เตชินท์พิจารณาภารกิจหลักอีกครั้งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดีใจมันก็มันก็ดีใจอยู่หรอกที่ของรางวัลเขาได้จะชุดเกราะเทพศาสตรากลับมาอยู่ในการ ต่อให้เขาใช้มันได้เพียงหนึ่งนาทีต่อวัน เขาก็ยอม อย่างน้อยแค่รู้ว่ามีมันอยู่กับตัว แค่นั้นก็อุ่นใจแล้ว ส่วนคำว่า ‘พร้อมเงื่อนไข’ คืออะไรตอนนี้เขายังไม่สนใจมันนัก ขอแค่ให้ได้มันกลับคืนมาก่อน ส่วนจะมีเงื่อนไขอย่างไรไว้ค่อยว่ากันอีกที
แต่สิ่งที่ทำให้เขาเคร่งเครียดคือระยะเวลาและบทลงโทษ ไม่มีนั่นหมายความว่าเขาจะทำหรือไม่ทำภารกิจครั้งนี้ก็ได้ แต่ถ้าเขาไม่ทำก็จะไม่มีภารกิจครั้งต่อไป และถ้าเขาเลือกไม่ทำนั่นเท่ากับเขาก็จะไม่ได้ชุดเกราะเทพศาสตราของเขาด้วยเช่นกัน มันคือภารกิจแกมบังคับว่า ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องทำอยู่ดีหากยัง้าชุดเกราะเทพศาสตราคืน
“แล้วไอ้ปลูกข้าวเนี่ย มันปลูกยังไง?” เตชินท์ถามออกมากับความว่างที่อยู่ตรงหน้า นี่คือเื่ที่เขากำลังปวดหัวมากที่สุด
ติ๊ง!
ไอ้เสียงเวรนี่อีกแล้ว
เตชินท์เริ่มรู้เกลียดเสียงเตือนนี้เข้ากระดูกดำ
< ภารกิจย่อย : มาเตรียมทำนากันเถอะ 1
เป้าหมาย : เตรียมคันนาขนาด 1 งาน [0/1]
ระยะเวลาที่คงเหลือ : 6 วัน 23 ชั่วโมง 58 นาที 33 วินาที
รางวัล : ิญญาอสูรคราด 1 อัน
บทลงโทษ : ไฟดูดเป็เวลา 10 วินาที ทุกหนึ่งชั่วโมง เป็เวลาหนึ่งวัน >
“ดาบสิโว้ย ให้ิญญาอสูรคราดมาทำหอกอะไรฟะ” เตชินท์สบถออกมารัว ๆ “แล้วดูบทลงโทษ จะบ้าหรือยังไงวะ โดนไฟดูดทุกชั่วโมงตลอดทั้งวัน แบบนี้ตูไม่ต้องทำอะไรแล้ว ไอ้ฉิบหาย”
บ่นไปก็เท่านั้น เขาไม่มีอำนาจใดเปลี่ยนแปลงเื่นี้ได้ เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างเซ็งอารมณ์ ที่สำคัญกว่าในตอนนี้คือเขาต้องหาวิธีปลูกข้าวและเตรียมคันนาให้ไวที่สุด แม้จะมีเวลาถึงหนึ่งสัปดาห์ก็ตาม
เมื่อรอบกายไม่มีใคร มีก็แต่เพียงเ้าจ่าฝูงก็อบลินและลูกน้องของมัน เตชินท์จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลองถามหาคำตอบจากเหล่าก็อบลินรับใช้ของเขาอย่างไร้ความหวัง
แต่คำตอบที่ได้กลับมามีแค่การเอียงคอกะพริบตาปริบ ๆ และมองหน้ากันเองอย่างงุนงงของเหล่าก็อบลิน เตชินท์ไม่รู้ว่าพวกก็อบลินของเขารู้วิธีปลูกข้าวหรือไม่ แต่ที่เขารู้แน่นอนคือเ้าจ่าฝูงก็อบลินและลูกน้องของมันฟังเขาไม่รู้เื่เหมือนกับที่เขาฟังพวกมันไม่รู้เื่เช่นกัน
อยากได้เครื่องแปลภาษาโว้ย ส่งเครื่องแปลภาษามาสิโว้ย จะส่งเมล็ดข้าวพันธุ์มาทำหอกอะไร!
