เลเวลอัพ

พอรับมาแล้วก็พูดว่า “ขอบใจ”“เสี่ยวป๋าย ไปกัน”
พูดจบ เขาก็จากไปโดยไม่หันหลังกลับมามองเลย
หญิงสาวทั้งสามคนได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับที่
“คนอะไรนะ เขาไม่รู้ไงว่าป้ายของนิกายเฉาเทียนมีความหมายยังไง? เชอะ ต้องเป็นพวกบ้านนอกคอกนาแน่เลย” ศิษย์น้องเล็กพูดเหน็บ
ศิษย์พี่ใหญ่ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “เขาอาจจะมีเรื่องที่ทําให้ต้องรีบจากไปก็ได้ พวกเราก็ไปกันเถอะ”
ศิษย์พี่รองพูดพึมพําว่า “เขาชื่อหลงเฟยงั้นหรือ ชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อนงั้นแหละ”
“ศิษย์พี่รอง เขาเพิ่งจากไปเองท่านก็เริ่มคิดถึงเขาแล้ว ท่านตกหลุมรักเขาเข้าซะแล้ว” ศิษย์น้องเล็กพูดหยอกล้อ
ศิษย์พี่รองก็โวยวายทันทีว่า “เธอนี่นะ กล้าเอาศิษย์พี่มาล้อเล่น ดูท่าว่าวันนี้ศิษย์พี่จะต้องสั่งสอนเธอหน่อยซะ แล้ว”
“ศิษย์พี่ใหญ่ ช่วยด้วย .. "
หญิงสาวทั้งสามคนก็วิ่งไล่กันไปและค่อยๆ ลืม เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเทือกเขาหั่วหลี และความหวาดกลัวที่มีต่อนิกายเลือดก็ค่อยๆ จางหายไป
ทว่า
พวกเธอกลับไม่รู้ว่า คนของนิกายเลือดได้มาถึงเมืองหั่วหลีก่อนพวกเธอแล้วแต่
พวกเขาไม่ได้มาเพื่อจัดการกับนิกายเฉาเทียนแต่มาตามหาจูเก๋อเจียนเฉียง
โรงเหล้าฝูหรง
หนึ่งในโรงเหล้าที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองหั่วหลี
หลงเฟยไม่ได้ไปหาเฉียวเฉียวที่ถ้ำผินหมิงในทันที แต่กลับมาที่นี่ก่อน “เฉียวเฉียวชอบกินซาลาเปาฝูหรงของที่นี่มากที่สุด”
ยิ่งไปกว่านั้น
เขาเองก็หิวแล้ว กินแต่เนื้อย่างมาตั้งครึ่งปี เขาก็อยากกินอย่างอื่นบ้าง
เขาจองห้องส่วนตัวห้องหนึ่งและจัดการสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ
หลงเฟยกําลังจะกิน แต่ประตูของห้องส่วนตัวก็ถูกผลักออก ชายหนุ่มลูกผู้ดีที่สวมเสื้อผ้าชั้นดีคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคนที่ตามหลังมา
“โย่ว ข้าก็ว่าข้าไม่ได้ดูผิด ใช่หลงเฟยเศษสวะของตระกูลเยียนจริงๆ ด้วย" ชายหนุ่มพูดอย่างเยาะเย้ย "หลงเฟย หายหน้าหายตาไปตั้งครึ่งปี ในที่สุดแกก็กลับมาแล้ว"
ชื่อของชายหนุ่มคือ หลงอ้าว
เป็นลูกชายคนสุดท้องของ หลงจ้านอู่ ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลหลง
เพราะเมื่อก่อนหลงเฟยมีการสืบทอดของโลหิตเทพมังกร พรสวรรค์และวรยุทธ์ก็อยู่เหนือเขาจนเขาโงหัวไม่ขึ้น แต่หลังจากที่หลงเฟยถูกทําร้าย หลงอ้าวก็โดดเด่นขึ้นอย่าง รวดเร็ว และจงใจคอยหาเรื่องหลงเฟยเสมอ ชนิดที่เรียกว่าเจอครั้งหนึ่งเล่นงานครั้งหนึ่ง และครั้งสุดท้ายที่เล่นงานจนหลงเฟยหมดสติก็คือเขานี่แหละ
หลงเฟยแสยะยิ้ม แล้วตอบว่า “ให้ดีแกก็ถอยออกไปห่างๆหน่อย อย่ามารบกวนข้ากินข้าว มิเช่นนั้น ข้าจะทําให้แกคลานออกไปจากห้องนี้แน่”
“บังอาจ!” บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้นทันที
สีหน้าของหลงอ้าวเปลี่ยน แล้วแสยะยิ้มพูดว่า “แก ยังคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะของตระกูลหลงอยู่หรือไง? ตอนนี้ แกมันก็แคเศษสวะที่ลมปราณกร...."
