ณ. ที่แห่งหนึ่งท่ามกลางหุบเขาอันเป็ธรรมชาติรายล้อมด้วยเมฆหมอกซึ่งลอยตัวต่ำอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนสูดอากาศบริสุทธิ์และเพลิดเพลินกับธรรมชาติที่อยู่รอบตัว
“เป็ไง เ้าวินอากาศดีละสิเพราะฉันนะเนี่ยแกถึงได้มาััธรรมชาติสวยๆ แบบนี้ว่าแต่บ้านคุณลุงวิศาลนี่สวยจริงๆวะสมแล้วที่เป็เ้าพ่อธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ที่นี่ ดูสิที่ก็สวยบ้านก็สวยได้ข่าวว่าท่านออกแบบเองด้วยนะ เจ๋งสุดๆ ไปเลยว่าไหมวะเฮ้ยไอ้วินไปไหนแล้วเนี่ย” ภัสกรรู้สึกถูกใจสถานที่แห่งนี้ทันทีที่เข้ามาจำได้ว่าเมื่อตอนเด็กๆก็เคยมาพบคุณลุงวิศาลที่เชียงใหม่แต่ไม่ใช่บ้านที่อยู่ปัจจุบันนี้แน่นอนตอนนั้นคุณวิศาลเพิ่งเริ่มทำธุรกิจก่อสร้างใหม่ๆนี่คงไปเจอที่ดินผืนงามเข้าเลยถูกใจเอามาทำบ้านหลังงามให้ยัยเด็กดื้อคนนั้นแล้วภัสกรก็นึกย้อนไปถึงยัยเด็กเปียม้าดีดกะโหลกที่เคยดูแลเป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่ยังเด็ก
‘ไม่รู้ยัยเด็กดื้อร้ายกาจคนนั้นตอนนี้จะเป็ยังไงบ้างน้า’
คุณวิศาลมีลูกสาวคนหนึ่งและดูเหมือนว่าทั้งสองครอบครัวเคยตกลงหมั้นหมายให้เขาและยัยเด็กแก่นนั่นมาเป็คู่ครองกันตอนนี้ยัยเด็กนั่นคงโตเป็สาวแล้วละ เขาละอยากเห็นหน้าจริงๆว่าโตขึ้นแล้วจะเป็ยังไง ยังแก่นเหมือนเดิมรึเปล่าภัสกรแอบได้ยินเื่หมั้นหมายนี้มาั้แ่เขายังเด็ก ถึงแม้ตอนนั้นยังไม่เข้าใจความหมายดีนักแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรถ้าต้องผูกติดกับยัยเด็กนี่ตลอดไปภัสกรเองตอนนี้เป็นายแบบที่ฮ็อตติดอันดับหนึ่งในห้าอยู่อันดับเหนือกว่ากวินด้วยซ้ำเพราะเป็ชายหนุ่มร่าเริงอัธยาศัยดีผิดกับกวินที่ชอบทำหน้าตาเคร่งขรึม พูดน้อยและรักความเป็ส่วนตัวสุดๆทำให้แฟนคลับเข้าถึงตัวได้ยาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังฮ็อตฮิตติดอันดับอยู่ดีภัสกรลองคิดดูเล่นๆ นี่ถ้ากวินเปลี่ยนบุคลิกตัวเองไม่ปิดตัวเอง ยิ้มบ่อยๆเข้าสังคมเยอะๆ คงขึ้นเป็อันดับหนึ่งของหนุ่มฮ็อตได้ไม่ยากแต่เ้าตัวคงไม่สนใจหรอก ‘ว่าแต่ไอ้วินมันหายไปไหนวะเนี่ย’
“แม่นวลคะ ขวัญทำเค้กใกล้เสร็จแล้วละคะแม่นวลออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะในนี้มันร้อนเดี๋ยวจะไม่สบายเดี๋ยวขวัญให้เด็กมายกของว่างไปให้แขกเองคะ”หญิงสาวหันไปคุยกับแม่นวลที่กำลังจัดของว่างอยู่ข้างๆ