เตชินท์รู้สึกเหนื่อยใจ อุตส่าห์มีลูกน้องไว้ใช้งานทั้งทีกลับเป็ก็อบลินที่พูดและฟังภาษามนุษย์ไม่ได้ ตอนนี้ยิ่งรู้สึกอยากกลับเมืองของเขาใจจะขาด เขาคิดถึงลูกน้องที่เป็เอลฟ์ทั้งสามตัวที่สามารถสื่อสารกับเขารู้เื่อย่างจับใจ
เมือง!! ใช่แล้ว ตอนนี้เขาเป็เ้าของหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว นั่นเท่ากับเขาสามารถใช้ประตูมิติประจำหมู่บ้านนี้ได้แล้ว
โดยไม่สนกับท่าทีที่กำลังรอคอยคำสั่งจากเขาของเหล่าก็อบลิน เตชินท์วิ่งไปยังกระโจมหลังใหญ่สุดที่เคยเป็บ้านของเ้าจ่าฝูงก็อบลินทันที
ประตูมิติจ๋า พี่มาแล้วจ้ะ
เตชินท์วิ่งโผไปหาประตูมิติราวกับเจอคนรักที่ไม่ได้เจอกันมาแสนนาน
วูม!!
“เมืองเรดเพิร์ลที่รัก พี่กลับมา...” เตชินท์ราวกับจะได้โผกอดคนรักหลังออกมาจากประตูมิติ แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อเขาเห็นสภาพห้องที่เขาคิดว่าจะเป็ดั่งปราสาทอันเลิศหรู แต่มันกลับเป็บ้านไม้โทรม ๆ ที่เขาเพิ่งจากมาก่อนจะเข้าประตูมิติ
“บ้าน่า สงสัยมีอะไรผิดพลาด” เตชินท์ยังคงนิ่งสงบ เขาคิดเอาเองว่าอาจเป็เพราะเขามีเมืองที่หลายเมืองเกินไป ระบบประตูมิติจึงอาจจะรวนไม่รู้ว่าเขาจะกลับไปยังเมืองใดกันแน่ก็เป็ได้
วูม วูม วูม เกิดแสงวาบอีกหลายครั้งออกมาจากอดีตกระโจมของเ้าจ่าฝูงก็อบลิน แต่ผลก็เป็เหมือนเดิม เตชินท์เหมือนคนว่างงานไม่มีอะไรทำที่เอาแต่เดินวนเข้าประตูที่อยู่ในบ้านตัวเองเล่น
“เชี่ย ๆ ๆ ๆ ๆ” เตชินท์สบถออกมารัว ๆ “เป็ไปไม่ได้ ๆ ประตูมิติของที่นี่เสียหรือยังไง? หรือเมืองเรดเพิร์ลอยู่ไกลจนประตูมิติอันนี้ส่งไปไม่ถึง”
ทฤษฎีมากมายผุดขึ้นในหัวเตชินท์ เขาหวังแค่ให้เลวร้ายสุดคือประตูมิติเสียเท่านั้น เพราะอย่างน้อยเขาแค่ต้องไปหาประตูมิติอันใหม่เพื่อใช้งานก็พอ แต่หากมันอยู่ไกลออกไปนั่นเท่ากับเขาต้องเดินเพื่อตามหาประตูมิติที่อยู่ใกล้พอที่เขาใช้จะเทเลพอร์ทกลับไปยังเมืองหลักของเขาได้
อย่างไรก็ตาม ยังมีกรณีที่เลวร้ายที่สุดอีกข้อ คือเขาเสียตำแหน่งเ้าเมืองไปแล้ว นั่นแปลว่าเขาจะไม่มีวันได้กลับไปยังเมืองเรดเพิร์ลสุดหวงแหนของเขาได้อีกต่อไป
แต่ไม่ว่าจะเป็ในกรณีใด ตอนนี้เขาทำอะไรเพิ่มเติมไม่ได้แล้ว เนื่องจากมันใกล้มืดค่ำเต็มที และเขายังเป็ผู้ไม่มีแต้มพัฒนาอีกด้วย การเดินสุ่มสี่สุ่มห้าที่แม้จะมีเ้าจ่าฝูงก็อบลินและลูกน้องของมันคอยติดตามก็ตาม มันก็คงไม่ใช่เื่ที่ฉลาดนักอยู่ดี
คงไม่มีตัวเลือกใดดีไปกว่ากลับไปยังโลกเพื่อคลายความตึงเครียดที่เขาเจอในวันนี้ แม้ใจจริงเขาอยากจะอยู่ล่าสัตว์อสูรเพื่อเก็บแต้มพัฒนาก็ตาม แต่เขาไม่แน่ใจนักว่าใกล้ ๆ นี้มีสัตว์อสูรระดับใดอยู่บ้าง ครั้นจะสั่งให้เหล่าก็อบลินของเขาช่วยออกไปล่า เขาก็สื่อสารกับมันไม่รู้เื่ คงต้องรอวันใหม่ที่สว่างกว่านี้แล้วไปค่อยชี้นิ้วสั่งอีกทีน่าจะได้ผลกว่า
และตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการทำคันนา เขาต้องรีบกลับไปหาข้อมูลในเื่นี้ให้เร็วที่สุด และหวังว่าจะยังมีข้อมูลวิธีทำนาหลงเหลืออยู่บ้าง มิฉะนั้นเขาจะได้รับบทลงโทษเป็ไฟฟ้าช็อตทุกชั่วโมงที่ไม่น่าอภิรมย์นัก
“ลูนาร์” เตชินท์เอ่ยกับประตูมิติอีกครั้ง แต่หนนี้ปลายทางคือดวงจันทร์ที่เป็บริเวณของโลก
ลูนาร์คือรหัสคำสั่งที่ใช้สำหรับกลับไปยังโลกที่เขาจากมา ส่วนดวงจันทร์คือประตูมิติที่ใช้เชื่อมต่อโลกกับมิติมาตุภูมิ และตอนนี้เขากำลังจะเทเลพอร์ทตรงไปยังประตูมิติล่าสุดที่เขาใช้เข้ามาจากฝั่งทางโลก
วูม!
