วันนี้เอกภพกลับบ้านเนื่องจากเป็วันสุดสัปดาห์ แต่ปกติจะไม่ค่อยกลับ อาจจะเดือนละครั้งหรือสองครั้ง เขาจะกลับบ้านเย็นวันศุกร์เพื่อไปทานข้าวกับที่บ้าน และช่วยพ่อเขาดูธุรกิจ ดูเื่บัญชีบ้าง แต่สำคัญที่กลับในวันนี้คือ เขาอยากไปคุยกับทิพย์ประภา ภรรยาในนามของเขา
“เธอทำแบบนั้นทำไม เธอกล้ามากนะที่ไปยุ่งที่ทำงานของฉัน ฉันเคยสั่งห้ามแล้ว ไม่ฟังหรอ”
ทันทีที่ถึงบ้าน เอกภพตรงดิ่งไปหาทิพย์ทันที ทิพย์ที่นั่งดูทีวีอยู่ใ ไม่คิดว่าเขาจะมาวันนี้
“ก็พี่เอกมีคนอื่น พี่เอกกล้าไปมีคนอื่นได้ยังไง ไปเดินห้าง ดูหนังกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่น”
“แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับเื่ของฉัน อยากเจ็บตัวหรือไง”
“ไม่ค่ะ ไม่ๆ ทิพย์กลัวค่ะ อย่าทำทิพย์นะคะ ฮือๆ” ทิพย์ประภาพนมมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าลกๆด้วยความกลัว เมื่อเขาเห็นเธอทำแบบนั้นก็ยืนนิ่งสักพักเพื่อเรียกสติตัวเอง แล้วเดินเบี่ยงไปพักผ่อนที่ห้องตัวเอง เขาอาจจะใจร้อนไป ต้องใจเย็นกว่านี้ พยายามไม่ใช้อารมณ์
ทิพย์ประภา โชติกุล หรือ ทิพย์ หลังจากที่เธอคลอดลูกแล้ว เหมือนจะมีอาการผิดปกติทางจิต บางครั้งเหม่อลอย ไม่พูด ไม่คุย บางทีก็พูดคนเดียวเป็ตุเป็ตะ พ่อของทิพย์พาไปรักษาหลายที่ หมอเก่งๆดังๆ ทั้งต่างประเทศในประเทศ ตอนนี้ยังไม่หายขาด แต่ก็ดีขึ้น บางครั้งเอกเองก็สงสารทิพย์ และสงสารน้องโจ ลูกของทิพย์ด้วย ที่เกิดมาเจอแม่แบบนี้ แต่เหตุการณ์วันนี้ที่โรงเรียนทำให้เขาเริ่มจะเกลียดเธอมากขึ้น
“พ่อ ผม้าแต่งงานใหม่” เอกภพเดินเข้าไปบอก คุณสมภพ ผู้เป็พ่อวัยหกสิบเจ็ดปี ที่ยังแข็งแรง
“กับใคร” พ่อเขา ผู้ไม่ค่อยลงรอยกับลูก ั้แ่บังคับให้เขาแต่งงานกับทิพย์แล้ว
“กับคนที่คบอยู่ตอนนี้ ผมอยากจะประกาศเลิกกับทิพย์สักที ที่ผมมาบอก ยังถือว่าผมให้เกียรติ” เอกพูดเสียงเรียบ
“มันดีกว่าที่ผมจะไปแต่งงานใหม่ โดยไม่บอกกล่าว” คุณสมภพหันมาจ้องหน้าลูกชายอย่างเอาเป็เอาตาย”
“ผู้หญิงที่ไหนจะมาเอาแก ในเมื่อเขาเห็นว่าแกเป็แค่ข้าราชการต๊อกต๋อย ไม่ใช่มหาเศรษฐี”พ่อพูดขึ้น
“มีครับ ผมเจอแล้ว” เอกภพบอกหนักแน่น
“อีกอย่าง ทิพย์เริ่มมายุ่งกับชีวิตที่ทำงานผมมากไป ถึงขนาดหอบลูกไปที่ทำงานผม”
“ก็แกไม่เคยมาดูแลน้อง และตาโจเลย” คุณสมภพกล่าว