“ไม่ได้หรอกจ้ะหนูขวัญ คนนี้เป็แขกพิเศษ แม่ต้องดูแลอย่างดี”แม่นวลพูดพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“ท่าทางจะพิเศษมากจริงๆ นะคะแม่นวลไม่งั้นแม่นวลคงไม่ยิ้มแก้มแทบปริแบบนี้ ขอหอมแก้มให้ชื่นใจหน่อยนะคะ”กัลจารีที่เพิ่งเข้ามาในครัวก้าวเข้าไปหอมแก้มแม่นวลฟอดใหญ่แล้วก็กอดเอวเธอไว้แน่น
“แหมยัยจาไม่เอาจ้ะแม่นวลอยู่ในครัวทั้งวันเหงื่อเต็มไปหมดอย่ามากอดแม่นวลเลย เหม็นออก” แม่นวลหันไปบอกคนข้างหลังแต่ก็ยอมให้กัลจารีกอดต่อไป
“ไหนคะเหม็นตรงไหนกัน หอมออกไหนๆ ขอพิสูจน์อีกทีสิคะ”กัลจารีแกล้งหอมแก้มแม่นวลไปทั่ว
“ไม่เอานะจา แกล้งแม่นวลอยู่ได้ แม่นวลขนลุกไปหมดแล้วว่าแต่ขอขวัญพิสูจน์ดูมั่งนะคะ” ว่าแล้วขวัญข้าวก็เข้ามาร่วมวงด้วยสร้างรอยยิ้มให้ทุกคนในนั้นถ้วนหน้า
“เอาล่ะค่ะๆ แม่นวลยอมแพ้แล้วขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะจ้ะสาวๆ คำเอ้ยเดี๋ยวฉันนฝากเธอยกของว่างไปให้คุณผู้ชายที่อยู่ในห้องรับแขกด้วยนะจ้ะฝากบอกเค้าด้วยว่าอีกสักครึ่งชั่วโมงฉันนจะลงไปพบ ขอให้ทำตัวตามสบาย”
“สบายแบบไหนละคะแม่นายถ้าเกิดเค้าขอนอนในบ้านแล้วคำเอ้ยจะทำยังไงละคะ”คำเอ้ยเด็กชาวเขาที่พ่อแม่ทำงานในบ้านคุณวิศาลคุณวิศาลรับเลี้ยงไว้รวมทั้งส่งเสียให้เรียนหนังสือั้แ่เด็กเหมือนเด็กชาวเขาอีกหลายๆคนในบ้านหลังนี้คนงานทุกคนให้ความรักและเคารพคนในครอบครัวนี้มากรวมไปถึงขวัญข้าวที่ถึงแม้จะเป็เ้านายคนใหม่แต่ก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าเธอน่ารักและแสนดีสมกับตำแหน่งบุตรสาวคนที่สองของบ้านหลังนี้จริงๆ
“เฮ้ออ พอเลยคำเอ้ย เดี๋ยวฉันยกไปเองก็ได้”แม่นวลหันไปส่ายหน้าให้กับเด็กสาวหน้าซื่อที่ยืนทำท่าวิตกกังวลอยู่ตรงหน้า
“อย่าลำบากเลยคะแม่นวล แม่นวลขึ้นไปอาบน้ำเถอะคะเดี๋ยวทางนี้จาจัดการให้เอง แต่จาขอค่าตอบแทนเป็ เต้าฮวยฟรุ๊ตสลัดสักสองถ้วยนะคะ”กัลจารียิ้มเอาใจเพราะวันนี้ของว่างเป็ขนมโปรดที่แม่นวลชอบทำให้ทานบ่อยๆ‘คิดดูแล้วของว่างจานนี้ก็เป็ของโปรดของนายนั่นด้วยนิ เห็นทีไรอดนึกถึงไม่ได้เ้าพี่กรบ้า