าจับประกบเอาไว้ได้
เมอร์ลินพยายามที่จะขยับตัว แต่นั้นก็เกินกำลังของเขาภายใต้มือั์คู่นี้เขาไม่อาจเคลื่อนไหวใดๆ ได้เลย และด้วยความรวดเร็วอีกเช่นกันมือั์นั้นก็เปลี่ยนตำแหน่งไปรวบที่ขาของเขาทั้งสองข้าง
ร่างเล็กนั้นถูกมือั์ที่ทรงพลังฟาดลงกับพื้นอย่างรุนแรงเท่านั้นยังไม่พอมันยังขว้างร่างของเมอร์ลินราวกับสิ่งของไปเบื้องหน้า
ซูม!
ร่างของเล็กนั้นปลิวออกไปด้วยความรวดเร็วและรุนแรงมันลอยละลิ่วออกไปไกลนับหลายร้อยเมตรได้
ไม่จบเพียงเท่านั้นเมื่อทิศทางที่เขาถูกขว้างออกไปดันไปขวางทางเข้ากับมนุษย์ั์ร่างทองอีกตัวหนึ่งที่ยืนอยู่สายตาของมันนั้นมองเมอร์ลินที่ปลิวเข้ามาด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม
มนุษย์ั์ร่างทองตัวนี้แม้ว่าลักษณะรูปร่างของมันจะคล้ายมนุษย์แต่หัวของมันนั้นกลับเป็หัวของนก มิหนำซ้ำข้างลำตัวของมันยังมีดาบปลายแหลมสะพายอยู่
การโจมตีเมื่อครู่นั้นทำให้เมอร์ลินเต็มไปด้วยความมึนงงจึงทำให้เขาไม่อาจบังคับตัวให้เปลี่ยนทิศทางของการลอยนี้ได้
แต่ในตอนนั้นเองเ้าตัวประหลาดนั่นก็ทำสิ่งที่ไม่คาดฝันมันยื่นมือออกมาข้างหน้าและดีดปลายนิ้วออกไปอย่างแ่เบา
ฮ่อง!พลันบังเกิดคลื่นพลังที่มองไม่เห็นส่งออกมา
ตูม!
ร่างของเมอร์ลินรับเข้ากับคลื่นพลังนั้นเข้าไปเต็มๆ
หากก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เคลือบพลังปราณเซียนเอาไว้เขาคงไม่อาจมีชีวิตรอดเ้าตัวประหลาดเหล่านี้ล้วนแข็งแกร่งและเป็ตัวตนที่ทรงอำนาจ
ร่างของเมอร์ลินถูกคลื่นพลังกระแทกซัดกระเด็นไปยังทิศทางเดิมอีกครั้งหนึ่ง
ตุบ ตุบ
ด้วยพลังคลื่นกระแทกนั้นทำให้ร่างของเขาไถลมาจนถึงปลายเท้าของเ้ามนุษย์ั์ร่างทองแขนโตอีกครั้งหนึ่ง
“เ้านั่นจงใจส่งข้าให้กับสหายของมัน”เมอร์ลินกัดฟันอย่างแค้นใจ
สภาพของเมอร์ลินในตอนนี้แทบจะเรียกว่าดูไม่ได้เ้าตัวประหลาดเหล่านี้มีพลังที่มากเกินไป สิ่งที่พวกมันทำคือการหยอกล้อกับเขาเพียงเท่านั้นนี่ไม่ใช่พลังที่แท้จริงของพวกมัน หากพวกลงมืออย่างจริงจังเขานั้นต้องจบชีวิตภายในการโจมตีเดียวเป็แน่
เมอร์ลินเงยหน้าและจ้องไปที่ใบหน้าของเ้าแขนโตในตอนนี้มันกำลังเผยรอยยิ้มอันน่าสะอิดสะเอียดออกมาดูเหมือนว่ามันคงถูกใจของเล่นชิ้นนี้เป็อย่างมาก
“หรือข้าต้องมาจบชีวิตที่นี่” แววตาของเมอร์ลินในตอนนี้เต็มไปด้วยความหมองหม่น
แขนอันใหญ่ั์ถูกเงื้อขึ้นกลางอากาศอีกครั้งครั้งนี้ดูเหมือนว่ามันคงพร้อมที่จะจบชีวิตของเมอร์ลิน เด็กน้อยในตอนนี้ไม่ต่างจากมดปลวกที่พวกมันจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้
แขนั์ถูกซัดเหวี่ยงลงมาอย่างเต็มแรง
“ข้าไม่ยอมตายอย่างนี้แน่”เมอร์ลินเอ่ยในใจพร้อมกับฉายแววตาที่มุ่งมั่น
เขาใช้จังหวะที่เ้าแขนโตย่ามใจแอบใช้วิชาตัวเบากระบวนท่าจันทร์เลือนรางหายไปจากตรงนั้นในพริบตา
พรึบ!
ร่างของเด็กน้อยจางหายออกไปก่อนที่หมัดจะถูกเหวี่ยงลงมาเพียงเสี้ยววินาที
ตูม!