“จะให้ผมดูแลได้ไง ในเมื่อผมไม่เคยรัก ออกจะรังเกียจด้วยซ้ำ” เอกพูดตรง
“ถ้าไม่ติดว่าทิพย์ป่วย ผมอยากจะทำอะไรที่เด็ดขาดกว่าการพูดคุยด้วยซ้ำ”
พ่อเขาหันขวับ กลัวชายหนุ่มจะทำแบบที่พูดจริงๆ เพราะเอกเคยทำมาแล้ว เอกภพเหมือนคนเป็ไบโพล่าร์ อารมณ์โมโหคือ ขาดสติ ลงไม้ลงมือแบบไม่ยั้ง ดังนั้นเวลามีอะไรเขาจะพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ได้มากที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์รุนแรง สิ่งที่เขาเคยทำกับทิพย์ ก็ทำให้เธอหลอนระแวงเพิ่มขึ้นอีก
“คุณพ่อ! สวัสดีครับ ผมคิดถึงพ่อครับ” โจ หรือ เด็กชายภูดิศ โชติกุล วิ่งเข้ามากอดเอวเอกภพ โจคือลูกติดทิพย์ แต่เอกก็รักและเอ็นดูเขามากๆ เอกชอบพาไปเที่ยว พาไปเล่นเกม เดินห้าง ตามแต่ที่เด็กชายอยากไป
“สวัสดีครับลูกชาย วันนี้โจมีการบ้านไหม ทำหรือยัง” เขาถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ใจดี
“ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ… คุณพ่อ ผมอยากไปดูหนังเเื่ใหม่ที่เข้าโรง “
“อ้อ! งั้นหรอ อืม! พรุ่งนี้เราไปดูกัน เคไหม”
“โอเคครับ คุณพ่อใจดีที่สุดเลย” โจพูดพร้อมทั้งะโกอดคนที่เขาเรียกว่าพ่อ
เอกภพยิ้มกว้าง โจก็เป็อีกความสุขหนึ่งของเขา เพราะเขาก็ตั้งใจเลี้ยงมาั้แ่เด็ก ผิดกับคนเป็แม่ ที่ไม่สนใจดูลูก ทิพย์ไม่ได้ทำงาน ถ้าไม่ไปทำสวย ไม่ไปเที่ยว ก็เก็บตัวอยู่ในห้อง มีเพียงพ่อของเขา ปู่สมภพ กับพ่อแม่ของทิพย์ หรือตายายของโจ ช่วยกันเลี้ยงโจมาให้เติบใหญ่
เอกภพพาโจมากินไอศกรีมก่อนจะไปดูหนัง ครั้งนี้มีทิพย์ขอติดสอยห้อยตามมาด้วย ถึงแม้ชายหนุ่มจะไม่เต็มใจแต่โจขอเขา ขอให้แม่มาด้วย โจอยากมีโมเมนต์เที่ยวกันสามคนพ่อแม่ลูก ั้แ่จำความได้ ไม่เคยเที่ยวสามคนแบบนี้เลยสักครั้ง ก็ถือว่าโจช่วยสานฝันให้แม่ของเขาด้วย เพราะทิพย์ดีใจมาก กระดี๊กระด๊า แต่งตัวสวยกว่าปกติ แต่ก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจจากเอกภพได้เลย
ความบังเอิญบังเกิดเมื่อร้านอาหารที่ทั้งสามคนไปนั่งเป็ร้านเดียวกันกับดาหวันและกลุ่มเพื่อน ที่แวะมากินข้าวกันก่อนเข้าเรียนพิเศษที่สถาบันกวดวิชา
“สวัสดีค่ะ ท่านรอง วันนี้พาลูกกับภรรยาที่บ้านมาทานข้าวข้างนอกหรอคะ” ดาหวันเดินเข้ามาทักทาย