จอมกวนโมโห’เด็กหนุ่มที่กัลจารีกำลังนึกถึงเป็ลูกชายเพื่อนรักของคุณวิศาลที่ชื่อดิลกซึ่งดำรงตำแหน่งเป็รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศอยู่ในขณะนี้ ตอนนี้เด็กหนุ่มคนนั้นได้เติบโตเป็ชายหนุ่มรูปงามและกำลังเป็นายแบบสุดฮ็อตมีแฟนคลับและสาวๆ มากมายรุมล้อม ‘ป่านนี้นายนั่นคงจำเราไม่ได้แล้วมั๊งมีสาวเล็กสาวใหญ่ไฮโซมากมายรุมล้อมซะขนาดนั้น ไม่รู้ไปชอบได้ไงผู้ชายกวนโมโหแบบนั้น’เมื่อก่อนคุณดิลกเคยรับราชการและมาประจำอยู่ที่เชียงใหม่ท่านได้รับความช่วยเหลือมากมายจากพ่อของเธอขณะที่ครอบครัวใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ทั้งสองครอบครัวสนิทสนมกันมากจนกระทั่งคุณอาดิลกถูกย้ายกลับไปประจำตำแหน่งที่กรุงเทพหลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้เจอกับนายกรนั่นอีกเลยนอกจากได้ทราบข่าวจากหน้าหนังสือพิมพ์แต่ดูเหมือนคุณพ่อเธอจะยังติดต่อกับครอบครัวนี้เสมอๆเธอเองก็เจอหน้าคุณอาดิลกกับคุณหญิงกรกนกบ้างเป็ครั้งคราวขณะที่ท่านมาทำธุระทางภาคเหนือหรือบางครั้งคุณพ่อก็สั่งให้เธอไปเยี่ยมเยียนเอาของไปฝากแต่กัลจารีไม่มีโอกาสได้เจอหน้านายนั่นสักทีเพราะภัสกรไปเรียนต่อต่างประเทศและหลังจากกลับมาเมืองไทยไม่นานเค้าก็ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงเต็มตัวเนื่องจากมีแมวมองมาทาบทามไว้ั้แ่ตอนไปเรียนต่อที่ออสเตรเลียแล้วทำให้บางครั้งเค้าต้องเดินทางไปมาระหว่างออสเตรเลียกับเมืองไทยและมีงานชุกอยู่ตลอดที่สำคัญภัสกรชอบใช้ชีวิตอิสระจนขอออกไปซื้อคอนโดหรูอยู่เองโดยที่ทางบ้านก็ไม่ได้ว่าอะไร‘นี่ได้ข่าวว่าคุณพ่อก็เชิญครอบครัวนี้มางานแซยิดใหญ่ในครั้งนี้ด้วยคงได้เจอคุณอาทั้งสองอีกครั้งละนะ ดีเหมือนกันไม่ได้เจอท่านตั้งนานแล้วคิดถึงแฮะว่าแล้วกัลจารีก็เดินเอาของว่างออกไปให้แขกคนสำคัญของแม่นวลทันทีโดยไม่รู้ว่ากำลังจะได้เจอคนที่ตัวเองแอบนึกถึงและคอยติดตามข่าวเค้ามาตลอด
“เอาล่ะ ในที่สุดเค้กแสนอร่อยสูตรพิเศษก็เสร็จซะทีห้ามแอบชิมนะคำเอ้ยฉันทำเผื่อไว้ให้ทางนู้นแล้ว ไปตัดแบ่งทานได้เลยจ้ะว่าแต่ตอนนี้ได้เวลาไปเตรียมดอกไม้แล้ว ฉันไปก่อนนะถ้าคุณจาหรือแม่นายกลับเข้ามาแล้วถามถึงบอกว่าฉันอยู่ตรงสวนที่จัดงานนะจ้ะ”ขวัญข้าวบอกเด็กสาวแล้วก็รีบออกไปทันที