ตอน สีผึ้งผีพรายเจ็ดป่าช้า
สำนักอาจารย์บุรัน
“เอ้าคิวต่อไปเข้ามาๆ เอาเงินใส่พานครูก่อนนะห้าร้อยหนึ่งพันแล้วแต่ศรัทธานะ เสร็จแล้วยกพานครูขึ้นเหนือหัวอธิฐานในสิ่งที่ปรารถนาแล้วก็เอาพานมาให้อาจารย์เพื่อฝากตัวเป็ศิษย์นะ”
อาจารย์บุรันร้องบอกไอ้อินทร์กับไอ้แสนสองเพื่อนเกลอที่มานั่งรอต่อคิวที่สำนักอาจารย์บุรันั้แ่่สายจนมาถึงคิวของมันสองคนในเวลาเกือบห้าโมงเย็น ซึ่งไอ้อินทร์กับไอ้แสนเป็คิวสุดท้ายพอดี
“เข้าไปสิวะไอ้อินทร์เอาพานครูยกให้อาจารย์”
ไอ้แสนกระซิบเพื่อนรักพอไอ้อินทร์ยกพานไหว้ครูส่งมอบให้อาจารย์บุรันรับไปฝ่ายอาจารย์ก็เอ่ยขึ้น
“เออๆ ยังไงละสองคนนี้มาทำอะไรกัน”
“คือว่ายังงี้ครับอาจารย์เพื่อนผมมันชื่อว่าอินทร์มันไปแอบรักผู้หญิงคนหนึ่งแต่สาวเ้าไม่เล่นด้วยผมก็เลยพามันมาเอาของดีกับอาจารย์ครับ”
ไอ้แสนเป็ฝ่ายบอกธุระของมันแทนไอ้อินทร์ที่นั่งนิ่งเป็หุ่น
“เื่เล็กน้อยเองนี่หว่าพวกเองพากันมาถูกที่แล้วล่ะโว้ยเื่เสน่ห์เมตตาเนี่ยนะไม่มีใครจะเก่งเกินข้าอาจารย์บุรันอีกแล้วละโว้ยฮะ ฮะ ฮะ”
อาจารย์บุรันหัวเราะชอบใจ
“เอางี้ ลองเอาสีผึ้งผีพรายเจ็ดป่าช้าของอาจารย์ไปใช้สิรับรองว่าไม่เกินสามวันเจ็ดวันผู้หญิงที่ไอ้หนุ่มนี้มันหมายปองอยู่ต้องมานอนรอเป็เมียมันถึงห้องแน่เอ… อยู่ไหนวะเดี๋ยวนะขออาจารย์หาก่อน”พูดจบอาจารย์บุรันก็หันไปหาสีผึ้งผีพรายที่ว่า ฝ่ายไอ้แสนก็หันมองหน้าไอ้อินทร์พร้อมกับอมยิ้มชอบใจ
“กูบอกมึงแล้วว่าอาจารย์บุรันนี่ของจริงเพื่อนกูหน้าตายังกระปอมขาดสารอาหารแต่ได้เมียสวยยังกับนางฟ้าก็เพราะอาจารย์นี่แหละมึง”
“นี่ไงสีผึ้งผีพรายเจ็ดป่าช้าของอาจารย์ค่าบูชาครูตลับละสามพันห้าสีผึ้งนี่ทำยากมากนะข้าต้องไปหาผีแม่หม้ายตายโหงถึงเจ็ดศพทีเดียวกว่าจะทำสีผึ้งนี่สำเร็จถ้าจะเอาก็เอาเงินใส่พานซะ”
อาจารย์สายเขมรยกตลับสีผึ้งของตนเองขึ้นโชว์หราพร้อมกับเล่าประวัติของสีผึ้งอย่างคร่าวๆ ด้วยความภูมิใจ
“โห ตั้งสามพันห้าเมื่อกี้กูเพิ่งจะใส่พานไปห้าร้อยบาทนะไอ้แสน แล้วเดือนนี้กูจะเอาอะไรกินวะ”
ไอ้อินทร์กระซิบข้างหูเพื่อนรักด้วยสีหน้าซีดเผือด
“เฮ้ยเอาน่าอยากได้เมียมันก็ต้องลงทุนหน่อยสิวะเพื่อนเอาเงินมาเร็วใส่พานไปจะได้กลับ”
“เออก็ได้วะ”
ไอ้อินทร์เหมือนขัดไม่ได้มันควักเงินออกมาใส่พานของอาจารย์ทันที
“เออบูชาครูเสร็จแล้วก็รับสีผึ้งเอาไป อ่ะรับไป ฟังนะอีนังพรายทั้งหลายไปอยู่กับไอ้หนุ่มคนนี้แล้วช่วยให้มันสมหวังนะ”
“แล้ววิธีใช้ต้องทำยังไงบ้างครับ”
“ง่ายนิดเดียวเอ็งก็แค่เอาสีผึ้งแต้มที่ปากตัวเองก่อนจะไปหาพูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นรับรองว่าเอ็งพูดอะไรออกมาผู้หญิงคนนั้นก็จะเคลิบเคลิ้มงวยงงเชื่อฟังเอ็งทุกอย่าง อ้อแต่ข้าขอเตือนไว้ก่อนเลยนะถ้าได้เมียแล้วเอ็งต้องหาเครื่องเซ่นมาเลี้ยงผีพรายในตลับสีผึ้งด้วยล่ะมันจะได้ไม่เล่นงานเอ็งเอา”
“เครื่องเซ่นอะไรครับอาจารย์”
ไอ้อินทร์ถามด้วยความอยากรู้
“ไก่เป็ๆสักตัวหนึ่งก็พอ เอ็งไปซื้อไก่เป็ๆ นะแล้วเอามาเชือดเอาเืสดๆ รองใส่ชามนะแล้วก็เหล้าป่าสักขวดเลี้ยงพวกมันแค่นั้นพอแล้วไม่ยุ่งยากอะไรมากหรอกโว้ย”
ไอ้อินทร์ถึงกับหน้าเหวอมือไม้อ่อนแทบทำสีผึ้งในมือร่วงลงพื้นเมื่อได้ยินวิธีเลี้ยงผีพรายเจ็ดป่าช้าในตลับสีผึ้งในมือของมันแต่ไอ้แสนเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะไม่มีอาการตกอกใแต่อย่างใด
“งั้นฉันสองคนกราบลาอาจารย์เลยนะครับ”
“เออๆ โชคดีๆ”
ระหว่างที่ไอ้อินทร์กับไอ้แสนกำลังจะเดินออกจากสำนักอาจารย์บุรันสาวเมญ่าก็เดินสวนพวกมันสองคนขึ้นมาที่สำนักพอดิบพอดี
“อาจารย์ช่วยด้วยคะเกิดเื่ใหญ่แล้ว”
“ใจเย็นๆนั่งลงค่อยๆ พูด”
17K
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