การโจมตีของเ้าแขนโตนั้นรุนแรงเป็อย่างมากแต่ทว่าร่างของเด็กน้อยกลับไม่อยู่ ณ จุดนั้นอีกต่อไป แต่มันกลับไปปรากฏอยู่บนหลังของเ้าแขนโตราวกับหายตัว
เมอร์ลินใช้มือซ้ายยึดเหนี่ยวรั้งคอของเ้าแขนโตเอาไว้เขาผนึกพลังปราณเซียนไปที่มือขวาอย่างเข้มข้นบังเกิดแสงสีฟ้าเข้มเปล่งประกายออกมา
หมัดที่เต็มไปด้วยพลังปราณเซียนนั้นถูกระดมซัดไปที่ศีรษะของเ้าแขนโตอย่างบ้าคลั่งการโจมตีของเขาบังเกิดเสียงเลื่อนลั่นราวกับกัปนาท
ปัง! ปัง! ปัง!
แต่ทว่า ...
“บัดซบ! ไม่กระทบกระเทือนกับการโจมตีของข้าเลยแม้แต่น้อย”
ใบหน้าของเมอร์ลินนั้นกลายเป็บิดเบี้ยวราวกับกินยาขมนั่นเพราะการโจมตีของเขากลับไม่ส่งผลใดๆ กับเ้าแขนโตเลยแม้แต่น้อย
มิหนำซ้ำมันยังกระทำการท้าทายโดยการยืนนิ่งปล่อยให้เมอร์ลินโจมตีจนเกือบจะหมดแรง
มันคือตัวตนที่เย่อหยิ่ง การกระทำของมันนั้นเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม
เมอร์ลินรู้สึกคับแค้นใจเป็อย่างมาก
ไวเท่าความคิด เมื่อจู่ๆ มืออันใหญ่ั์นั้นโผล่มายังด้านหลังของเมอร์ลินมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว เร็วเสียจนเมอร์ลินไม่อาจตั้งรับได้
มือนั้นคว้าจับร่างของเมอร์ลินอย่างเต็มมือและโยนขึ้นไปกลางอากาศ
เ้าแขนโตใช้มืออีกข้างหนึ่งของมันง้างหมัดแล้วชกเข้าไปที่กลางลำตัวของเมอร์ลินอย่างรวดเร็ว
ตูม!
หมัดั์นั้นเต็มไปด้วยพลัง มันถูกใช้ออกมาด้วยความรวดเร็วและรุนแรงเป็อย่างมาก
แม้ร่างของเมอร์ลินจะเคลือบด้วยพลังปราณเซียนแต่มันก็ไม่อาจสกัดกั้นอาการาเ็ที่ได้รับได้
ตึง!
ร่างเล็กนั้นถูกพลังหมัดซัดลอยไปกระทบกับเสาหินเข้าอย่างจัง
กระนั้นโชคดีที่เมอร์ลินยังคงสติเอาไว้ได้แม้ว่าเขาจะได้รับการโจมตีที่รุนแรงแต่อาการาเ็นั้นก็ยังไม่ทำให้เขาถึงกับไร้สภาพ
เมื่อได้โอกาสเขาจึงทำการคว้าจับเกาะกับเสาหินไม่ให้ร่างของเขาร่วงหล่นลงไป
“ร้ายกาจเกินไปแล้ว เพียงแค่ระดับ 5ของการรวบรวมปราณนั้นไม่เพียงพอที่จะรับมือกับมันได้”
ก่อนที่การโจมตีครั้งต่อไปจะเริ่มขึ้นเขาจะต้องพยายามเสาะหาทางรอดทางอื่น
เมื่อเมอร์ลินมองไปยังเบื้องล่างของเสาหินโบราณเขากับพบกับมนุษย์ั์ร่างทองจำนวนนับร้อยตัวกำลังจ้องมองที่มาที่เขาและกวาดสายตาให้ไกลออกไปมนุษย์หินั์นับหมื่นก็กำลังรอคอยจังหวะในการไล่ล่าเขาเช่นกัน
เมื่อเบื้องล่างไม่ใช่ทางออกก็คงมีแต่้าเท่านั้นที่เป็ทางรอด
น่าเสียดายที่เขายังไม่บรรลุถึงระดับขั้นก่อลำต้นมิเช่นนั้นแล้วเขาคงสามารถเหาะเหินกลางอากาศเพื่อหลบหนี แต่ในยามนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็คือการปีนขึ้นไปบนยอดของเสาหินโบราณนี้เท่านั้น
เมอร์ลินเริ่มทำการปีนขึ้นไปในทันทีระหว่างนั้นเขาก็ลอบสังเกตเหตุการณ์เบื้องล่างไปด้วย
“ทำไมพวกมันถึงได้มีท่าทางที่กังวล?”
