[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์

"ท่านพ่อเรียกข้าอย่างงั้นหรอ.." 


"ครับ ได้โปรดตามพวกเรามาด้วย"  

ทันใดนั้นมิเอะก็ได้เดินมาพอดีนางถึงกับหยุดเดินทันที

"นายน้อย..เกิด.." ทันทีที่มิเอะกล่าวออกมาชุนก็ได้มองนางอย่างไม่พอใจ 


"เอ่อ..ชุนเกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นหรอ.." เมื่อชุนได้ยินอย่างนั้นก็ได้ยิ้มออกมา แต่ทว่าจู่ๆเหล่าทหารก็ได้ตะคอกใส่มิเอะ

"นี่เจ้า พูดแบบนั้นออกมาได้เยี่ยงไร ไร้มารยาทสิ้นดี .." ทันใดนั้นเองชุนก็ได้กล่าวออกไปต่อทหารที่พูดออกมา

"เจ้าควรหยุดพูดเช่นนั้นและพูดกับพี่สาวข้าให้มันดีๆหน่อย ไม่งั้นข้าเอาเจ้าตายแน่..!" ชุนกล่าวและทำสายตาเย็นชาใส่จนเหล่าทหารตกใจกัน


"พี่มิเอะ เดี๋ยวข้ามานะ พอดีว่าท่านพ่อ..เรียกน่ะ" 


"อ่อ อย่างงั้นเองหรอ งั้นไปดีมาดีนะ ชุน"  

และแล้วชุนก็ได้เดินไปจนมีเหล่าทหารทั้งหลายเดินตามไปด้วย เขานั้นไม่เกรงกลัวอีกต่อไปแล้วเมื่อเขาได้พลังเวทย์กลับคืนมา  ชุนและพวกทหารได้ใช้เวลาเดินมายังห้องโถงประมาณ10นาทีและในห้องก็มีบัลลังก์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่รูปร่างงดงามสีทองอร่ามและบนนั้นก็มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่อายุราว 40 ปี รูปร่างกำยำ ใบหน้าอันหล่อเหลา ทรงผมสีทอง ดวงตาสีแดงราวกับดอกกุหลาบเขาก็คือราชาของอาณาแห่งนี้ (จากเมืองของเปลี่ยนเป็นอาณาจักร) เขามีนามว่าเชน มาม่อน เพียงอายุ40 ปีก็ขึ้นมาปกครองอาณาจักรเทพฟ้า  และเขาก็มีระดับถึงขั้นบรรพกาลเวทย์ขั้นที่ 8 เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะของแท้เลยก็ว่าได้  ชุนที่ได้มาถึงก็มองไปยังพ่อของตนด้วยสายตาที่เย็นชา


"ท่านพ่อ เรียกข้ามามีเหตุใดกัน.." ชุนกล่าว ทันใดนั้นเสียงเข้มๆแข็งกล้าก็ได้กล่าวออกมา

 
"ได้ข่าวมาว่าเจ้าใช้พลังเวทย์ได้แล้ว ข้าก็เลยอยากจะคุยกับเจ้าว่ามันจริงหรือเปล่า.."เมื่อชุนได้ยินเช่นนั้นก็ได้กล่าวในใจออกมา
' หึ เรื่องนี้เองหรอกหรือ ช่างน่าขัน'

"เรื่องที่ข้าใช้พลังเวทย์ได้แล้ว มันคือเรื่องจริงครับ " เมื่อมาม่อนได้ยินเช่นนั้นก็ได้เบิกดวงตากว้างออกมาด้วยความตกใจก่อนที่จะยิ้มและกล่าวออกไป

"ดี ดี  ลูกข้าน่ะหรือที่จะไม่สามารถใช้พลังเวทย์ได้ ฮ่าๆ" ทันใดนั้นมาม่อนก็ได้ลุกขึ้นและลงไปหาชุน ชุนก็ได้แต่มองอยู่อย่างนั้นก่อนที่มาม่อนจะเดินลงมาถึงและกล่าวออกมาอีกครั้ง


"ลูกพ่อ ในเมื่อเจ้าใช้พลังเวทย์ได้แล้ว ข้าจะฝึกเจ้าเป็นอย่างดีเลย ข้าจะสอนให้เจ้าเป็นผู้นำที่ดีและขึ้นมาเป็นราชาแทนพ่อ สักวันนึงที่จะมาถึงอย่างแน่นอน.." มาม่อนกล่าวและยิ้มออกไปก่อนที่เขาจะยื่นมือข้างขวาไปจับไหล่ของชุน แต่เมื่อเขาจับลงไปแล้ว ทันใดนั้นจู่ๆ ชุนก็ได้ปัดมือของมาม่อนที่กำลังจับไหล่ของเขาอยู่ออกไป

เมื่อมาม่อนเห็นเช่นนั้นก็ได้ตกใจออกมาและขม้วดคิ้วเล็กน้อย 

"หึ ท่านพ่อน่ะหรอจะสอนข้า ช่างน่าขัน ท่านทำมาพูดดีตอนที่ข้ามีพลังแต่กลับพูดแย่ๆกับข้าตอนที่ข้าไร้ซึ่งพลังและเป็นเจ้าชายที่ไร้ค่าท่านพ่อก็ไม่เคยใยดีต่อข้าอีกเลยตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ไม่ใช่แค่ท่านพ่อแต่เป็นท่านแม่อีกด้วย พวกท่านเห็นศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจต่อตระกูลดีกว่าข้าเสียอีกก็เพราะพวกท่านไม่เคยรักข้าเลยข้ารู้ดีและ ข้ายังจำได้ไม่มีวันลืม ในตอนที่พวกท่านมองข้าราวกับคนไม่รู้จักและรังเกียจข้าที่ทำให้ตระกูลมีความเสื่อมเสีย สายตาที่เย็นชาในวันนั้นข้าไม่อาจลืมมันลงได้ ...และข้ามีเรื่องจะบอกท่านอีกอย่างตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปข้าขอออกจากตระกูลของท่าน ข้าจะไม่ใช้สกุลเชนอีกต่อไปและข้าจะออกไปจากที่นี่และไม่มีวันกลับมาอีก !!!" ชุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกล้าและดุจดังลั่นห้องโถง เมื่อจบคำพูดสุดท้ายเขาก็ได้หันหลังให้กับพ่อตัวเองและเดินจากเขาไปในที่สุด  

มาม่อนที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับพูดไม่ออก ร่วมถึงพวกทหารที่อยู่คอยฟังอยู่ด้วยเช่นกันในห้องมีความเงียบสะงันในตอนนี้ มาม่อนได้เพียงแต่ก้มหน้าตัวเองและจู่ๆน้ำตาของเขาก็ได้รินไหลออกมาจากดวงตาและกล่าวอย่างแผ่วเบา

"...มันเป็นความผิดข้าเอง ข้ามันเป็นพ่อที่ไม่ดีเอาเสียเลย.." น้ำตาจากพ่อแม่จะมีหรือที่ไหลออกมาอย่างไม่มีเหตุผล.. 
.........หลังจากที่ชุนเดินออกมาจากห้องโถงเขาก็ได้รีบพุ่งตรงไปยังห้องตัวเองเพื่อไปหาพี่สาวของตนนั่นก็คือมิเอะ เสียงเปิดประตูดังขึ้น

"พี่มิเอะ พวกเราออกไปจากที่นี่กันเถอะครับ "