บทที่ 15 ผู้หญิงของฉัน นายก็กล้าตบเหรอ?
“แน่นอนว่าต้องมีมีเื่ ผู้หญิงคนนี้มาที่หน้าบ้านฉัน ด่าฉัน บอกว่าฉันแย่งผู้ชายของเธอ กู้เหลียน ดูแลผู้หญิงของนายให้ดีๆ ด้วยสิ”
กู้เหลียนมองกู้ชุ่ยฮวาด้วยสาตาเ็า “ฉันไม่มีผู้หญิง และเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงของฉัน กู้ชุ่ยฮวา ฉันบอกเธอชัดเจนแล้วว่าฉันไม่ชอบเธอ”
น้ำตาของกู้ชุ่ยฮวาไหลอาบแก้ม “พี่กู้เหลียน...ฮือๆๆ...แต่ฉันชอบพี่มาั้แ่เด็กแล้วนะ!”
เสิ่นตัวอวี๋นั่งยองๆ ดูเหตุการณ์นี้ เกือบจะหลุดหัวเราะออกมากู้เหลียนนี่ทำตัวใสซื่อเกินไปแล้ว
กู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ที่นั่งยองๆ อยู่ที่พื้น จู่ๆ ก็จับมือเธอแล้วพูดว่า
“กู้ชุ่ยฮวา ฉันชอบเสิ่นตัวอวี๋...”
เพื่อนๆ ของกู้เหลียนหลายคนผิวปาก “พี่เหลียน นายนี่มันสุดยอดจริงๆเลย”
“ไม่นึกเลยว่าพี่เหลียนจะชอบยุวปัญญาชน”
เสิ่นตัวอวี๋สะบัดมือของกู้เหลียนออก “พูดบ้าอะไร เื่ของพวกนายอย่ามาลากฉันเข้าไปเกี่ยว”
พูดจบ เธอก็วิ่งหนีไป เธอแค่อยากใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีๆ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเื่วุ่นวายพวกนี้
พวกผู้หญิงต่างถิ่นก็มาขวางทางเสิ่นตัวอวี๋
“ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีความสามารถขนาดนี้ เพิ่งจะมาก็คว้าผู้ชายได้แล้ว เสิ่นตัวอวี๋ ของกินที่เธอมี ผู้ชายซื้อให้เธอทั้งหมดเลยสินะ! เธอทำให้พวกเรายุวปัญญาชนเสียชื่อหมด!”
เสิ่นตัวอวี๋มองกลุ่มยุวปัญญาชน มีทั้งคนที่อยู่มานานแล้วและคนที่เพิ่งมาใหม่ รวมกันแล้วสิบหกคน
“ทำให้ยุวปัญญาชนเสียชื่อ? เธอเป็ใครกัน ถึงมาชี้นิ้วสั่งสอนฉัน?” เสิ่นตัวอวี๋มองผู้หญิงที่เป็หัวหน้ากลุ่ม ซ่งเวย แล้วหรี่ตาลง
ถ้าความเกลียดมีระดับ ซ่งเวยก็อยู่ในระดับเดียวกับลู่จวิน
เธอเป็เพื่อนร่วมชั้นและเป็เพื่อนสมัยเด็กของลู่จวิน เป็เหมือนสุนัขที่คอยติดตามลู่จวิน ชาติที่แล้วเธอชอบกลั่นแกล้งเสิ่นตัวอวี๋มากที่สุด
หน้าหนาวก็ให้เธอซักผ้า แย่งคูปองอาหารของเธอ ไม่ให้เธอกินข้าว เอาความทุกข์ของเธอเป็ความสุข
ตอนแรกเสิ่นตัวอวี๋ไม่อยากยุ่งกับเธอ แต่เธอกลับเข้ามาหาเื่เอง
ซ่งเวยถอนหายใจ “เสิ่นตัวอวี๋ พวกเราก็ถือว่ารู้จักกันนะ เห็นเธอเป็แบบนี้ ฉันเสียใจมาก ตามฉันมาเถอะ ฉันอายุมากกว่าเธอสามปี ฉันจะดูแลเธออย่างดี”
จ้าวเหวินพยักหน้ายิ้มๆ “พี่เวย พี่นี่ใจดีจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เธอไม่เห็นคุณค่า”