“สวัสดีครับ พี่ชื่อดานะ น้องชื่ออะไร” ดาทักทายโจ
“ผมชื่อโจครับ พี่ดา พี่ดาสวยจัง” โจผูกมิตรง่าย เข้าคนไว ดาหวันจึงฉีกยิ้มสวยให้ด้วยท่าทีเป็มิตร
“พี่เก่งเลข เก่งภาษามากนะ น้องโจให้พี่ช่วยติวให้ได้นะ” ดาหวันหาทางเข้าหาเด็กชาย แต่ทิพย์ที่ยืนอยู่เยื้องไปข้างหลัง สังเกตเห็นท่าทางแปลกๆของสาวน้อยหน้าใส กับสามีของเขาได้ รวมทั้งสังเกตเห็นแหวนที่มีลักษณะคล้ายกันในนิ้วนางข้างซ้ายทั้งสองคน
“ก็ดีนะลูกโจ ให้พี่เขามาช่วยติว เตรียมสอบเข้า ม.1 ล่วงหน้าไว้เลย”
“หนูอยู่โรงเรียนพี่เอกหรอคะ” ทิพย์ถามออกไป
“ใช่ค่ะ”
“ดีเลย มีคนช่วยมาติว ดีมากเลยค่ะ เดี๋ยวฉันให้พี่เอกติดต่อไปนะคะ” ทิพย์พูดดี
“งั้นหนูขอตัวไปเรียนพิเศษก่อนนะคะ เพื่อนๆรอแล้ว พี่ไปก่อนนะโจ แล้วเจอกัน”
โจโบกมือลาพร้อมส่งยิ้มหวานให้ ส่วน ดร.เอกภพ กลับไม่สบายใจที่ดาหวันได้เจอทิพย์และลูกเลี้ยงเขาในวันนี้
“แก ภรรยาของ รอง ผอ เขาก็ดูสวยดีนะ สวยแบบยังไงไม่รู้ ดูแปลกๆ” เพื่อนในกลุ่มพูดขึ้น
แต่ตอนนี้ดาหวันก็เอาแต่นั่งเงียบ
“เสียดายเนาะ ไม่โสดแล้วอ่ะ คนอะไร หล่อโคตร น่ากินด้วย”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” แล้วทั้งกลุ่มก็พากันหัวเราะดัง
เลิกเรียนพิเศษแล้ว ดาหวันก็กลับบ้านมาช่วยแม่ขายของ ดาหวันใจลอยจึงไม่ทันสังเกตลูกค้าที่เดินเข้ามา
“ข้าวผัดหนึ่งกล่องครับ” เมื่อดาหวันได้ยินเสียงจึงตื่นจากภวังค์
“พี่เอก ทำไมมาที่นี่ได้ล่ะคะ ไปส่งภรรยากับลูกแล้วหรอ” ดาหวันประชดเบาๆ
“อืม! แล้วสนใจจะไปสอนพิเศษหรือเปล่า สอนวันเสาร์อาทิตย์นี่แหละ” เอกภพพูดเสียงเรียบ เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น เขาจำเป็ต้องสร้างภาพข้าราชการภาพลักษณ์ดี ทั้งที่ความจริง ใจของเขาอยากจะกระชาก ดาหวันมากอด มาจูบ
“สนใจสิคะ จะได้หารายได้พิเศษด้วย” ดาหวันตอบ
“งั้น เริ่มสอนพรุ่งนี้เลย เตรียมเอกสารสอนทันไหม” เขาถาม
“ทันค่ะ ไม่ยาก สบายมาก”
“งั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้มารับก่อน วันต่อไปค่อยไปเอง”
“ค่ะ ตามนั้น” ดาหวันเองก็ต้องเก็บอาการหมั่นไส้เขาไว้ แหม! ท่าทีนิ่งเฉยเชียว ชิ! ดาหวันคิดในใจ
3K
![[มี E-book] สวย เริ่ด อย่างฉัน ขอบายสามีเฮงซวย ยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743483623_10319527.webp)
