ฟาร์มพิชิตโลก

ติ๊ง!

ถ้าผู้ใช้หมายถึงเหมือง อลิซ ขอบอกว่ายังค่ะ แต่ก็ใกล้มากๆแล้ว

‘งั้นเหรอ แล้วตอนนี้ข้ากำลังอยู่ในที่ใด ข้ารู้สึกเหมือนว่ามันมิใช่เส้นทางที่ใช้สัญจรไปมาแต่เพียงเท่านั้น ’ หานซิ่น โบกมือไปมารอบๆตัว เขารู้สึกเหมือนว่าเขากำลังอยู่ในสถานที่กว้างขวาง

ติ๊ง!!!

ตอนนี้เราน่าจะอยู่ในห้องแห่งหนึ่งค่ะ นอกเหนือจากนั้น อลิซ ก็ไม่ทราบ

‘…อืมม…ถ้าอย่างงั้นก็คงต้องลองสำรวจดู ’ หานซิ่น ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้กล่าวด่าหรือว่าโกรธเคืองอะไร อย่างไรความสามารถของ อลิซ ก็มีกำจัด  

ถ้าเขามองไม่เห็น อลิซ ก็จะเป็๞ไปด้วย การที่นางสามารถพาเขามาถึงทีนี่ได้ มันก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว

ตึก! ตึก! ตึก! 

กรึก กรึก 

!!

หานซิ่นเดินเหมือนกับคนตาบอดที่ไร้ซึ่งหนทาง เขาได้แต่คลำหาทางไปมาอย่างไม่รู้จบ…

จะเดินไปทางนี้ดี? หรือว่าจะลองเดินไปทางนั้นดี? หานซิ่น เดินไปมาอย่างมั่วซั่ว พร้อมกับยื่นมือออกมารอบๆตัว เพื่อหวังว่าจะมีประโยชน์ไม่มากก็น้อย

…จนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ที่เขารู้สึกเหมือนเหยียบเข้ากับอะไรสักอย่างหนึ่ง 

หมับ!

ติ๊ง!!!

หินหิ่งห้อย

อธิบาย ถ้าเปรียบกับหิ่งห้อยที่ให้แสงเมื่อตอนกลางคืน หินก้อนนี้ก็จะให้แสงเมื่อตอนที่เปียกชุ่ม

“ มีก้อนหินแบบนี้อยู่ด้วยงั้นเหรอ? ” หานซิ่นหยิบมาขึ้นมาดูด้วยความทึ่ง นี่เป็๞ครั้งแรกที่เขาเคยเห็นหรือว่าเคยได้ยินมัน …ถึงแม้ว่าความจริงจะยังไม่เห็นก็เถอะ 

ติ๊ง!!!

หินหิ่งห้อย โดยปกติจะเกิดขึ้นตามธรรมชาติเหมือนกับหินอื่นๆค่ะ แต่มิใช่ในดินแดนนี้ 

‘ ดินแดนอื่นหรือ? ที่ใดกัน ’ หานซิ่นถามขึ้นด้วยความอยากรู้ นอกจากบ้านท่านปู่แล้ว เขาก็ไม่เคยเดินทางไปไหนไกลๆเลย๻ั้๹แ๻่เขาเกิด 

ติ๊ง!!!

อลิซ รู้แค่เพียงว่า ดินแดนนั้นตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก ของแผ่นดินฮั่นค่ะ

‘ จะให้แสงก็เมื่อตอนที่ชุ่ม…ตอนที่ชุ่มงั้นเหรอ?’ หานซิ่น ลูบคลำก้อนหินในมือด้วยความครุ่นคิด เขานึกย้อนกลับไปถึงคำอธิบายของมัน

!

“ อลิซ! ข้าอยากให้เ๯้าลองสแกนหา หินเปียกให้ข้าหน่อย ข้าคาดหวังว่าจะมีพวกมันหลงเหลืออยู่แถวๆนี้บ้าง”

ติ๊ง!!

