(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 39 รอยยิ้มที่อ่อนโยนและมีเสน่ห์

ยี่สิบนาทีต่อมา อาหารเช้าแสนอร่อยก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมอบอวล 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยใช้วัตถุดิบในตู้เย็นทำโจ๊กทะเลที่เนื้อนุ่ม รสชาติกลมกล่อมและแพนเค้กซูเฟล่

เธอมองผลงานของตัวเองด้วยความพอใจ 

แค่ได้กลิ่นก็หอมน่ากินจนน้ำลายสอ 

"คุณเหลียง นายเทพบุตร พวกคุณกินกันก่อนเลยค่ะ ฉันจะไปเรียกลั่วลั่ว" เซี่ยเสี่ยวเล่ยตักโจ๊กทะเลที่มีทั้งหมึก ทั้งกุ้งใส่ชามให้เหลียงเฉินกับซือหลิน แล้วหันหลังกลับเดินขึ้นไปชั้นบน 

"หอมจัง!" ซือหลินรีบเดินไปที่โต๊ะ สูดกลิ่นหอมของอาหารเช้า "ผมรู้แล้วว่าทำไมพี่เฉินถึงจ้างเธอมาเป็นแม่ครัว แค่เห็นหน้าตากับได้กลิ่น ก็รู้แล้วว่าฝีมือต้องไม่ธรรมดา! พี่เฉินของผมจุกจิกเรื่องกินจะตาย" 

ซือหลินนั่งลงที่โต๊ะ ชมเซี่ยเสี่ยวเล่ยไม่หยุดปาก 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่กำลังเดินขึ้นบันไดตะโกนกลับมา "ขอบคุณสำหรับคำชมนะนายเทพบุตร!" 

"ด้วยความยินดี" ซือหลินตอบกลับอย่างใจกว้าง แล้วตักโจ๊กทะเลเข้าปากอย่างกระตือรือร้น

พริบตานั้นดวงตาของเทพบุตรเป็นประกาย "อร่อย!" 

จากนั้น เขาก็หยิบแพนเค้กซูเฟล่ขึ้นมากิน และยังคงทำหน้าตามีความสุขเหมือนได้รับการเติมเต็ม "นี่ก็อร่อยมาก!" 

ซือหลินที่ตื่นเต้นและดีใจแทบจะร้องไห้ อยู่กองทัพมาหลายปี ต้องควบคุมอาหารตลอด ไม่ได้กินอะไรอร่อยๆ เลย พอกลับมาบ้าน พ่อครัวก็ทำอาหารตามใจแม่เลี้ยง เขาไม่ได้กินอาหารที่ถูกใจมานานแล้ว 

"พี่เฉิน ต่อไปผมจะมากินอาหารที่บ้านพี่ทุกมื้อเลย!" ซือหลินมองเหลียงเฉินที่นั่งลงตรงข้าม แล้วพูดทำหน้าอ้อนๆ" หรือไม่ผมมาอยู่ที่นี่เลยดีกว่า ให้เสี่ยวเล่ยทำอาหารให้กินทุกวัน!" 

เหลียงเฉินเหลือบมองเขาโดยไม่ได้พูดอะไรซักคำ ก้มหน้าลงกินอาหารเช้า 

เหลียงเฉินยอมรับว่าเซี่ยเสี่ยวเล่ยทำอาหารอร่อยเขาถึงได้ให้เธออยู่ที่นี่แล้วจ้างเธอมาดูแลอาหารสามมื้อพร้อมให้เงินเดือนที่ดี ไม่งั้นด้วยนิสัยของเขา คืนนั้นที่แม่ของเขาได้ยินเสียงของเซี่ยเสี่ยวเล่ยทางโทรศัพท์ เขาคงไล่เธอออกไปแล้ว 

ตอนนั้นเขาคิดจะไล่เธอออกไปจริงๆ แต่พอวางสาย เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็ทำสปาเก็ตตี้สองจานมาวางไว้บนโต๊ะพอดี เหลียงเฉินไม่อยากจะยอมรับว่าเขาโดนหน้าตาของอาหารดึงดูด เลยแค่เตือนเธอแล้วก็เอาสปาเก็ตตี้กลับไปที่ห้อง 

แล้วเขาก็กินจนหมดเกลี้ยง รสชาติยังคงติดลิ้น!

ตั้งแต่กินสปาเก็ตตี้ชามนั้น เขาก็ตั้งใจให้เซี่ยเสี่ยวเล่ยมาคอยรับผิดชอบอาหารสามมื้อ 

เขาไม่ได้กินอาหารที่ทำให้รู้สึกมีความสุขมานานแล้ว 

ตอนนี้เขากำลังกินโจ๊กทะเลกับแพนเค้กซูเฟล่ มันรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยตัวเองจากความเหนื่อยล้า เริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยความสุขและสบายใจ 

เหลียงเฉินเผลอยิ้มออกมา ทำให้ซือหลินที่นั่งอยู่ตรงข้ามตกใจ 

"เป็นไงพี่เฉิน พอได้กินแล้วมีความสุขกับพอใจมากเลยใช่ไหมล่ะ?" ซือหลินถาม เผยยิ้มแฉ่ง 

"กินข้าวไป" เหลียงเฉินที่โดนพูดแทงใจดำทำท่าหยิ่ง 

ซือหลินยิ้ม ทำเป็นเออออตาม แต่แกล้งแค่นี้มันจะพออะไร?

"เสี่ยวเล่ยนี่เก่งจริงๆ ผมว่าผมไม่ได้เห็นพี่ยิ้มแบบอ่อนโยนและมีเสน่ห์แบบนี้มานานแล้วนะ" ซือหลินถอนหายใจ 

"…" เหลียงเฉินกลับมาทำหน้าจริงจังอีกครั้ง "อย่าใช้คำมั่วๆ" 

"เธอเรียกนายว่าเทพบุตรเหรอ?" เหลียงเฉินที่รู้ว่าซือหลินไม่เก่งเรื่องมองบรรยากาศเอาเสียเลยจึงเปลี่ยนเรื่อง 

ถึงจะทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ไม่รู้ทำไมเขาก็ยังสนใจความสัมพันธ์ระหว่างซือหลินกับเซี่ยเสี่ยวเล่ย 

ดูจากท่าทางแล้ว ... สองคนนี้ค่อนข้างสนิทกันดี?