คุณหมอสาวบำบัดสวาท 3p 4p 5p (18+)

"เมียน้อยที่หนีไป...ผมจำหน้าไม่ได้แล้วล่ะจ้ะ

ตอนนี้ในหัวผมมีแต่นมโต ๆ กับรูแน่น ๆ ของหมอแพรวคนเดียว"

หมอแพรวค่อยๆยันกายลุกขึ้น หน้าอกมหึมาของเธอหย่อนคล้อยลงตามแรงโน้มถ่วงอย่างเย้ายวนเธอรีบจัดแจงสวมเสื้อและกระโปรงทรงเอที่หลุดลุ่ยพลางพยายามรักษามาดคุณหมอเอาไว้แม้ใบหน้าจะยังแดงก่ำ

"ครั้งหน้า... อย่าดื่มหนักแบบนี้นะคะผู้ใหญ่"

เธอพยายามทำเสียงดุแต่แววตากลับหวานเยิ้ม

"และเรื่องที่เกิดขึ้นบนเรือนนี้...ให้มันเป็นความลับระหว่างหมอกับคนไข้เท่านั้นนะคะ อย่าได้แพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด!"

วันชาติยิ้มกริ่มพลางนุ่งผ้าขาวม้ากลับคืน

"จ้ะหมอ...ความลับของหมอจะไม่มีทางหลุดออกไปให้ใครรู้แน่ ๆ แต่ถ้าผมเกิดมีอาการซึมเศร้าหงุดหงิดงุ่นง่าน กระซ่านกระสัน ขึ้นมาอีก หมอต้องมาช่วยตรวจอาการให้ผมแบบด่วนพิเศษแบบนี้อีกนะจ๊ะ"

หมอแพรวไม่ได้ตอบแต่ส่งค้อนให้หนึ่งวงก่อนจะถือกระเป๋าเครื่องมือแพทย์เดินลงจากเรือนไม้ไปด้วยท่วงท่าที่พยายามจะให้ดูสง่างามที่สุด

แม้ว่าตรงหว่างขาอวบอูมของเธอจะยังรู้สึกสั่นระริกจากบทเรียนรักที่เพิ่งจบลงไปเมื่อครู่ก็ตาม

...

ตอนสอนบทเรียนคั้นน้ำนม... ให้คุณพ่อลูกอ่อนตัวปลอม

ยามบ่ายในวันที่อากาศร้อนระอุไอ้พุ่ม ชายโสดขี้เมาประจำหมู่บ้าน นั่งแหมะอยู่หน้าร้านขายของชำที่อยู่ฝั่งตรงข้ามสถานีอนามัยมือหนึ่งถือแก้วเหล้าขาว อีกมือหนึ่งพัดวีร่างกายที่ท่อนบนเปลือยเปล่าเห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องครบถ้วนทั้งหกลูก

แต่สายตาคมกริบของมันกลับไม่ได้โฟกัสที่แก้วเหล้าแต่มันกำลังจ้องมองนางฟ้าในชุดกาวน์ ที่เพิ่งเดินออกมาตากผ้าพันแผลอยู่ที่ระเบียงสถานีอนามัย

หมอแพรวในชุดเดรสสายเดี่ยวคว้านลึกสุดใจ สวมทับด้วยเสื้อกาวน์ครึ่งตัวที่ปลดกระดุมออกทุกเม็ดเพื่อระบายความร้อนทรวดทรงของเธอสะดุดตาจนไอ้พุ่มตาค้าง หน้าอกมหึมาของเธอขยับไหวตามจังหวะการเงยขึ้นเงยลงก้มลงไปหยิบผ้าและไม้หนีบผ้าขึ้นมาตากบนราวที่ทำขึ้นง่าย ๆ จากเชือกและไม้ไผ่

ส่วนสะโพกดินระเบิดนั้นเล่า...มันช่างงอนงามจนไอ้พุ่มนึกถึงคำเล่าลือของพวกผู้ชายในหมู่บ้าน

‘หมอแพรวคนนี้รักษาอาการมีลูกยากและเรื่องคุมกำเนิดด้วยมือและปากได้สยิวกิ้วที่สุดในสามโลก แถมนมกับตูดของหล่อนก็ใหญ่เบ้อเริ่มใครเห็นก็ต้องง่านเป็นธรรมดา

ไม่เชื่อมึงก็ไปลองปรึกษาใกล้ๆ แบบประชิดตัวดูสักครั้งสิวะไอ้พุ่ม’

