ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     "แม่! ผมไม่ได้ทำอะไรกับมิสึฮะเลยนะ มากที่สุดแค่นอนด้วยกันเอง"
     ชุนเถียงหลังชนฝา แต่เหมือนความหมายที่ชุนพูดออกมาจะทำให้ฟีนิกซ์และคิเมร่าตกใจจนเผลออุทานพร้อมกัน
     "นอนด้วยกัน!/นอนด้วยกัน!"
     "โห้! ลูกแม่พัฒนาไปไกลขนานนั้นแล้วหรอเนี่ย ไม่นานแม่คงได้อุ้มหลาน แต่ว่าลูกจะซื้อสองคนนี้ไหวหรอลำพังเงินทั้งหมดของลูกไม่กี่ร้อยล้านมันไม่พอนะ อีกอย่างพวกเธอยังไม่ได้ตกลง.."
     ไม่ทันที่แม่ชุนจะพูดจบผู้ทั้งสองได้พูดแทรกขึ้นมาพร้อมกันอีกครั้ง
     "ตกลงค่ะ!/ตกลงค่ะ"
     "พวกเราจะออกจากคาร์นิวัลไปกับชุนx2"
     "นี่เธอ!/นี่เธอ!"
     ผู้หญิงทั้งสองคนหันมามองหน้ากันเหมือนจะหาเรื่องที่พูดพร้อมกันบ่อยเกินไป ทำให้แม่ของชุนแทบกุมขมับ เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าผู้หญิงสองคนนี้ชอบลูกชายเธอมากขนาดไหน แต่ไม่รู้ว่าลูกชายเธอมีใจให้มิซึฮะคนเดียวไปแล้วรึเปล่า ยิ่งไปกว่านั้นความเป็นแม่ยังคาดเดาล่วงหน้าได้ว่าชุนต้องมาเอาตัวสองคนนี้ไปสักวันหนึ่ง
     เป็นเพราะว่าทั้งสองไม่ใช่นักฆ่าธรรมดาและไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ฟีนิกซ์มีความสามารถด้านระเบิดและกับดัก เป็นผู้หญิงผิวขาว ผมยาวสีบลอนด์ซีดตามธรรมชาติ ใบหน้าแบบชาวยุโรปสุดเซ็กซี่และมีความเป็นผู้หญิง แยกแยะระหว่างงานนักฆ่าและชีวิตปกติได้
     คิเมร่าเองมีความสามารถด้านยาพิษและยารักษา เธอมีผิวขาวสวย ผมยาวสีทองแดงกับใบหน้าแบบชาวตะวันตก นอกจากเธอจะสวยแล้วยังแยกแยะระหว่างงานกับชีวิตปกติเหมือนฟีนิกซ์ได้
     "เห็นไหมแม่พวกเธอยอมไปกับผมและอย่าพูดว่าซื้อพวกเธอนะแม่ พวกเธอไม่ใช่สิ่งของ เงินมันเป็นแค่ค่าใช้จ่ายสำหรับคาร์นิวัลที่ทุ่มเทฝึกฝนพวกเธอสองเหมือนค่าเลี้ยงดูเอง อีกอย่าง..ผมฝากแม่ขายคอนโดทิ้งด้วยนะ เอาของในห้องไปขายก่อนจะดีมากเลย รวมกับเงินที่อยู่กับริชาร์ดน่าจะพอแล้วนะครับ"
     "น่าจะพอมันเท่าไหร่ล่ะ สำหรับพวกเธอสองคนรวมกันพันล้านคือจำนวนที่ลูกต้องจ่ายให้องค์กร"
     แม่ชุนถามอย่างจริงจัง ยังไงซะการทำแบบนี้ถือว่าเป็นการให้ลูกของเธอแสดงความรับผิดชอบ          "อืม..ขายทิ้งทั้งหมดรวมกับเงินผม มันน่าจะเกินนะแม่ แม่เอาไปหมดเลยก็ได้ถือว่าผมไม่ได้ทำงานให้องค์กร ไม่ความเกี่ยวข้องด้วย ปัญหาจะไม่ตกมาอยู่กับผม วินวินทั้งสองฝ่าย"
     "เอางั้นก็ได้ถือว่าตกลง ยังไงลูกเคยช่วยทั้งสิบหมายเลขเอาไว้ ขอแค่ลูกไม่เอาคิงไปก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร"
     ได้ยินแม่เขาพูดชุนถึงกับส่ายหน้า
     "โน โน โน! ไอ้นั่นผมจะเอาไปละแม่ทำไมผู้ชายทั้งแท่ง ฆ่าเป็นอย่างเดียวอย่างอื่นทำไม่เป็น เลี้ยงเด็กก็ไม่ได้"
     "เลี้ยงเด็ก!?"          แม่ชุนถามด้วยความสงสัย ใบหน้าของผู้หญิงทั้งสองด้านหลังชุนเองยังเปลี่ยนไปเป็นจริงจัง
     'ฉิบหายละดันเผลอพูดไปซะได้ ไอ้ปากไม่มีหูรูด'
     ชุนด่าตัวเองในใจ แต่ดูเหมือนว่าแม่ของเขาจะพูดลอยๆออกมา สายตายังจับจ้องชุนอย่างสงสัย
     "นอนด้วยกัน? เลี้ยงเด็ก!? มิซึฮะไปอยู่กับลูกเกินหนึ่งปีแล้วด้วยหรือว่าลูกกับมิซึฮะ.."
