ไทม์ทิ้งตัวนั่งหลังพิงกับม้านั่งข้างสระน้ำของสวนสาธารณะดวงตาเหม่อมองไปยังท้องฟ้าอันกว้างใหญ่สุดเวิ้งว้าง เขาถอนหายใจออกมาจากความรู้สึกหนักหน่วงภายในคิดถึงเหลือเกิน คิดถึงจนใจจะขาดแล้ว ต้องทำอย่างไรจึงจะได้เจอธาราอีกครั้ง ชายหนุ่มพยายามติดต่อหาเธอผ่านทางโซเชียลมีเดียทุกช่องทางที่เป็ไปได้แต่กลับไร้ซึ่งการตอบรับใดๆ จากหญิงสาว จะฝากอดีตเพื่อนร่วมงานของเธอให้ช่วยติดต่อก็ไม่ได้เพราะธาราไม่ค่อยสนิทกับใคร ที่ผ่านมาชีวิตของหญิงสาวมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น
หรือจะไปตามหาหญิงสาวที่บ้านในต่างจังหวัดก็เป็เื่ยากพอสมควรไทม์จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ที่ตั้งของบ้านเธออยู่ที่ไหน เขาเคยไปที่นั่นเพียงครั้งเดียวซึ่งเกือบ4 ปีที่แล้ว หลังจากนั้นมาชายหนุ่มก็ปฏิเสธทุกครั้งที่เธอชวน นี่คืออีกผลพวงจากการที่เขาสนใจแต่เื่ตัวเองมากเกินไปมีสิ่งใดบ้างที่เขาตอบแทนให้เธอโดยไม่มีเงื่อนไขชายหนุ่มรู้สึกเกลียดตัวเองเหลือเกิน ทำไมถึงโง่และเห็นแก่ตัวขนาดนี้! ตอนอยู่ด้วยกัน มีแต่ธาราที่คอยมอบความรักและเสียสละให้อยู่ฝ่ายเดียวแต่เขากลับไม่เห็นค่าและเพิกเฉยไม่รู้จักทะนุถนอม พอตัดเธอออกไปจากชีวิตถึงได้รู้ซึ้งว่าเขาขาดเธอไม่ได้
ตอนนี้เขากลายเป็คนร่ำรวยและประสบความสำเร็จในชีวิตแล้วอย่างไรต่อล่ะ? มีเงินแต่ไร้ซึ่งความสุข ไร้หญิงสาวคนรักที่เคยเดินเคียงข้างกันเสมอมาชีวิตนี้มันจะไปมีความหมายอะไร?
ไทม์กลับมานั่งยืดหลังตรง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ หวนนึกถึงภาพในอดีตระหว่างเขากับเธอสวนสาธารณะใกล้บ้านแห่งนี้เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ มากมายของพวกเขา ธรรมชาติอันร่มรื่นอากาศเย็นสบายเป็แหล่งพักผ่อนหย่อนใจประจำ่พักผ่อนสุดสัปดาห์ หญิงสาวมักจะทำอาหารและขนมอร่อยๆมานั่งปิกนิกด้วยกันที่นี่ ภาพของรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอันสดใสของเธอทำให้ชายหนุ่มอดที่จะยิ้มออกมาคนเดียวไม่ได้ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับคงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อคำพูดในอดีตผุดขึ้นมาเตือนความจำของเขา ครั้งล่าสุดไทม์ได้ให้สัญญากับเธอไว้ว่าจะมาที่นี่ด้วยกัน แต่กลับกลายเป็ว่า เธอได้รับเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ กลับไป...