เพราะดูท่าทางวันนี้จะมีอะไรให้ทำอีกเยอะแล้วนี่ก็เก้าโมงกว่าแล้วด้วยว่าแต่ใครกันน้าเป็แขกพิเศษของบ้านศิริธนะรัตน์ที่มาร่วมงานกันเร็วขนาดนี้ขวัญข้าวคิดขณะเดินไปสวนดอกไม้ซึ่งตัวเองปลูกขึ้นมากับมือโดยมีทุกคนช่วยกันดูแลเอาใจใส่ตอนนี้มันคงถึงเวลาอวดโฉมให้คนอื่นชมบ้างแล้วละเรือนกระจกหลังไม่เล็กไม่ใหญ่นักแต่กลับเต็มไปด้วยดอกไม้เมืองหนาวที่แสนงดงามมากมายทั้งลิลลี่,กุหลาบ, คาเนชั่น, กล้วยไม้,ดอกแกลดิโอลัสซึ่งเป็ดอกไม้โปรดของขวัญข้าวและอื่นๆ อีกหลายชนิดขวัญข้าวรักเรือนกระจกแห่งนี้มากและตั้งใจว่าจะทำเรือนกระจกที่เมืองสามหมอกเพื่อเป็เรือนเพาะเลี้ยงดอกไม้เมืองหนาวชนิดต่างๆรวมทั้งเพาะพันธุ์กล้วยไม้เพิ่มเติมอีกที่หนึ่งด้วย
“เ้าดอกไม้แสนสวย วันนี้ขวัญขอตัดพวกเ้าไปจัดแจกันให้คุณพ่อวิศาลหน่อยนะจ้ะไหนดูสิสวยพร้อมกันรึยัง ว่าแต่จะเอาดอกอะไรดีนะ สวยๆ ทั้งนั้นเลยนะเราพร้อมส่งตัวให้เ้าบ่าวแล้วละ(ขวัญข้าวพูดเปรียบเปรยดอกไม้ที่สวยงดงามพร้อมอวดโฉมให้กับสายตาผู้คนเฉกเช่นเดียวกับหญิงสาวที่จะสวยที่สุดในวันแต่งงานพร้อมให้เ้าบ่าวได้ชื่นชมสมการรอคอย)” ขวัญข้าวพูดพร้อมกับเลือกตัดดอกไม้แสนสวยตรงหน้าโดยไม่รู้ว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของตน เรือนกระจกหลังนี้นอกจากคุณวิศาลแม่นวล กัลจารีแล้วคนที่จะเข้ามาได้ต้องได้รับอนุญาตจากบุคคลเหล่านี้ก่อนเท่านั้นเพราะถ้าไม่ระวังให้ดี เผลอเปิดเรือนกระจกทิ้งไว้เ้าดอกไม้แสนสวยเหล่านี้อาจจะตายได้นั่นเองขวัญข้าวคอยดูแลดอกไม้ในเรือนกระจกนี้ด้วยตัวเองเป็อย่างดีเพราะเธอรู้ว่าเ้าของคนเก่าของเรือนกระจกแห่งนี้รักที่นี่มากคุณจิตรีซึ่งเป็เ้าของเรือนกระจกก็คือแม่ของกัลจารีนั่นเอง ท่านชอบและรักเรือนกระจกหลังนี้มากเหมือนกับตัวขวัญข้าวเองที่รักธรรมชาติและดอกไม้เป็ที่สุดเธอเลยได้รับ่ต่อเรือนกระจกหลังนี้ด้วยความเห็นชอบของทุกคนในครอบครัว
“นั่นใครน่ะ ฉันถามว่าใคร ออกมาเดี๋ยวนี้นะ”หญิงสาวได้ยินเสียงดังตรงประตูทางเข้า นึกแปลกใจว่าตอนนี้ทุกคนที่เข้ามาในเขตนี้ได้น่าจะอยู่บนบ้านส่วนคุณวิศาลเองออกไปทำธุระกว่าจะกลับก็่บ่าย คนอื่นๆในบ้านก็รู้ดีอยู่แล้วว่าถ้าไม่ได้รับอนุญาตไม่ให้เข้ามาในเรือนกระจกนี้แล้วใครกันละ นี่ถ้ามาทำดอกไม้เสียหายนะจะเอาเื่ให้หนักเลยเชียวแล้วคนที่คาดไม่ถึงก็ปรากฏตัวขึ้น ชายหนุ่มตรงหน้าดูคุ้นตานักแต่ตอนนี้หญิงสาวกลับนึกไม่ออกเพราะคิดไม่ถึงว่าดาราดังระดับซุปเปอร์สตาร์จะมาอยู่ตรงนี้ได้‘นายคนนี้หน้าตาคุ้นๆ แฮะ ว่าแต่เหมือนใครน้า นึกออกล่ะหน้าคล้ายดาราดังที่ชื่อกวินนั่นเอง แต่ไม่น่าจะเป็ไปได้ เพราะดารานายแบบดังขนาดนั้นควรจะเดินอยู่บนแคทวอล์คหรือในจอทีวีมากกว่าบนหุบเขาแบบนี้’
“ขอโทษครับที่เข้ามารบกวน ผมเห็นดอกไม้สวยดีแล้วประตูมันเปิดอยู่เลยเดินเข้ามาดู ไม่นึกว่าจะเป็เขตหวงห้าม”กวินตอบหญิงสาวตรงหน้าตามที่คิด ทำให้ขวัญข้าวรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
‘นี่ตาบ้านั่นหาว่าฉันหวงดอกไม้เหรอหนอยเป็คนแปลกหน้าแล้วยังกล้าว่าเ้าถิ่นอีก มากไปแล้วนะ ขอด่าหน่อยเถอะเอ่อว่าแต่ตัวโตขนาดนี้ถ้าด่าแล้วโมโหขึ้นมาไม่โดนเขาชกคว่ำเหรอยัยขวัญไม่เอาดีกว่าเรา ลองเจรจาดูก่อน ท่าทางปลอดภัยกว่า’
“คุณเป็ใครคะ แล้วเข้ามาที่นี่ได้ยังไงที่นี่เป็เขตหวงห้ามเพราะถ้าเกิดคนที่เข้ามาไม่ระวังอาจจะทำให้ดอกไม้พวกนี้ตายได้เพราะฉะนั้นเชิญออกไปคุยกันข้างนอกก่อนดีกว่าคะ”ขวัญข้าวถามชายหนุ่มพร้อมก้าวนำหน้าออกไปก่อนกวินยังไม่ตอบหญิงสาวทันทีเพราะกำลังคิดอยู่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็ใครกันขนาดเห็นเค้าแล้วยังเฉยๆ ไม่มีปฏิกิริยาเหมือนหญิงสาวทั่วไปที่กรี๊ดลั่นทันทีหรือไม่ก็ช็อกเป็ลมไปเลยด้วยซ้ำหรือว่าเขาดังไม่พอ ก็ไม่น่าจะใช่แฮะในเมื่อเขาเป็ถึงหนึ่งในห้าหนุ่มฮ็อตของปีเชียวนะถึงตัวเขาเองจะไม่เห็นว่าตำแหน่งนี้สำคัญอะไรก็เถอะแต่นี่มันออกจะแปลกไปหน่อยหรือเธอเป็ชาวบ้านชาวดอยไม่มีโทรทัศน์ดูรึยังไงนะกวินคิดโดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจ้องคนตรงหน้าตาไม่กะพริบทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิดที่โดนจ้องเอาๆ แบบนั้น
“นี่นาย ฉันถามแล้วไม่ตอบ ตกลงนายเป็ใครกันแน่ถ้ายังไม่พูดอีก ฉันจะร้องเรียกให้คนมาช่วยละนะ” ขวัญข้าวขู่เพราะรู้สึกแปลกๆกับสายตาที่ไม่คุ้นเคยนั้น
“เดี๋ยวก่อนสิคุณ ผมเป็แขกของที่นี่ผมมางานวันเกิดของคุณวิศาลเพื่อนผมที่มาด้วยกันรอเ้าของบ้านอยู่ที่ห้องรับแขกถ้าไม่เชื่อคุณไปดูกับผมก็ได้”กวินรู้ตัวว่าเผลอมองหญิงสาวตรงหน้ามากไปเลยรีบตอบ กลัวว่าเธอจะเรียกคนมาช่วยแล้วคนที่นี่เกิดไม่รู้จักเขาขึ้นมาเหมือนคนตรงหน้า แล้วงานจะเข้า