‘ปัดโถ่เอ๊ย...กูมันโสดสนิท จะหาเรื่องอะไรไปหาหมอแพรวอีกดีวะ? จะบอกว่าปวดหัวตัวร้อน คุณหมอเธอก็คงแค่จ่ายพาราฯ สองเม็ดแล้วก็ไล่กูกลับเหมือนคราวก่อน’

ไอ้พุ่มครุ่นคิดพลางมองไปเห็น ไอ้แก่น เด็กน้อยวัยยังไม่เข้าอนุบาล ลูกชายของไอ้แก้วคนข้างบ้านที่กำลังวิ่งไล่จับตั๊กแตนอยู่ใกล้ๆแผนการชั่วร้ายอันแยบยลก็ผุดขึ้นมาในหัวของมันทันที

"ไอ้แก่น!มานี่สิมึง กูว่าจะใช้อะไรมึงสักหน่อย แถมมีค่าขนมให้ด้วย"

ไอ้พุ่มเรียกเด็กน้อยพลางยัดเงินใส่มือ

"เดี๋ยวมึงเดินไปอนามัยกับกูนะพอไปถึงที่นั่นแล้ว ถ้าใครถามให้บอกว่าเป็นลูกกูเข้าใจไหม? ถ้ามึงทำดี เดี๋ยวข้าเลี้ยงไอติมเพิ่มอีกสามแท่ง!"

ณ ห้องตรวจ สถานีอนามัยบ้านประจำหมู่บ้าน

หมอแพรวนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พลางขยับคอเสื้อคว้านลึกระบายอากาศหน้าอกคู่ยักษ์ของเธอเบียดอัดกับขอบโต๊ะจนล้นออกมาอย่างเย้ายวน

เมื่อเห็นไอ้พุ่มเดินจูงมือเด็กน้อยเข้ามาด้วยท่าทางเศร้าสร้อยผิดปกติเธอก็หันไปมองด้วยความสงสัย

"อ้าวพี่พุ่ม... วันนี้เป็นอะไรมาคะ? แล้วนั่นลูกชายเหรอ ไม่เห็นเคยรู้เลยว่าพี่มีลูกโตขนาดนี้"

หมอแพรวทักด้วยเสียงหวานกังวานใส

"โถ่หมอ...ผมก็มีเรื่องให้กลุ้มใจน่ะสิจ๊ะถึงได้มาหาหมอนี่ไง ส่วนนี่ก็ไอ้แก่นลูกชายคนเดียวของผมเอง"

ไอ้พุ่มตีหน้าเศร้าพลางหันไปพยักหน้าให้ไอ้แก่น

"แก่นเอ๊ย...พ่อจะคุยเรื่องเครียดกับหมอเขาหน่อย มึงเอาตังค์นี่ไปซื้อหนมกินหน้าอนามัยไป๊อย่าเพิ่งเข้ามานะลูก เสร็จธุระแล้วพ่อจะรีบลงไปหามึงที่ร้านของชำเอง"

พอเด็กน้อยวิ่งตื๋อออกไปไอ้พุ่มก็เริ่มแผนการทันที มันขยับเก้าอี้เข้ามาชิดโต๊ะตรวจ จนได้กลิ่นหอมกรุ่นจากร่างกายของคุณหมอสาวที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆยิ่งกระตุ้นความกระหายอยากในตัวมัน

"หมอจ๋า...ช่วยผมด้วย เมียผมมันจะทิ้งผมไปแล้วจ้ะ"

ไอ้พุ่มเริ่มบีบน้ำตา

"คือตัวผมน่ะเป็นคนรักเด็กคิดอยากจะมีลูกสาวเพิ่มอีกคน แต่ทำยังไงเมียมันก็ไม่ท้องสักที จนมันหาว่าผมไม่มีน้ำยาทะเลาะกันเช้าเย็น จนลามไปถึงเรื่องลูกชาย เมียผมมันเครียดจัดจนน้ำนมแห้งเหือดไม่ยอมให้ไอ้แก่นกินนมจากเต้าเลยจ้ะ เมียผมมันบอกว่าอารมณ์ไม่ดีคั้นยังไงน้ำนมก็ไม่ไหล"

หมอแพรวขมวดคิ้ว

"น้ำนมแห้งเพราะความเครียดเหรอคะ? จริงๆ มันก็เป็นไปได้นะพี่พุ่ม แต่เจ้าแก่นเค้าโตขนาดนั้นแล้วยังจะกินนมแม่อยู่อีกเหรอ?"