ไทม์รู้สึกอับจนหนทางที่จะตามเธอกลับมาได้ด้วยความคิดถึงและโหยหาอดีตคนรักอย่างหนัก วันนี้ชายหนุ่มจึงตัดสินใจออกเดินทางไปยังสถานที่แห่งความทรงจำดีๆที่พวกเขาเคยมีร่วมกัน
เริ่มต้นด้วยร้านอาหารตามสั่งใกล้บ้านที่พวกเขาไปรับประทานกันเป็ประจำร้านนี้เป็ตัวเลือกที่ทั้งสองจะนึกถึงอันดับแรกในวันที่คิดไม่ออกว่าจะกินอะไรดีเนื่องด้วยรสชาติอาหารที่สุดแสนอร่อย ให้เยอะแถมราคาย่อมเยาว์ จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไมร้านนี้จึงมีคนแน่นขนัดตลอดทั้งวัน
“ข้าวผัดหมูจ้า” ป้าดาวเ้าของร้านตามสั่งเสิร์ฟข้าวผัดร้อนๆให้เขาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตามประสาคนคุ้นเคย
“ขอบคุณครับ” ไทม์ค้อมหัวให้ป้าเล็กน้อยก่อนจะหยิบช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมรับประทานแต่ชายหนุ่มต้องหยุดชะงักมือไปเมื่อป้าดาวถามคำถามหนึ่งขึ้นมา
“ธาราไปไหนล่ะวันนี้?” ป้าหันซ้ายแลขวากวาดสายตามองหาหญิงสาวลูกค้าประจำอีกคนปกติไทม์มักจะมาพร้อมกับธาราเสมอนี่
“...ผมก็ไม่ทราบครับ”ชายหนุ่มตอบกลับหลังจากนิ่งเงียบไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาผลุบมองจานตรงหน้าอย่างเหม่อลอยม้านั่งหินอ่อนนี้เป็โต๊ะประจำของพวกเขาฝั่งตรงข้ามมักจะเป็ธาราเสมอ แต่วันนี้คงจะเป็ภาพที่แปลกตาออกไปทางป้าดาวไม่ได้เอ่ยอะไรอีกก่อนจะเดินไปทำอาหารต่อ
จุดหมายปลายทางแห่งความทรงจำต่อไปคือ มหาวิทยาลัย สถานที่ที่คนทั้งสองเจอกันเป็ครั้งแรก่กิจกรรมรับน้องตอนปี 1 พวกเขาถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มกิจกรรมเดียวกัน ภาพของวันวานยังคงตราตรึงในใจของเขาเสมอ...
‘สวัสดี เราชื่อ ธารา เธอชื่ออะไรเหรอ?’ เสียงหวานใสจากคนข้างกายดังขึ้น ไทม์หันไปมองด้วยความงุนงงก่อนจะปะทะสายตาเข้ากับหญิงสาวเ้าของดวงหน้าจิ้มลิ้มที่สองแก้มเปรอะเปื้อนไปด้วยแป้งเด็กบางๆจากกิจกรรมรับน้อง แต่นั่นก็ไม่อาจบดบังความสดใสน่ารักของเธอได้
‘...ไทม์’ เขาจำได้ว่าตอนนั้นเขาอึ้งงันไปพักใหญ่ก่อนจะตอบคำถามเธอด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักไม่เป็ธรรมชาติพร้อมกับความรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าภาพในอดีตทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาคนเดียว เป็ความทรงจำที่น่ารักดีและพวกเขามักจะหยิบยกเื่นี้มาพูดกันบ่อยๆ
ไทม์ทิ้งตัวนั่งลงบนอัฒจันทร์ข้างสนามกีฬาของมหาวิทยาลัยเขากวาดสายตามองไปรอบๆ รื้อฟื้นเื่ราวในอดีต บรรยากาศยามเย็นแสนสดชื่นมาพร้อมแสงอาทิตย์อ่อนๆที่ค่อยๆ อัสดง พื้นที่โดยรอบสนามกีฬาแห่งนี้เต็มไปด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ให้ความร่มรื่นโดยมีเหล่าตึกสูงทั้งหลายของเมืองศิวิไลซ์ตั้งตระหง่านเป็ฉากหลัง ช่างเป็ภาพความงามของทิวทัศน์ที่มีความแตกต่างแต่ลงตัวสมัยเรียนไทม์จึงชอบมานั่งบนอัฒจันทร์แห่งนี้เพื่อวาดรูปเติมเต็มจินตนาการของตนเองบ่อยๆโดยที่มีธาราคอยนั่งเป็เพื่อน ซื้อขนมมากิน ชวนคุย และหัวเราะด้วยกัน ไทม์ผุดยิ้มเศร้าเขาทรมานเหลือเกินกับความคะนึงหานี้
