โกเลมพฤกษาคำรามลั่น เสียงของมันไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ป่า แต่เป็เสียงของไม้โบราณนับพันต้นที่บิดตัวและเสียดสีกันพร้อมกัน มันคือเสียงกรีดร้องของพงไพร ดาบเถาวัลย์ในมือของมันถูกยกขึ้นสูง แก่นพลังงานที่หน้าอกของมันส่องสว่างจ้าขึ้นจนกลายเป็สีเขียวมรกตที่เจิดจ้า พลังงานิญญาบริสุทธิ์ควบแน่นอยู่รอบๆ คมดาบจนมองเห็นเป็ไอระเหยสีเขียวจางๆ อากาศในสวนชีวภาพพลันหนักอึ้งและเต็มไปด้วยกลิ่นของโอโซนและยางไม้ที่เข้มข้นขึ้นหลายเท่าตัว มันคือกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างที่เกิดจากธรรมชาติ
ด็อกและเคเลนยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็งอยู่หน้าแท่นควบคุม ความหวาดกลัวเข้าจับขั้วหัวใจ พวกเขามองเห็นความตายกำลังพุ่งเข้ามาในรูปแบบของผู้พิทักษ์ที่เกรี้ยวกราด ลี ชุน ที่นอนาเ็อยู่ไกลออกไป พยายามพยุงตัวลุกขึ้นด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก... เธอสั่งให้พวกเขามาที่นี่... เธอคือคนที่ต้องรับผิดชอบหากพวกเขาต้องตาย...
"เคเลน! ทำอะไรสักอย่างสิ!" ด็อกะโขึ้น เสียงของเขาสั่นเทา
เคเลนไม่ได้ตอบ... เขากำลังจ้องมองไปที่แก่นพลังงานสีเขียวที่ลอยหมุนอยู่เบื้องหน้า... และอักขระโบราณที่เรืองแสงอยู่บนแท่นควบคุม...
...มันอาจจะไม่้าให้เรา 'ปิด'... แต่้าให้เรา 'สื่อสาร' กับมัน...
คำพูดของตัวเองดังก้องขึ้นในหัว มันคือการเดิมพันที่บ้าคลั่ง... การเดิมพันที่ไร้ซึ่งเหตุผลทางวิทยาศาสตร์รองรับ... แต่ในสถานการณ์นี้... เหตุผลคือสิ่งสุดท้ายที่พวกเขา้า
เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที...
แทนที่จะพยายามดึงสายพลังงานหรือทำลายแท่นควบคุม... เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป... และวางมันลงบนแก่นพลังงานสีเขียวมรกตที่กำลังเต้นเป็จังหวะราวกับหัวใจนั้น!
วินาทีที่ปลายนิ้วของเคเลนัักับแก่นพลังงาน... โลกทั้งใบก็พลันเงียบสงัด
ดาบเถาวัลย์ของโกเลมพฤกษาหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ห่างจากร่างของเขาเพียงไม่กี่นิ้ว...
คลื่นพลังงานสีเขียวที่อบอุ่นและอ่อนโยนแผ่กระจายออกมาจากแก่นพลังงานราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำ มันไม่ได้รุนแรง... แต่มันเปี่ยมไปด้วย "ชีวิต"
จิตสำนึกของเคเลนถูกดูดเข้าไปในกระแสธารแห่งความรู้สึก... มันไม่ใช่ความทรงจำที่เป็ภาพ... แต่มันคือ "ความรู้สึก" ของสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่และเก่าแก่...
เขารู้สึกถึงรากที่หยั่งลึกลงไปใต้ดิน... รู้สึกถึงกิ่งก้านที่แผ่ขยายออกไปัักับแสงสว่าง... รู้สึกถึงฤดูกาลที่ผันเปลี่ยนนับพันครั้ง... เขารู้สึกถึง "เจตจำนง" ของต้นไม้โบราณต้นนี้... เจตจำนงที่จะ "ปกป้อง"... เจตจำนงที่จะ "หล่อเลี้ยง"... และเจตจำนงที่จะ "รอคอย"...
เสียงฮัมที่เคยน่าเกรงขามของสวนชีวภาพ... บัดนี้มันได้กลายเป็ "บทเพลง" ที่ไพเราะและสงบสุขในโสตประสาทของเขา...
"เคเลน! เป็อะไรไป!" ด็อกเขย่าตัวเขา แต่เคเลนกลับไม่ตอบสนอง ดวงตาของเขาเบิกกว้างและจ้องมองไปยังความว่างเปล่า... น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้มของเขาโดยไม่รู้ตัว
แต่แล้ว... เขาก็เริ่ม "สื่อสาร" กลับไป...