หลังแสงวาบจางหายไปแล้วภาพที่เลือนรางเริ่มชัดขึ้นในดวงตาของเขา เตชินท์มั่นใจว่าสถานที่ที่เขากลับมาคือประตูมิติส่วนตัวที่เขาซื้อไว้ใช้คนเดียว
ภาพของคฤหาสน์สุดหรูตั้งตระหง่าน ดวงจันทร์อันกลมโตเป็ฉากหลังแสนงดงาม คือภาพที่เขาจดจำได้ดีว่ามันควรจะเป็ภาพแรกที่เขาเห็นหลังเทเลพอร์ทกลับมา แต่ไฉนเลยตาของเขากลับเห็นเป็ภาพของผู้คนพลุกพล่านเดินกันไปมาชวนให้ปวดหัวแทน
“ประตูมิติสาธารณะ?” เตชินท์รีบหันกลับไปมองประตูมิติที่เขากลับมาถึงอย่างสับสนก่อนจะบ่นออกมาว่า “ประตูมิติบ้านั่นเสียแล้วจริง ๆ สินะ ให้ตายเถอะ”
เตชินท์รู้สึกวันนี้เป็วันซวยที่สุดอีกวันของเขาเลย เขารู้สึกเหนื่อยล้ากับวันที่แสนสาหัสอย่างวันนี้เหลือเกิน และดูเหมือนความน่าปวดหัวยังไม่จบลงแค่นี้ เนื่องจากครั้งล่าสุดที่เขากลับเข้ามิติมาตุภูมิ เขาใช้ประตูมิติส่วนตัวที่บ้าน ทำให้เขาไม่ได้พกสิ่งใดที่สามารถใช้จ่ายเงินหรือติดต่อใครติดตัวไว้ เขาจึงจำต้องเลือกใช้บริการรถโดยสารสาธารณะฟรีเพื่อกลับบ้านของเขา
ด้วยเทคโนโลยีอันล้ำสมัยของยุคศตวรรษที่ 22 การเดินทางระหว่างดวงจันทร์กับโลกด้วยรถเมล์กลายเป็เื่ปกติ เนื่องด้วยปัญหาประชากรล้นโลก ที่อยู่อาศัยจึงไม่พอที่จะสร้างโดยอาศัยพื้นโลกอีกต่อไป สะพาน Moon Platform หรือที่เรียกกันว่า สะพานจันทราจึงได้เกิดขึ้น ด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ นักวิทยาศาสตร์ประสบความสำเร็จในการสร้างพื้นที่เหมือนสะพานพร้อมโดมเชื่อมต่อกับดวงจันทร์ที่พวกเรามองเห็นกันทุกค่ำคืนสำเร็จ และที่ตั้งบ้านของเตชินท์ก็ตั้งอยู่บนสะพานจันทราฝั่งใกล้ดวงจันทร์ นั่นทำให้เขานั่งรถไปมาถึงป้ายใกล้บ้านของเขาภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ทันทีที่เขายืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน เตชินท์ได้แต่ยืนตัวแข็งตาเบิกค้าง คำคำเดียวที่หลุดออกมาจากปากของเขามีเพียงคำเดียวว่า “เชี่ยอะไรกันอีกวะเนี่ย!!”