ชายหนุ่มดำดิ่งไปกับความคิดถึงกว่าจะมารู้ตัวอีกทีเวลาก็ผ่านเข้าสู่่พลบค่ำเสียแล้วดวงอาทิตย์กำลังอัสดงเหลือเพียงแสงรำไร ไทม์จึงตัดสินใจแวะไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวข้างมหาวิทยาลัยเป็สถานที่สุดท้ายก่อนกลับบ้านร้านนี้เป็หนึ่งในร้านประจำสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของพวกเขา ร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำห้องแถวเล็กๆมีลูกค้าเนืองแน่นตลอดทั้งวัน ภายในร้านยังคงตกแต่งเช่นเดิมแม้จะเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลาแต่ก็มีการดูแลทำความสะอาดสม่ำเสมอไม่ว่าจะเป็ โต๊ะ เก้าอี้เหล็ก พัดลมติดเพดาน แต่สิ่งที่ดูจะแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัดจากเมื่อก่อนคือเ้าของร้าน สมัยนั้นคนทั้งสองมาที่ร้านนี้บ่อยเกือบทุกวันจนคุณลุงเ้าของร้านจำได้แกมักจะพูดแซว ชวนพวกเขาคุยอย่างเป็กันเอง โดยเฉพาะธาราที่ชอบต่อล้อต่อเถียงเล่นกับลุงเป็ประจำเรียกเสียงหัวเราะให้ลุงแกตลอดแต่ด้วยกาลเวลาที่ผันผ่านไม่มีใครสามารถฝืนสังขารได้ ลุงคงได้ไปพักผ่อนแล้ว
คงเป็สัจธรรมที่ว่า ตราบใดที่โลกยังคงหมุนอยู่ บางสิ่งก็ยังคงยืนหยัดมั่นคงเช่นเดิมแต่ในขณะเดียวกันหลายสิ่งก็ต้องมีการเปลี่ยนผันไปตามครรลองของธรรมชาติ เฉกเช่นความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอ เป็ไปได้ไหมที่เขาจะประคองความรักที่ล้มครืนลงให้กลับมายืนหยัดแข็งแกร่งอีกครั้ง?ชายหนุ่มได้แต่พร่ำถามตนเองในใจซ้ำๆ ขณะที่กำลังเดินตรงไปยังรถเพื่อกลับบ้าน
ทว่าไทม์ต้องหยุดชะงักเท้ากะทันหัน เมื่อหางตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นร่างอันคุ้นเคยของใครบางคนเธอคนนั้นกำลังยืนชงกาแฟโบราณอยู่ที่รถเข็นเล็กๆ ตรงมุมตึกทางเข้าซอย แสงไฟสลัวบริเวณนั้นทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นดวงหน้าหญิงสาวคนดังกล่าวได้ชัดเจนแต่รูปร่าง บุคลิกท่าทางนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยเป็อย่างดี ไม่ผิดแน่! ไทม์เร่งฝีเท้าตรงไปยังแม่ค้ากาแฟโบราณคนนั้นทันที
“ชาเย็นสองแก้วได้แล้วจ้า” เสียงหวานใสคุ้นหูของเธอยิ่งตอกย้ำสร้างความมั่นใจยิ่งขึ้นไปอีกหัวใจของไทม์เต้นรัวแรงจนแทบกระเด็นกระดอนออกมา ภาพหญิงสาวตรงหน้าแจ่มชัดขึ้นมาเรื่อยๆจนกระทั่งชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มีเพียงรถเข็นคันเล็กๆกั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง
“ธารา” ไทม์เอ่ยชื่อคนที่เขาคิดถึงสุดขั้วหัวใจเสียงสั่น
หญิงสาวแหงนเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะนิ่งงันไปคนทั้งสองสบตากันและกันอยู่เนิ่นนาน รอบกายพวกเขาพลันหยุดนิ่งราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้
“...ไทม์” น้ำเสียงของธาราสั่นเทาไม่แพ้กัน ก่อนที่เธอจะดึงสติตนเองกลับมาอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่ายังมีลูกค้าต่อคิวอยู่ หญิงสาวเลือกที่จะเบนความสนใจตนเองโดยการก้มหน้าก้มตาชงกาแฟในมือต่อ
“เราขอนั่งตรงนี้นะ” เมื่อเห็นว่า เธอกำลังยุ่งอยู่ ไทม์จึงเอ่ยบอกกับหญิงสาวโดยไม่รอฟังคำตอบเขาย้ายตัวเองไปนั่งรอบนเก้าอี้ด้านหลังของเธอ แม้หญิงสาวจะยุ่งง่วนกับการขายของจนไม่มีเวลาหันมาคุยกับเขามากนักแต่ชายหนุ่มก็เต็มใจที่จะรอ เขานั่งอมยิ้มมองดูเธอขายกาแฟด้วยความรู้สึกเบิกบานใจและอยู่เป็เพื่อนเธอจนกระทั่งปิดร้าน่สี่ทุ่ม