     ชุนเห็นแม่เขาแสดงความสงสัยชวนเข้าใจผิด เขารีบแก้ความเข้าใจผิดทันที
     "ไม่ ไม่! ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะ ผมไม่เคยแตะมิซึฮะสักครั้ง ถึงนอนในห้องเดียวกัน ผมกับเธอก็นอนบนฟูกคนผืนไม่มีทางเกิดเรื่องแบบนั้นหรอก"
     "แล้วเด็กล่ะ!"
     แม่ชุนมองชุนด้วยความสงสัย ชุนจึงจำเป็นต้องบอกความจริง          "เออ..บอกไปแล้วแม่อย่าไปบอกใครนะ"
     "อืม บอกมา"
     "ภารกิจล่าสุดของผมกับริชาร์ด มันต้องรายงานแม่ว่าฐานผู้ก่อการร้ายถูกระเบิด ไม่มีรายละเอียด เพราะผมให้ริชาร์ดไปจัดการด้านบน โกยของมีค่าไปขาย...ส่วนผมลงไปจัดการชั้นใต้ดิน.."
     ชุนเล่าเรื่องที่เขาเจอในฐานผู้ก่อการร้ายให้แม่เขาฟังจนหมด ยังดีที่ไม่ได้ถามชุนเรื่องเวทมนตร์ แค่เล่าทุกอย่างจบแม่เขาเหมือนจะพยักหน้าให้ด้วยความพอใจแล้ว

     "แค่นั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่จะจัดเอกสารตัวตนของเด็กคนนั้นให้เอง ลูกกับมิซึฮะแค่ไปเซ็นยืนยันว่าเป็นพ่อกับแม่เด็กน่าจะพอแล้ว....แต่เรื่องนี้อย่าเอาไปบอกใคร"          แม่ของชุนหยุดพูดและหันไปมองผู้หญิงทั้งสองคน ราวกับบอกทั้งสองคนเป็นนัย แล้วแม่ของชุนได้พูดต่อ
     "นับจากนี้เธออย่าใช้ชื่อฟีนิกซ์อีกนะซาร่า เธอด้วยลินดา...ชื่อคิเมร่าอย่าให้ใครรู้รวมไปถึงโค้ด ไม่งั้นมันอาจเกิดปัญหาตามมา...เอาล่ะพวกเธอออกไปกันได้แล้ว รีบจัดการข้าวของให้หมด ส่วนลูกไปรอที่บ้านสามวัน เดี๋ยวแม่จัดการเอกสารทั้งหมดแล้วจะพาซาร่ากับลินดาไปส่งเอง"          "งั้นผมไปก่อนแม่ ผมไปเที่ยวรออีกสามวันไว้เจอกัน"
     ชุนวิ่งไปทางประตูพร้อมโบกมือให้ทุกคน ก่อนจะออกไปจากฐานลับของคาร์นิวัลอย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าไม่มีอะไรหรือใครเห็นเขาได้
     ด้านนอก
     ชุนกำลังเดินไปยังริมชายหาดด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายเหมือนร่างกายลอยได้ ระหว่างทางเขาได้คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่ว่าต้องหยุดเดิน เพราะมีเสียงๆหนึ่งดังมาจากด้านหน้า
     "เจ้ามาแล้วหรอเด็กน้อย"
     "ลุงหรอ?"
