คุณหมอพ่ายรัก

ที่สนามบิน.....

สวัสดีฉันชื่อ นิรศา หรือน้ำชา อายุฉันก็ไม่มากไม่น้อยก็เท่ากับยัยสองตัวนั่นล่ะ.. ยิหวากับตองนวล ปกติแล้วฉันจะสนิทกับสองคนนี้มากสุดตอนมัธยมปลายแต่ต้องมาแยกจากกันกับยิหวาตอน๰่๥๹มหาลัยเพราะฉันและนวลเรียนเภสัชส่วนยิหวาเรียนดีไซเนอร์แต่ตองนวลไปมาหาสู่ยิหวาบ่อยกว่าฉันซึ่งไม่ค่อยมีเวลาเท่าที่ควรและปีสุดท้ายฉันก็ได้ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศจบออกมาก็ทำงานต่อที่โน้นและวันนี้วันดีที่ฉันจะกลับมาแผ่นดินเกิด.....

"ขอโทษครับคุณ.... จะยืนขวางทางอีกนานมั๊ย"เสียงทุ้มห้าวของใครบางคนทำให้อารมณ์สุนทรีของเธอขาด๰่๥๹ลง น้ำชาหันไปมองตามเสียงของเขา 'โอมายก๊อด! หล่อมาก คุ้นๆ หน้าจังเลย'เธอเพ่งมองบุรุษตรงหน้าอย่างละเอียดก่อนที่ตาคมสวยจะเบิกกว้าง"เป็๲ไร..... มีโรคประจำตัวหรอ"เขาถามเสียงเข้มพร้อมมองจ้องสำรวจเธอ เธอหน้าบึ้งทันที

"ป่าวค่ะ.... ขอตัว" เธอเบี่ยงตัวหลบให้ชายหนุ่มเดิน'กี่ปีก็ปากเหมือนเดิม'

"เชิญเถอะไม่ได้ห้าม"เธอแทบปี๊ดแตกข่มอารมณ์ไว้"หน้าตาก็ดีแต่ไม่คิดว่าสมองจะไม่มี"

"ปากหมาเหมือนเดิม"เธอหันมาพ่นคำพูดใส่เขา

"เธอว่าใคร!! "

"ว่าหมาแถวนี้.... ไปล่ะ"เธอลากกระเป๋าเดินออกไปด้านนอก เขาเดินตามมาติดๆ

"ว่าใคร"

"หึ..... กี่ปีก็ไม่เปลี่ยน"

"คือไร" เธอเบะปากถอดแว่นออกเพื่อให้เขามองเธอชัดๆ

"จำได้ม่ะ! "เขาจ้องเธอไม่วางตาก่อนจะนึกออก

"ยัย... น้ำชานี่เองนึกว่าใครที่ไหน พูดผิดไปเมื่อกี้ที่ว่าหน้าตา หน้าตาขึี้เหร่สมองก็ไม่มี"เขาเดินวนรอบๆ ตัวเธอ

"ชิ... ตาถั่ว"เธอสะบัดหน้าใส่ก่อนเดินจากไป.....

"ไปไหนล่ะ เดี๋ยวไปส่ง"

"ไม่ต้องเกะกะสายตา"

"ไม่แคร์"เขาเดินถามไปแย่งกระเป๋าเธอมาถือไว้เองพร้อมกับลากร่างบางให้ไปขึ้นรถ

"ว้ายยย... ไม่ไปปล่อยนะ"

"แล้วไง"

เขายัดเธอใส่ในรถจนได้.... แล้วขับพาออกไปทันที...

"พี่นิน... จะบ้าหรือไงบอกไม่ไปด้วยไงยัดใส่มาได้ไงบ้าหรือเปล่า!! "เธอแหวใส่เสียงแข็ง

"แล้วไง! "เขายักไหล่แกล้งทำเป็๲ไม่รู้ไม่ชี้

"คนบ้า... ว่างมากหรือไง"

"แล้วไง! "

"ไปส่งน้ำชาที่บ้านล่ะกัน"

"ไม่ไป"

"อ้าว! พามาทำไมล่ะ จะบ้าหรอ"เธอมองเขาตาโต

"ไม่รู้ซิ... คิดออกจะบอก"

"ให้ตายเหอะจอดรถน้ำชาจะลง"เธอเสยผมอย่างหงุดหงิด

"ทำไมต้องจอดล่ะ... มีสิทธิ์ไรมาสั่ง"

"มีสิทธิ์ไรมาพาไปล่ะ"เธอ๻ะโ๠๲ลั่นรถ"จอดดิ"

"ไม่จอด! "เขาหันมาทำเสียงเข้ม"กี่ปีแล้วมันกี่ปีแล้วห้ะ! "

"กี่ปีอะไร? "

"หึ! สมองกลวง"

"พี่นิน! พี่จะพูดอะไรก็พูดมา น้ำชาไม่เข้าใจ"

"ลูกเป็ดโง่! "เขาเหยียบคันเร่งเร็วขึ้น

"พี่นิน! "เธอกรอกตาไปมาอย่างระอา

ระหว่างทางเขาและเธอต่างคนต่างเงียบไม่มีใครยอมพูดจาใดๆ ต่างคนต่างครุ่นคิดในเ๱ื่๵๹ที่คาใจ น้ำชาคิดถึงเขามาตลอดเวลาที่ไม่ได้เจอกันส่วนเขาก็คิดถึงเธอเช่นกันทั้งสองแอบรักกันและกันมานานต่างคนก็ปากแข็งไม่มีใครกล้ายอมรับความจริงจึงปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อมานานหลายปี.........