“อะไรกันคุณนี่ยังไม่ทันได้เจอเ้าของบ้านก็ออกเดินไปทั่วแบบนี้ มันไม่เหมาะนะคะฉันว่าป่านนี้เพื่อนคุณคงตามหาตัวคุณทั่วแล้วล่ะ ขึ้นไปบ้านใหญ่กันเถอะค่ะเดี๋ยวฉันพาคุณไปเอง” ขวัญข้าวอดดุชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ที่ไม่รู้จักมารยาทพื้นฐานมาบ้านเขาแทนที่จะอยู่เจอเ้าของบ้านก่อนกลับมาเดินสำรวจบ้านคนอื่นซะทั่วแบบนี้แย่จริงเชียว
“ถ้าคุณกลัวว่าตัวเองจะโดนดุเพราะผมเข้ามาในเขตหวงห้ามละก็ไม่ต้องห่วงนะครับผมไม่บอกใครแน่” กวินรับปากคนตรงหน้าเพราะคิดว่าเธอคงกังวลว่าจะโดนดุเธอคงเป็คนดูแลเรือนกระจกหลังนี้กวินรู้ดีว่าต้องใช้ความระมัดระวังในการดูแลดอกไม้พวกนี้เป็อย่างดีโดยเฉพาะดอกไม้จากต่างแดนหากผิดพลาดเพียงเล็กน้อยดอกไม้พวกนี้อาจจะตายกันหมดเ้าของบ้านคงจะไว้ใจหญิงสาวคนนี้มาก เลยให้เข้ามาดูแลเป็พิเศษและเ้าของคงจะหวงเรือนกระจกหลังนี้น่าดูเพราะขนาดคนเฝ้ายังดุซะขนาดนี้ดุไม่พอยังสวยมากอีกด้วย กวินคิด ขนาดเขาทำงานในวงการบันเทิงมานานแล้วได้พบเจอสาวสวยมากหน้าหลายตา แต่ไม่เคยรู้สึกสะดุดใจใครเท่านี้มาก่อนคงเป็อย่างประโยคที่ว่าช้างเผือกมักจะอยู่ในป่า แล้วเขาก็โชคดีได้เจอกันจะๆเลยล่ะ โบราณว่าไว้ไม่ผิดจริงๆ จากนั้นกวินก็ออกเดินตามคนตรงหน้าซึ่งเดินนำไปไกลจนไม่นึกถึงแขกแปลกหน้าอย่างเขาบ้างเลย
“ของว่างมาแล้วค่า”ทางด้านกัลจารีที่เอาของว่างมาให้แขกของบ้าน ยังไม่ทันจะวางของว่างลงบนโต๊ะก็ได้เห็นหน้าแขกพิเศษซะก่อนจนเกือบทำของโปรดหลุดมือ‘นี่นายภัสกร บริรักษ์นี่นา มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันน่ะ ตาฝาดรึเปล่าวะเรา’
“ขอบคุณครับว่าแต่ผมมารอพบคุณลุงวิศาลนะครับไม่ทราบว่าท่านอยู่รึเปล่า” ภัสกรถามคนตรงหน้าเขาค่อนข้างจะมั่นใจว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็คนที่เค้าอยากจะเจอมาโดยตลอดแต่ไม่ถามออกไปตรงๆ เพราะอยากจะรู้ว่าคนตรงหน้าจะว่ายังไงเมื่อได้กลับมาเจอกันอีกหลังจากไม่ได้พบหน้ากันมานานหลายปีแล้ว