เมอร์ลินมองไปยังเบื้องล่างเขาก็พบว่ามนุษย์ั์ร่างทองเ่าั้มีท่าทีที่เปลี่ยนไปทันทีที่เขาเริ่มปีนขึ้นไปบนยอดเสาหินโบราณ พวกมันก็แสดงความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ข้างบนสุดของเสาหินต้นนี้จะต้องมีอะไรแน่ๆ”
เมื่อเห็นดังนั้นเมอร์ลินจึงเร่งความเร็วในการปีนทันทีเขาใช้วิชาตัวเบาพุ่งตัวขึ้นสู่บนยอดของเสาหินอย่างรวดเร็วและดูเหมือนว่าเขาจะคิดถูก ทันทีที่เขาเร่งความเร็วในการปีนป่ายมนุษย์ั์ร่างทองนับร้อยก็เริ่มที่จะไม่อยู่นิ่งอีกต่อไป
ทันใดนั้นเองมนุษย์ั์ร่างทองเ่าั้เริ่มคว่ำครวญหวีดร้องอย่างน่ากลัว
อู้... อู้... อู้...
เสียงร้องของเ้าสัตว์ประหลาดเ่าั้ถูกส่งออกมาอย่างเกรี้ยวกราดและมันก็แฝงไปด้วยแรงกดดันพลังเวทย์ที่รุนแรงพวกมันเริ่มทำการปล่อยลำแสงทำลายล้างจำนวนมากมุ่งตรงมาหาเขา
ฟิ้ว ... ฟิ้ว ... ฟิ้ว ...
ตูม ... ตูม ... ตูม ...
โชคดีที่เมอร์ลินมีวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศ เขาหลบหลีกลำแสงพวกนั้นอย่างว่องไวแต่กระนั้นก็ยังมีบาง่ที่เกือบจะพลาดท่าเช่นเดียวกัน พลังเ่าั้เป็สิ่งที่ไม่อาจดูแคลนได้
ลำแสงหลากสีพุ่งเข้าจู่โจมอย่างบ้าคลั่งเมอร์ลินเร่งความเร็วเกือบเท่าตัวเพื่อให้ไปถึงบนยอดเสาหินให้เร็วที่สุด
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างบนนั้นจะเป็อะไรมันจะสามารถทำให้เขามีชีวิตรอดได้หรือไม่ แต่ในวินาทีนี้มันคือสิ่งเดียวที่เป็ความหวังของเขา
เหล่ามนุษย์ั์ร่างทองที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้พวกมันกลับเริ่มเคลื่อนไหวและพุ่งตัวเข้ามาอย่างโกรธเกรี้ยว
“สิ่งของข้างบนคืออะไรกันทำไมพวกมันถึงแสดงอาการที่บ้าคลั่งขนาดนี้”
ในทีสุดเมอร์ลินก็มาถึงข้างบนยอดของเสาหินโบราณข้างบนนี้นับว่าธรรมดาและดูไม่พิเศษใดๆ
สิ่งเดียวที่เมอร์ลินมองเห็นในตอนนี้คือแท่นประหลาดที่ยื่นออกมาจากใจกลางของเสาหินโบราณและบนแท่นนั้นปรากฏหินรูปร่างประหลาดที่มีลักษณะคล้ายดวงตาของมนุษย์วางอยู่
หินนี้ไม่ได้มีความพิเศษใดๆมันไม่มีแต่มีกลิ่นอายของพลังเวทย์ ลักษณะของมันดูธรรมดาเป็อย่างมากแต่กระนั้นเมอร์ลินก็ยังให้ความสนใจกับมันมากเป็พิเศษ
“แม้ว่ามันจะดูธรรมดา แต่ของสิ่งนี้จะต้องเป็ของวิเศษอย่างแน่นอนไม่เช่นนั้นแล้วเ้าพวกนั้นคงไม่แสดงอาการที่โกรธเกรี้ยวขนาดนี้”
ไม่มีเวลาให้เมอร์ลินได้คิดมาก เพราะในตอนนี้เขากำลังถูกตัวตนที่ทรงอำนาจจำนวนมากไล่ล่า
แต่ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีที่เขากำลังพิจารณาหินนี้ไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไหร่มนุษย์ั์ร่างทองจำนวนมากก็ลอยอยู่เต็มทั้งท้องฟ้าแล้ว
“แย่แล้ว”
เพียง่แล่นความคิดเบื้องหน้าของเมอร์ลินก็ปรากฏวงเวทย์ที่ทรงพลังจำนวนมากบังเกิดขึ้นเต็มท้องฟ้า
เ้าสัตว์ประหลาดเหล่านี้กำลังทำการโจมตีเขา!
กลไกของวงเวทย์ผสานกันและโคจรหมุนเวียนอย่างต่อเนื่องเมื่อกระบวนการทำงานของวงเวทย์ทำงานได้อย่างครบถ้วน วงเวทย์เ่าั้ก็บังเกิดลำแสงทำลายล้างที่ทรงอำนาจออกมา
ในตอนนั้นเองลำแสงทำลายล้างที่หลากสีก็พุ่งเข้าจู่โจมเมอร์ลินอย่างมืดฟ้ามัวดิน
ซูม! ซูม! ซูม!
518
![ในร่มเงารัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578648491_60990627.webp)
![[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับภารกิจเลี้ยงลูกน้อยตัวป่วน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734689517_73952288.webp)
