เป็ครั้งแรกที่เจลได้ััความตายในระยะเผาขน ทั้งภาพ เสียง กลิ่น และความรู้สึก ทุกอย่างวนเวียนซ้ำๆ เหมือนหนังที่ไม่มีวันจบ มันทำให้เขาผวาเสียจนไข้ขึ้นอยู่หลายวัน
ระหว่างนี้ดอลล่าคอยดูแลเอาใจใส่เจลอยู่ตลอด ปรสิตร่างบางหน้าละอ่อนย้ายเจลมานอนที่ห้องพักของโรงแรม ทำหน้าที่ป้อนข้าว ป้อนน้ำ เช็ดตัว และกึ่งบังคับให้กินยา รอบนี้ไม่มีการกักขัง หรือจับตามองเหมือนอย่างที่ผ่านมา ดอลล่าให้อิสระแก่เขา โดยไม่กลัวว่าจะหนีออกไปอีก แน่นอนว่าเจลทำแบบนั้นไม่ได้ เขานอนป่วยติดเตียง เรี่ยวแรงขยับตัวแทบจะไม่มี ที่สำคัญเขารักตัวกลัวตาย ไม่อยากถูกหั่นคอแบบคนขับแท็กซี่ จึงพับเื่การหนีเอาไว้ แล้วรักษาตัวให้หายดีก่อน
"เจลครับ กินข้าวอีกหน่อยนะครับ" ดอลล่าว่า พลางยื่นช้อนที่มีโจ๊กหมูสับอยู่ข้างในมาใกล้ปากเล็ก
เจลกลืนน้ำลายกับความหอม แล้วหันหนีไปทางอื่น "ไม่เอาแล้ว ฉันอิ่มแล้ว"
"อิ่มอะไรกันครับ คุณเพิ่งกินไปแค่คำสองคำเองนะครับ กินอีกหน่อยนะครับ ร่างกายจะได้แข็งแรง"
"ไม่เอา ถ้าฉันแข็งแรงนายก็ลากฉันกลับไปเป็โฮสท์เหมือนเดิมใช่มั้ยละ ฉันมองออกหรอก" ดวงตาสีน้ำตาลมองค้อนอย่างไม่พอใจ เพราะรู้ดีว่าการดูแลเอาใจใส่ของดอลล่าเป็แค่การแสดง ไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะทำอะไรโดยไม่หวังผล ทุกอย่างสำหรับปรสิตตรงหน้าเจลย่อมมีสิ่งแลกเปลี่ยนตามมาเสมอ อย่างรางวัลที่ได้จากการบริจาคเื มันคือข้อเตือนใจชั้นดีสำหรับเจล เขายอมป่วยตาย สุขภาพอ่อนแอ ดีกว่าแข็งแรงแล้วต้องกลับไปเป็โฮสท์ให้ดอลล่า
ใบหน้าร่าเริงของคนผมประบ่าหงอลงอย่างเห็นได้ชัด ดอลล่าวางช้อน และถ้วยไว้ข้างเตียง แล้วเข้ามากอดเจล
"ทำอะไรของนายน่ะ ออกไปนะ!" เจลขนลุกวาบ อยากเด้งตัวหนี แต่แรงกายหดหายเพราะพิษไข้
"ผมขอโทษที่ทำร้ายคุณ" เสียงทุ้มบอก
"เพิ่งรู้ตัวรึไงหา!" เจลตอบอย่างหงุดหงิด
"ก็ตอนแรกผมคิดว่าคุณจะเหมือนคนอื่นๆ นี่ครับ แต่พอมีอะไรกับคุณผมก็รู้สึกว่าคุณไม่เหมือนคนอื่น"