     ชุนอุทานด้วยความตกใจ เพราะคนด้านหน้าชุนถึงจะดูไม่แก่ มีหนวดมีเคราเหมือนไม่กี่ปีก่อน ท่าทางลักษณะ น้ำเสียงรวมไปถึงการทักทายชุนที่ไม่สุงสิงกับใคร มีไม่กี่คนที่จะรู้จักชุน อีกอย่างความทรงจำเกี่ยวกับคนด้านหน้าอยู่ๆก็เต็มหัวเขาไปหมด
     "รู้ตัวด้วยหรอว่าเป็นข้า"
     "ไม่อ่ะ ถ้าลุงไม่พูดก่อนผมจำไม่ได้แน่..ว่าแต่ทำไมลุงมาอยู่นี่ล่ะ ดูแต่งตัวสิเหมือนพวกจักรพรรดิหลงยุค"
     ชุนพูดเหมือนกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ คนด้านหน้าชุนเองได้เหลือบมามองแขนซ้ายของชุน ก่อนเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อและยืนกล่องไม้ให้ชุน
     "มันคือของขวัญ รับไปสิ"
     ชุนมองกล่องไม้อย่างงุนงงพร้อมกับรับเอาไว้แล้วเก็บเข้าไอเทมบล็อกต่อหน้าคนด้านหน้า ไม่นานคนด้านหน้าได้เข้ามาสัมผัสแขนซ้ายของชุน โดยที่ชุนไม่รู้ตัว
     "แขนไปโดนอะไรมา..ขอดูได้รึเปล่า"
     "เอ่อ..ดูได้ลุง"
     ชุนบอกไปแบบไม่คิดอะไร คนด้านหน้าเข้ามาดูแขนของชุนสีหน้าถึงกับเปลี่ยนไป ก่อนชุนจะรู้สึกตัวเขาถูกคนด้านหน้าดูความทรงจำเข้าให้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคนด้านหน้ายังส่งลูกแสงสีทองเข้าไปในตัวชุน ทั้งยังขยับมือไปมา
     ทว่า!
     ในหัวของชุนมันมีระบบอีกระบบเกิดขึ้น ร่างกายชุนเองยังรู้สึกเบาหวิวเหมือนว่าร่างกายชุนกลับมาเป็นปกติ
     ระบบฝึกตนเปิดใช้งาน
     ชุน(18) สายเลือดมังกรโบราณ  กายาเทพมังกร
     ลมปราณแรกกำเนิด ขั้นต้น
     พลังวิญญาณ วิญญาณเทพ
     นักปรุงยา ระดับ 1
     ผู้ใช้อาคม ระดับ 1
     นักสร้างยุทธภัณฑ์ ระดับ 1
     กฎเกณฑ์ สลายกฎเกณฑ์
     ผ่านไปสักพักคนด้านหน้าได้หยุดดูความทรงจำของชุนและปล่อยให้ชุนฟื้นคืนสติ          "เกิดอะไรขึ้นหรอลุง.."
     ชุนถามคนด้านหน้าด้วยความตกใจ คนด้านหน้าก็บอกปัด
     "ไม่ต้องห่วงนั่นคือของขวัญเด็กน้อย แต่ลืมอะไรไปรึเปล่า..ควรจะรู้ตัวว่าพลาดสิ่งสำคัญไปเมื่อสิบแปดก่อนไม่ใช่รึ"
     ชุนได้ยินคนด้านหน้าบอกมาแบบนั้นเหมือนจะนึกอะไรออก ซึ่งมันสำคัญกับชุนมากๆ คนด้านหน้าเห็นท่าทางชุนเปลี่ยนก็ยิ้มให้ชุน
     "ไม่ใช่ความผิดเจ้า ตอนเจ้าอยู่ในโลกที่แตกต่าง โชคชะตาทำให้เวลามันเปลี่ยนไป ผนึกวิญญาณของข้าในวิญญาณเจ้าได้สลายไปเมื่อสิบแปดปีก่อน ความรู้สึกอยากกลับโลกคงมากเกินไปจนกลบฝังความทรงจำแสนสำคัญ ขอเพียงเจ้าคิดดูให้ดีจะรู้ทางไปหา ใช้ความรู้สึกนำทาง..ลาละ"
     คนด้านหน้าพูดจบก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ชุนยืนนิ่งอยู่คนเดียวตรงริมชายหาดพร้อมกับความทรงจำเกี่ยวกับคนด้านหน้าได้หายไปจากความทรงจำของชุนอีกครั้งเหมือนกับว่าจงใจมาเตือนให้ชุนรู้เรื่องสำคัญแค่นั้น
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ติชมได้นะ