"โถ่หมอ...ไอ้แก่นมันติดเต้าแม่จ้ะ มันไม่ยอมกินนมกล่อง พอเมียผมน้ำนมไม่ไหล มันก็ร้องไห้งอแงเมียผมยิ่งเครียดหนักเข้าไปใหญ่"

ไอ้พุ่มขยับหน้าเข้าไปใกล้จนสายตาจ้องมองลงไปในร่องอกเสื้อของคุณหมอที่แหวกออกกว้างจนมองเห็นเต้านมทะลักออกมาค่อนเต้าขาวจั๊วะน่าเจียะเสียเหลือเกิน

"ผมอยากให้หมอช่วยสอนวิธีจับลูกเข้าเต้า หรือ วิธีคั้นน้ำนม ที่ถูกวิธีหน่อยได้ไหมจ๊ะ? ผมจะได้กลับไปนวด ไปเฟ้นให้เมียผมถูกเผื่อน้ำนมมันจะไหลออกมาให้ลูกกิน แล้วเมียผมจะได้อารมณ์ดีขึ้น"

หมอแพรวนิ่งคิด

‘สอนวิธีคั้นน้ำนมให้ผู้ชายไปทำกับเมียเหรอ? ก็นับว่าเป็นวิทยาทานนะ’

แต่ทว่าสายตาของไอ้พุ่มที่จ้องมองหน้าอกของเธอนั้นมันช่างดูแปลกๆ พิกล

"และอีกเรื่องนะหมอ...ไอ้ปัญหา ไม่มีน้ำยา ของผมเนี่ย ผมขอฝากตัวเป็นคนไข้ประจำของหมอได้ไหมจ้ะ? เผื่อหมอจะมีวิธีรักษาหรือมียาอะไรที่ช่วยทำให้ผมกลับมามีน้ำยาดี ๆ อีกครั้ง ที่พอจะทำลูกสาวเพิ่มได้อีกสักคน"

หมอแพรวถอนหายใจยาวแค่ได้ยินคำว่าคั้นน้ำนมที่หลุดออกมาจากไอ้พุ่มเธอก็รู้สึกเสียววาบที่หัวนมสองข้างขึ้นมาทันที

วันนี้ทั้งวันยังไม่มีเคสคนไข้ชายเข้ามาปรึกษาและฉกฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งจับนมจับตูดหรือตะโบมดูดเลียจุกนมเธอแรง ๆ เหมือนเมื่อวันก่อน ๆ

จนเธอเองก็เริ่มออกอาการกระสับกระส่ายแล้วเหมือนกัน

ความมั่นใจในสรีระอวบโตน่าฟัดไปทุกส่วนของเธอเริ่มทำงานอีกครั้งแพรวพิลาสขยับเสื้อไปมา แอ่นอกกระเด้งเต้าสองลูกใหญ่ให้เด่นสะท้านชูชันท้าทายสายตาของไอ้พุ่มที่กำลังจ้องมองอยู่แบบไม่กระพริบตา

“แต่หมอไม่มีน้ำนมจะให้ฝึกคั้นน่ะสิคะจะสอนได้เหรอ มันไม่เหมือนกันนะ นมหมอ กับนมแม่ลูกอ่อนแบบเมียพี่พุ่มน่ะ?”

“ดะ...ได้สิจ๊ะหมอ ถึงหมอจะไม่มีน้ำนม แค่หมอสอนผมให้ฝึกคั้นน้ำนมจากเต้าแค่นี้ก็ช่วยผมได้มากแล้วจ้ะ”

ไอ้พุ่มรีบเอ่ยขอถูฝ่ามือหนาสองข้างเข้าหากันบ่งบอกว่าเตรียมพร้อมกับการลงมือบีบนวดขยำนม พลางเลียริมฝีปากแพล่บๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้นมโตเท่าหัวเด็กของหมอแพรวจนเต้าอวบสล้างแทบจะทิ่มเข้ากับใบหน้าหยาบช้าของมัน

‘ฮึ! จะเอาให้ได้เลยสินะ!’

เธอรู้ดีว่าผู้ชายหมู่บ้านนี้แต่ละคนล้วนแต่ดื้อรั้นและยังเจ้าเล่ห์เพทุบาย

ถ้าการสาธิตวิธีคั้นน้ำนมจะช่วยให้ครอบครัวเขาไม่แตกแยก เธอก็ยินดีที่จะยอมเสียสละเวลาสอนให้แม้จะต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวไปบ้างก็เถอะ