"ก็ฉันมีเซลล์อะไรก็ไม่รู้ที่นายว่าไม่ใช่รึไงละ"
ดอลล่าคิ้วตก เงยหน้าขึ้นมอง "เื่นั้นก็ใช่ครับ แต่ผมรู้สึกผูกพันกับคุณ ผมไม่อยากให้คุณอยู่ห่างจากผม ผมอยากอยู่กับคุณ อยากดูแลคุณไปตลอดชีวิต"
คำพูด และสายตาจริงจังของปรสิตร่างสูงทำหน้าเจลร้อนผ่าว หัวสมองของเขามึนตื้อไปชั่วครู่ คิดอะไรไม่ออก พยายามประมวลผลแล้วได้ข้อสรุปว่ามันคือคำสารภาพรัก เจลไม่อยากเชื่อเสียเท่าไหร่ เขาไม่คิดว่าพวกปรสิตจะมีความรู้สึกรักใคร่ หรือสนใจมนุษย์นอกจากใช้เป็เครื่องมือในการสืบพันธุ์ "นายอยากอยู่กับฉันเพราะฉันเป็โฮสท์ได้ต่างหากละ" เจลพูด โดยยึดหลักความเป็จริง
"คุณไม่ต้องเป็โฮสท์ให้ผมก็ได้ ผมจะไม่ฝืนใจคุณ ผมจะรอจนกว่าคุณจะเต็มใจ แต่ขอร้องละครับ อย่าเกลียดผมนะ" ใบหน้านุ่มซบลงกับตักของเจล
"สมองกระทบกระเทือนรึไง" คิ้วบางขมวด จำได้ว่าการสืบพันธุ์มีความสำคัญกับปรสิตอย่างดอลล่ามากแค่ไหน มาตอนนี้อีกฝ่ายดันบอกว่าไม่้าโฮสท์ และขอให้เขาไม่รังเกียจ หากไม่ใช่เพราะสมองกระทบกระเทือน ร่างที่เจลเห็นอยู่ในตอนนี้คงเป็ดอลล่าตัวปลอม
"ไม่ใช่สักหน่อย"
"แล้วทำไมจู่ๆ นายถึงไม่สนใจเื่โฮสท์ขึ้นมาละ"
"ผมไม่อยากให้คุณคิดว่าคุณมีค่าแค่เป็โฮสท์ให้ผม คุณหนีผมไปเพราะแบบนี้ใช่มั้ยละครับ"
"ก็ใช่แหละ" เจลตอบเสียงยานคาง โดยเก็บอีกเหตุผลหนึ่งไว้ในใจ—การครองโลกของปรสิต มันเป็สิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น
"รู้มั้ยตอนคุณหนีผมไป ผมรู้สึกแย่มาก ทั้งที่แต่ก่อนตอนปล่อยให้โฮสท์ทุกคนกลับบ้านผมไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้เลย แต่พอเป็คุณ ผมคิดได้เพียงอย่างเดียวว่าต้องตามคุณกลับมา" ดอลล่าเงยหน้ามองด้วยสายตาออดอ้อน "ผมขอโทษที่ปฏิบัติตัวแย่ๆ กับคุณ ให้โอกาสผมแก้ตัวได้มั้ยครับ ให้ผมชดใช้ความผิดที่ทำกับคุณนะครับ"
เจลยกมือจับหน้าแดงฉ่าของตัวเอง สับสนว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน ความใสซื่อของดอลล่าดูไม่สมกับการกระทำที่ผ่านแม้แต่น้อย เจลจึงลังเลว่าจะมีแผนอะไรซ่อนอยู่เื้ัหรือเปล่า "ถ้างั้นนายก็ปล่อยฉันไปสิ"