“คุณพ่อ เอ่อคุณวิศาลท่านออกไปธุระข้างนอกนะคะ บ่ายๆถึงจะกลับ เชิญคุณทานของว่างก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะให้คนมาพาไปที่เรือนพักรับรอง”กัลจารีตอบกลับไป ในขณะที่ใจกำลังเต้นแรง
“ฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ พอดีทำงานค้างไว้แล้วจะให้คนมาดูแลคุณคะ” พูดจบก็รีบเดินออกไปทันทีโดยที่ภัสกรเรียกไว้ไม่ทันคงเพราะกัลจารีกลัวว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอกระมังเพราะมันเต้นแรงแบบไม่เกรงใจเ้าของเลยนี่เฮ้อน่าอายจังเลยนะยัยจาเอ้ย ทำไมต้องใจเต้นแรงเพราะนายจอมกวนนั่นด้วยนะ
“นี่เดี๋ยวก่อนสิคุณแล้วคุณเป็ใครไม่คิดจะแนะนำตัวกันบ้างเลยเหรอ” เฮ้อยายตัวแสบอะไรกันเห็นหน้าเราเป็ผีรึไงถึงรีบโกยอ้าวไปซะขนาดนั้นนึกแล้วมันน่าโมโหจริงๆ เลยเอาเหอะยังไงเย็นนี้เราได้เจอกันอีกแน่ยัยตัวแสบ
“เฮ้ยไอ้กรเป็อะไรไปวะทำไมทำหน้าอย่างกับไปโกรธใครมางั้นละ”กวินกลับมาเห็นเพื่อนกำลังนั่งไม่ติดทำท่าอย่างกับเคืองใครอยู่ก็อดถามไม่ได้ปกติภัสกรเป็หนุ่มอารมณ์ดีไม่หงุดหงิดง่ายแต่คราวนี้แปลกแฮะใครนะทำให้นายกรเป็แบบนี้ได้ ต้องขอทำความรู้จักหน่อยแล้ว
“ไอ้วินแกหายไปไหนมาเนี่ยฉันนั่งรอตั้งนานจะออกไปตามก็ท่าจะไม่ดีกลัวเ้าของบ้านมาไม่เจอ”ภัสกรทักทายเพื่อนรักที่หายไปร่วมชั่วโมงปล่อยให้ตัวเองนั่งรอแหง็กอยู่คนเดียว
“เฮ้ยไปหงุดหงิดใครมาวะ ฉันก็แค่ออกไปเดินเล่นแถวนี้เองพอดีไปเจอคุณ.. อ้าวหายไปไหนแล้วเนี่ยไวชะมัด ยังไม่ทันได้แนะนำตัวเลย”กวินหันไปหาขวัญข้าวที่อุตส่าเดินมาส่งตั้งใจจะขอบคุณแต่เธอกลับไปทำงานต่อซะแล้ว
“อะไรของแกวะ ใครกันที่แกพูดถึงน่ะ” ภัสกรถามเพื่อนรัก
“คนดูแลเรือนกระจกนะ ฉันบังเอิญเดินไปเจอเข้าเขาเลยอาสาพามาส่ง แต่หายไปไหนแล้วไม่รู้ยังไม่ทันได้ถามชื่อเลย แต่ช่างเหอะวะว่าแต่ลุงวิศาลของนายไม่อยู่เหรอ แล้วเราเอาไงกันต่อละเนี่ย”กวินหันไปถามเพื่อนรัก
“เดี๋ยวเ้าของบ้านจะให้คนมาพาไปเรือนรับรองน่ะว่าแต่แกหิวรึยัง มีคนเขายกของว่างมาให้น่ะกินรองท้องไปก่อนนะ”
“เออ หน้าตาน่ากินดีนิว่าแต่ที่แกพูดแสดงว่าแกเจอเ้าของบ้านแล้วเหรอวะนี่คุณลุงวิศาลไม่อยู่แล้วใครละที่แกเจอน่ะ”
“ลูกสาวคุณลุงนะสิบอกว่ามีงานค้างอยู่เลยรีบกลับไปทำแล้ว”
“เออ คนบ้านนี้งานท่าจะเยอะแฮะ รีบกันทุกคนเลย” กวินนึกไปถึงขวัญข้าวที่ยังไม่ทันได้แนะนำตัวกันก็หายไปซะก่อน