ซ่งเวยถอนหายใจ “เอาล่ะ พวกเรารีบพาเธอกลับห้องพักกันก่อน ที่นี่คนเยอะ เดี๋ยวคนอื่นจะเห็นเป็เื่ตลก เด็กไม่รู้เื่ พวกเราต้องสั่งสอน”
ซ่งเวยนี่มันจอมปลอมจริงๆ เสิ่นตัวอวี๋ถูกผู้หญิงสิบกว่าคนลากกลับไปที่ห้องพัก
เมื่อเข้าไปในห้อง ซ่งเวยก็มองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ทำไมถึงไม่เชื่อฟัง? ลู่จวินบอกให้ฉันดูแลเธอดีๆ ตอนนี้คุกเข่าลงไปตรงนั้นเลย ฉันอนุญาตให้ลุกเมื่อไหร่ ค่อยลุก”
ชาติที่แล้วที่เธอถูกกดขี่ ก็เป็เพราะซ่งเวยนี่แหละ
เสิ่นตัวอวี๋มองเธอด้วยสายตาเ็า ซ่งเวยจะตบหน้าเธอ แต่เธอคว้ามือเธอไว้ได้
เพี๊ยะๆ เสิ่นตัวอวี๋ใช้แรงทั้งหมด ตบหน้าเธอสองที “ซ่งเวย เธอยังคิดว่าฉันเป็เสิ่นตัวอวี๋คนเดิมหรือไง?”
หน้าของซ่งเวยแดงและบวมขึ้นทันที เธอมองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เธอกล้าตบฉัน?”
“ตบก็ตบแล้ว ทำไม? ซ่งเวย อย่ามาหาเื่ฉัน ไม่อย่างนั้นก็ลองดู”
เสิ่นตัวอวี๋มองเธออย่างดูถูกเหยียดหยาม แล้วมองไปที่ผู้หญิงคนอื่นๆ
“พวกเธอก็เหมือนกัน”
พูดจบ เธอก็เปิดประตูแล้วเดินออกไป เธอไม่ใช่คนขี้ขลาดอีกต่อไปแล้ว
ชาติที่แล้ว เธอยอมอ่อนข้อให้คนพวกนี้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการเยาะเย้ยและกดขี่ ชาตินี้เธอต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเด่น ใครกล้าทำอะไรเธอ เธอจะเอาคืน
ซ่งเวยเอามือกุมหน้า มองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ จู่ ๆ มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ
เขาคือลูกชายคนรองของหัวหน้าหมู่บ้าน กู้เอ้อร์ต้าน เดินเข้ามาแล้วถามว่า “เวยเวย เกิดอะไรขึ้น? เธอเป็อะไร?”
จ้าวเหวินรีบพูด “พี่เอ้อร์ต้าน พี่เวยถูกตบ ฮือๆๆ...”
สีหน้าของกู้เอ้อร์ต้านเปลี่ยนไปทันที มองไปที่เสิ่นตัวอวี๋ “ผู้หญิงของฉัน เธอก็กล้าตบเหรอ?”
เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะออกมา
“ผู้หญิงของนาย? นายคิดว่าซ่งเวยชอบนายเหรอ? เธอแค่หลอกใช้นายเท่านั้นแหละ!
ไม่งั้นทำไมถึงไม่ยอมแต่งงานกับนายล่ะ?”
ชาติที่แล้ว ซ่งเวยก็ไม่ได้แต่งงานกับกู้เอ้อร์ต้าน สุดท้ายเธอกลับไปที่เมืองหลวงแล้วแต่งงานกับหมอ
กู้เอ้อร์ต้านได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป ซ่งเวยเช็ดน้ำตา “ไม่เป็ไรหรอก พี่เอ้อร์ต้าน ฉันแค่คิดว่าเธอยังเด็กเลยอยากช่วยเธอ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะเป็แบบนี้! เฮ้อ!”
กู้เอ้อร์ต้านโกรธจัด เขาพูดอย่างโมโห “เสิ่นตัวอวี๋ เธอมันรนหาที่ตายชัดๆ ซ่งเวยหวังดีกับเธอ เธอยังกล้าตบเธอ เธอ...”