"ไม่เอาหรอกครับ ผมไม่อยากอยู่ห่างจากคุณนี่ ให้ผมดูแลคุณนะ ไหนๆ เราก็มีลูกด้วยกันแล้ว ถือว่าผมเป็สามีของคุณก็ได้"
เจลโวยวายหน้าแดงหนักยิ่งกว่าเดิม "จะบ้าเหรอ สามีอะไรกัน ฉันไม่ได้เต็มใจซะหน่อย อีกอย่างนะ โฮสท์คนอื่นๆ ไม่เห็นต้องมาเลี้ยงลูกแบบฉันเลย นี่มันลำเอียงชัดๆ"
"ผมบอกแล้วไงครับ สำหรับผมคุณคือคนพิเศษ ผมจะปล่อยคุณไปก็ได้ถ้าคุณ้า แต่ขอให้ผมไปหาคุณ ไปดูแลคุณ ได้มั้ยครับ"
"ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ละ"
"ผมก็จะไปหาคุณอยู่ดี" ดอลล่ายิ้มแป้น โดยไม่สนว่าเจลจะกลอกตาไปจนเห็นสมองของตัวเอง
ร่างบนเตียงนึกอยากต่อต้าน แต่ภาพไร้หัวของคนขับแท็กซี่เบรกเขาเอาไว้ สุดท้าย เจลจึงต้องยอมให้ดอลล่าทำตามใจชอบ
โชคดีเพียงไม่กี่อย่างคือมหาลัยของเจลยังคงปิดเทอมตลอด่ที่เขาอาศัยอยู่ในโรงแรมฟาร์เซ็นท์ เขาจึงไม่ห่วงเื่การเรียน หรืองานในคลาส เพียงแต่ต้องตอบคำถามเพื่อนสนิท และพ่อแม่ว่าหายไปไหนมา จากคำแนะนำของดอลล่า เจลบอกทั้งสามคนว่ามือถือตกน้ำตอนออกไปล่องเรือ นับเป็โชคดีอีกอย่างที่ทุกคนเชื่อ และไม่ติดใจสงสัยอะไรมากมาย
หลังจากหายป่วย ดอลล่าพาเจลมาส่งที่หอพักตามสัญญา ไม่มีการเหนี่ยวรั้ง หรือขอให้อยู่ที่โรงแรมต่อ เพราะอีกฝ่ายวางแผนจะตามมาอยู่ด้วย ทันทีที่เจลรู้เจตนา เขารีบออกปากห้ามอย่างไว
"นายจะมาอยู่กับฉันทำไมกัน ไม่มีงานมีการทำรึไง" เจลบอก พลางรื้อเสื้อผ้าในกระเป๋าออกมาจัดให้เป็ระเบียบ
"ผมสั่งให้พวกนั้นทำเอาก็ได้นี่ครับ พวกเรามีคลื่นสมองที่ตรงกัน ต่อให้อยู่คนละซีกโลกก็คุยกันได้ นี่แค่หอพักเจลกับโรงแรมผมเองนะครับ เพราะงั้นไม่ต้องห่วง" ดอลล่าที่นั่งบนโซฟา อธิบายความสามารถพิเศษของเผ่าพันธุ์ตัวเองให้ภรรยารู้
"แล้วตัวอ่อนละ นายไม่ไปดูรึไง"
"พวกเขารายงานผมตลอดเวลาครับ" ดอลล่าพูด พลางยกนิ้วแตะที่ขมับ บอกว่าทุกอย่างที่อยากรู้อยู่ในสมองทั้งหมด "ไม่ต้องห่วงนะครับ ลูกของเราแข็งแรงดี"