คฤหาสน์หลังงามที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาหายไป เหลือเพียงบ้านสองชั้นโทรม ๆ ตอนนี้เตชินท์เริ่มสงสัยแล้วว่าเขาได้จุติจริง ๆ หรือเขาถูกหลอกส่งไปยังมิติอื่นที่มีทุกอย่างเหมือนโลกที่เขาเคยอยู่ เพียงแต่เขาเป็แค่คนกระจอกแทนที่จะเป็เทพดาบที่ทุกคนต่างเกรงกลัวอย่างนั้นหรือ? ทุกอย่างมันดูกลับตาลปัตรสำหรับเขาไปเสียทุกอย่าง
“มัวยืนทำอะไรอยู่? ทำไมไม่เข้าบ้าน?”
ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงปลุกเตชินท์จากภวังค์ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา ด้วยความสับสนและอารมณ์ที่ขุ่นมัวจากเื่ที่เจอมาทั้งวัน บวกกับอีกฝ่ายบอกว่าบ้านโทรม ๆ หลังนี้คือบ้านของเขาแทนที่จะเป็คฤหาสน์อันใหญ่โตของเขา มันยิ่งกระชากให้อารมณ์เพิ่มสูงขึ้นจนเขากระแทกเสียงตอบกลับอีกฝ่ายทันทีว่า “บ้านบ้าอะไร...”
ไม่ทันที่เตชินท์จะพูดจบประโยค เขาก็หยุดพูดอย่างกะทันหันเมื่อหันมาเห็นว่าใครเป็เ้าของเสียงที่พูดกับเขา
“ก็บ้านก็บ้านไง เห็นเป็ศาลาวัดหรือยังไง?”
หญิงสาวร่างสูงโปร่งแม้จะเตี้ยกว่าเตชินท์ แต่ด้วยความสูงราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบก็นับว่าเป็ผู้หญิงที่สูงคนหนึ่ง อาจเพราะเตชินท์สูงเกือบร้อยเก้าสิบเิเ จึงทำให้หญิงสาวดูตัวเล็กไปถนัดตา ด้วยั์ตาสีน้ำตาลที่โดดเด่น เตชินท์ไม่มีทางลืมมันได้ เพราะดวงตาของเขากับเธอเหมือนกันราวกับถ่ายเอกสารออกมา
ทันทีที่เตชินท์เห็นหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตา เธอคนนี้คือพี่สาวของเขาที่เขาคิดว่าตายไปแล้วสิบกว่าปี หลังจากที่เจอความวิปโยคมาทั้งวัน ความรู้สึกแย่ทั้งหลายแหล่ มลายหายไปทันทีเมื่อเขาได้เจอกับผู้ที่เขาเคยคิดว่าตายไปแล้วมายืนอยู่ตรงหน้าเขา
หญิงสาวไม่สนใจกับท่าทีของเตชินท์ เธอพูดอย่างประชดประชันต่อว่า “หรือนายอยากเก็บของไปนอนวัดก็ได้ฉันไม่...”
หญิงสาวถูกหยุดการประชดประชันด้วยอ้อมกอดจากเตชินท์อย่างไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับคำว่าพูดจากเขาว่า “พี่เกวลิน”
“นี่นายเป็บ้าอะไรของนาย?” หญิงสาวพยายามแกะอ้อมกอดของเตชินท์ เธอกำลังจะต่อว่าเขาเพิ่มเติม แต่แล้วเธอก็หยุดความคิดลงเมื่อเห็นเตชินท์มีน้ำตา เธอยิ้มหน้าเหยเกให้กับเขาก่อนจะพูดแซวว่า “นี่นายร้องไห้เหรอ? แค่เข้ามิติมาตุภูมิไปวันแรกเองนะ นายถึงกับกลับบ้านมาร้องไห้เชียวเหรอ? ขี้แยจริง ๆ”
“วันแรก?” เตชินท์ขมวดคิ้วมองพี่สาวของเขาโดยไม่สนการล้อเลียนจากเธอ
เกวลินมองเตชินท์อย่างสงสัยขณะตอบเขาว่า “ก็ใช่ไง วันนี้วันเกิดนาย พอนายอายุครบสิบแปดปีตอนเที่ยงคืน นายแทบจะวิ่งไปประตูมิติด้วยซ้ำ ดีว่าฉันห้ามนายไว้ทัน”
“เอ๋?!” เตชินท์ตกตะลึง
กดใจหรือคอมเมนต์เป็กำลังใจกันด้วยนะครับ
5K
![[นิยายแปล] บุพเพเกี่ยวพัน สารพันปีศาจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813404_82577577.webp)