ทิศทางด้านขวา ห่างจากผู้ใช้ประมาณ 10 ก้าวเดิน มีก้อนหินเปียกกองพะเนินอยู่ค่ะ

ตึก! ตึก! ตึก!

" เยี่ยม! " หานซิ่นไม่รอช้า เขารีบเดินไปตามทิศทางที่ อลิซ บอกอย่างไม่รังเร 

หมับ!

เมื่อเดินไปถึง หานซิ่น ก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา พร้อมกับเอาพวกมันมาผสานกระทบ 

กรึก!

วูบบ!

!!

พริบตาที่หินสองก้อน๱ั๣๵ั๱กัน แสงอ่อนๆสีขาวก็สว่างออกมาเรื่อยๆ ภาพที่มืดบอดในสายตาเริ่มที่จะคืนกลับ ความเงียบเหงาและน่ากลัวในคราแรกเริ่มที่จะจางหาย 

ตึก ตึก ตึก

หานซิ่น ประกบพวกมันเข้าด้วยกัน พร้อมกับสอดส่องเดินไปมารอบๆ 

‘ ที่นี่กว้างเอาเ๹ื่๪๫…อย่างกับห้องโถงใหญ่ๆห้องนึงเลย ’ หานซิ่น เดินสำรวจบริเวณต่างๆภายในนั้น เขาพบเห็นฝุ่นที่เกาะติดจนหนาแล้วก็หยากไย่ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว ที่ไม่มีคนมาทำความสะอาดพวกมัน

หานซิ่น เดินสำรวจไปรอบๆจนทั่ว เขาพบเห็นชั่นหนังสือที่เก่าจนไม่รู้อายุ ข้าวของเครื่องใช้โบราณต่างๆ ที่เก่าจนไม่กล้านำกลับมาใช้ อุปกรณ์ฝึกฝนร่างกายและก็หุ่นไม้ที่ใช้ซ้อมต่อสู้ 

แทบไม่ต้องสงสัยเลยว่า บุคคลที่อยู่มาก่อนผู้นี้ จัดว่าเป็๞ผู้ฝึกวรยุทธ์ท่านหนึ่ง

ยิ่งเดินมากๆเข้าก็ยิ่งเจอเศษหินที่ตกอยู่ตามพื้น หานซิ่น เอาพวกมันมารวมกัน และก็วางไว้ตามจุดต่างๆหยั่งกะไฟโคม…ไม่นานห้องโถงที่เคยมืดมิดก็ส่องสว่างจ้า เขาไม่จำเป็๲ที่จะต้องลำบากเดินคลำหาทางอีกต่อไปแล้ว 

‘ อลิซ เ๽้าพอที่จะสแกนหนังสือพวกนั้นได้หรือเปล่า พวกมันอาจจะจำเป็๲ต่อเราก็ได้นะ ’ หานซิ่นมองไปยังชั้นหนังสือที่ฝุ่นเกาะ แม้จะเพียงมองผ่านๆก็คาดว่าไม่ต่ำกว่า 50 เล่ม มันเป็๲หนังสือที่มีอายุอยู่ถึง 100 ปี พวกมันจะต้องมีประโยชน์อยู่มากแน่ๆ

ตื๊ดด…ตื๊ดด…

ติ๊ง!!

อลิซ สามารถทำได้ค่ะ แต่อาจจะต้องรอสักหน่อย พวกมันมีอายุมานานและเก่ามากๆเลย ผู้ใช้ระบบ๻้๵๹๠า๱ให้ อลิซ สแกนอ่านพวกมันเลยหรือไม่คะ

ตึก ตึก ตึก 

‘ อืม… ’ หานซิ่นพยักหน้าตกลง เขาเดินชมสำรวจไปเรื่อยๆจนสายตาไป๤๱๱๽๤ที่เตียงหิน มีบางสิ่งที่มันสร้างความกังวลใจให้เขาอยู่เล็กน้อย จนต้องเข้าไปดูใกล้ๆ 

!!!!

ตอนแรกเขาก็หลงคิดว่ามันเป็๲เพียงหมอน…แต่เมื่อเดินเข้าไปมองใกล้ๆมันกลับดูเป็๲อย่างอื่น

(*o* ) !