หลังจากเก็บข้าวของทุกอย่างเสร็จ ธาราเข็นรถเดินทางกลับหอพักโดยที่มีชายหนุ่มเดินเป็เพื่อนอยู่ข้างกาย บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเหลือแต่เพียงความเงียบงันธาราไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆ สักคำเดียว ท่าทีของหญิงสาวดูสงบเยือกเย็นไร้ซึ่งความตื่นเต้นหรือดีอกดีใจแต่อย่างใดชายหนุ่มอดที่จะรู้สึกใจหายไม่ได้กับความรู้สึกห่างเหินและเ็านี้
“รู้ไหมว่า เราตามหาเธอตั้งนาน” หัวใจที่ร้อนรนบังคับให้ไทม์ตัดสินใจเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้
“ตามหาเราทำไมเหรอ?” ธาราถามกลับเสียงเรียบ หญิงสาวยกยิ้มให้เขาน้อยๆทว่ากลับเป็รอยยิ้มอันไร้ชีวิตชีวาตอกย้ำความเหินห่างเข้าไปอีก
“เราอยากจะขอโทษกับเื่ที่ผ่านมา” คำตอบของไทม์ทำให้ธารานิ่งงันไปเธอเงียบอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงสั่น
“หลังตกงาน ฉันก็พยายามสมัครงานตามบริษัทต่างๆแต่ก็ไม่มีใครรับ ก็เลยตัดสินใจลองขายกาแฟโบราณซึ่งเป็อาชีพที่แม่ฉันเคยทำ่แรกก็ไม่มีลูกค้าหรอกนะ แต่พอนึกภาพของนายที่วาดรูปด้วยความมุ่งมั่นอดทนกลายเป็แบบอย่างที่ทำให้ฉันมีแรงฮึดสู้ จนตอนนี้ก็เริ่มพอที่จะตั้งตัวได้แล้วนายไม่ได้ผิดอะไรหรอกนะ ไทม์” ธารายิ้มเศร้ายิ่งกว่าเดิมก่อนจะเสมองไปทางอื่นไม่ยอมสบตาเขา แต่นั่นยิ่งพาให้หัวใจของไทม์บิดเป็เกลียวจนเจ็บแปลบไปทั่วร่าง
ทำงานหนัก แต่ทิ้งเธอไว้ให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้ เขาจะเป็แบบอย่างที่ดีได้อย่างไร?!
“ยินดีด้วยนะ ในที่สุดก็ทำตามความฝันสำเร็จเสียที” คำพูดประโยคถัดมาของหญิงสาวทำให้ดวงตาเศร้าสร้อยของเขาเป็ประกายขึ้นมาทันใดเธอรู้เื่นี้!
“ยังไม่สำเร็จหรอกนะ...เพราะเรายังขาดเธออยู่” ไทม์จับไหล่บางทั้งสองข้างหันมาเผชิญหน้ากับเขาชายหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่หวานนั้น
“...” ธาราสบตากับชายหนุ่มนิ่งราวกับกำลังถูกเขาสะกดจิตเอาไว้เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจของตนที่กำลังเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่งแก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด
“ตามสัญญาที่เคยให้ไว้ เธอไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยแล้ว เราจะดูแลเธอเองและแน่นอนว่า...เราจะบริหารเวลาให้ดีกว่านี้” ไทม์กล่าวกับเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่นสีหน้าและแววตาจริงจัง เขาจะไม่ปล่อยให้เธอเหงาอีกแล้ว
ทว่าท่าทีตอบสนองของหญิงสาวนั้นกลับตรงข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิงธาราส่งยิ้มกว้างให้เขา ดวงตาคู่หวานของเธอเป็ประกาย ก่อนจะพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงสดใส
“แต่เราชอบอาชีพใหม่ของเราแล้วน่ะสิเราอยากจะขายกาแฟโบราณแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนแก่...ถือว่าขายเอาสังคมก็แล้วกันเนอะ”
ไทม์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความหวังรอยยิ้มผุดพรายขึ้นมาประดับบนใบหน้าของเขา บรรยากาศแห่งความอบอุ่นอ่อนโยนค่อยๆ อบอวลรอบกายคนทั้งสองอีกครั้ง
- จบบริบูรณ์ –
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
เป็อย่างไรบ้างคะเพื่อนๆ นักอ่านทุกคน หวังว่า จะถูกใจใครหลายคนนะคะอย่าลืมติดตามนิยายเื่ต่อไปวันจันทร์หน้าน้า วันศุกร์นี้พิศสราญขออนุญาตพักก่อนจ้าเริ่มเขียนนิยายไม่ทันแล้ว แหะๆ
75K