“บ่นอะไรวะไอ้วิน รีบกินเข้านู่นมีคนเดินมานู่นแล้วคงมาพาเราไปเรือนรับรองละ”ภัสกรพูดพลางหันไปหยิบเต้าฮวยฟรุ๊ตสลัดให้เพื่อนถ้วยนึงแล้วตักเต้าฮวยอีกถ้วยนึงกินอย่างเอร็ดอร่อย
“ฝีมือแม่นวลแหงๆ เลยวะ อร่อยจริงๆ” ภัสกรนึกถึงแม่นวลจำได้ว่าตอนเด็กๆ มาเที่ยวบ้านลุงวิศาลแล้วได้ชิมอาหารฝีมือแม่นวลบ่อยๆ อร่อยสุดๆเลยละ คงจำได้ว่าเขาชอบกินเต้าฮวยฟรุ๊ตสลัดเหมือนยัยเด็กนั่นเลยทำเป็ของว่างมาต้อนรับ
“เออรีบกินเข้าเถอะ มีคนเดินมานู่นแล้วสงสัยจะมาพาเราไปห้องพักตามที่แกบอก”กวินหันไปหาชายวัยกลางคนที่มายืนรออยู่หน้าห้อง พร้อมกับออกปากเรียกให้เข้ามา
“สวัสดีครับคุณหนูให้ผมมาพาคุณทั้งสองไปพักที่เรือนไม้น้ำครับถ้าคุณทั้งสองพร้อมแล้วเรียกผมได้เลยนะครับ ผมชื่อขิ่นเป็คนงานบ้านคุณท่านถ้าพวกคุณ้าอะไรบอกผมได้นะครับ ผมจัดให้ได้ทุกอย่าง” ขิ่นชายชาวเขาหน้าตาซื่อแต่หัวไวมักถูกใช้ให้มาดูแลต้อนรับแขกเสมอเนื่องจากทำงานติดตามรับใช้นายวิศาลมานานแล้ว
“ขอบคุณครับลุงขิ่น ตอนนี้พวกเราพร้อมแล้วครับไปกันเลยดีกว่าผมอยากอาบน้ำเต็มทีแล้ว” ภัสกรหันมาบอกชายตรงหน้า
“ครับผมเชิญทางนี้เลยครับ”เรือนไม้น้ำเป็เรือนรับรองที่สร้างติดกับริมลำธารใสมีชานชาลายื่นออกไปในลำธารและมีบันไดลงไปเล่นน้ำได้เรือนรับรองขนาดเล็กกะทัดรัดตกแต่งแบบไทยล้านนาประยุกต์กับแปลนแบบตะวันตกได้อย่างลงตัวกับเฟอร์นิเจอไม้บุนวมผ้าหนาสวยงามเป็ลวดลายทันสมัยดูแล้วน่าอยู่นักที่สำคัญดันมีฮีตเตอร์ทำซ่อนแบบปล่องไฟที่ดูเก๋เหมือนอยู่ในเรือนไม้ตะวันตกตามชนบทจริงๆเข้าใจคิดนะเนี่ย
“บ้านสวยดีแฮะ ว่าไงกวินนักออกแบบอย่างแกคงชอบไหนลองวิจารณ์ให้ฟังหน่อยสิ” ภัสกรหันไปถามเพื่อนซึ่งจบการตกแต่งมาโดยตรง
“ตัวเรือนสวยคงความเป็ไทยล้านนาได้อย่างไม่มีที่ติแต่ภายในประยุกต์งานทางตะวันตกมาจัดแต่งได้อย่างลงตัวเหมาะสมกลมกลืนมากนายรู้ไหมวะว่าใครออกแบบฉันอยากเจอตัวจริงๆ” กวินกล่าวชมอย่างจริงใจ
“เรือนหลังนี้ รวมทั้งเรือนรับรองอื่นๆคุณหนูจากับคุณหนูขวัญช่วยกันออกแบบครับ โดยเฉพาะคุณหนูขวัญเธอมีแบบแปลกๆ เยอะแยะจนคุณท่านออกปากชมว่าเธอเหมือนนักออกแบบมืออาชีพจริงๆทั้งที่คุณหนูไม่ได้จบมาทางด้านนี้” ขิ่นรีบบอกด้วยความชื่นชม
121