เขากำลังจะตบเสิ่นตัวอวี๋ ก็ถูกมือหนึ่งจับไว้ กู้เหลียนก้มมองเขา เขาสูง 185 เิเ ในขณะที่กู้เอ้อร์ต้านสูงแค่ 170 เิเ
“นายจะทำอะไร?” น้ำเสียงของกู้เหลียนเย็นะเื กู้เอ้อร์ต้านมองเขา “กู้เหลียน นายจะทำอะไร?”
“ผู้หญิงของฉัน นายก็กล้าตบเหรอ?” กู้เหลียนเอาคำพูดของกู้เอ้อร์ต้านมาพูด
กู้เอ้อร์ต้านโกรธจนพูดไม่ออก “กู้เหลียน แก...”
กู้เหลียนแค่นเสียงเ็า แล้วจูงมือเสิ่นตัวอวี๋เดินออกไป เขากับกู้เอ้อร์ต้านไม่ถูกกันอยู่แล้ว
กู้เอ้อร์ต้านยังอยากจะลงมือ แต่เมื่อเห็นคนห้าคนที่อยู่ข้างหลังกู้เหลียน เขาก็ถอย
เมื่อออกมาข้างนอก เสิ่นตัวอวี๋ก็รีบสะบัดมือของเขาออก “อย่ามาจับมือถือแขนฉัน มันดูไม่ดี”
กู้เหลียนมองสาวน้อยอกตัญญูด้วยสีหน้าเ็า ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากข้างหลัง
กู้เหลียนเบ้ปาก “มีอะไรน่าขำ ไสหัวไป...”
ทันทีที่เขาพูดจบ คนข้างหลังก็หันหลังกลับไปทันที ต้องบอกว่าคำพูดของกู้เหลียนมีอิทธิพลมาก
เสิ่นตัวอวี๋กำลังจะจากไป ก็ถูกกู้เหลียนขวางไว้ “ถ้าขืนยังเป็แบบนี้เธอก็จะโดนรังแกอีก ไม่งั้น...ไม่งั้นแต่งงานกับฉันเถอะ! ฉันจะปกป้องเธอ...”
“หา?” เสิ่นตัวอวี๋ตกตะลึง กู้เหลียนเงียบไป มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงแค่ไหน
เสิ่นตัวอวี๋ถอนหายใจ “ไม่ต้องห่วงหรอก พวกเขาทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”
“แต่กู้เอ้อร์ต้านมันไม่ใช่คนดี...” กู้เหลียนไม่ชอบกู้เอ้อร์ต้าน คนๆ นี้ใจคอโหดร้าย
“ไม่เป็ไร ฉันกลับบ้านแล้ว ยังต้องไปดูสมุนไพรอีก” พูดจบ เธอก็เดินกลับไป
ล้อเล่นอะไรเนี่ย อยู่คนเดียวไม่ดีกว่าเหรอ? อีกอย่าง เธออยากหาคนที่รักเธอจริงๆ แต่กู้เหลียน คนเ็านี่ไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย
พวกเขาเป็แค่เพื่อนร่วมงานเท่านั้น ถ้าให้คบกันไปตลอดชีวิต คงไม่ไหว
เสิ่นตัวอวี๋เริ่มจัดการสมุนไพร จนถึงเที่ยงคืนก็ค่อยเข้านอน ตื่นเช้ามาหวีผม กินขนมปังผักป่า พอเปิดประตูก็เห็นกู้เหลียนกับเพื่อนอีกห้าคนยืนอยู่ข้างนอก
เสิ่นตัวอวี๋ถามอย่างสงสัย “พวกนายจะทำอะไร?”
คนข้างหลังทั้งห้าคนพูดพร้อมกัน “สวัสดีครับพี่สะใภ้...”
เสิ่นตัวอวี๋ขมวดคิ้ว “พูดมั่วอะไร ฉันไม่ใช่พี่สะใภ้พวกนาย”
กู้เหลียนมองเธอ “วันนี้พวกเราจะไปขึ้นเขากับเธอ แล้วก็ไปล่าสัตว์ด้วย”
1K
![มณีสวรรค์แปรผันฟ้าลิขิต (Heavenly Jewel Change) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1644048778_73496762.webp)
![เมื่อตัวร้ายอ้อนรัก [นิยายจีนย้อนยุคทะลุมิติ โรมานซ์คอเมดี้ ฟิน++]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697445558_33040204.webp)