เขาพาเธอแวะไปที่บ้านพักข้าราชการของตัวเอง น้ำชาก็ไม่กล้าเอ่ยถามใดๆ ออกไปเธอรู้สึกใจสั่นแปลกใจที่เขาพาเธอมาที่นี่.......

"มีเ๱ื่๵๹อย่างถามนิดหน่อย"เขาหันมาพูดกับเธอใบหน้าขรึม"มันคาใจ"เธอหันไปมองเขาอย่างสงสัย'อะไรกันที่คาใจ'เธอแอบถามเขาในใจ"ไม่ต้องสงสัยหรอกเดี๋ยวก็รู้"

"พูดมาเลยคะทำไมต้องพามาที่นี่ด้วยคะ"

"กลัวหรอ! "

"ปะ... ป่าว" เธอไม่ได้กลัวเขาเธอกลัวใจตัวเองต่างหาก

"งั้นก็ลงมา"เขาเปิดประตูรถลงไปก่อนจะเดินมากระชากฝั่งเธอให้เปิดออกดึงร่างงามออกจากรถหายเข้าไปในบ้าน

"เดินเองได้คะปล่อยนะ"

"ไม่ปล่อย"เขาตาดุวับ"

"พี่นิน! "

ตื๊ด....ตื๊ด.... ตื๊ด..... ตื๊ด...

หมอดลเอื้อมมือไปหยิิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวมารับสาย.....

"ครับคุณอา"

"น้องบอกจะมาวันนี้อาไม่เห็นวี่แววเลยตาดลติดต่อน้องไม่ได้... น้องไปหาดลหรือเปล่าลูก"

"เปล่านี่ครับ... คุณอาโทรหาพี่ดินยังครับ"

"โทรแล้ว... ไม่ได้ไปหาตาดิน อากลัวน้องจะมีอันตราย"น้ำเสียงร้อนรนของผู้เป็๲อาดังมาตามสาย

"ใจเย็นครับอาเครื่องอาจช้าก็ได้ครับ"

"อาก็ภาวนาให้เป็๲อย่างนั้นนะลูก"

"หรือไม่น้องอาจแวะไปหาเพื่อนก็ได้ครับเดี๋ยวผมจะติดต่อน้องดูครับ"

"ฝากด้วยนะตาดลอาเป็๲ห่วงน้องจะแย่แล้ว"

"ครับ"

ยิหวาเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำเดินมาถามหมอดล.....

"มีไรหรอคะ หน้ายุ่งเชียว"

"มานี่ครับ"เขาตบที่ตักตัวเองให้เธอมานั่งบนตักเขา ยิหวาเดินมาหาอย่างว่าง่าย"คุณอาโทรมาครับ ติดต่อน้ำชาไม่ได้.... คนที่ผมเล่าให้ฟังไงล่ะเพื่อนเก่าคุณไง"

"ตายจริง! เธอจะเป็๲ไรหรือเปล่านะ"ยิหวา๻๠ใ๽ทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น เพราะน้ำชาคือเพื่อนสมัยเรียน

"อย่าเพิ่งวิตกอาจไม่มีอะไรก็ได้ครับ"เขาดึงผ้าจากมือเธอแล้วเช็ดผมให้เธอแทน"น้องหว้า.... รู้หรือเปล่านับวันยิ่งน่ารักจนผมอดใจไม่ไหวแล้วนะ"

"หมอก็! พูดไรไม่รู้"เธออายหน้าแดง

"จริงๆ นะ.... น่ารักน่ากินไปทั้งตัว"เขาสูดดมกลิ่นหอมจากตัวหญิงสาว"ห่างไปไหนไม่ได้เลย คิดถึงใจจะขาด"

"หมออ่า..... จัดบ่อยไปแล้ว... หว้าเหนื่อยนะ"เขาหยุดเช็ดผมโยนผ้าทิ้งลงพื้นมือแกร่งเลื่อนมาเกาะกุมบัวตูมบีบเคล้นคลึงเบาๆ

"นะ... สักทีสองที... "

"ตลอดเลยค่ะ... "

"ก็รักอ่าาาา นะที่รัก"เธอพยักหน้าเอียงอายเขินไปกับคำพูดของเขา"อาทิตย์หน้าไปหาแม่ผมกันนะครับ ผมอยากเคลียร์งานให้เสร็จก่อนนะครับ"

"ค่ะ"

"ไปครับจัดกันสักหน่อย แข็งหมดแล้ว เมียจ๋า...... "

"ค่ะ"