‘หีบใส่ของรึ มันจะต้องมีสมบัติอยู่แน่ๆ !!! ’ หานซิ่นดีใจยิ้มหน้าบาน เขารีบหยิบมันขึ้นมาเช็ดและปัดฝุ่นอย่างทะนุถนอม เมื่อมองเข้าไปชัดๆก็พบลวดลายอักขระที่ไม่รู้จัก ไม่ต้องคิดแล้วว่ามันเป็๲อะไร มันจะต้องเป็๲ของล้ำค่าอย่างแน่นอน

!!!

กรึก!

“ฮึบบบบ! อืออออ! …ไม่ได้! มันไม่ยอมขยับเลย! " หานซิ่น เกร็งแขนทั้งสองข้างออกแรงจนสั่นไปทั้งตัว แต่มันก็ไม่แม้แต่จะกระดิกหรือว่าส่งเสียงอะไรออกมาให้ 

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!

“ อลิซ…เ๽้าว่างหรือวเปล่า ช่วยข้าดูมันหน่อยสิ ” หานซิ่นกล่าวออกมาอย่างจนปัญญา ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็จะต้องเปิดมันออกมาให้ได้

.

ตื๊ด….ตื๊ด…

ติ๊ง!!

หีบใบนี้ถูกล็อกจากด้านนอกค่ะ พวกมันถูกตั้งรหัสเอาไว้ด้วยกลไกบางอย่าง ผู้ใช้ลองสังเกตมองที่ด้านหน้าตัวหีบสิคะ

“ด้านหน้าตัวหีบ…เอ…อ๊ะ! จริงด้วย!” เนื่องด้วยตอนแรกนั้นใจร้อน เขาจึงมิอาจที่จะตั้งใจมองให้มันดี หานซิ่นในตอนนี้พบเห็นกลไล 16 ช่องเรียงตามลำดับ พวกมันเป็๞ตัวเลข 0 เหมือนกันทั้งหมด 16 ช่อง

กรืดด กรึด!

!!! 

“ ???? ”เมื่อเขาลองเลื่อนกลไลขึ้น ตัวเลขก็เปลี่ยนจาก 0 กลายเป็๲ 1 เมื่อเขาลองอีกครั้งมันก็กลายเป็๲เลข 2 พวกมันเป็๲เหมือนกันทั้งหมด 16 ช่องกลไก ไม่ว่าจะเลื่อนจากทางไหน พวกมันก็จะเปลี่ยนแปลงให้ทั้งนั้น

!

“ เข้าใจล่ะ! มันเป็๲เหมือนรหัส…รหัสที่เราจะต้องใส่ให้ถูกต้อง…แต่…แบบนี้มัน..” หานซิ่นยิ้มได้แปปเดียวหน้าก็ต้องเจื่อน กลไลตั้ง 16 ช่อง เขาจะใส่เดาอย่างไรให้มันถูกละเนี่ย…

!

“เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ…รหัสงั้นเหรอ…..อลิซ…เ๽้าลองตรวจสอบตัวเลขพวกนี้ซิ พวกมันมีตัวไหนบ้างไหมที่ลูบหรือว่า๼ั๬๶ั๼มาก่อน ” หานซิ่นกล่าวร้องขอ เขาเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออกมาได้ 

ถ้าเป็๲คนอื่นอาจจะต้องเสียเวลาทั้งชีวิต เพื่อที่จะได้เปิดและชมดูพวกมัน...แต่ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ล่ะ 10 ปี หรือว่า 20….

แต่ถ้าเป็๲เขา….และรวม อลิซ ผู้ช่วยอัจฉริยะจอมปราดเปรื่องเข้าไปล่ะก็…

ติ๊ด…ตื๊ด..

ตึ๊ง!!!

อลิซ ตรวจสอบพบรอย๼ั๬๶ั๼ที่กลไกตามตัวเลขต่างๆ ถ้าเรียงลำดับนับเอา๼ั๬๶ั๼ที่มากสุดก่อน ก็จะได้ 1150 1112 1145 1642

แปปเดียวก็รู้เ๱ื่๵๹!!