"ฉันไม่ได้อยากรู้ซะหน่อย อีกอย่างพวกนั้นเป็ลูกนาย ไม่เกี่ยวกับฉัน" เจลยัดเสื้อผ้าที่ใช้แล้วใส่ตะกร้าอย่างหัวเสีย
"เจลไม่ชอบที่ผมพูดเื่ลูกของเราหรอกครับ" ดอลล่าหลุบตามองพื้นห้อง นิ้วที่เคยแตะข้างขมับเปลี่ยนมาเขี่ยโซฟา
"ก็ใช่น่ะสิ นายพูดอย่างกับฉันมีส่วนช่วยให้นายยึดโลกทั้งที่ฉันไม่เต็มใจซะหน่อย" เจลหลุดปากออกมาด้วยความโมโห เพราะไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องในการทำลายมนุษยชาติในภายหลัง
ดอลล่าเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน "ยึดโลก" ร่างบางทวน มองเข้าไปในด้วยตาเรียว ซึ่งฉายความโกรธและความประหม่าเอาไว้ ดอลล่ารู้ได้ทันทีว่าเจลคิดอะไร เขาหัวเราะออกเบาๆ "คุณคิดว่าผมอยากจะครองโลกงั้นเหรอครับ"
"ก็...ก็มันน่าคิด" คราวนี้เจลกลายเป็ฝ่ายหลุบสายตาหนี แต่ก็พอมองออกว่าอีกฝ่ายกำลังลุกเดินเข้ามาหา ดอลล่าย่อตัวนั่งข้างๆ เขา แล้วเอื้อมมือเข้ามาเกี่ยวผมที่ปรกหน้าขึ้นทัดหู ก่อนจะเรียกความสนใจด้วยการแย่งผ้าในมือของเจลไป
"เื่ที่ผมบอกอาจจะทำให้คุณเข้าใจผิด ผม้าแพร่เผ่าพันธุ์ก็จริง แต่เพื่อใช้งาน และขยายสาขาโรงแรมนะครับ ไม่ได้จะยึดครองโลกแบบที่เจลคิด" ปรสิตหนุ่มอธิบาย พลางแยกผ้าในตะกร้าให้ "ผ้าสีแดงต้องแยกซักต่างหากนะครับ สีมันจะตกใส่เสื้อตัวอื่นเอา เดี๋ยววันนี้ผมจะซักผ้าให้ เจลไปเตรียมของสำหรับเปิดเทอมนะครับ" พูดจบดอลล่าก็ยกตะกร้าผ้าออกไปทางระเบียงห้อง ปล่อยให้เจลนั่งทำความเข้าใจกับเป้าหมายที่แท้จริงของเขาไป
"เดี๋ยวสิ" เจลที่ได้สติจากการคิดเองเออเองลุกขึ้นตามดอลล่าออกไปที่ระเบียง "แล้วทำไมต้องเป็โรงแรมด้วยละ มีธุรกิจตั้งมากมายไม่ใช่หรอ ทำไมนายถึงเลือกทำธุรกิจโรงแรมละ"
"เพราะได้พบคนหลากหลายรูปแบบมั้งครับ ธุรกิจโรงแรมทำให้ผมศึกษามนุษย์ในรูปแบบต่างๆ ได้ ทั้งการทำกิจกรรม การใช้ชีวิตแบบส่วนตัวในห้อง อีกอย่างคือผมชอบทะเลครับ"
"ชีวิตส่วนตัวในห้อง" เจลขมวดคิ้ว "นี่นายแอบดูแขกที่มาพักหรอ!"