เขาไม่ได้ใช้คำพูด... แต่เขาใช้ "ความรู้สึก" ของตัวเอง... เขาส่งภาพความทรงจำของทีม "หมาป่าเดียวดาย" ที่กำลังต่อสู้อย่างสิ้นหวังเข้าไปในกระแสธารนั้น... ภาพการเสียสละของไซเลนท์... ความเ็ปของลี ชุน... และความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดของทุกคน... เขากำลังแสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่ใช่ "ผู้ทำลาย"... แต่เป็ "ผู้ถูกล่า" ที่กำลังแสวงหาทางรอด
โกเลมพฤกษายังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าโจมตี... แต่แล้ว... แสงสีเขียวที่ดวงตาของมันก็ค่อยๆ หรี่แสงลง...
มันค่อยๆ ลดดาบเถาวัลย์ในมือลงอย่างช้าๆ... เสียงไม้ที่เคยเสียดสีกันอย่างเกรี้ยวกราด... บัดนี้กลับกลายเป็เสียงที่นุ่มนวลและสงบลง...
มันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว... แล้วยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ แท่นควบคุม... กลับไปสู่บทบาทของ "ผู้พิทักษ์"... ไม่ใช่ "ผู้ทำลาย" อีกต่อไป
เถาวัลย์ที่มีหนามแหลมคมซึ่งเคยพุ่งออกมาจากพื้นดิน... บัดนี้ได้หดกลับลงไปใต้ดินอย่างเงียบเชียบ...
ความตึงเครียดที่เคยอัดแน่นอยู่ในอากาศสลายไปในทันที... ถูกแทนที่ด้วยความโล่งใจ, ความสับสน, และความทึ่งอย่างสุดซึ้ง
เบลซค่อยๆ ลดปืนในมือลง "มัน... มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ?"
ลี ชุน พยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เธอจ้องมองไปที่โกเลมที่บัดนี้ยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลัก... แล้วหันไปมองเคเลนที่เพิ่งจะดึงมือออกจากแก่นพลังงานและทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง
"เคเลน..." เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ "เ้าทำอะไรลงไป?"
"ผม... ผมแค่... พูดคุยกับมัน" เคเลนตอบ เสียงแหบพร่า "มัน... ไม่ได้้าจะสู้กับเรา... มันแค่ทำตามหน้าที่... มันคือการทดสอบ... และดูเหมือนว่า... เราจะผ่านแล้ว"
ทันทีที่เคเลนพูดจบ... ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นที่ฐานของต้นไม้โบราณ!
รากไม้ขนาดใหญ่ที่เคยพันรอบแท่นควบคุม... ค่อยๆ เรืองแสงสีเขียวอ่อนขึ้น... ก่อนที่มันจะบิดตัวและเคลื่อนที่อย่างช้าๆ... ราวกับมีชีวิต...
ครืน... ครืน...
เสียงของหินที่เสียดสีกันดังขึ้น... รากไม้เ่าั้ได้เลื่อนเปิดออก... เผยให้เห็นบันไดที่สร้างจากผลึกและไม้ที่มีชีวิต... ทอดยาวลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง...
"มันคือ... ทางไปต่อ" ด็อกพึมพำออกมาด้วยความทึ่ง
"จักรพรรดินีพูดถูก..." ลี ชุน กล่าว "แกนพลังงานที่แท้จริง... มันไม่ได้อยู่ที่นี่... แต่มันอยู่ข้างล่างนั่น"
"แล้วเราจะไว้ใจมันได้จริงๆ เหรอ?" เบลซถามขึ้น "บางทีนี่อาจจะเป็กับดักอีกชั้นหนึ่งก็ได้"
"ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" ลี ชุน ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "เรามาไกลเกินกว่าจะถอยกลับแล้ว... ด็อก... ดูแผลข้าที... ส่วนคนอื่นๆ... เตรียมตัวให้พร้อม... เราจะลงไปข้างล่าง"
ในขณะที่ทีม "หมาป่าเดียวดาย" กำลังเตรียมตัวสำหรับการเดินทางครั้งใหม่... อีกฟากหนึ่งของประตูผลึก... ในทางเดินซ่อมบำรุงที่มืดมิด...
ร่างของโนวายังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นโลหะเย็นเฉียบ...
แสงสีทองในดวงตาของเขาได้มอดดับไปแล้ว... พลังงานิญญามหาศาลที่จักรพรรดินีใช้ในการสร้าง "รอยร้าว" ได้สูบพลังชีวิตของเขาไปจนเกือบหมดสิ้น... ร่างกายของเขากลับมาเป็ของเขาอีกครั้ง... แต่จิตสำนึกของเขากลับยังไม่กลับคืนมา...
โซ่พลังงานสีเงินที่ผนึกประตูไว้... สั่นไหวและหรี่แสงลงอย่างเห็นได้ชัด... การกระทำของจักรพรรดินีได้ทำให้ผนึกอ่อนกำลังลงจริงๆ... แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำลายมันได้...
...ข้า... อ่อนแอ... เกินไป...
เสียงกระซิบที่แ่เบาของจักรพรรดินีดังขึ้นในความว่างเปล่า...
...ภาชนะ... ของข้า... เ้าต้อง... ตื่น...
147K