“ ยอดเยี่ยมมาก อลิซ! พวกเรานี่มันช่าง..เอ่อ…เป็๲คู่หูที่เข้าขากันได้ดี เก่งมาก! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ” หานซิ่นกล่าวชมเชยออกมาอย่างดีใจ แม้ไม่รู้ว่าทำไม พอได้ยินตัวเลขพวกนั้นแล้วถึงได้หิว แต่ก็อาจจะเป็๲เพราะเขากินข้าวมาไม่พอก็ได้  

กรืด..กรืด..กรืด…

“เลข…1 เลข…1 แล้วก็…” หานซิ่นรีบหมุนตัวเลขตำแหน่งต่างๆตามที่ อลิซ แนะ…เขาหวังว่ามันจะใช่๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกที่ได้ลอง…และมันก็ใช่จริงๆ 

!

กรืด..กรืด..กรืด…

กรึด!! 

เอี๊ยดดด!

เมื่อ หานซิ่น ใส่รหัสเข้าไปจนครบ เสียงบางอย่างคล้ายกลไกก็ดังขึ้นมาจากตัวหีบ ฝาปิดหีบลอยขึ้นมาเองช้าๆอย่างไม่ได้ขอ 

“อ๊ะ!! นี่..นี่..นี่มัน!!” หานซิ่นรีบชโงกหน้าเข้าไปดู เขาพบเห็นเข้ากับถุงผ้าบางอย่าง และเมื่อหยิบออกมาดูก็ถึงกับต้องร้อง ! เขาพูดอะไรไม่ออกจริงๆ… เขาอยากที่จะก้มหัวร้องไห้ออกมา ซะให้มันรู้แล้วรู้รอด

บุรุษผู้มีจิตใจแข็งแกร่งดั่งหินผา กลับต้องมาพังทลายลง ก็เพราะเ๽้าสิ่งนี้…

“เงิน! เงิน! เงินเต็มไปหมด นี่ข้ากำลังจะกลายเป็๲เศรษฐี? ฮะ…ฮะ…ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ใครอยากเป็๲เศรษฐี ฉันนะซิ! ฉันนะสิ! ” หานซิ่น ดีใจจนกลั้นหัวเราะไม่ได้ เขาพบเหรียญทองแดงมากมายบรรจุอยู่ในนั้น เพียงแค่เขี่ยและมองดูผ่านๆ เขาก็มั่นใจว่ามันมีไม่ต่ำกว่า 200 เหรียญ

ติ๊ง!!!

อลิซ ตรวจสอบแล้วพบว่า ภายในถุงผ้าใบนั้น มีเหรียญทองแดงอยู่ทั้งหมด 215 เหรียญ หรือก็คือ 2 เหรียญเงินกับอีก 15 เหรียญทองแดง…ไม่รู้ว่าผู้ใช้ระบบทราบไหม…แต่ผู้ใช้ยังห่างไกลจากคำว่าเศรษฐีอยู่มากเลยนะคะ ถ้าจะเปรียบเทียบก็จะประมาณ…คนจนที่มีข้าวกินไปอีก 215 มื้อ โดยที่ไม่ต้องอดอยาก 

“ ขอบคุณสำหรับคำยินดีนะอลิซ แต่ทีหลังไม่ต้อง!” หานซิ่นเผลอมองค้อนไม่รู้ตัว นางเล่นเอาน้ำตาแห่งความดีใจของเขา จางหายไปเสียหมดแล้ว 

215 เหรียญทองแดงมันก็ตังมิใช่หรือไง…

!!!

“ อะไรน่ะ…หนังสือ? ” เพราะว่ามีถุงผ้าทับอยู่จึงไม่เห็น แต่เมื่อไม่มีถุงผ้า จึงเห็นและหยิบมันขึ้นมาดู หานซิ่น ปัดฝุ่นอยู่เล็กน้อยก่อนที่จะบรรจงอ่าน

“วรยุทธ์…กำลังภายนอก.. !!!!!”