ปรสิตหนุ่มหันมาขยิบตาให้ "อย่าเอาไปบอกใครนะครับ"
"กำหนดส่งชื่องานวิจัยในคลาสหน้านะคะ ถ้าใครไม่มั่นใจให้มาปรึกษาอาจารย์ก่อนได้ อาจารย์จะช่วยแนะนำให้ สำหรับวันนี้เลิกคลาสแค่นี้ค่ะ" หญิงสาววัยกลางคนซึ่งมีศักดิ์เป็อาจารย์บอก เมื่อเห็นว่าไม่มีคำถามใดๆ เธอก็เก็บของแล้วเดินออกห้องไป
"นี่เจล" ธรณ์ ชายร่างสูง ท่าทางเงียบขรึม แต่ทรงเสน่ห์ด้วยใบหน้าคมเข้ม เอ่ยถามเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ
"มีอะไรหรอ" เจลตอบ สายตาจดจ่ออยู่กับหัวข้องานวิจัยในแผ่นกระดาษที่เขาลิสต์ไว้
"นายจะทำวิจัยหัวข้ออะไร" เสียงทุ้มแสนเรียบง่ายเอ่ยถาม ทว่าดวงตากลับเหล่มองใบกระดาษของเพื่อนแทน
"ฉันอยากทำเกี่ยวกับกาแฟ แบบว่าการผลิตกาแฟที่ต่างกันให้รสชาติต่างกันยังไง และผู้บริโภคชอบไหนมากกว่ากัน" เจลขีดเส้นใต้ในหัวข้อที่พูดในสมุดจด "หรือจะทำเื่ขนมปังดี บ้านฉันเองก็เป็ร้านขนมปังด้วย"
"ลองทำเื่ชามั้ย บ้านฉันมีไร่ชานะนายลืมไปแล้วหรอ" ธรณ์เสนอ
เจลเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เ้าพ่อไร่ชา "ไม่ได้ลืม แต่กลัวหัวข้อไปซ้ำกับนายต่างหาก"
"หัวข้อวิจัยมีเป็แสนๆ ไม่ซ้ำหรอก นายทำเกี่ยวกับการผลิตชา ฉันทำเื่การปลูกก็ได้นี่ รู้มั้ยว่าการปลูกมีผลต่อรสชาติของชาเหมือนกันนะ"
"ครับๆ ทราบแล้วครับคุณเพื่อน" เจลยั้งไม่ให้อีกฝ่ายสาธยายความรู้ยืดยาวออกมา
"นายสนใจมั้ยละ ถือว่าไปเที่ยวบ้านฉันด้วย นายยังไม่เคยไปเลย"
"ก็น่าสนอยู่นะ ฉันเองก็ไม่เคยศึกษาเื่ชาแบบจริงจังด้วย"
"งั้นเราน่าไปคุยเื่นี้ต่อที่ห้องนายมั้ย ห้องฉันแอร์เสีย ยังไม่ได้ซ่อมเลย"
"ห้องฉัน" ใบหน้าเจลฉายความกังวล สมองคิดภาพตอนไล่ดอลล่าให้กลับบ้านไปในคืนก่อน เขาไม่รู้จะอธิบายให้ธรณ์ฟังอย่างไรหากพบปรสิตหนุ่มกำลังกวาดพื้น หรือทำอาหารอยู่ในห้อง แต่เมื่อลองนับจำนวนวันซึ่งดอลล่ามักจะมาหา เจลพบว่าเมื่อวานคือวันสุดท้ายพอดี อีกฝ่ายไม่เคยมาหาเขาเกินสามครั้งต่อสัปดาห์ เพราะต้องดูแลตัวอ่อน และกิจการโรงแรม เจลเปลี่ยนสีหน้ากลายเป็ดีขึ้นในทันที "ไปสิ ฉันอยากเล่นเกมพอดีเลย"
ทั้งสองคุยกันเกี่ยวกับเกมใหม่ที่กำลังโด่งดังอย่างออกรส ย่นระยะทางจากมหาวิทยาลัยมาหอพักให้สั้นลงในพริบตา เจลรีบสอดลูกกุญแจด้วยความตื่นเต้น หัวใจวิ่งไปเปิดคอมพิวเตอร์ั้แ่ยังไม่ทันหมุนลูกบิด เขาทิ้งหัวข้อวิจัยไว้เื้ั พักหัวสมองจากการเรียนแสนเหนื่อยล้า แล้วเปิดเข้าไป
"กลับมาแล้วหรอครับเจล" เสียงสดใสของคนผมประบ่าดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าซึ่งค่อยๆ หุบลงเมื่อเห็นผู้ชายไม่คุ้นหน้ายืนอยู่เื้ั
"ใครหรอครับเจล/หมอนี่ ใครน่ะเจล" ดอลล่าและธรณ์ถามขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
—————————————————————————————
รถไฟชนกัน แต่ยังไม่ได้เป็อะไรกันนิ ถึงจะมีลูกด้วยกันแล้วก็เถอะ ไม่เป็ไรหรอกมั้ง 5555
5K