ยังไม่ทันพูดจบประโยค ร่างของหลงเฟยก็ขยับ
"เพี๊ยะ !"
ฝ่ามือที่ตบไปเป็นเสียงดัง 'เพี๊ยะ' บนใบหน้าของหลงอ้าว ทําให้เขาล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น รอยนิ้วมือทั้งห้าบนใบหน้าของเขาชัดเจนมาก แล้วหน้าก็แดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว ตาทั้งสองของหลงอ้าวนิ่งชะงัก ความรู้สึกยังตามมาไม่ทัน บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็มองเขา หลงอ้าวพูดอย่าง โมโหว่า “มองอะไรล่ะ ไปจัดการมันสิ โอ๊ย- เจ็บชะมัด”
บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็บุกขึ้นหน้าไป
"เพี๊ยะ !"
"เพี๊ยะ !"
แล้วก็เป็นเสียงตบหน้าอีกสองที บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็ลงไปนอนกองกับพื้นเหมือนกับหลงอ้าว จนลุกไม่ได้อยู่นาน
หลงเฟยกลับไปที่โต๊ะ แล้วกินของบนโต๊ะต่อไป
หลงอ้าวไม่กล้าแม้แต่จะพูดอีก ครึ่งปีนี้เขารู้สึกว่าวรยุทธ์ของตนเองเพิ่มขึ้นเร็วมากแล้ว เขาเป็นนักรบจ้านซื่อระดับแปดแล้ว แต่ว่าเขากลับไม่รู้แม้กระทั่งว่าหลงเฟยลงมืออย่างไรระยะห่างต่างกันมากเกิน
จากนั้น
หลงอ้าวคิดจะแอบคลานหนี แต่ก็ถูกหลงเฟยเหยียบหัวไว้ พูดว่า “คิดจะหนีรึ?"
หลงอ้าวยิ้มแหยๆ แล้วพูดว่า “ก็แกบอกจะให้ข้าคลานออกไปนี่ ข้าก็คลานอยู่นี่ไง”
หลงเฟยใช้เท้ากดแรงขึ้น เหยียบหลงอ้าวหน้าแนบไปกับพื้น แล้วพูดว่า “คิดบัญชีให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคลานออกไป”
ในใจของหลงอ้าวเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ แต่เขาไม่กล้าแสดงออกมา คิดในใจว่า “รอให้ข้ากลับบ้านก่อน ข้าจะให้แกเห็นดีแน่ หลงเฟย แกรอก่อนนะ"
หลงเฟยห่อซาลาเปาฝูหรงเสร็จ ก็มุ่งไปทางถ้ำผินหมิง
จากนั้นครึ่งชั่วโมง
“เฉียวเฉียว ข้ากลับมาแล้ว” หลงเฟยเดินเข้าไปในสวน แล้วพบว่าที่นี่ไม่มีคนทําความสะอาดมานานมากแล้วก็เกิดจิตตก
“เกิดเรื่องขึ้นหรือ?”
ยายแก่คนหนึ่งพูดขึ้นที่หน้าประตูอย่างระมัดระวัง “แม่นางเฉียวเฉียวถูกคนกลุ่มหนึ่งจับตัวไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน"
“หลงต้าเย่า”
“แกกําลังรนหาที่ตายสินะ!!!”
ทันใดนั้น
ความโกรธของหลงเฟยก็พุ่งปรี๊ดขึ้น เพราะมีคนไปแตะโดนสวิตของเขาเข้าแล้ว!
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 ผมกลับมาแล้ว (2)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 ผมกลับมาแล้ว (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้